Σχέδιο Β

Σχέδιο Β

Το Σχέδιο Β συγκροτήθηκε σε πολιτική κίνηση τον Μάιο του 2013. Σχέδιο Β σημαίνει σε πρώτο στάδιο την αποχώρηση από τη ζώνη του ευρώ, που στην πορεία μπορεί να οδηγήσει όχι μόνο σε έξοδο από την κρίση και απαλλαγή από τα δεσμά των δανειστών, αλλά να αποτελέσει την αρχή για μια νέα Ελλάδα.

URL Ιστότοπου:

Παρασκευή 20.10.17,Σολωμού 13, 8.00μ.μ Bloody Sunday (Ματωμένη Κυριακή)

Plab4c

Παρασκευή 20.10.17,Σολωμού 13, 8.00μ.μ

BloodySunday(Ματωμένη Κυριακή) Μ. Βρετανία, 2002, 107’

Χρυσή Άρκτος στο Φεστιβάλ Βερολίνου

Στη σύγχρονη ιστορία πολλές Κυριακές έχουν βαφτεί με αίμα κι όλες έχουν αποκτήσει ένα κοινό όνομα: BloodySunday. Το 1887 στο Λονδίνο η αστυνομία αιματοκύλησε απεργούς εργάτες. Το 1905 στην Αγ. Πετρούπολη η τσαρική αστυνομία αιματοκύλησε τους διαδηλωτές, δημιουργώντας έτσι την αφορμή για την ρωσική επανάσταση εκείνης της χρονιάς. Το 1911 η αστυνομία του Λίβερπουλ αιματοκύλησε τους απεργούς στις συγκοινωνίες.

Να λυθεί πολιτικά η υπόθεση της Ηριάννας και του Περικλή, του Γ. Περάκη

Να λυθεί πολιτικά η υπόθεση της Ηριάννας και του Περικλή

    Ο υπουργός να εισηγηθεί χάρη στον πρόεδρο της Δημοκρατίας

Ότι δεν λύεται κόπτεται.1

 

Ο εισαγγελέας κ. Γεώργιος Γεράκης, ο οποίος τελεί  υπο πειθαρχική δίωξη για την υπόθεση Siemens, είναι μάλιστα ο δεύτερος εισαγγελικός λειτουργός που εμπλέκεται στην υπόθεση της Siemens και έκανε αρνητική εισήγηση για την αποφυλάκιση της Ηριάννας και του Περικλή. Ο πρώτος ήταν ο Ιωάννης Προβατάρης που στις 17//07/21017 εισηγήθηκε την παραμονή τους στη φυλακή. Εκτός από την εμπλοκή του στην υπόθεση της Siemens ήταν και αυτός που είχε προτείνει την αποφυλάκιση των Μιχαλολιάκου και Παππά της Χρυσής Αυγής για την υπόθεση της εγκληματικής οργάνωσης 2.

Η παράθεση των αιτιάσεων του εισαγγελέα κ. Γεώργιο Γεράκη για την υπόθεση Siemens, αλλά και οι διάλογοι εντός της αίθουσας του διακστηρίου, ξεσήκωσαν θύελλα αντιδράσεων. Αλλωστε και μόνο η παράθεσή τους το αποδεικνύει:

  1.  Η πρόεδρος της έδρας σημείωσε πως η Ηριάννα με άδειες μπορεί να συνεχίζει το διδακτορικό της, με την καθηγήτριά της να αντιτείνει ότι συμμετέχει σε έρευνα αμείβεται και είναι απαραίτητη η παρουσία της.
  1.  Απο τις αγορεύσεις των συνηγόρων υπεράσπισης,  τα κυριώτερα σημεία:
  • Η ΓΑΔΑ η ίδια έκρινε ότι ήταν σεβαστός κάθε όρος.
  1. Ο εισαγγελέας:

Απορριπτικός ήταν ο εισαγγελέας και για τον 33χρονο συγκατηγορούμενο της Ηριάννας, ο οποιος αντιμετωπίζει τις ίδιες κατηγορίες και υπέβαλλε αίτηση αναστολής εκτέλεσης της ποινής του για λόγους υγείας. Νωρίτερα, κατά την πρότασή του, ο εισαγγελέας Γεώργιος Γεράκης ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι «δεν αποδείχθηκε ουδέν θεμελιωτικό γεγονός που να δικαιολογεί την αιτούμενη αναστολή». «Το ζήτημα της ανεπανόρθωτης βλάβης δεν απεδείχθη. Η δυνατότητα παράτασης της διδακτορικής διατριβής είναι υπέρβαση δυσχέρειας αλλά όχι υπέρμετρη ή ανεπανόρθωτη βλάβη, εφόσον μπορεί να αντιμετωπιστεί με μία παράταση στο μέλλον»...

Η Ελληνική δικαιοσύνη έχει πλούσιο «παρελθόν». Στην νεώτερη ιστορία οι δοσίλογοι της κατοχής ξεπλύθηκαν απο τις μεταεμφυλιακές κυβερνήσεις «δεξιές και κεντρώες», αλλά και και μετά την μεταπολίτευση δεν έγινε αποχουντοποίηση στο κρατικό μηχανισμό.

  • Ο εισαγγελέας Θανάσης Ανδρεουλάκος 3 το 2005 αποχώρησε από τη Δικαιοσύνη ως αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου. Με τον μεγαλύτερο βαθμό δηλαδή πέραν του εισαγγελέα του ανώτατου δικαστηρίου. Σε όλη του τη θητεία υπήρξε από τους εισαγγελείς που ήταν «καλός στη δουλειά του». Ο νεαρός εισαγγελέας Ανδρεουλάκος είχε καταλάβει την καρέκλα του βασιλικού επιτρόπου στα στρατοδικεία του Παπαδόπουλου και επιτελούσε το έργο του με μεγάλη συνέπεια. Στα χρόνια που ακολούθησαν μετά την πτώση της χούντας, τα έργα και οι ημέρες του νεαρού βασιλικού επιτρόπου ξεχάστηκαν, όπως άλλωστε και οι ευθύνες του. Άλλωστε, τον Ιούλιο του 1975, με μια πρωτοφανή του απόφαση ο Άρειος Πάγος είχε χαρακτηρίσει τα εγκλήματα των χουντικών «στιγμιαία». Ο μετέπειτα αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου μπορεί υποστήριζε πως δεν αγαπούσε στην πραγματικότητα τη χούντα, αυτή όμως είναι βέβαιο πως τον θεωρούσε αστέρι της. Η δίκη των στελεχών της Δημοκρατικής Άμυνας, τον Νοέμβριο του 1968, ήταν ζήτημα τιμής για τη χούντα. Ο πυρήνας της αντιχουντικής οργάνωσης ήταν υπό συνεχή παρακολούθηση από την ΕΥΠ, η οποία τον Μάιο του 1968 δίνει εντολή να συλληφθούν τα στελέχη της. Οι έξι, αφού φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν, οδηγήθηκαν στο στρατοδικείο για να δικαστούν.

Σε μια δίκη παρωδία, ο βασιλικός επίτροπος Αθ. Ανδρεουλάκος θα εξαπολύσει μια καθεστωτική αγόρευση υπερασπιζόμενος τη νομιμότητα της «επαναστάσεως», λέγοντας: «Η αρχή ότι η επικρατούσα επανάστασις δημιουργεί δίκαιον είναι διεθνώς αναγνωρισμένη. Η επανάστασις της 21ης Απριλίου επεκράτησε πλήρως εσωτερικώς και ανεγνωρίσθη υφ’ όλων των κρατών εξωτερικώς. Επομένως εδημιούργησε δίκαιο. Οι νόμοι είναι έγκυροι και οι πολίται οφείλουν σεβασμόν προς τους νόμους. Τοιούτος νόμος είναι ο Α.Ν. 509/1947 που διετηρήθη υφ’ όλων των κυβερνήσεων και όλων των νομοθετικών σωμάτων αφ’ ότου εθεσπίσθη αποσκοπεί να προστατεύση το κοινωνικόν καθεστώς και το πολίτευμα της χώρας μας. Οι κατηγορούμενοι παραπέμπονται με τον νόμον αυτόν, ως σκοπούντες την ανατροπήν του κρατούντος πολιτεύματος και κοινωνικού συστήματος. Οι παρόντες κατηγορούμενοι παραπέμπονται δια την βιαίαν ανατροπήν του πολιτεύματος και δια την ανατροπήν της παρούσης καθεστηκυίας τάξεως του παρόντος επαναστατικού καθεστώτος ως τρόπου και μορφής πολιτεύματος». Τελικά οι κατηγορούμενοι καταδικάζονται σε πολυετείς καθείρξεις.

Πολλοί από τους βασιλικούς επιτρόπους της εποχής εκείνης θα κατονομαστούν από τα θύματα της χούντας για τον ρόλο τους, αλλά παρ’ όλα αυτά πολλοί θα συνεχίσουν να ανήκουν στη Δικαιοσύνη της δημοκρατικής Ελλάδας.

Οι εξαιρέσεις, δικαστές και οι εισαγγ. λειτουργοί που τίμησαν την δικαιοσύνη

Περίπτωση πρώτη: Το Δεκέμβριο του 1966, λίγους μήνες πριν την χούντα, η δίκη για τη δολοφονία Λαμπράκη βρίσκεται στην τελική της ευθεία. Ο Εισαγγελέας Π. Δελαπόρτας είναι καταπέλτης κατά των κατηγορουμένων, ζητώντας την καταδίκη τους βάσει του κατηγορητηρίου.

Στην αγόρευσή του, ο εισαγγελικός λειτουργός βάλλει κατά του Στρατού και των Σωμάτων Ασφαλείας ενώ χαρακτηρίζει τους κατηγορούμενους ως «υποπροϊόντα του Χίτλερ και γιγαντοκύτταρα δοσιλογισμού που δυστυχώς κυκλοφορούν ακόμη στο ελληνικό αίμα»:

Αποτελεί δεινή ύβρη και μείωση του Στρατού και των Σωμάτων Ασφαλείας, η καταφυγή προς ενίσχυσή τους στην ιδιωτική οργάνωση οιουδήποτε που αποτελείται από κατάλοιπα υποπροϊόντων του Χίτλερ, από γιγαντοκύτταρα δοσιλογικής λευχαιμίας που κυκλοφορούν δυστυχώς ακόμη στο ελληνικό αίμα, από κακοποιούς διαφόρων βαθμών και ειδών, από ιδεολογικούς σκηνίτες τους οποίους μνημόνευσα πιο πάνω, και από άλλους φτωχούς διαβόλους που, σε κάθε περίσταση και ευκαιρία, «ζητούν οι ταλαίπωροι να μπαλωθούν» (κατά τον ποιητή)…

Από τέτοια κοινωνικά βυθοκορήματα αναμενόταν βοήθεια και σ’ αυτά θα ανατιθόταν σε ώρα κρίσης, η ενίσχυση των Σωμάτων Ασφαλείας και η μεγάλη και άγια υπόθεση «της υπερασπίσεως της Πατρίδος και του Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού παντού, πάντοτε και δι’ όλων των μέσων», κατά τους σκοπούς της οργάνωσης του Γιοσμά που αναγράφονται πίσω από την ταυτότητα του Γκοτζαμάνη. Άλλοτε, εκείνοι που καταδικάζονταν για ζωοκλοπή, στερούνταν της τιμής να υπηρετούν στο Στράτευμα, με τη σκέψη ότι η υπεράσπιση της Πατρίδας είναι έργο των αγνών, των τιμίων, των ανιδιοτελών και των ενάρετων ανθρώπων, με κορωνίδα μεταξύ αυτών των αρετών τη φιλοπατρία. Σήμερα, εδώ, ένα σύμφυρμα κλεφτών, βιαστών, δοσίλογων και κάθε είδους κακοποιών, εμφανίζεται (προς εθνοκαπηλεία και ανομολόγητους ιδιοτελείς σκοπούς) ως προστάτης κοινωνικών καθεστώτων, ως φύλακας ιερών και οσίων και ως Κέρβερος του νόμου και της τάξης. Τι άλλο έπρεπε να περιμένει κανείς απ’ αυτό πλην του ότι θα εξελισσόταν σε κακοήθη νεοπλασία της κοινωνίας;»

Περίπτωση δεύτερη: Ο Αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου,Ανδ. Τούσης ένα λαμπρό παράδειγμα υψηλού ήθουςκαιεπιστημονικής αξιοπρέπειας. Ηταν ο άνθρωπος, ο οποίος τον Μάρτη του 1958 διέταξε τη σύλληψή του Ναζί εγκληματία και σφαγέα των Ελλήνων Εβραίων της Θεσσαλονίκης,ΜαξMέρτεν.

Να θυμίσουμε, ότι το εν λόγω χιτλερικό κάθαρμα καιμέλος του Ναζιστικού κόμματος, εις βάρος του οποίου εκκρεμούσεένταλμα σύλληψηςαπό το 1947 επιμελήθηκε της μεταφοράς 45.000 Θεσσαλονικέων Εβραίων στο Άουσβιτς, άρπαξε τις περιουσίες τους ενώ ήταν κι ο τυμβωρύχος του εβραϊκού νεκροταφείου της Θεσσαλονίκης. Με απύθμενο θράσος, μετά τον πόλεμο, ήρθε στη Θεσσαλονίκη για να καταθέσει ως μάρτυρας υπεράσπισης κατηγορούμενου συνεργάτη του. Αναγνωρίστηκε από κάποιους πολίτες και καταγγέλθηκε.

Η εντολή του Τούση εκτελέστηκε από τον Εισαγγελέα Εφετών Θεσσαλονίκης, Ταρασουλέα. Ο Ναζί εγκληματίας συνελήφθη και μετήχθη στην Αθήνα,όπου και προφυλακίστηκε!Αμέσως αρχίζουν οι έντονες πιέσεις των Γερμανών (καθόσον ο Μέρτεν ήταν Γ. Γραμματέας στο Υπουργείο Δικαιοσύνης της τότε Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας), προς τον «Εθνάρχη»Καραμανλή τον οποίο απειλούν με αποκαλύψεις. Ο Καραμανλής παίρνει τον Τούση στο τηλέφωνο και τον απειλεί. Ο Α. Τούσης κρατάηρωική στάσηκι αρνείται να αποφυλακίσει το χιτλερικό κάθαρμα: “Ό,τι λέει ο νόμος, κ. Πρόεδρε”...

Η δίκη έγινε και ο εγκληματίας καταδικάστηκε σε 25 χρόνια φυλάκιση.

Ας όψεται ο “εθνάρχης” Κ. Καραμανλής με τον εκτρωματικό νόμο που πέρασε στη Βουλή και αθώωσε τους σφαγείς μας, Τρομάρα μας θέλουμεκαι εθνάρχες!

Η σύλληψη, η προφυλάκιση και η καταδίκη του Μέρτεν φυσικά στέρησε από τον Α. Τούση την προαγωγή του στη θέση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Η Κυβέρνηση της ΕΡΕ έβαλε στη θέση του τον Κωνσταντίνο Κόλλια, μετέπειτα πρωθυπουργό της Χούντας.


Το «παρελθόν» της διαδικασίας απονομής χάριτος των υπουργών δικαιοσύνης:

  • Χαράλαμπος Αθανασίου φάνηκε ιδιαίτερα «γενναιόδωρος» στον 1,5 χρόνο υπουργίας του4, καθώς όπως αναφέρει ρεπορτάζ της εφημερίδας Documento, υπέγραψε 110 απονομές χάριτος. Πρόκειται για ένα μέτρο σωστό αφού αποδίδεται και σωστά, κι όχι σε περιπτώσεις όπως εμπόρων κόκας, διακινητών μεταναστών, ανθρώπων που κατηγορούνται για υπεξαίρεση, νοθεία δημόσιων διαγωνισμών ή κλοπές.

Πιο συγκεκριμένα, όπως αποκαλύπτει σήμερα η Documento, ο πρώην υπουργός της ΝΔ, είχε υπογράψει χάρη στον Καναδό Κέβιν Χίμπερτ, ο οποίος είχε συλληφθεί το 1999 στο αεροδρόμιο του Ελληνικού στην προσπάθεια του να περάσει δύο κιλά κοκαΐνη από τη Νότια Αμερική. Ο Καναδός καταδικάστηκε με το δικαστήριο να τον χαρακτηρίζει ιδιαίτερα επικίνδυνο. Το 2008 πήρε ολιγοήμερη άδεια εξόδου από τις φυλακές και κατάφερε να δραπετεύσει από τη χώρα, για να συλληφθεί και να επιστρέψει ξανά στις ελληνικές φυλακές. Το 2013 με την υπογραφή του Χ. Αθανασίου μετατράπηκε η ποινή της ισόβιας κάθειρξης σε 20 χρόνια φυλάκισης και έτσι ο Χίμπερτ επέστρεψε στην πατρίδα του ελεύθερος. Η ποινή ωστόσο των ισοβίων εξαφανίστηκε διά της απονομής χάριτος.

Αντιπεριφερειάρχης μέσω χάριτος

Μία από τις 110… χάρες που έκανε ο Αθανασίου ήταν και αυτή στον πρώην αντιπρόεδρο της Δισδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδος και νυν αντιπεριφερειάρχη Δωδεκανήσου Χ. Κόκκινο. Το 2012 ο κ. Κόκκινος καταδικάστηκε μαζί με άλλους 3 συναδέλφους του, σε πεντάμηνη ποινή φυλάκισης με τριετή αναστολή για παράβαση καθήκοντος για προσλήψεις που έγιναν εις βάρος άλλων συνυποψήφιων χωρίς να υπάρχουν τα απαιτούμενα προσόντα. Τελικά στις 30/04/2014, τρεις εβδομάδες πριν από τις περιφερειακές εκλογές ο κ. Αθανασίου απονέμει χάρη μόνο στον κ. Κόκκινο προκειμένου να μην απολέσει τη θέση εργασίας του. Εκείνος επανεκλέγεται ως επικεφαλής της μείζονος μειοψηφίας του περιφερειακού Συμβουλίου Νοτίου Αιγαίου με την παράταξη της ΝΔ, ώστε να φτάσει σήμερα στο αξίωμα του αντιπεριφερειάρχη.

Λούφα, χάρη και απαλλαγή

Μία άλλη περίπτωση αφορά το κύκλωμα που εξασφάλιζε απαλλαγές στράτευσης για πλούσιους κι επώνυμους. Το δικαστήριο καταδικάζει 29 άτομα για την υπόθεση ωστόσο το 2014 ο Χαράλαμπος Αθανασίου υπογράφει απονομή χάριτος σε έναν εκ των καταδικασθέντων, προκειμένου η εταιρεία που εκπροσωπεί, «Α. Κακλαμάνης και Συνεργάτες», να δύναται να συμμετέχει σε διαγωνισμούς έργων δημοσίου και ιδιωτικού τομέα στο εσωτερικό και εξωτερικό καθώς επίσης και για να μπορεί και ο ίδιος να διορισθεί σε δημόσια υπηρεσία και να προσληφθεί σύμβουλος μεγάλων κατασκευαστικών έργων.

Συχνό φαινόμενο είναι και n απονομή χάριτος σε καταδικασθέντες για έκδοση πλαστών εγγράφων και σφραγίδων, για πρόκληση σωματικής βλάβης και παράνομη οπλοχρησία ή κλοπή προκειμένου να αποκτήσουν άδεια εργασίας ως σεκιούριτι.

Ο υπουργός δικαιοσύνης και η κυβέρνηση δεν είναι σχολιαστές ειδήσεων, να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Πρέπει να δώσουν τώρα πολιτική λύση. Η πλέον ενδεδειγμένη λύση είναι αυτή της απονομής χάριτος 5.

 

 

 

 

1. Πλούταρχος, για τον γόρδιο δεσμό Μ. Αλέξανδρος

2. Πηγή: tvxs.gr

3. HOTDOCΣάββατο, 04/08/2012 Αδέσποτος

4. Πηγή: documento.gr, left.gr

5. ΑρμοδιότηταδικαστικήςφύσηςείναιηαπονομήχάριτοςαπότονΠρόεδρο της Δημοκρατίας [άρθ. 47 παρ.1]. Σημειώνεται ότι η απονομή χάριτος που αποτελεί αρμοδιότητα του Προέδρου της Δημοκρατίας ασκείται βάσει γνωμοδότησης του Συμβουλίου Χαρίτων και φέρει την υπογραφή του υπουργού Δικαιοσύνης Διαφάνειας και Ανθρώπινων Δικαιωμάτων, ο οποίος προτείνει την εκάστοτε απονομή.

 

 

 

 

Γιάννης Περάκης

 

Οικονομολόγος 

Έτσι σώθηκε η πρώτη κατοικία απ’ τα νύχια της Τράπεζας

                    Έτσι σώθηκε η πρώτη κατοικία

                    απ’ τα νύχια της Τράπεζας

       Του Χρήστου Σταμόπουλου, δικηγόρου και μέλους του Κινήματος κατά των Πλειστηριασμών

    Στο παρά πέντε στην κυριολεξία έσωσε το Κίνημα κατά των Πλειστηριασμών την πρώτη κατοικία συμπολίτη μας στα Κουτσομύλια στα Τρίκαλα.

    Ήταν 4.55 ακριβώς (δηλαδή 5’ πριν τη λήξη χρόνου) όταν η επισπεύδουσα Συνεταιριστική Τράπεζα έκανε πίσω, κάτω από την πίεση και την αποφασιστικότητα δεκάδων αλληλέγγυων πολιτών που είχαν κατακλύσει την αίθουσα του Ειρηνοδικείου, αλλά και με την παρουσία της ίδιας της οικογένειας, των συγγενών και φίλων του Τρικαλινού συμπολίτη μας που ήθελαν να του πάρουν το οικόπεδο με την επ’ αυτού παλιά οικία.

   Η Τράπεζα (καίτοι Συνεταιριστική!) ήρθε αποφασισμένη ν’ αρπάξει το οικόπεδο με το σπίτι του Τρικαλινού βιοπαλαιστή. Με διάφορες δικαιολογίες (του τύπου η οικία είναι «παλιά» και «κατεδαφιστέα») δεν αναγνώριζε ότι επρόκειτο για πρώτη κατοικία, μολονότι το ακίνητο ήταν το μοναδικό του συμπολίτη μας.

    Αλγεινή εντύπωση προκάλεσε μερίδα των παρευρισκομένων συμβολαιογράφων που υποστήριζαν τα ίδια με την Τράπεζα, φτάνοντας στο σημείο να λένε τί να κάνουμε, ισχύων Νόμος είναι το Άδικο! Εμείς απλά εφαρμόζουμε τον νόμο! Αδιαφορώντας εντελώς για τις μαζικές αποδοκιμασίες που εισέπρατταν από τον συγκεντρωμένο κόσμο.

    Η νέα νίκη του Κινήματος κατά των Πλειστηριασμών παραδειγματίζει, εμψυχώνει και στέλνει ένα σαφές μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση. Όσο ο κόσμος συγκεντρώνεται και υπερασπίζεται μαχητικά τη λαϊκή κατοικία και λαϊκή περιουσία, αυτή δεν πρόκειται να την αρπάξουν οι τράπεζες, το κράτος, τα «ασφαλιστικά» ταμεία και οι ιδιώτες τοκογλύφοι.

   Ο Λαός, κρατώντας ανοιχτά όλα τ’ άλλα καθημερινά μέτωπά του κατά των μνημονιακών πολιτικών και των δοσιλογικών κυβερνήσεων, πρέπει να πυκνώσει την παρουσία του κάθε Τετάρτη στα κατά τόπους ειρηνοδικεία.

    Κι ας μην ξεχνάμε πως η τωρινή γιγάντωση και μαχητικότητα του Κινήματος κατά των Πλειστηριασμών αποτελούν τη σίγουρη εγγύηση για την αποτροπή ή ματαίωση των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών (μοναδική πατέντα σ’ ολόκληρο τον πλανήτη!) που μας ετοιμάζουν για το προσεχές μέλλον οι ντόπιοι και οι ξένοι δυνάστες.

Πολίτες ή καταναλωτές; Το δημοκρατικό έλλειμμα στην Ευρωπαϊκή Ένωση

Πολίτες ή καταναλωτές; Το δημοκρατικό έλλειμμα στην Ευρωπαϊκή Ένωση

του Domenico Cortese*

Δύο παράλληλα ζητήματα, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, βρίσκονται στο επίκεντρο στα μέσα ενημέρωσης, κάθε φορά που θίγεται η κοινωνικό-πολιτική οργάνωση και λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το πρώτο αφορά στην εγγενώς νεοφιλελεύθερη προσέγγιση μόνιμα αποτυπωμένη στη Συνθήκη για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης: οι πυλώνες του ευρωπαϊκού οικοδομήματος είναι η ελεύθερη κυκλοφορία εμπορευμάτων και κεφαλαίων και οι αυστηροί παράμετροι στη διαχείριση του δημόσιου προϋπολογισμού. Ένταση ανέκυψε, επίσης, και από το πρόσφατο tweet της ΕΚΤ σύμφωνα με την οποία αντικείμενό και αρμοδιότητα της, ως οργανισμού ανεξάρτητου από πολιτικές σκοπιμότητες, είναι απλά η σταθερότητα των τιμών και όχι η «ανάπτυξη» ή η «απασχόληση». Το δεύτερο ζήτημα είναι το λεγόμενο δημοκρατικό έλλειμμα της Ε.Ε., η γνωστή θέση ότι η κοινοτική νομοθετική εξουσία θα ασκείται από θεσμικά όργανα και πρόσωπα που δεν θα «εκλέγονται απευθείας από το λαό» και ως εκ τούτου, στερούνται νομιμότητας.

Σε αυτό το άρθρο θα προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε τους λόγους και τις πτυχές του δευτέρου θέματος από μια προσέγγιση φιλοσοφική των προβληματικών του πρώτου ζητήματος. Θα συνδέσουμε, δηλαδή, δύο είδη αποξένωσης. Η πρώτη χρονολογείται από την εποχή του homo economicus, για τον οποίο η αμοιβαιότητα προκύπτει μόνο ως αποτέλεσμα της ατομικιστικής επιδίωξης στη μεγιστοποίηση του προσωπικού οφέλους και δεν ενδιαφέρεται για αλληλέγγυους θεσμούς που δημιουργούν αμοιβαιότητα, ως μια προστιθέμενη κοινωνική αξία, σε σύγκριση με την άμεση αντίληψη του ατομικού κέρδους - όπως μια δημόσια τράπεζα που επενδύει σε τομείς που παράγουν, μακροπρόθεσμα, θετικές επιπτώσεις στον τεχνολογικό ή στον κοινωνικό-πολιτιστικό τομέα. Αυτή είναι και η ανθρωπολογική εξήγηση για την επιλογή της ελεύθερης αγοράς.

Η δεύτερη αποξένωση αντιστοιχεί στο ρόλο του σημερινού ψηφοφόρου αναγκασμένου από τις πολιτιστικές συνθήκες ή από τις τρέχουσες θεσμικές μορφές, μέσα από τις οποίες υποτίθεται  εκφράζεται η δημοκρατία, να συμπεριφέρεται ως παθητικός καταναλωτής προτάσεων που δεν επιλέγει απαραίτητα γιατί είναι σε θέση να επηρεάσει τη δημιουργία τους μέσω της πολιτικής συμμετοχής και συλλογικής συζήτησης αλλά, παράλληλα με την υποβάθμιση του ατόμου σε homo economicus, μόνο και μόνο επειδή συμπίπτουν με την καλύτερη προσφορά που η αγορά των ψήφων και των πόλων εξουσίας εγγενείς σε αυτήν θα μπορούσε να προσφέρει στον ίδιο ως μεμονωμένο άτομο.

Το κείμενο που περιγράφει καλύτερα τη θεολογική καταγωγή της δύναμης της πειθούς του οράματος homo economicus είναι το «Gli Dei de lCapitalismo» της Maria Grazia Turri, δημοσιεύτηκε από τη Mimesis το 2014. Από το δεύτερο κεφάλαιο του βιβλίου, πράγματι, μπορούμε να διακρίνουμε μια λογική συνέχεια που συνδέει άρρηκτα «το περιγραφικό μοντέλο[...] που αποδίδει στο εγωιστικό κίνητρο, ικανό να μεγιστοποιήσει το προσωπικό όφελος, ένα ρόλο κεντρικό που αποδέχεται την ιδέα της αξιοποίησης του ατομικισμού» με την παραδοχή της ύπαρξης μιας ιστορικής ευφυίας, μιας πρόνοιας η οποία θα αποτελέσει την πολιτιστική βάση της έννοιας το αόρατο χέρι, «μια φράση που βρίσκουμε ήδη στον Άγιο Αυγουστίνο (Εξομολογήσεις, Βιβλίο V, κεφ XIII) -, που σύμφωνα με την οποία ο άνθρωπος θα πρέπει να αφεθεί να οδηγείται από τις κρυφές κοινωνικές δυνάμεις, ακόμη και με κίνδυνο να αντιταχθεί στη φυσική τάξη πραγμάτων».

Η ιδέα μιας «απρόσωπης» αρμονίας δείχνει να είναι ο μόνος τρόπος για να λυθεί η αντίφαση ανάμεσα στον τυπικό ανθρώπινο εγωισμό υπό μια ατομιστική άποψη και την ανάγκη για μια γενική και συλλογική πρόοδο ολόκληρου του ανθρώπινου είδους, παρά τις όποιες ανισορροπίες και εγγενείς ατέλειες της πρώτης περίπτωσης. Η τελεολογική ερμηνεία του πραγματικού και του ανθρώπου ήταν ελκυστική ακόμη και στους πρώιμους στοχαστές της εποχής μας, όπως ο Paley, από την περίοδο που πρωτοεμφανίστηκαν οι σύγχρονες οικονομικές θεωρίες. Η ιδέα της αρμονίας που δημιουργείται από μια έξυπνη νόηση, τονίζει η Turri, «προσεγγίζει την αρμονία που εδραίωσε στην αγορά το αόρατο χέρι του Adam Smith, που για τον Σκοτσέζο φιλόσοφο συμπίπτει με την Πρόνοια, της οποίας προηγούμενο αποτελεί η παγκόσμια αρμονία του Leibniz στιγματισμένη στη Θεοδικία, όπου το κακό και εμμέσως η αμαρτία, ξεθωριάζει σε μια σειρά από ελαφρυντικές περιστάσεις». Η πιο επιτυχημένη και ουσιαστική εκκοσμίκευση αυτής της σκέψης, ωστόσο, φαίνεται πως ανήκει στο Hayek: «Ακόμα και ο von Hayek κινείται μέσα σε ένα παρόμοιο πλαίσιο σκέψης, μόνο που η μακρά ιστορική διαδικασία κυβερνάται όχι από το Θεό, αλλά από την ίδια την εξέλιξη. Για το Hayek μέσα από δοκιμές και λάθη, αυτό το πολύπλοκο σύστημα θεσμών, νόμων και εθίμων που ονομάζεται κοινωνία διατηρείται και εξελίσσεται χάρη σε απρόσωπες δυνάμεις που ελέγχουν τα πολύπλοκα συστήματα και την εγκυρότητα της ανθρώπινης δράσης όπως καταφαίνεται από την επιβίωσή τους, δηλαδή από η ικανότητα τους να αποδεικνύονται χρήσιμες. Αυτή η σκέψη θα αποτελέσει το εγκώμιο της αυτορυθμιζόμενης αυθόρμητης τάξης που η αξία της αποδεικνύεται από την ικανότητα συντονισμού σχεδίων δράσης πολλών ατόμων ταυτόχρονα». Ο Hayek ξαναγράφει μια τυπική προ-δαρβινική στοχευμένη συμπεριφορά μέσα από μια φαινομενικά δαρβινική γλώσσα: η επικράτηση των πιο ικανών στοιχείων είναι ο κινητήριος μοχλός της εξελικτικής πορείας της κοινωνίας.

Αυτό το μοντέλο, ωστόσο, συγκρούεται με μια ένσταση: η έννοια το «πιο ικανό στοιχείο» είναι σε συνάρτηση με ένα σύστημα «υπαρξιακών» αξιών κοινά αποδεκτό. Αυτό όμως δεν εγγυάται ότι το συγκεκριμένο σύστημα συμπίπτει με αυτό που μεγιστοποιεί την ανθρώπινη έκφραση δυνατοτήτων στις σχέσεις και στο σχεδιασμό. Η επικράτηση του πιο ικανού σε μια οικονομία καθαρής ελεύθερης αγοράς είναι η επικράτηση εκείνου που ενσαρκώνει με τον καλύτερο τρόπο την εικόνα του ανθρώπου ικανού να μεγιστοποιήσει τα ατομικά του υλικά κέρδη σε ένα περιβάλλον εγωιστικό. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν μπορούν να υπάρξουν κοινωνικά μοντέλα στα οποία το πιο κατάλληλο άτομο είναι αυτό που ενδιαφέρεται για τη δημιουργία κοινωνικών δεσμών αμοιβαιότητας που δεν περιορίζεται στην άμεση οικονομική συναλλαγή, ή σ’ ένα σύστημα ανταλλαγής δώρων. Αυτά τα μοντέλα, όπως υποστηρίζει για παράδειγμα ο Polanyi, θα ανταποκρίνονται ορθότερα στη δημιουργία κοινωνικό-οικονομικού πλούτου αποτέλεσμα των κοινωνικών δεσμών και της συνεργασίας με συλλογικούς και μακροπρόθεσμους στόχους, ο οποίος είναι εγγενής στην ανθρώπινη«φυσικότητα». Από αυτή την άποψη, ο περιορισμός στον homo economicus θα μπορούσε, το πολύ, να παράξει ένα είδος πλούτου περιορισμένου και κοινωνικά πιο επισφαλούς ακριβώς λόγω της αστάθειας που χαρακτηρίζει τις κοινωνίες που πλήττονται από έντονη ανισοκατανομή του υλικού πλούτου. Το «εξελικτικό» αποτέλεσμα του ατομιστικού υποκειμένου θα ήταν κουτσουρεμένο, αποξενωμένο υπαρξιακά.

Το αποτέλεσμα του δημοκρατικού μοντέλου σήμερα στην Ευρώπη φέρεται να υποφέρει, με μια άλλη παράλληλη ματιά, από την ίδια παθολογία και ακολουθεί ένα παρόμοιο πρότυπο. Κατ 'αρχάς, σημειώνουμε ότι το βιβλίο της Turri τονίζει ότι «θεωρητικά οι μέθοδοι και τα περιεχόμενα των economics[...] κατά τον XX αιώνα έχουν επηρεάσει τις θεωρίες για τη δημοκρατία [σύμφωνα με τον Downs], όντως, οι καταναλωτές δεν δρουν με αλτρουισμό απέναντι στον παραγωγό, αγοράζοντας αγαθά έτσι ώστε αυτός να επιβιώσει, αλλά λαμβάνουν υπόψη μόνο τη σχέση κόστους/οφέλους. Έτσι, οι ψηφοφόροι δεν επιλέγουν με βάση  αρχές και ιδεώδη, αλλά μέσα από συνάρτηση αυτών που υπόσχονται οι υποψήφιοι και τις πιθανότητες υλοποίησης τους».

Μπορούμε να πούμε πως ο τρόπος με τον οποίο διαμορφώθηκαν, νομοθετούν και αλληλεπιδρούν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωβουλή και το Συμβούλιο της ΕΕ θεσμοποιεί αυτό το ισχνό ιδεώδες της «καταναλωτικής» δημοκρατίας, χάριν του οποίου δημιουργείται ένα είδος αποξένωσης του ψηφοφόρου από την πολιτική ως την πλήρη πολιτική συμμετοχή και το συλλογικό διάλογο(αξία που μπορεί να θεωρηθεί παράλληλη προς την υπαρξιακή αξία της αμοιβαιότητας του Polanyi και σε αντίθεση με την καθαρή ηδονιστική ανταλλαγή).

Ας δούμε, λοιπόν, τη νομοθετική δομή της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

- Η κυβερνητική εξουσία στην Ευρώπη ασκείται από την Επιτροπή, αποτελούμενη από 27 Επιτρόπους (ένας ανά κράτος μέλος). Η εκλογή του Προέδρου της Επιτροπής επισήμως συνδέεται με τα αποτελέσματα των ευρωπαϊκών βουλευτικών εκλογών: το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο λαμβάνει υπόψη το γεγονός και στη συνέχεια ο υποψήφιος εκλέγεται από το Ευρωκοινοβούλιο με απόλυτη πλειοψηφία. Με την αποδοχή του αξιώματος, ο Πρόεδρος της Επιτροπής, σε συμφωνία με το Συμβούλιο, επιλέγει τα υπόλοιπα μέλη σύμφωνα με τις υποψηφιότητες όπως προτείνονται από τα κράτη μέλη. Τελικά, ολόκληρη η Επιτροπή πρέπει να εγκριθεί από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στη συνέχεια να διοριστεί από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Η Επιτροπή διαθέτει εκτελεστικές και νομοθετικές αρμοδιότητες και λαμβάνει αποφάσεις κατά πλειοψηφία (άρθρο 250 ΣΛΕΕ).

- Το Συμβούλιο της Ένωσης ή αλλιώς Συμβούλιο Υπουργών - αποτελείται από έναν κυβερνητικό εκπρόσωπο κάθε κράτους - ασκεί νομοθετική εξουσία σε συνεργασία με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο: αυτά, κατ' ουσίαν, εγκρίνουν τους κανονισμούς και τις οδηγίες αφού πρώτα έχει αποφανθεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή(το πρώτο με απλή ή ειδική πλειοψηφία ή και ομόφωνα σε σημαντικά θέματα, το δεύτερο με απλή πλειοψηφία). Αυτό σημαίνει πως για τους κανονισμούς και τις ευρωπαϊκές οδηγίες δεν αρκεί η έγκριση του εκλεγμένου Κοινοβουλίου από τους Ευρωπαίους πολίτες, αλλά πρέπει να περάσουν από τις κυβερνήσεις οι οποίες συνεδριάζουν και αποφασίζουν πίσω από κλειστές πόρτες και χωρίς τη συγκατάθεσή τους δεν μπορούν να εγκριθούν. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο διαθέτει επίσης εποπτική εξουσία που μαζί με τη νομοθετική είναι από τις βασικές αποστολές αυτού του θεσμικού οργάνου.

- Οι διατάξεις που περιέχονται στους ευρωπαϊκούς κανονισμούς τίθενται σε ισχύ και αρχίζουν άμεσα να παράγουν τα αποτελέσματα τους, χωρίς την ανάγκη ενεργειών μεταφοράς στο εθνικό δίκαιο από τις κυβερνήσεις των κρατών μελών (οι λεγόμενες self-executingδιατάξεις). Η ευρωπαϊκή οδηγία δεσμεύει κάθε κράτος μέλος στο οποίο απευθύνεται όσον, αφορά το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, αλλά αφήνει στις εθνικές αρχές την επιλογή του τύπου και των μέσων (αρθώ. 288 παρ. 3 ΣΛΕΕ). Στην πραγματικότητα, σήμερα μεγάλο μέρος της ιταλικής νομοθεσίας προέρχεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Υπό το πρίσμα αυτών που έχουμε θεωρήσει παραπάνω, η δομή αυτή παρουσιάζει τουλάχιστον τρεις προβληματικές:

1 - Η νομοθετική εξουσία στην Ε.Ε. ουσιαστικά βρίσκεται στα χέρια των κυβερνητικών εκπροσώπων και όχι των κοινοβουλίων. Η επιλογή συνεπώς δεν είναι αποτέλεσμα συμμετοχής στο διάλογο και στην αντιπαράθεση μεταξύ αντιπροσώπων των διαφόρων εθνικών κοινοβουλίων, πλειοψηφίας ή μειονοψηφίας, που θα έπρεπε να αντιπροσωπεύουν όλα τα κοινωνικά στρώματα. Για να ξεπεραστεί αυτό οι κανόνες επιβάλλουν στην κυβέρνηση το καθήκον ενημέρωσης: το εθνικό κοινοβούλιο έχει την ευκαιρία να εκφράσει την άποψή του όσον αφορά τις ευρωπαϊκές νομοθετικές πράξεις, την οποία η κυβέρνηση πρέπει να λάβει υποχρεωτικά υπόψη στις διαπραγματεύσεις εντός του Συμβουλίου. Όλα αυτά, ωστόσο, δεν έχουν την ίδια σημασία με την πραγματική κοινοβουλευτική συζήτηση για την τροποποίηση του σχεδίου νόμου. Όπως δήλωσε ο D Grimm, Καθηγητής του «Humboldt» στο Βερολίνο, στην πραγματικότητα, «η απώλεια σημασίας δεν μπορεί να αναπληρωθεί από αντίμετρα, τα οποία εξαντλούνται απλά στη συμμετοχή σε αποφάσεις που λαμβάνονται από άλλους. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν ισοδυναμεί με την εξουσία να αποφασίζεις αυτόνομα.

2 - Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ωστόσο, έχει την αρμοδιότητα επιβεβαίωσης των διορισμών της επιτροπής, καθώς επίσης να προτείνει τροποποιήσεις των κανονισμών πριν την επικύρωσή τους. Αλλά σ’ ένα θεσμό που αποφασίζει κατά πλειοψηφία και που πρέπει να συμπεριλάβει συμφέροντα χωρών οικονομικά, γεωπολιτικά και πολιτιστικά τόσο διαφορετικών δεν προβλέπεται στη δομή του η δυνατότητα «απόδοσης» δικαιοσύνης στα αιτήματα των μειοψηφιών που, στο ευρωκοινοβούλιο, μπορεί να αντιπροσωπεύουν δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπων (σε αντίθεση με τα εθνικά κοινοβούλια).

3 - Ακόμη και αν υπήρχε το δικαίωμα του βέτο από μια χώρα (όπως στην πραγματικότητα υπάρχει στο Συμβούλιο της Ένωσης σε κρίσιμες συζητήσεις), το πολιτικό κόστος ενός "ΟΧΙ" από έναν εκπρόσωπο χώρας εντός ενός θεσμού που έχει ήδη παγιωθεί και σε λειτουργία όπως η ΕΕ προκύπτει συνήθως υπερβολικά βαρύ.

Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος με τον οποίο ο εκλογέας μπορεί να επηρεάσει την παραγωγή των ευρωπαϊκών οδηγιών και κανονισμών είναι, σε αυτή τη δομή, να συμμορφώσει επιθυμίες και προσδοκίες στηρίζοντας τις λιγοστές πολιτικές ομάδες που, μέσω κυβερνήσεων ή μεγάλων συνασπισμώνν στο ευρωκοινοβούλιο, έχουν λόγο στη νομοθετική διαδικασία. Ένα πρόβλημα που ενυπάρχει ήδη στα πλειοψηφικά εθνικά εκλογικά συστήματα (τα οποία συναντάμε σε διάφορες μορφές, στην Ιταλία εδώ και για περίπου 25 χρόνια, αλλά και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες). Υπάρχει διαφορά μεταξύ αυτής της στάσης και εκείνης που θυσιάζει τη συμμετοχή και τον πλουραλιστικό διάλογο στο βωμό της επαρκούς «κατανάλωσης» (της "επίτευξης") κανόνων συγκεκριμένων και αποτελεσματικών πλην όμως στρεβλών σε σύγκριση με αυτό που η αυθεντική «φυσικότητα» θα υπαγόρευε; Η αρχαία αγορά, ο γόνιμος πολιτικός διάλογος, όλο και περισσότερο παραγκωνισμένος από τον ενθουσιασμό για την επίτευξη πιο εύκολα και άμεσα του μέγιστου δυνατού σε ατομικό επίπεδο στην αγορά των ιδεών από τους προσωπικούς προμηθευτές. Σε όλα αυτά, παράγοντες όπως το μέγεθος και η ανομοιομορφία της Ευρωπαϊκής Ένωσης διαδραματίζουν βασικό ρόλο: η αληθινή αντιπροσωπευτική δημοκρατία δεν μπορεί, ακόμη, δίχως τη λειτουργικότητα που ιστορικά έχει επιτευχθεί μέσα από τα εθνικά κοινοβούλια.

Ο homo economicus, αυτός τον οποίο ενδιαφέρει μόνο η άμεση και ατομική ωφέλεια που προκύπτει από την απλή εγωιστική συναλλαγή μεταξύ ατόμων και που αγνοεί τη δύναμη της αμοιβαιότητας και των συλλογικών αποφάσεων για έναν ισόρροπο συντονισμό του κοινού αγαθού, φαίνεται πως έχει επιβληθεί στο σκηνικό λήψης αποφάσεων της Ευρώπης. Αυτό έγινε, τη στιγμή κατά την οποία προέκυψε επιβεβλημένη επιλογή, το out-outανάμεσα στη συνάθροιση, ψηφίζοντας έναν από τους δύο ή τρεις πόλους όπου η επιλογή σου «δεν θα χαθεί» και στον πολιτικό αφανισμό. Οι εκπρόσωποι των ισχυρότερων πόλων ταυτίζονται, σε αυτή την περίπτωση, με τους πωλητές ιδεών που θέτουν την προσωπικότητά τους στη διάθεση της ρητορικής πολιτικής διαφήμισης, προκειμένου να εκλεγούν ακόμη και ως το «μικρότερο κακό».

Η Maria Grazia Turri σκιαγραφεί λοιπόν ένα σκηνικό όπου η πολιτική προσλαμβάνει «μια εμπορική διάσταση, έτσι ώστε ακόμα κι η δημοκρατία να εμφανίζεται ως μια αγορά ψήφων, όπου το κοινό είναι ο καταναλωτής στον οποίο πωλούνται ιδέες και σχέδια - όταν υπάρχουν - αλλά ιδιαίτερα πωλούνται μεμονωμένες προσωπικότητες. Εκλείπει επομένως ο βασικός σύνδεσμος στη σχέση μεταξύ θεσμών και κοινωνίας, κάτι που ελάμβαναν υπόψη και επικύρωναν οι κυρίαρχες τάξεις».

Για να βγούμε από αυτό το αδιέξοδο θα ήταν απαραίτητο, ως εκ τούτου, μια αργή και ευαίσθητη θεσμική αλλαγή. Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα μπορούσε να αποτελέσει μια ήπειρο όπου θα υπάρχει μια υγιής εκπροσώπηση και πολιτική συμμετοχή αν συσταθεί κυρίως ως ένας θεσμός - εργαστήριο συχνών πολυμερών και διμερών συνθηκών, η όποια επικύρωση δεν θα μεταφέρει την πίεση που επιφέρει σήμερα η κύρωση των κανονισμών αλλά θα είναι αποτέλεσμα της διαβούλευσης των εθνικών κοινοβουλίων που κατά προτίμηση θα εκλέγονται με την περισσότερο δυνατόν μεγάλη και ισόρροπη εκπροσώπηση: το ανόθευτο αναλογικό σύστημα.

Πηγή sinistrainrete.info

*Ιταλός ερευνητής φιλόσοφος ασχολείται με την φιλοσοφία και την ηθική στην Οικονομία(σημ.μεταφ.).

Μετάφραση Μουρατίδης Γιώργος

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Σολωμού 13, Εξάρχεια, 2ος όροφος (5μμ - 10μμ)

info@sxedio-b.gr

2108224344