Απόφαση της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του Σχεδίου Β

Απόφαση της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του Σχεδίου Β

Εισήγηση του απερχόμενου γραμματέα της Πολιτικής Επιτροπής του ΜΑΑ Τάσου Σταυρόπουλου προς την Πανελλαδική συνδιάσκεψη, 18 Μαΐου 2013. Η εισήγηση έγινε δεκτή, (με 2 λευκά), από την πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΜΑΑ, ως πολιτική απόφαση του ΣΧΕΔΙΟΥ Β’.

«Κωπηλάτες των ματαίων λιμνών αντιμέτωποι στη μοναξιά του ονείρου»
Ο.Ελύτης

1. Η οικονομική κρίση συνεχίζεται για 5η χρονιά και έχει μετατραπεί σε οξεία κοινωνική κρίση. Η ανεργία με 27%( 65% στους νέους 16-25 ετών) έχει ξεπεράσει τα στατιστικά στοιχεία του 1961 στη χώρα μας. Τότε ήταν 24%. Η κρίση αυτή που αναπτύχθηκε στο πλαίσιο της καπιταλιστικής κρίσης, κυρίως στις ΗΠΑ-Ε.Ε-ΟΝΕ, εμφανίζεται πιο έντονα στη χώρα μας εξαιτίας της ένταξή μας στην Ε.Ε και ΟΝΕ, συνέπεια της οποίας είναι η αποδυνάμωση της βιομηχανικής και αγροτικής παραγωγής και η υπερχρέωση της ελληνικής οικονομίας και των λαϊκών οικογενειών.

Οι κανόνες της ευρωζώνης δεν επιτρέπουν κανένα μέσο οικονομικής άμυνας, επιβάλλουν τη λιτότητα, έχουν εξαθλιώσει τους εργαζόμενους, οδηγούν στην εκποίηση του δημόσιου πλούτου και υπονομεύουν τη δημοκρατία και τα κυριαρχικά δικαιώματα του ελληνικού λαού. Η εφαρμογή των μνημονιακών προγραμμάτων, ο κρατικός αυταρχισμός με τις επιστρατεύσεις και την καταστολή των εργατικών αγώνων έχουν επιφέρει δραστική αλλαγή του κοινωνικού συσχετισμού δύναμης σε βάρος των εργαζομένων , παρά τους μεγάλους αγώνες της τελευταίας τριετίας. Έχουν διαλύσει το ήδη τραυματισμένο σύστημα της δημόσιας υγείας και της δημόσιας εκπαίδευσης. Έχουν Βαλκανοποιήσει τους μισθούς και τις συντάξεις. Η χορήγηση φαρμάκων έχει σταματήσει ακόμη για άρρωστους που πάσχουν από βαριές ασθένειες. Η εικόνα εκατοντάδων συνταξιούχων που συνωστίζονται από τις 5 το πρωί, έξω από το Ε.Ο.Π.Υ.Υ, για τη θεώρηση των βιβλιαρίων υγείας ή για μια συνταγή, θα έπρεπε να είχε προκαλέσει κοινωνική έκρηξη. Αλλά βλέπουμε υποχώρηση των αγώνων. Αιτία δεν είναι μόνο οι συμβιβασμένες ηγεσίες της ΑΔΕΔΥ και ΓΣΕΕ, που επί τρία χρόνια ήταν στυλοβάτες των μνημονιακών κυβερνήσεων με τις 24ωρες απεργίες –λιτανείες. Οι ευθύνες πρέπει να αναζητηθούν και στην Αριστερά και κυρίως στην ολιγωρία της να προωθήσει το κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο με συγκροτημένο πρόγραμμα για την έξοδο των λαϊκών στρωμάτων από την οικονομική και κοινωνική καταστροφή.

2. Πρόθεσή μας δεν είναι να αποδώσουμε όλη την ευθύνη στην Αριστερά, αλλά να υπερβούμε μία κατάσταση που έχει φέρει την αριστερή διέξοδο από την κρίση σε δυσμενή θέση και να απαντήσουμε στην κρίση από τη σκοπιά των λαϊκών και εργατικών συμφερόντων. Όχι με συνθήματα, βέβαια. Πρέπει να προσδιορίσουμε τι επιδιώκουμε, ποιο πρόγραμμα θα εφαρμόσουμε, ποιες δυσκολίες θα αντιμετωπίσει ο λαός, για να αλλάξει σελίδα ο τόπος και να ανακουφισθούν οι εργαζόμενοι. Αφετηρία στον προβληματισμό μας είναι η ανάγκη να απαντήσουμε στις ερωτήσεις «πώς θα ανοίξουν μαζικά θέσεις εργασίας», « πώς δε θα πάνε χαμένα τα προσόντα της νεολαίας μας που ξενιτεύεται», «πώς το μηνιάτικο θα φθάνει για όλο το μήνα και όχι για μια εβδομάδα». «πώς θα αποκτήσει δύναμη ο εργαζόμενος λαός». Μέσα από το δρόμο αυτό φτάσαμε στην ανάγκη να προτείνουμε ένα σχέδιο Β’ διεξόδου από την κρίση απέναντι στο σχέδιο Α της καταστροφής.

3. Μέσα στην ευρωζώνη και το ιμπεριαλιστικό σύστημα οικονομικής ολοκλήρωσης (Ε.Ε) δεν μπορεί να υπάρχει σχέδιο εξόδου από την κρίση, ούτε μπορεί να εφαρμοστεί πολιτική κατάργησης των μνημονίων. Μετά την Κύπρο έχει καταρρεύσει η πολιτική και της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης. Καμία χώρα δεν κατάφερε να βγει από την κρίση με ένα τόσο σκληρό νόμισμα. Αντίθετα η εμπειρία της κρίσης του 1929 και η έξοδος από την μεγάλη ύφεση δείχνουν ότι ένα από τα βασικά εργαλεία είναι η νομισματική πολιτική. Η αξιωματική αντιπολίτευση καλλιεργώντας την αυταπάτη ότι είναι δυνατή η έξοδος από την κρίση μέσα στην ευρωζώνη, μπλοκάρει σε μεγάλο βαθμό την απελευθέρωση ενός μεγάλου τμήματος των εργαζομένων και ανέργων και έχει μεγάλη ευθύνη για τη μέχρι τώρα επιβίωση των μνημονιακών κυβερνήσεων και της πολιτικής τους. Η κυβερνητική πολιτική υπηρετεί τις εντολές της τρόικας. Έχει ως στόχο να συμπιέσει περαιτέρω τους μισθούς και τις συντάξεις, για να αποκαταστήσει τα επίπεδα κέρδους του κεφαλαίου που μειώθηκαν από την κρίση, να ιδιωτικοποιήσει πλήρως τη δημόσια υγεία και παιδεία, να καταληστεύσει τη φύση, να ξεπουλήσει τον εθνικό πλούτο στους δανειστές μας και κυρίως στο Γερμανικό κεφάλαιο, να μειώσει τις κρατικές δαπάνες, για να πληρώνονται τα δάνεια. Ελπίζει ότι κάποια στιγμή θα «προσελκύσει» κάποιες επενδύσεις. Αλλά βασικός πυλώνας της «επενδυτικής επίθεσης» του πολυεθνικού κεφαλαίου είναι τα έργα για τη διαχείριση απορριμμάτων, την ενέργεια και τις εξορύξεις, που οδηγούν σε μεγάλες και ανεπανόρθωτες περιβαλλοντικές καταστροφές. Εξάλλου το πρότυπο της «προσέλκυσης επενδύσεων» οδηγεί κατευθείαν σε «βαλκανοποίηση» των μισθών, σε απολύσεις Δ.Υ, σε κατάργηση κρατικών δαπανών, σε ακόμη πιο ευέλικτες εργασιακές σχέσεις, στην εκποίηση δημόσιου πλούτου για να πληρώνονται οι δανειστές. Τότε θα πετάξουν και ένα κομμάτι ψωμί στους εξαθλιωμένους άνεργους. Γι΄αυτό κεντρική πολιτική της τρικομματικής κυβέρνησης και των Βρυξελλών είναι η μείωση των μισθών και η απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων.

4. Η έκδοση εθνικού νομίσματος είναι αναγκαία προϋπόθεση για την έξοδο από την κρίση, αλλά όχι επαρκής. Απαιτούνται μέτρα αναγκαία: άμεση παύση πληρωμών προς τους ξένους δανειστές- μη αναγνώριση του χρέους, διαγραφή του μέρους που δεν ανήκει σε ασφαλιστικά ταμεία, Πανεπιστήμια, Νοσοκομεία και μικροομολογιούχους. Εθνικοποίηση τραπεζών και στρατηγικών τομέων της οικονομίας. Δημοκρατικός οικονομικός σχεδιασμός σε τοπική και εθνική κλίμακα- βιομηχανική, τεχνολογική και αγροτική ανάπτυξη που σέβεται τη φυσική κληρονομιά, τα βήματα της οποίας πρέπει να καθορίζονται επακριβώς και να οδηγούν σε χειροπιαστά αποτελέσματα, για να συμμετάσχει με εμπιστοσύνη ο λαός. Χρειαζόμαστε ένα μοντέλο ανάπτυξης σε πλήρη ρήξη μ’ αυτό που γνώρισε η χώρα μας μεταπολεμικά, με δυναμική παρουσία των δημόσιων επενδύσεων, με δημόσια δωρεάν εκπαίδευση και υγεία, με προστασία του εισοδήματος των εργαζομένων και συνταξιούχων, ώστε κάθε εργαζόμενος και συνταξιούχος να έχει μισθό που να μπορεί να ζήσει αξιοπρεπώς, με άμεση λύση για τα δάνεια των υπερχρεωμένων λαϊκών νοικοκυριών.

5. Οι αλλαγές αυτές θα μας φέρουν σε σύγκρουση με την Ε.Ε που είναι ένα ιμπεριαλιστικό σύστημα οικονομικής ολοκλήρωσης και φορτώνει την κρίση στους εργαζόμενους. Το Σχέδιο Β ξεκινά με την έξοδο από την Ευρωζώνη και την απαλλαγή απ’ τη θηλιά του χρέους. Είναι ένα ισχυρό συνεκτικό πρόγραμμα που περιλαμβάνει την εθνικοποίηση των τραπεζών, την ανάπτυξη δημόσιων επιχειρήσεων, (όπως η ΔΕΗ), και άλλων υποδομών (λιμάνια, αεροδρόμια, τηλεπικοινωνίες, οδικές αρτηρίες), την παραγωγική ανασυγκρότηση, τον κοινωνικό έλεγχο στη δημόσια οικονομία, το κράτος κοινωνικής προστασίας, για να αναφέρουμε ορισμένα μόνο μέτρα, χτυπά την ίδια την καρδιά του συστήματος με οικονομικά και πολιτικά μέτρα, ενώ το περιορίζει και το αφοπλίζει ιδεολογικά. Είναι προφανές ότι μια τέτοια πολιτική έρχεται σε μετωπική σύγκρουση με την ΕΕ – και με ό,τι αυτό συνεπάγεται- με πραγματικούς όρους κοινωνικοπολιτικής σύγκρουσης και με τον ευνοϊκότερο κατά το δυνατόν συσχετισμό δυνάμεων. Το σχέδιο Β’ έχει από τη γέννησή του φιλολαϊκό χαρακτήρα , η πορεία του και οι διαθέσεις του λαού θα δείξουν πόσο βαθειά μπορεί να προχωρήσει.

6. Ταυτόχρονα με την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα πρέπει να έχουν μελετηθεί και μια σειρά άλλων θεμάτων άμεσης προτεραιότητας , όπως το opt out, δηλ. η εξαίρεση από τις βασικές πολιτικές της Ε.Ε που ήδη ασκούν χώρες εκτός ευρωζώνης( Αγγλία, Δανία, Σουηδία κλπ),τα εμπόδια που υπάρχουν από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου( ΠΟΕ), θέματα που θα εμπεδώσουν την εμπιστοσύνη του λαού και θα τον συσπειρώσουν. Αποκατάσταση της εθνικής ανεξαρτησίας που έχει ποδοπατηθεί από την τρόικα και έχει καταρρακωθεί το κύρος της χώρας και το φιλότιμο του λαού. Η έξοδος από την ευρωζώνη δε σημαίνει αυτοπεριχαράκωση της χώρας, αλλά αντίθετα αναζήτηση μιας λειτουργικής και θετικής συμμετοχής της χώρας στο διεθνή καταμερισμό εργασίας ως κράτους του 21ου και όχι ως ευρωπαϊκής αποικίας μέσα σε ευρωπαϊκό έδαφος. Θέση μας οι πολύπλευρες διεθνείς σχέσεις και η περιφερειακή συνεργασία σε Μεσογειακό επίπεδο. Ισότιμες σχέσεις με όλες τις χώρες, συνεργασία με κινήματα. Μέσα σ΄αυτά το πλαίσια εντάσσονται και άλλα θέματα, όπως η αποχώρηση από το ΝΑΤΟ, η απεμπλοκή από τους πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς, καθώς η μεθόδευση και η στιγμή της ρήξης. Έχουμε επίγνωση ότι σ’ αυτά τα ζητήματα υπάρχουν μεγάλα κενά, χρειάζονται νέες επεξεργασίες και στήριξη από όλες τις δυνάμεις με τις οποίες βαδίζουμε μαζί ή παράλληλα σ΄αυτό το δρόμο. Στήριξη και από το επιστημονικό δυναμικό της χώρας μας που μπορεί να εμπνευσθεί και να προσφέρει πολλά σ΄ ένα λαϊκό κίνημα αναγέννησης και ανεξαρτησίας.

7. Οι βαθιές τομές στην οικονομική και εξωτερική πολιτική που αδρά περιγράφονται σε αυτή την εισήγηση, και ορισμένες από αυτές θα αναλυθούν πιο λεπτομερώς στις ειδικές εισηγήσεις που θα ακολουθήσουν, προϋποθέτουν δύο βασικά πράγματα: Πρώτον, δραστική αλλαγή του εσωτερικού πολιτικού σκηνικού που εξαρτάται κυρίως από το κατά πόσο θα υιοθετήσει η πλειοψηφία του εργαζόμενου λαού και θα παλέψει οργανωμένα για ένα πρόγραμμα σαν αυτό που προτείνεται με το Σχέδιο Β. Στήριξη αυτής της πάλης μπορεί να προσφέρουν ριζοσπαστικές αλλαγές που θα γεφυρώσουν το χάσμα ανάμεσα στην τυπική δημοκρατία, όπως εκφράζεται με το γενικό εκλογικό δικαίωμα, και την κοινωνική δημοκρατία. Και πιο συγκεκριμένα, αλλαγές που αυξάνουν τον κοινωνικό λαϊκό έλεγχο στους κοινοβουλευτικούς θεσμούς. Γι' αυτό προτείνεται ένα σχέδιο Β’ για τη λειτουργία του Κοινοβουλίου, το οποίο, όχι άδικα, απαξιώνεται συνεχώς στα μάτια του λαϊκού κόσμου. Φυσικά το ζήτημα των ριζοσπαστικών δημοκρατικών αλλαγών δεν εξαντλείται, κάθε άλλο, στο θέμα του Κοινοβουλίου. Όμως η οξύτητα με την οποία αναπτύσσεται ο αντικοινοβουλευτισμός στη βάση της υπαρκτής διαφθοράς, του ξεπεσμού και της εθελοδουλείας του πολιτικού προσωπικού που έχει κυβερνήσει και κυβερνά, η άνοδος φασιστικών/ναζιστικών ομάδων, όπως η Χρυσή Αυγή, και η αναβίωση του κράτους “έκτακτης ανάγκης”, με τα κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα και την πολιτική επιστράτευση των εργαζομένων, θέτουν επιτακτικά το ζήτημα συγκεκριμένων προτάσεων για το Κοινοβούλιο. Όχι για να το αποδομήσουμε, αλλά για να ενισχυθεί η λαϊκή κυριαρχία και ο λαϊκός έλεγχος. Δεύτερον, και σε άμεση συνάρτηση με το πρώτο, απαιτείται η συγκρότηση ενός ενιαίου μετώπου των δυνάμεων της εργασίας με παλλαϊκή διάσταση και ενός πολιτικού μετώπου σε προγραμματική βάση. Θεωρούμε ότι ένα πρώτο βήμα έγινε με την πρόταση «Για τη συμπόρευση δυνάμεων και αγωνιστών σε έναν άλλο δρόμο, για διέξοδο από την κρίση. Χωρίς χρέος, μνημόνια και ευρώ» , το κείμενο της οποίας έχετε πάρει μαζί με τα υπόλοιπα υλικά της συνδιάσκεψής μας. Εμείς θα συνεχίσουμε σ' αυτό το δρόμο της συνεργασίας, γιατί αυτό απαιτούν οι περιστάσεις, αλλά και οι επιθυμίες του κόσμου και όχι μόνο των αριστερών.

8. Η πορεία του ΜΑΑ μέχρι τώρα δεν ήταν εύκολη. Περάσαμε πάνω σχεδόν από δύο χρόνια σε υγειονομική καραντίνα από τα μέσα ενημέρωσης. Σε προσπάθεια απομόνωσης από δυνάμεις αριστερής προέλευσης. «Κωπηλάτες των ματαίων λιμνών», μόνοι μας «αντιμέτωποι στη μοναξιά του ονείρου» σύμφωνα με ένα στίχο του Ελύτη θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τον εαυτό μας. Προεκλογικά είδαμε πολλά μέλη να προσχωρούν στον Σύριζα. Ήταν κάτι αναμενόμενο. Η εύκολη λύση, χωρίς να στηρίζεται η πολιτική του σε πρόγραμμα πειστικό. Η αριστερή κυβέρνηση και η ιδέα ότι όλες οι υποσχέσεις του θα υλοποιηθούν εντός ευρώ, οδήγησε το Σύριζα στην αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά η Κυπριακή τραγωδία τίναξε στον αέρα την πολιτική του και την πολιτική και των άλλων κομμάτων που στηρίζουν την πολιτική εξόδου από την κρίση μέσα στην ευρωζώνη- λάκκο των λεόντων. Το να βρει την ιδιαίτερη φυσιογνωμία του το ΜΑΑ και να διαμορφώσει το στίγμα του μέσα στο πολιτικό και κοινωνικό τοπίο δεν ήταν ένας περίπατος. Ήταν μια βασανιστική διαδικασία με παλινδρομήσεις. Εμείς δε το βάλαμε κάτω. Κρατήσαμε το πείσμα μας και την ψυχή μας. Κτίζαμε την αισιοδοξία μας με τον ανοικτό προβληματισμό και τη δράση μας. Λειτουργήσαμε ως ομάδα με αλληλεγγύη και αλληλοσεβασμό. Μέχρι που ήρθε η συμπύκνωση της πολιτικής μας στο εναλλακτικό Σχέδιο Β κι αρχίζουν ένα ένα να σπάζουν τα φράγματα. Και το ποτάμι της στήριξης στο Σχέδιο Β έρχεται ακόμα πιο ορμητικό. Ως γραμματέας μέχρι σήμερα της Πολιτικής Επιτροπής του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής, αλλά και ως τριάντα χρόνια καθηγητής στα γυμνάσια και τα λύκεια, ξέρω τη δυσκολία και τη σημασία της επιμονής και της σκληρής προσπάθειας. Θέλω από την καρδιά μου να ευχαριστήσω τις συντρόφισσες και τους συντρόφους για την αντοχή τους στις δύσκολες μέρες. Τους καρπούς όμως αυτής της προσπάθειας αρχίζουμε ήδη να τους δρέπουμε. Πιστεύουμε ότι η αριστερά σήμερα πρέπει να καθορίζεται από την ηθική και την πολιτική στάση της στις ιστορικές προκλήσεις της εποχής μας και όχι να στηρίζεται μόνο στην καταγωγή και προέλευση. Αλλά χωρίς να χάνει τις διαχρονικές της αξίες που έβαψαν με το αίμα τους χιλιάδες και χιλιάδες εργαζόμενοι, διανοούμενοι, νέοι, γυναίκες σ' όλη τη διαδρομή από την πρώτη αυγή του εργατικού αριστερού και επαναστατικού κινήματος και διεθνώς και στη χώρα μας. Το Σχέδιο Β φέρει αυτό το φορτίο και αυτή την κληρονομιά. Αλλά απευθύνεται σε όλους τους εργαζόμενους, στη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία. Σ' αυτήν αποβλέπει. Στην ενεργοποίησή της. Στην αναζωπύρωση των ελπίδων της. Στο να πάρει στα χέρια της τις τύχες της. Είναι μια πρόταση άμεσης εξόδου από την ύφεση και την ανεργία που όμως ρίχνει γέφυρες στο μέλλον. Σε μια άλλη Ελλάδα, του κόσμου της δουλειάς, των νέων, της γνώσης και του πολιτισμού. Με σοσιαλιστικό ορίζοντα.

9. Πλησιάζοντας προς το τέλος της ομιλίας μου, θα πω κάτι που ίσως σας ξενίσει. Δεν είναι ο κύριος στόχος μας να περάσουμε το 3%, να μπούμε στη Βουλή. Δεν υπάρχει χρόνος για τέτοια μέσα στην κρίση. Δεν υπάρχει χρόνος γι' αυτούς τους ηλικιωμένους που κλείνουν μες στα μάτια τους την αγωνία, γιατί δεν αντέχουν να αντικρίσουν την ανασφάλεια των παιδιών και των εγγονιών τους. Δεν υπάρχει χρόνος για τους νέους που γερνούν μέσα σε λίγα χρόνια. Δεν υπάρχει χρόνος για τις οικογένειες που δύσκολα βάζουν στο τραπέζι ένα πιάτο φαΐ το μεσημέρι και το βράδυ. Ένας είναι ο στόχος μας: Να αποκτήσει άμεσα ο λαός μας εμπιστοσύνη στον εαυτό του, να ξαναβγεί στο δρόμο, να δημιουργηθεί ένα πλειοψηφικό ρεύμα που θα εκφραστεί και στις εκλογές με ένα πρόγραμμα σωτηρίας και αναγέννησης της χώρας μας, στηριγμένο από το Σχέδιο Β κι άλλες συνεργαζόμενες δυνάμεις.

10. Δεν ισχυριζόμαστε ότι το σχέδιο Β’ καλύπτει όλο το πρόγραμμα που πρέπει να εφαρμόσει ένα κοινωνικό και πολιτικό Μέτωπο για τη σωτηρία του λαού, ούτε είναι το μαγικό κουτί που έχει απαντήσεις επί παντός επιστητού, αλλά συντάχθηκε κάτω από τις αγωνίες μας να δώσουμε ελπίδα και πίστη στο λαό και ιδιαίτερα στους νέους που σήμερα πλήττονται από την ανεργία και ακολουθούν τα βήματα των παππούδων τους για την ξενιτειά. Φιλοδοξία μας είναι Το σχέδιο β’ να αποτελέσει το αλφαβητάρι της αλλαγής σελίδας για τη χώρα μας και της ανατροπής της υπάρχουσας κατάστασης, μαζί με άλλες δυνάμεις που βαδίζουν στον ίδιο δρόμο.

11. Γι’ αυτό προτείνουμε τη μετεξέλιξη του ΜΑΑ σε συγκρότηση πολιτικής κίνησης με προγραμματικό περιεχόμενο και τίτλο το «Σχέδιο Β’». Αποβλέπουμε στη δημιουργία πολιτικών κινήσεων Σχεδίου Β σε όλη τη χώρα, στις οποίες χωρούν όλοι όσοι θα πειστούν για το προγραμματικό του περιεχόμενο και πρώτα απ' όλα οι άνθρωποι του μόχθου, οι άνεργοι, οι νέοι και νέες, οι άνθρωποι που καταστρέφονται από την κρίση. Αυτό θα είναι μία διαρκής, ανοικτή πολιτική και κοινωνική διαδικασία. Το Ταξίδι αρχίζει τώρα. «Θα περάσουν από πάνω μας όλοι οι τροχοί, στο τέλος τα ίδια τα όνειρά μας θα μας σώσουν» (Ν. Καρούζος). Ας μας επιτραπεί να έχουμε κάποια αισιοδοξία. Άλλωστε την έχουμε όλοι ανάγκη.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Ευρώ ή Δραχμή; (Δι-) Έξοδος »
επιστροφή στην κορυφή

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Σολωμού 13, Εξάρχεια, 2ος όροφος (5μμ - 10μμ)

info@sxedio-b.gr

2108224344