Σχέδιο Β

Σχέδιο Β

Το Σχέδιο Β συγκροτήθηκε σε πολιτική κίνηση τον Μάιο του 2013. Σχέδιο Β σημαίνει σε πρώτο στάδιο την αποχώρηση από τη ζώνη του ευρώ, που στην πορεία μπορεί να οδηγήσει όχι μόνο σε έξοδο από την κρίση και απαλλαγή από τα δεσμά των δανειστών, αλλά να αποτελέσει την αρχή για μια νέα Ελλάδα.

URL Ιστότοπου:

Αμερικάνικες Εκλογές : Η κοινωνική πόλωση οδηγεί σε ένα νέο ριζοσπαστισμό;

Αμερικάνικες Εκλογές : Η κοινωνική πόλωση οδηγεί

σε ένα νέο ριζοσπαστισμό;

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο με παρατηρήσεις σε σχέση με τα κοινωνικά χαρακτηριστικά των αμερικάνικων εκλογών δημοσιεύουν σήμερα οι FinancialTimes. Αξίζει να τις δούμε περιληπτικά:

1.Γυναίκες

Είναι εντυπωσιακός ο αριθμός εκλογής γυναικών βουλευτών στην τελευταία αναμέτρηση. Ακόμη πιο εντυπωσιακός όμως είναι ο αριθμός δημοκρατικών γυναικών βουλευτών. Οι εκλογές ανέδειξαν το μεγαλύτερο αριθμό γυναικών που έχει συμβεί ποτέ στην ιστορία σε ανάλογες αναμετρήσεις – 101 υποψήφιες κατάφεραν να επιτύχουν. Το σημερινό κογκρέσο πια έχει την μεγαλύτερη γυναικεία συμμετοχή από όλα τα προηγούμενα. Από τις 101 οι 87 ήταν Δημοκρατικές και μόνο 14 ήταν Ρεπουμπλικάνες. Έχει υπολογιστεί ότι στις προεδρικές του 2016 το 44% των γυναικών με πανεπιστημιακά διπλώματα στήριξε τον Τραμπ. Την περασμένη Τρίτη μόνο 38% ψήφισε Ρεπουμπλικάνους υποψήφιους  απέναντι στο 60% των Δημοκρατικών.

2. Η Αμερική διαιρεμένη σε αγροτική και αστική

Στις καθαρά αστικές περιοχές εκλεγήκανε  μόνο 31 Δημοκρατικοί βουλευτές και κανένας Ρεπουμπλικάνος. Στις αστικές – προαστιακές περιοχές 43 Δημοκρατικοί και 2 Ρεπουμπλικάνοι. Στα πυκνοκατοικημένα προάστια 61 Δημοκρατικοί και 17 Ρεπουμπλικάνοι. Στα περιφερειακά προάστια 47 Δημοκρατικοί και 36 Ρεπουμπλικάνοι.  Στις αγροτικές – περιφερειακές έδρες 21 Δημοκρατικοί και 91 Ρεπουμπλικάνοι. Στις καθαρά αγροτικές περιοχές 9 Δημοκρατικοί και 59 Ρεπουμπλικάνοι.

Τα στοιχεία αυτά δείχνουν μια αρκετά σαφή κοινωνική διαφοροποίηση ανάμεσα στη κοινωνική  βάση των δύο κομμάτων πολύ μεγαλύτερη από όσο υπήρχε παραδοσιακά. Είναι το γαλάζιο στρατόπεδο των Δημοκρατικών στις μεγάλες πόλεις και το κόκκινο στρατόπεδο των Ρεπουμπλικάνων στην αγροτική περιφέρεια.

3. Πολιτική Πόλωση

Με βάση ένα σύστημα πολιτικών εκτιμήσεων που έχει δημιουργηθεί στο Πανεπιστήμιο του Στάφορντ διαμορφώνεται μια εικόνα για τις πολιτικές τάσεις που επικράτησαν στην τελευταία αναμέτρηση. Με βάση αυτό υπολογίζεται ότι οι βουλευτές που τοποθετούνται στο κέντρο, με δηλαδή μετριοπαθείς απόψεις είναι περίπου το 1/5 των εκλεγμένων βουλευτών. Οι υπόλοιποι 80 νεοεκλεγέντες είναι είτε Δημοκρατικοί με προωθημένες φιλελεύθερες απόψεις είτε Ρεπουμπλικάνοι με εξτρεμιστικές πολιτικές απόψεις . Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την ανατροπή μιας παράδοσης από τις αρχές της δεκαετίας του 80 ιδεολογικής και πολιτικής αλληλοεπικάλυψης σε σημαντικό τμήμα των της βουλευτικής δύναμης των δύο κομμάτων με την παρουσία πολλών είτε συντηρητικών Δημοκρατικών είτε μετριοπαθών Ρεπουμπλικάνων.

4. Συμμετοχή στην ψηφοφορία

Περίπου 114 εκατομμύρια ψήφισαν στις Ενδιάμεσες Εκλογές της Τρίτης φτάνοντας σε μια συμμετοχή 48%. Είναι η μεγαλύτερη συμμετοχή στις Ενδιάμεσες Eκλογές από το 1966. Αυτό οφείλεται στην έντονη και φανατική σε πολλά σημεία αντιπαράθεση απόψεων ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα είτε σε σχέση με τον ρόλο του ίδιου του Τραμπ είτε με το μεταναστευτικό είτε με την υγειονομική περίθαλψη.

5. Η ψήφος των μειονοτήτων

Ανάμεσα στους Λευκούς οι Δημοκρατικοί στηρίχτηκαν από το 44% σε σχέση με το 54% των Ρεπουμπλικάνων. Στους Ισπανόφωνους οι Δημοκρατικοί 69%, οι Ρεπουμπλικάνοι 29%. Στους ασιατικής καταγωγής οι Δημοκρατικοί 77%, οι Ρεπουμπλικάνοι 23%. Στους μαύρους οι Δημοκρατικοί 90% ενώ οι Ρεπουμπλικάνοι 9%.

Το Ρεπουμπλικανικό κόμμα εμφανίζεται πια ως  η ισχυρή δύναμη στους  Λευκούς. Οι Δημοκρατικοί εξελίσσονται σε μια πανίσχυρη δύναμη ανάμεσα στις μειονότητες. Αυτή η εξέλιξη δεν είναι έκπληξη δεδομένης της εχθρότητας του Τραμπ προς τις εθνικές μειονότητες και της μαχητικής στήριξής τους από των μεγαλύτερο αριθμό των δημοκρατικών υποψηφίων.

Τα δύο κόμματα, όσον αφορά τουλάχιστο στα κοινωνικά χαρακτηριστικά της εκλογικής τους βάσης δεν είναι «λίγο από τα ίδια». Υπάρχει διαφορετικότητα που σε πολλές πλευρές φτάνει στο σημείο της ακραίας πόλωσης. Αυτή η κοινωνική διαφορετικότητα έχει οδηγήσει πια και σε μια ουσιαστική πολιτική διαφορετικότητα ανάμεσα στις δύο ιστορικές πολιτικές δυνάμεις των ΗΠΑ.

Αυτό τελικά που έχει καταφέρει ο Τραμπ είναι να διχάσει την Αμερική. Αυτό έχει τους κινδύνους τους αλλά ενδεχομένως έχει και την καλή πλευρά του, δηλαδή την γέννηση ενός ριζοσπαστικού πνεύματος μέσα στο δημοκρατικό κόμμα, όπως πρωτοεκφράστηκε στις προκριματικές εκλογές για τον προεδρικό υποψήφιο του δημοκρατικού κόμματος πριν δύο χρόνια με την παρουσία της υποψηφιότητας Σάντερς.

Έπαινος για τον φίλο Τάκη Σακελλαρόπουλο. Του Γιάγκου Ανδρεάδη

ΕΠΑΙΝΟΣ* ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΙΛΟ ΤΑΚΗ ΣΑΚΕΛΛΑΡΟΠΟΥΛΟ.

Του Γιάγκου Ανδρέαδη

Το πρωί της περασμένης Δευτέρας έφυγε από την ζωή ο ψυχαναλυτής, ψυχίατρος και αγωνιστής Τάκης Σακελλαρόπουλος. Τα λίγα που γράφω δεν θα περιλάβουν τους θεσμούς που ίδρυσε, τις θέσεις που κατείχε ούτε τις τιμές που του αποδόθηκαν. Είναι καρπός φιλίας δεκαετιών, δήλωση ευγνωμοσύνης για τις ώρες των αμοιβαίων εξομολογήσεων που με πλούτισαν με γνώση και συγκίνηση και καημού γιατί ο θάνατος, ακόμα και όταν ο φίλος μας φεύγει πλήρης ημερών δεν είναι ποτέ αυτονόητος. Ο θάνατος, το πιο φυσικό πράγμα, έχει μολαταύτα πάντα κάτι το αφύσικο.

Ο ψυχαναλυτής έχει βαθιά, θεμελιακή, σχέση με την προφορικότητα και ο Τάκης είχε ένα ιδιαίτερο χάρισμα στον προφορικό λόγο και πέρα από το πεδίο της ψυχανάλυσης. Ήταν γεννημένος αφηγητής με πάθος για την Ιστορία των λαών και τις προσωπικές ιστορίες. Τα λίγα στοιχεία για την ζωή του είναι σε μεγάλο βαθμό καρπός αφηγήσεων δικών του και όσων τον έζησαν και τον αγάπησαν. Έφηβος μετέχει στην Αντίσταση, στην ΠΕΑΝ, συλλαμβάνεται και κλείνεται στο Χαϊδάρι, γλυτώνει την τελευταία στιγμή την εκτέλεση. Αμέσως μετά την επιβολή της δικτατορίας του 67 , όταν είναι επιμελητής στην περιζήτητη έδρα της ψυχιατρικής του ΕΚΠΑ, είναι ένας από τους πολύ λίγους πανεπιστημιακούς που παραιτούνται από την θέση τους. Θα αργήσει να επιστρέψει σε πανεπιστημιακή θέση ώσπου εκλέγεται στο Πανεπιστήμιο Θράκης όπου θα επιτελέσει σπουδαίο έργο. Μέλος της Αντίστασης επί Χούντας θα προσφέρει την ψυχιατρική του στήριξη στους έγκλειστους αγωνιστές που είχαν σοβαρά ψυχικά προβλήματα από τα βασανιστήρια. Κάποιοι από αυτούς του χρωστούν την υγεία τους. Στα γεγονότα του Πολυτεχνείου σπάει την απαγόρευση της οργάνωσής του και μπαίνει στο ιατρείο. Διακινδυνεύει για να προσφέρει την πολύτιμη βοήθειά του και συλλαμβάνεται.

Μετά την μεταπολίτευση γίνεται ο κύριος στην Ελλάδα εκπρόσωπος της Κοινωνικής ψυχιατρικής που αγωνίζεται για να κρατήσει όσο πιο πολλούς ψυχικά ασθενείς μακριά από τον εγκλεισμό. Ιδρύει Κέντρα σε διάφορα μέρη της χώρας. Γνώρισα το πολύτιμο Κέντρο της Καλλιθέας και αυτό που ίδρυσε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Φωκίδα. Ο ίδιος όμως ήταν αυτός που με το ταλέντο του, την ολόπλευρη εμπλοκή του στην θεραπεία ήταν η ψυχή όλης της προσπάθειας.

Παράδοση του τόπου μας ο έπαινος για τον νεκρό να ακουμπά και στο γέλιο, ίσως για να βοηθηθούμε να κάνουμε το πένθος μας είτε γιατί το αστείο είναι η σκιά του πολύ σοβαρού. Από τον ιστοριομανή Τάκη λοιπόν έχω και την παρακάτω αφήγηση από τον γενέθλιο τα’πο του που την αποδίδω από μνήμης: Όταν στα χρόνια της επανάστασης του 21 ο Ομέρ Βρυώνης έστειλε γραφή στους Αρβανίτες μπέηδες του Χρυσού ζητώντας τους να μετάσχουν στην κατάπνιξη της προδοσίας, εκείνοι του απάντησαν: Πάσά μου ο Αλάχ να σε ευλογεί, αλλά αυτό δεν γίνεται. Από φέτος το γυρίσαμε στο ρωμέικο! Μια μικρή προσφορά σε όσους αερολογούν περί ταυτότητας και εθνικής συνείδησης, που όπως ήξερε ο φίλος μας, θεμελιώνονται μόνο μέσα στον αγώνα.        

*Έπαινος: ο θεσμοθετημένος στην αθηναϊκή δημοκρατία λόγος προς τιμήν των νεκρών.

Τι γίνεται με το 1-1-4. Απαντά ο Κυριάκος Κατζουράκης

Ο Κατζουράκης Κυριάκος είναι Ζωγράφος, σκηνοθέτης, ομοτ. καθηγητής του ΑΠΘ

1. Η ενωτική κίνηση 114 φαίνεται πως χτύπησε ευαίσθητες χορδές σε αρκετούς αριστερούς ανθρώπους και όχι μόνο. Τώρα που γίνεται η μετά το καλοκαίρι ανασύνταξη, τι προσδοκάτε όσον αφορά τη συνέχιση αυτής της πρωτοβουλίας; Εσείς που συμμετέχετε εξαρχής σ' αυτήν, πώς θα μπορούσατε να συμβάλλετε στην εξέλιξή της;

2. Μέχρι στιγμής οι απόπειρες συμπόρευσης των διάσπαρτων δυνάμεων που έχουν ως κοινό παρονομαστή την αντίθεση με την κυρίαρχη πολιτική των μνημονίων και της ΕΕ δεν έχουν ευοδωθεί. Κατά τη γνώμη σας μπορεί να ξεπεραστεί αυτή η αδυναμία μετωπικής συσπείρωσης ; Και αν όχι, τι;

3. Εισερχόμαστε σε έτος πολλαπλών εκλογών. Υπάρχει ένα μέρος του λαού, κυρίως του λαού της αριστεράς, που δεν υποκύπτει στο παρωχημένο και παγιδευτικό δίλημμα "δεξιά-αντιδεξιά" και ό,τι να' ναι, ακόμη και χειρότερη από τη δεξιά. Επίσης που δεν του αρκεί να ψηφίζει ιδεολογικά, αλλά επιθυμεί να επιδράσει στον συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων και να πιέσει για να λυθούν άμεσα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που πλήττουν τους εργαζόμενους. Τι θα του προτείνατε;    

"Μέτωπο τώρα

Η ιστορία της μετεμφυλιακής αριστεράς είναι γεμάτη από μικρούς εγωισμούς ομάδων και ατόμων που ποτέ δεν μπόρεσαν να συμμαχήσουν για να αρθρώσουν ένα λόγο ενάντια στο τέρας που όλοι γνώριζαν ότι επελαύνει και έρχεται για να μείνει. Έτσι είναι, ούτε καν συζήτησαν την ανάγκη για ένα δυνατό κίνημα ( αντίστοιχο ίσως του ΕΑΜ) με τα γνωστά αποτελέσματα: πολυδιάσπαση, απομόνωση από την κοινωνία και εφησυχασμός την εποχή της οικονομικής σπατάλης (ευεξίας κατ’ άλλους ). Ο εφησυχασμός γέννησε τον απίστευτο οπορτουνισμό της κυβερνώσας αριστεράς, δηλαδή όλοι βάλαμε το χεράκι μας στη διάλυση της και οι ευθύνες μας ποτέ δε συζητήθηκαν, ποτέ δεν αναλύθηκαν.

Η γνώμη μου είναι ότι κάποτε πρέπει να γίνει αυτό, ανοιχτά και δημοκρατικά.

Και σήμερα δεν είναι η ώρα, σήμερα μας δίνεται η τελευταία ευκαιρία να δείξουμε στον κόσμο που τον διώξαμε από τις γραμμές μας, ότι βάζουμε πάνω απ’ όλα τις ανάγκες της χώρας. Γι αυτό και μόνο το λόγο, ένα μέτωπο εκλογικής συμμαχίας δεν είναι συμβιβασμός. Να αφήσουμε στη μπάντα τις προσωπικές διαφορές και να προτείνουμε τα μίνιμουμ που καλούμαστε να υπερασπιστούμε.

Έχουμε τα κατάλληλα εργαλεία - υπερ/επεξεργασμένα λόγω αδράνειας όλο τη διάστημα της κυβερνητικής θητείας του ΣΥΡΙΖΑ – να διαφυλάσσει ο καθένας μας τις θεωρίες που μας κρατάνε σε χωριστά δωμάτια, αλλά μέχρις εδώ. Από τη στιγμή που διαπιστώνουμε το αδιέξοδο της ανταλλαγής - στην πράξη - δε μας μένουν πολλές εναλλακτικές: ή τραβάει ο καθένας το δρόμο της μοναξιάς, της εκλογικής ανυπαρξίας και κυρίως της διογκούμενης απόστασης από τα προβλήματα της κοινωνικής μάχης που εξελίσσεται καθημερινά ή λερωνόμαστε ο καθένας με τις απόψεις του άλλου και αρχίζουμε να παλεύουμε με όσα όπλα μας έχουν απομείνει.

Αύριο θα είναι πολύ αργά, από αύριο θα ετοιμάζουμε την απολογία μας προς την επόμενη γενιά αγωνιστών αν επιλέξουμε την μη συμμετοχή στη σημερινή μάχη.

Όσα μας χωρίζουν είναι ελάχιστα μπροστά σ’ αυτά που μας ενώνουν ενάντια στην ολομέτωπη επίθεση του καπιταλισμού, που με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ βρήκε το μεγαλύτερο σύμμαχο γέννημα και θρέμμα της αριστεράς που μονοπωλούσε τον αντισταλινισμό, την ελεύθερη διακίνηση ιδεολογιών στα σπλάχνα της και την εσωτερική δημοκρατία στο κόμμα.

Το εκλογικό μέτωπο πρέπει να μεγαλώσει, να συμπεριλάβει όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο, ομάδες, πολιτικές πρωτοβουλίες - με όρους κοινωνικού συμβολαίου που θα τηρηθούν φυσικά – για να μπει στη βουλή μια ανεξάρτητη αριστερή φωνή που δεν θα κάτσει σε καμμιά καρέκλα να κομπάζει, μια αιρετή ομάδα πολιτών που θα εναλλάσσεται και θα ερευνά τρόπους επιβίωσης του λαού που πένεται, υποφέρει και εκτός όλων είναι έτοιμος να παραδοθεί στα νύχια του φασισμού που δυστυχώς αναδύεται αμαχητί και στη χώρα μας.

Ο αγώνας για την εκπροσώπηση στη βουλή συνοδεύεται από τον αγώνα με μεγάλες λαϊκές συνελεύσεις. Αυτά τα δυο πάνε μαζί και μόνο μαζί."

Κυριάκος Κατζουράκης, 6/11/18

Συνταγματική Αναθεώρηση Μέρος (I): Θρησκευτική Ουδετερότητα του Κράτους κι Άλλα Ηχηρά Παρόμοια...Του Γ. Περάκη

Συνταγματική Αναθεώρηση Μέρος (I): Θρησκευτική Ουδετερότητα του Κράτους κι Άλλα Ηχηρά Παρόμοια...

 

Ο κ. Τσίπρας μιλώντας στην κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος του έθεσε τα βασικά σημεία της συνταγματικής αναθεώρησης τα οποία εν συντομία ήταν τα εξής:

  1. 1)Την καθιέρωση παγίως, αναλογικού εκλογικού συστήματος η οποία θα προβλέπεται στο Σύνταγμά μας,
  2. 2)Την ταυτόχρονη καθιέρωση της λεγόμενης εποικοδομητικής ψήφου δυσπιστίας,
  3. 3)Αλλαγή του νόμου περί ευθύνης υπουργών, παραγραφή όπως για όλους τους πολίτες,
  4. 4)Κατοχύρωση της θρησκευτικής ουδετερότητας του κράτους,
  5. 5)Υποχρεωτικά αιρετός ο πρωθυπουργός,
  6. 6)Μέχρι τρεις θητείες για τους βουλευτές, ο περιορισμός δεν ισχύει για αρχηγούς κομμάτων και πρώην Πρωθυπουργούς
  7. 7)Θεσμοθέτηση της λαϊκής νομοθετικής πρωτοβουλίας,
  8. 8)Αποσαφήνιση διατάξεων που απαγορεύουν την ιδιωτικοποίηση νερού κα της ηλεκτρικής ενέργειας,
  9. 9)Κατοχύρωση της προστασίας της εργασίας και των εργαζομένων, που θα αναγνωρίζει την αποκλειστική αρμοδιότητα των κοινωνικών εταίρων να ορίζουν τον κατώτατο μισθό,
  10. 10)Ενίσχυση των κρατικών εγγυήσεων για την παροχή υπηρεσιών υγείας και καθολική πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας σε όλους τους πολίτες.

Τα σημεία (1), (2), (3), αναντίρρητα είναι θετικά. Το μεν πρώτο λύνει ένα βασικό πρόβλημα δημοκρατίας και ισονομίας (εάν βέβαια συνοδεύεται και με άλλα μέτρα π.χ. προβολή των θέσεων των κομμάτων απο τα ΜΜΕ κλπ), σκοτεινό σημείο παραμένει το όριο εισόδου των κομμάτων στην βουλή.

Τα επόμενα δύο (2) & (3) αποκαθιστούν ένα αμελητέο μέρος των αυθαιρεσιών της ανώμαλης περιόδου των μνημονίων με τις επαναλαμβανόμενες και ατιμώρητες αντισυνταγματικές εκτροπές λειτουργίας της αστικής δημοκρατίας στην Ελλάδα, η οποία ανώμαλη περίοδος βρίσκεται ακόμη εν ισχύ. Είναι αδιαμφισβήτητο ότι βρίσκεται ακόμη και σήμερα εν ισχύ η μνημονιακή επιτήρηση ή η επιτροπεία (η πιο «light» ορολογία του όρου μνημόνιο). Κατά τα άλλα ουδέν δημοσιονομικό μέτρο δεν μπορεί να πάρει η μνημονιακή κυβέρνηση χωρίς την έγκριση των «θεσμών».

Στη 4η θέση «περί κατοχύρωσης της θρησκευτικής ουδετερότητας του κράτους», αναλύεται η πρόταση του προέδρου και των βουλευτών της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ για την αναθεώρηση διατάξεων του Συντάγματος, μαζί με την αιτιολογική έκθεση:

17. Αρθρο 3 18. 1. Αρθρα 13 παρ. 5, 33 παρ. 2 και 59 παρ. 1 και 2
Ισχύουσα διάταξη Προτεινόμενη Ισχύουσες διατάξεις Προτεινόμενες
1. Επικρατούσα θρησκεία στην Ελλάδα είναι η θρησκεία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού. Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδας, που γνωρίζει κεφαλή της τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, υπάρχει αναπόσπαστα ενωμένη δογματικά με τη Μεγάλη Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης και με κάθε άλλη ομόδοξη Εκκλησία του Χριστού τηρεί απαρασάλευτα, όπως εκείνες, τους ιερούς αποστολικούς και συνοδικούς κανόνες και τις ιερές παραδόσεις. Είναι αυτοκέφαλη, διοικείται από την Ιερά Σύνοδο των εν ενεργεία Αρχιερέων και από τη Διαρκή Ιερά Σύνοδο που προέρχεται από αυτή και συγκροτείται όπως ορίζει ο Καταστατικός Χάρτης της Εκκλησίας, με τήρηση των διατάξεων του Πατριαρχικού Τόμου της κθ΄ (29) Ιουνίου 1850 και της Συνοδικής Πράξης της 4ης Σεπτεμβρίου 1928. 1. Η Ελληνική Πολιτεία είναι θρησκευτικά ουδέτερη. Επικρατούσα θρησκεία στην Ελλάδα είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία βρίσκεται αναπόσπαστα ενωμένη δογματικά με το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και με κάθε άλλη Ορθόδοξη Εκκλησία και τηρεί απαρασάλευτα τους Κανόνες των Αποστόλων και των Οικουμενικών Συνόδων και την εκκλησιαστική παράδοση. Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδας είναι αυτοκέφαλη και διοικείται σύμφωνα με όσα ορίζουν ο Καταστατικός Χάρτης της, ο Πατριαρχικός Τόμος του 1850 και η Συνοδική Πράξη του 1928. Το εκκλησιαστικό καθεστώς της Κρήτης και των Δωδεκανήσων δεν αντίκειται στις παραπάνω διατάξεις. Άρθρο 13 5. Κανένας όρκος δεν επιβάλλεται χωρίς νόμο, που ορίζει και τον τύπο του. Άρθρο 13 5. Κανένας όρκος δεν επιβάλλεται χωρίς νόμο, που ορίζει και τον τύπο του. Η ορκωμοσία κρατικών αξιωματούχων και δημόσιων λειτουργών και υπαλλήλων γίνεται με πολιτικό όρκο. Σε κάθε άλλη περίπτωση ο υπόχρεος επιλέγει ελεύθερα αν θα δώσει πολιτικό ή θρησκευτικό όρκο.
2. Το εκκλησιαστικό καθεστώς που υπάρχει σε ορισμένες περιοχές του Κράτους δεν αντίκειται στις διατάξεις της προηγούμενης παραγράφου. 2. Το εκκλησιαστικό καθεστώς που υπάρχει σε ορισμένες περιοχές του Κράτους δεν αντίκειται στις διατάξεις της προηγούμενης παραγράφου. Άρθρο 33   2. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, πριν αναλάβει την άσκηση των καθηκόντων του, δίνει ενώπιον της Βουλής τον ακόλουθο όρκο: "Ορκίζομαι στο όνομα της Αγίας και Ομοούσιας και Αδιαίρετης Τριάδας να φυλάσσω το Σύνταγμα και τους νόμους, να μεριμνώ για την πιστή τους τήρηση, να υπερασπίζω την εθνική ανεξαρτησία και την ακεραιότητα της Χώρας, να προστατεύω τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των Ελλήνων και να υπηρετώ το γενικό συμφέρον και την πρόοδο του Ελληνικού Λαού". Άρθρο 33 2. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, πριν αναλάβει την άσκηση των καθηκόντων του, δίνει ενώπιον της Βουλής τον ακόλουθο όρκο: “Διαβεβαιώνω στην τιμή και τη συνείδησή μου ότι θα φυλάσσω το Σύνταγμα και τους νόμους, θα μεριμνώ για την πιστή τους τήρηση, θα υπερασπίζω την εθνική ανεξαρτησία και την ακεραιότητα της Χώρας, θα προστατεύω τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των Ελλήνων και θα υπηρετώ το γενικό συμφέρον και την πρόοδο του Ελληνικού Λαού”.
3. Το κείμενο της Αγίας Γραφής τηρείται αναλλοίωτο. Η επίσημη μετάφρασή του σε άλλο γλωσσικό τύπο απαγορεύεται χωρίς την έγκριση της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ελλάδας και της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας στην Κωνσταντινούπολη. 3. Το κείμενο της Αγίας Γραφής τηρείται αναλλοίωτο. Η επίσημη μετάφρασή του σε άλλο γλωσσικό τύπο απαγορεύεται χωρίς την έγκριση της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ελλάδας και της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας στην Κωνσταντινούπολη. Άρθρο 59 1. Οι βουλευτές πριν αναλάβουν τα καθήκοντά τους δίνουν στο Βουλευτήριο και σε δημόσια συνεδρίαση τον ακόλουθο όρκο: “Ορκίζομαι στο όνομα της Αγίας και Ομοούσιας και Αδιαίρετης Τριάδαςνα είμαι πιστός στην Πατρίδα και το δημοκρατικό πολίτευμα, να υπακούω στο Σύνταγμα και τους νόμους και να εκπληρώνω ευσυνείδητα τα καθήκοντά μου”. Άρθρο 59 1. Οι βουλευτές πριν αναλάβουν τα καθήκοντά τους δίνουν στο Βουλευτήριο και σε δημόσια συνεδρίαση τον ακόλουθο όρκο: “Διαβεβαιώνω στην τιμή και τη συνείδησή μου ότι θα είμαι πιστός στην Πατρίδα και το δημοκρατικό πολίτευμα, θα υπακούω στο Σύνταγμα και τους νόμους και θα εκπληρώνω ευσυνείδητα τα καθήκοντά μου”.
Ερμηνευτική δήλωση 2. Αλλόθρησκοι ή ετερόδοξοι βουλευτές δίνουν τον ίδιο όρκο σύμφωνα με τον τύπο της δικής τους θρησκείας ή του δικού τους δόγματος. 2. Αλλόθρησκοι ή ετερόδοξοι βουλευτές δίνουν τον ίδιο όρκο σύμφωνα με τον τύπο της δικής τους θρησκείας ή του δικού τους δόγματος.
  Ο όρος επικρατούσα θρησκεία δεν αποτελεί αναγνώριση επίσημης κρατικής θρησκείας και δεν επιφέρει καμία δυσμενή συνέπεια σε βάρος άλλων θρησκευμάτων και γενικότερα στην απόλαυση του δικαιώματος της θρησκευτικής ελευθερίας.

Κατ΄αρχήν η προτεινόμενη αλλαγή (17. Αρθρο 3), αναιρεί εν τη γενέσει της, την θρησκευτική ουδετερότητα του κράτους. Το σύνταγμα της χώρας με την προτεινόμενη τροποποίηση επεμβαίνει απροκάλυπτα σε μια θρησκεία, εκφράζοντας άποψη για τον τρόπο λειτουργίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδας όταν αναφέρεται «είναι αυτοκέφαλη και διοικείται σύμφωνα με όσα ορίζουν ο Καταστατικός Χάρτης της...

Πρίν απο την κάθε έκφραση οποιασδήποτε γνώμης και άποψης θα ήταν πολιτικά ορθόν, να λάβουμε υπ’ όψιν ορισμένα ιστορικά στοιχεία «ταύτισης» και «σύμπλευσης» κράτους-εκκλησίας.

Η Εκκλησία έχει Εξουσία και μετέχει σε όλα τα πολιτειακά θεσμικά όργανα ως κοινωνικός εταίρος, με συμφέροντα όμως ανεξάρτητα από αυτά της κοινωνίας των οποίων η έκφραση διαπερνά κάθετα το πολιτικό σύστημα. Οι άνθρωποι εντός της (κυρίως οι αξιωματούχοι) και οι γύρω της (βλ. βουλευτές, πολιτευτές, δημόσια πρόσωπα) δρουν ως παράκεντρο εξουσίας, που άλλοτε απομακρύνεται από το κεντρικό σύστημα εξουσίας (δηλ. τις κυβερνήσεις), άλλες φορές συμπορεύεται, ενώ ιστορικά υπήρξαν και περιπτώσεις που μάλλον ταυτίστηκε με το κατ’ εξοχήν κέντρο εξουσίας (π.χ. Βυζάντιο). Απόδειξη αποτελεί η τοποθέτηση του εξέχοντος «θεσμικού» στελέχους της Νέας Δημοκρατίας Κ. Πυλαρινού, που ξεκίνησε την σταδιοδρομία του το 1957 ως μέλος του πολιτικού γραφείου του «εθνάρχη» Κ. Καραμανλή, μέχρι το 1963. Επίσης διετέλεσε Σύμβουλος Οικονομικών και Οργανώσεως της Εκκλησίας της Ελλάδος και Γενικός Διευθυντής των Οικονομικών και Τεχνικών Υπηρεσιών της (1998-2008).

Ωρισμένες πτυχές της οικονομικής αλληλοεξάρτησης κράτους-εκκλησίας:

1) Πότε και Πώς συγκεντρώθηκε τόσος εκκλησιαστικός πλούτος;

Την προηγούμενη διαπίστωση μπορούμε να τη χρησιμοποιήσουμε για να αναλύσουμε ιστορικά το πότε απέκτησε η Εκκλησία την περιουσία της και πότε άρχισε να την χάνει. Να σημειωθεί ότι με τον όρο Εκκλησία εννοούμε τα χιλιάδες νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου (εκτιμώνται στις 6.500-10.000 τέτοια Νομικά Πρόσωπα), που αφορούν μοναστήρια, ενορίες, μητροπόλεις, αλλά και την κεντρική Εκκλησία της Ελλάδος (Ιερά Σύνοδος, Αρχιεπισκοπή).

Ας θυμηθούμε λίγες γραμμές που έγραψε ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος: «Εδώ θα πρέπει να γίνει σαφές ότι η Εκκλησία είχε πάντοτε περιουσία και η μακρά προέλευσή της ανάγεται, κυρίως σε δωρεές και κληρονομιές βυζαντινών αυτοκρατόρων, αξιωματούχων του Βυζαντίου, όπως επίσης σε δωρεές και κληρονομιές, μοναχών και λαϊκών ως και τις ημέρες μας».

Η Εκκλησία, λοιπόν, απέκτησε μεγάλη περιουσία όταν… ήταν η ίδια στην εξουσία, τα χρόνια τα Βυζαντινά. Ύστερα, στα χρόνια της τουρκοκρατίας άρχισαν οι “δωρεές” στα μοναστήρια και τα ‘ξωκκλησια. Έχει γραφτεί πολλάκις ότι επειδή ο Σουλτάνος τα είχε καλά με την Εκκλησία, της επέτρεπαν να “κατέχει” περιουσία και δεν επενέβαιναν (πολύ) στο πως η Εκκλησία τη διαχειριζόταν. Αντίθετα, οι Ελληνες (ας πούμε έτσι τους κάτοικους του βυζαντίου που κατοικούσαν στον σημερινό ελλαδικό χώρο) δε μπορούσαν να έχουν περιουσίες αφού αυτές πέρναγαν στα χέρια του κάθε κοτζαμπάση ή άλλων τοποτηρητών-διοικητών. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα πολλοί να μεταβιβάζουν τις περιουσίες τους στους μητροπολίτες, στις ενορίες και τα μοναστήρια της περιοχής τους υπό το φόβο ότι θα τις έπαιρναν οι κατακτητές Τούρκοι.

Αυτή η διαδικασία ξεκίνησε τα πρώτα χρόνια της τουρκοκρατίας όπου δεν γνώριζε κανένας πότε θα δημιουργιόταν μία νέα ελεύθερη κρατική οντότητα, και ενδεχομένως θεωρούσαν ότι αυτό θα γινόταν σύντομα. Κάποιοι έχοντας την θρησκεία τους ως μόνο αποκούμπι, μπροστά στον Θεό συμφωνούσαν με τους επίγειους αντιπροσώπους του, ότι σε περίπτωση επαναφοράς της ομαλότητας οι περιουσίες τους θα επιστρέφονταν άμεσα, ενώ στο μεταξύ οι εκκλησιαστικοί άρχοντες θα τους παραχωρούσαν τη χρήση των μεταβιβασμένων περιουσιών τους (οι Τούρκοι επέτρεπαν και αυτό).

2) Η περιουσία της εκκλησίας σήμερα

Οι εκτάσεις: Σύμφωνα με εκτιμήσεις, αλλά και στοιχεία του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, η συνολική έκταση της εκκλησιαστικής περιουσίας φτάνει τα 1.300.000 στρέμματα. Από αυτά:

732.000 είναι βοσκότοποι, 367.000 δασικές εκτάσεις και 189.000 γεωργικές.

Περίπου 400.000 στρέμματα χαρακτηρίζονται ως «διακατεχόμενα», αφού για αυτές τις εκτάσεις δεν υπάρχουν τίτλοι ιδιοκτησίας. Έχει, επίσης, σημειωθεί ότι η Εκκλησία της Ελλάδος διαθέτει και ολόκληρα νησιά και βραχονησίδες (!) σε νησιωτικά συμπλέγματα, όπως στις Σποράδες και στις Κυκλάδες. Η Ελλαδική Εκκλησία φέρεται, μεταξύ άλλων, να έχει στην κατοχή της περίπου οκτακόσια κτήρια με γραφεία, καταστήματα, εμπορικά κέντρα, ξενοδοχεία, ακόμα και μισθωμένα βενζινάδικα. Οσον αφορά, δε, τη ρευστότητα της Εκκλησίας, υπολογίζεται σε αρκετές δεκάδες (ίσως και εκατοντάδες) εκατομμύρια ευρώ (για περισσότερα εδώ Εκκλησιαστική περιουσία: Αλήθειες και μύθοι - Paraskhnio.gr).

3) Αυτοκρατορικά χρυσόβουλα στο σύγχρονο Δίκαιο-Μιά «συνταγματική» εκκρεμότητα 229 ετών:

α) Το «Αδιέξοδο» ενός έντιμου αστού νομικού: Πώς όμως, εξηγείται το γεγονός ότι τα πρώτα Συντάγματα που ψήφισε ο επαναστατημένος ελληνικός λαός τα πλέον δημοκρατικά της εποχής τους μαζί με το Σύνταγμα των ΗΠΑ αναγόρευσαν ως ισχύον Δίκαιο στην Ελλάδα «τους νόμους των αειμνήστων ημών αυτοκρατόρων» κανόνα που επανέλαβαν εν συνεχεία τόσο ο Καποδίστριας όσο και η βαυαρική αντιβασιλεία; Και πώς εξηγείται το γεγονός ότι μέχρι να τεθεί σε ισχύ ο Αστικός μας Κώδικας δηλαδή το έτος 1946, οι αυτοκρατορικοί νόμοι αποτελούσαν το εφαρμοζόμενο στον τόπο μας αστικό δίκαιο; Και, τέλος, γιατί ο Αστικός μας Κώδικας περιέλαβε σε νέα διατύπωση, διατάξεις του αυτοκρατορικού δικαίου, αντί να ιδρύσει εκ του μηδενός μια νέα έννομη τάξη; Αυτά, ως μια μικρή νύξη για ένα από τα «παράδοξα» της ιστορίας των θεσμών μας που όμως δεν είναι τόσο παράδοξα, αν αναλογισθούμε σε ποια ιδεολογική βάση θέλησαν να θεμελιώσουν το αρτισύστατο ελληνικό κράτος οι επαναστατικές συνελεύσεις. Και που φαίνονται παράδοξα μόνο σε όσους επιθυμούν σώνει και καλά να προσδώσουν στους θεσμούς μας μια άπεφθη ρεπουμπλικανική καθαρότητα, εμπνευσμένη από το πρότυπο που δημιούργησε η Γαλλική Επανάσταση του 1789. Η επανάσταση όμως αυτή, παρά το περί του αντιθέτου θρυλούμενα, δεν έμοιαζε τόσο πολύ με τη δική μας. Και αυτό που πρέπει να συγκρατήσουμε είναι ότι η Ελληνική Επανάσταση, σε αντίθεση με τη γαλλική η οποία επεδίωξε την καθολική ρήξη (με το παλαιό καθεστώς, την Εκκλησία, τους θεσμούς, ακόμη και με την ιστορία), υπήρξε μια εξέγερση που προέταξε την ενότητα και τη συνέχεια. Ενοποίησε ιδεολογικά το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, φιλοδόξησε να αποκαταστήσει το παλαιό κλέος, ανήγαγε την Ορθοδοξία σε περιωπή «επικρατούσης θρησκείας» και μέσα σε αυτήν την προοπτική ήταν απόλυτα φυσικό να αναγνωρίσει ως ισχύον δίκαιο τους νόμους των «αειμνήστων ημών αυτοκρατόρων». Και όλα αυτά, πράγμα αξιοθαύμαστο, χωρίς καμιά έκπτωση ως προς τα κεκτημένα του γαλλικού διαφωτισμού: την καθιέρωση της δημοκρατικής αρχής και τον σεβασμό των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Αν λοιπόν, μας ενοχλούν τα χρυσόβουλα και τα σιγίλια, αυτό δεν πρέπει να το καταλογίσουμε στους καλόγερους και τους συνεργούς τους, αλλά σε μια καταστατική επιλογή που έκανε ο «ελληνικός λαός»;;;πριν από 180 χρόνια.

Συμπέρασμα: Δύο τινά μπορούν να συμβούν στο μέλλον. ΄Η να θεωρήσουμε ότι οι δημοκρατικοί μας θεσμοί πάσχουν από έλλειψη δογματικής καθαρότητας, οπότε οφείλουμε να εξοβελίσουμε τους αυτοκράτορες, τους δεσποτάδες, τους καλογέρους και το ένδοξο παρελθόν, με κίνδυνο όμως, να βρεθούμε ορφανοί σε αναζήτηση ταυτότητας. ΄Η να εμμείνουμε στην ιστορική μας συνέχεια και να εξακολουθήσουμε να πορευόμαστε επ' ελπίδι αναστάσεως.

Αδιέξοδο (Χρ. Ζουράρις).

Σημείωση: Ο Ελληνικός Πολιτισμός άρχεται απο τον Πολιτισμό των αρχαίων Ελλήνων. Ο ελληνοχριστιανικός πολιτισμός δεν αποτελεί συνέχεια του αλλά άλλον πολιτισμό και κατά συνέπεια ουδέν αδιέξοδο υπάρχει.

β) Η Νομική Αποψη: Η παραχώρηση ιδιοκτησίας με αυτοκρατορικό χρυσόβουλο δεν ήταν νόμος αλλά ατομική πράξη, όπως τα σημερινά συμβόλαια. Αρα, οι επανεισαχθέντες με διάταγμα του 1835 (όχι με Συντάγματα) «νόμοι των αειμνήστων ημών αυτοκρατόρων» (δηλαδή γενικοί κανόνες και όχι ατομικές πράξεις) δεν περιλάμβαναν τα χρυσόβουλα. Αν αυτά είχαν ισχύ, τούτο ήταν ανεξάρτητο από το Διάταγμα του 1835. Ακόμη όμως και οι νόμοι των βυζαντινών αυτοκρατόρων κάθε άλλο παρά αναλλοίωτοι έμεναν στο νέο ελληνικό κράτος. Συντάγματα, νόμοι του κράτους έθιμα κ.λπ. έθεσαν στο περιθώριο μεγάλο μέρος (ιδίως το αναχρονιστικό) του βυζαντινορωμαϊκού Δικαίου, που διατηρεί απλώς ιστορική αξία. Πρόκειται για έναν θεσμό που ίσχυε και στο βυζαντινορωμαϊκό Δίκαιο («αμνημονεύτου χρόνου παραγραφή»), αλλά ισχύει και υπό τον Αστικό μας Κώδικα. Και μόνο αυτό το τελευταίο πλην των άλλων έχει αποδυναμώσει από κάθε νομική αξία τα χρυσόβουλα. Πάνω απ' όλα είναι όμως οι σημερινές αρχές Δικαίου που δεν ανέχονται την «αυτοκρατορικώ δικαίω» εξουσία του αρχηγού του κράτους να παραχωρεί τμήματα της ελληνικής γης σε όποιους κατά βούληση επιλέγει.

Τα σημερινά δημοκρατικά Συντάγματα έχουν άλλη ιεράρχηση αξιών. Αλλά οι θεοκρατικές και μοναρχικές αντιλήψεις του Βυζαντίου είναι ασυμβίβαστες με τις σύγχρονες δικαιικές αντιλήψεις. Εκεί δεν μπορεί να υπάρχει συνέχεια.

Συμπέρασμα: Δεν πρέπει να συγχέουμε την όποια ιστορική σημασία των χρυσόβουλων με την καταρχήν ανύπαρκτη σημερινή νομική τους αξία (Μ. Σταθόπουλος,Ομότιμος καθηγητής της Νομικής Σχολής και πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών 1983-1991).

4) Η Ναοδομία της εκκλησίας ή όταν η εκκλησία αποκτά κρατική εξουσία

Κρατική εξουσία «με το έτσι θέλω» αποκτά η Eκκλησία και… ελέω Θεού όχι μόνον θα εκδίδει οικοδομικές άδειες αλλά θα νομιμοποιεί αυθαίρετα, θα ελέγχει, θα επιβάλλει και θα εισπράττει τα πρόστιμα! Όλα αυτά μέσω κανονισμού της Διαρκούς Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας, η οποία δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 135/Α/ 9.8.2010 με τον τίτλο «Κωδικοποίησις και συμπλήρωσις διατάξεων περί λειτουργίας της Εκκλησιαστικής Κεντρικής Υπηρεσίας Οικονομικών». Ετσι «το γραφείο ναοδομίας και εκτελέσεως εκκλησιαστικών τεχνικών έργων» , «λειτουργούντος παρά τη Ιερά Συνόδω», σύμφωνα με άλλον κανονισμό (66/93) αναβαθμίζεται σε διεύθυνση με πλήθος αρμοδιοτήτων οι οποίες ανήκουν στις πολεοδομίες (η εφαρμογή του νόμου Τρίτση 1337/83 άρθρο 17 για τα αυθαίρετα κτίσματα, του Προεδρικού Διατάγματος 276 ΦΕΚ Α/98...κλπ).

Ολες οι αρμοδιότητες περιγράφονται στο άρθρο 19 του φρέσκου κανονισμού, ο οποίος και αυτός θεωρητικά στηρίζεται στον νόμο 590/1977 «καταστατικός χάρτης της Εκκλησίας της Ελλάδας».

5) Η μισθοδοσία των 9.298 ιερέων και 336 κληρικών υπαλλήλων, επιβαρύνοντας τον κρατικό προυπολογισμό με 180 εκατ. ευρώ ετησίως, αποτελεί επίσης αλλη μια οικονομική σχέση μεταξύ κράτους-εκκλησίας.

Οποιος πιστεύει ότι με τον πολιτικό όρκο και μόνο διασφαλίζεται η θρησκευτική ουδετερότητα του κράτους χωρίς την λύση του Γόρδιου Δεσμού όλων των διαπλεκόμενων οικονομικών σχέσεων μεταξύ του κράτους-εκκλησίας σίγουρα θα αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία στην συγγραφή και την εφαρμογή των συνταγμάτων.

Αλλωστε ιστορικά παραδείγματα θρησκευτικής ουδετερότητας αποτελούν:

  1. 1. Γαλλία: Στο άρθρο 1 του ισχύοντος γαλλικού Συντάγματος ρητώς ορίζεται: «Η Γαλλία είναι αβασίλευτη πολιτεία αδιαίρετη, χωρισμένη από την Εκκλησία δημοκρατική και κοινωνική». Η διατύπωση αυτή: πηγάζει απο την Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη (LadéclarationdesDroitsdel' HommeetduCitoyen), που ψηφίστηκε το 1789κατά την περίοδο της Γαλλικής Επανάστασηςαπό τη Συντακτική Συνέλευση.
  2. 2. Τ. Τζέφερσον και η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων: Ο Τ. Τζέφερσον, ο 3ος Πρόεδρος των ΗΠΑ, με την επιστολή του οποίου εστάλη προς τους Βαπτιστές του Συνδέσμου Danbury το έτος 1802. Με την επιστολή αυτή όπου γίνεται αναφορά στην Πρώτη Τροποποίηση του Συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Τζέφερσον γράφει: Πιστεύοντας μαζί σας ότι η θρησκεία είναι ένα θέμα το οποίο αφορά αποκλειστικά τον άνθρωπο και το Θεό του, ότι κανείς δεν είναι υπόλογος σε κανέναν άλλο για την πίστη του ή τη λατρεία του ότι οι νόμιμες εξουσίες της κυβέρνησης αφορούν ενέργειες μόνο και όχι απόψεις, με ευλάβεια θεωρώ ότι η πρόθεση το συνόλου του Αμερικανικού λαού όπως αποτυπώνεται στη νομοθεσία του είναι ότι δεν θα πρέπει να «θεσμοθετηθεί κανένας κανόνας δικαίου για την καθιέρωση της θρησκείας ή την απαγόρευση της ελεύθερης άσκησής της», δημιουργώντας έτσι ένα τείχος διαχωρισμού μεταξύ εκκλησίας και κράτους.

Η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων ήταν ένα από τα πρώτα παραδείγματα στον κόσμο της πλήρους θρησκευτικής ελευθερίας που εγκρίθηκε το 1791.

Λόγω του ότι ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ, θυμίζει περισσότερο την κολυμβήθρα του Σιλωάμ, αφού συνυπάρχουν αρμονικότατα πρώην «ανανεωτικοί», «δογματικοί» και «πασόκοι», το δε κόμμα έχει μετεξελιχθεί σε μια «μεταδημοκρατική αριστερά» με έντονα θεοκρατικά στοιχεία, στην πολιτική του πρακτική. Το πολιτικά εφικτό (το σήμερα), καλλιεργεί στον πολίτη το στοιχείο της αυριανής, όταν θα αλλάξουν και το επιτρέψουν οι συσχετισμοί (της μεταθανάτιας ανταμοιβής που προβάλλεται από όλα τα θρησκευτικά δόγματα) και γίνεται πολύ χρήσιμη και αξιοποιήσιμη δύναμη για την αποτροπή της αντίδρασης εναντίον των εξουσιαστών σε τούτον τον ...μάταιο κόσμο. Η θρησκεία της παρηγοριάς, της επουράνιας ανταμοιβής, με ενέχυρο την καρτερικότητα για όσα υφίσταται σήμερα.

Ελλείψει πολιτικού συμπεράσματος στην πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, θα ειπωθούν:

Τα λόγια του Αριστοφάνη απο τους Ιππής:

Τον δήμον αεί προσποιού υπογλυκαίνων ρηματίοις μαγειρικοίς, μτφρ:

Να έχεις πάντα τον δήμο με το μέρος σου καλοπιάνοντάς τον

με μαγειρεμένα λόγια (η ευγενική έκφραση).

Δεδομένου οτι πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ προέρχονται απο τον φοιτητικό χώρο, θα τους θυμίσω το σλόγκαν του «74-75» των γενικών συνελεύσεων στα φοιτητικά αμφιθέατρα:

Οποιος πατά το ένα του πόδι σε μιά βάρκα και το άλλο σε άλλη

βάρκα, τελικά σκίζεται το σώβρακό του (μή ευγενική έκφραση).

Γιάννης Περάκης

Οικονομολόγος

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Μπόταση 6, Εξάρχεια, 1ος όροφος 

info@sxedio-b.gr

210 3810040