Σχέδιο Β

Σχέδιο Β

Το Σχέδιο Β συγκροτήθηκε σε πολιτική κίνηση τον Μάιο του 2013. Σχέδιο Β σημαίνει σε πρώτο στάδιο την αποχώρηση από τη ζώνη του ευρώ, που στην πορεία μπορεί να οδηγήσει όχι μόνο σε έξοδο από την κρίση και απαλλαγή από τα δεσμά των δανειστών, αλλά να αποτελέσει την αρχή για μια νέα Ελλάδα.

URL Ιστότοπου:

Βασικά σημεία για τις εκλογές στην Τουρκία. Του Murat Yetkin

Βασικά σημεία για τις εκλογές στην Τουρκία

Του Murat Yetkin

Καθώς οι Τούρκοι ψηφοφόροι προσέρχονται στα εκλογικά τμήματα για να ψηφίσουν, ο Μουράτ Γιετκίν αναλύει στο σάιτ hurriyetdailynews ορισμένα βασικά δεδομένα αυτών των εκλογών, που βοηθούν να κρίνει κανείς τα αποτελέσματά τους πιο σφαιρικά.

Η Τουρκία δεν έχει δει ποτέ εκλογική εκστρατεία παρόμοια μ’ αυτήν των έκτακτων εκλογών της 24ης Ιουνίου.

Όταν ο πρόεδρος Ερντογάν αποφάσισε να μετατεθούν 16 μήνες νωρίτερα οι εκλογές που ήταν προγραμματισμένες για τον Νοέμβριο του 2019 υπό την πίεση του βασικού συμμάχου του, Ντεβλέτ Μπαχτσελί του Εθνικιστικού Κόμματος (MHP), οι υπολογισμοί των επιτελείων του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AK Parti) επικεντρώθηκαν σε ελάχιστα σημεία.

Η πορεία της οικονομίας δεν ήταν καλή, με τα αυξανόμενα επιτόκια, τον αυξανόμενο πληθωρισμό και το έλλειμμα του προϋπολογισμού, παρά τον υψηλό ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ – συνεπώς η αναμονή για άλλους 16 μήνες θα μπορούσε να επιδεινώσει την κατάσταση και αυτό θα σήμαινε απώλεια ψήφων. Έτσι, ο Ερντογάν δεν δίστασε να πάει νωρίτερα σε εκλογές, παρά τη ρητορική του ότι η πρώιμη προσφυγή στις κάλπες αποτελεί δείγμα αδυναμίας.

Δεύτερον, η «συσπείρωση γύρω από το κράτος» που ήταν υψηλή μετά την απόπειρα στρατιωτικού πραξικοπήματος το 2016 είχε αρχίσει να φθίνει, ενώ ο παράγοντας «εθνικισμός» διατηρήθηκε μεν σε υψηλό επίπεδο με τις στρατιωτικές εκστρατείες εναντίον του παράνομου Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK) στη Συρία και στο Ιράκ, όμως αυτές οι εκστρατείες δεν θα ήταν εύκολο να συνεχιστούν για διάστημα άνω του ενός έτους.

Τρίτον, στο βαθμό που η αντιπολίτευση ήταν κατακερματισμένη, μια εκλογή με τη μορφή επιδρομής θα μπορούσε να πιάσει απροετοίμαστα τα άλλα κόμματα εκτός του AK Parti και του MHP, πράγμα που θα εξασφάλιζε την επανεκλογή του Ερντογάν, την πλειοψηφία των κοινοβουλευτικών εδρών για τη συμμαχία των δύο παραπάνω κομμάτων και μια θέση στο κοινοβούλιο για το Εθνικιστικό Κόμμα, που φαινόταν αδύνατο να υπερβεί το εθνικό όριο του 10% για την είσοδό του στη Βουλή, μετά τη διάσπασή του και την ίδρυση του Καλού Κόμματος (İYİ).

Φαίνεται πως ο Ερντογάν υπολόγισε ότι τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν θα συνεργάζονταν για να σχηματίσουν συμμαχία, όπως έκανε ο ίδιος με τον Μπαχτσελί, και ότι ο λαός, ακόμη και οι Κούρδοι ψηφοφόροι, δεν θα ψήφιζε για το κουρδικό πρόβλημα το Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών (HDP), επειδή ο Ερντογάν είχε εξηγήσει στους πάντες ότι αποτελούσε προέκταση του τρομοκρατικού PKK.

Ο Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, πρόεδρος του βασικού κόμματος της αντιπολίτευσης του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP), απέδειξε ότι η πρώτη υπόθεση του Ερντογάν ήταν λανθασμένη, τείνοντας το χέρι στη Μεράλ Ακσενέρ του İYİ Party, καθώς η Ακσενέρ είχε ήδη ανακοινώσει την υποψηφιότητά της, αλλά δεν επρόκειτο να εγκριθεί λόγω κάποιων χρονικών περιορισμών που οφείλονταν στην πολύ κοντινή ημερομηνία διεξαγωγής των εκλογών. Το CHP δάνεισε 15 βουλευτές του στο İYİ προκειμένου να σχηματίσει κοινοβουλευτική ομάδα, βοηθώντας να παρακαμφθούν τα προβλήματα αμφισβήτησης της Ακσενέρ ως μιας υποψήφιας της αντιπολίτευσης ενάντια στον Ερντογάν.

Στη συνέχεια, σχηματίστηκε και άλλη μια συμμαχία ανάμεσα στο CHP, το İYİ και το [μικρό] συντηρητικό Κόμμα της Ευτυχίας (SP), ενώ στη συμμαχία των AKP-MHP εισήλθε το [επίσης μικρό] Κόμμα της Ευρύτερης Ενότητας (BBP), προκειμένου να μειώσει τα μειονεκτήματα του εκλογικού συστήματος για τα κόμματα που παίρνουν λίγες ψήφους.

Μετά ο Κιλιτσντάρογλου έκανε τη δεύτερη κίνησή του υποδεικνύοντας τον Μουχαρέμ Ιντσέ, εσωκομματικό του αντίπαλο, ως προεδρικό υποψήφιο.   Ο Ιντσέ ήταν η έκπληξη αυτών των εκλογών. Τις τελευταίες 50 ημέρες απευθύνθηκε σε πλήθη κόσμου μέσω σχεδόν 110 μαζικών συγκεντρώσεων και κατάφερε να γίνει η φωνή των κατά του Ερντογάν αισθημάτων.

Στο μέτωπο του HDP, οι κατά του Ερντογάν ψηφοφόροι είτε εντός είτε αριστερότερα του CHP και οι φιλελεύθεροι συνειδητοποίησαν ότι αν βοηθηθεί το HDP να περάσει το εθνικό όριο του 10% των ψήφων, αυτό θα στοίχιζε στον Ερντογάν περίπου 60 κοινοβουλευτικές έδρες στο κοινοβούλιο των 600 και η συμμαχία του Ερντογάν θα έχανε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Έτσι, άρχισε να εμφανίζεται μια αυθόρμητη τάση στο κατά του Ερντογάν μέτωπο να ψηφιστεί ο Ιντσέ για την προεδρία και το HDP για το κοινοβούλιο, παρά το ότι ο πρώην συμπρόεδρός του Σελαχατίν Ντεμιρτάς, φυλακισμένος τώρα, ήταν ο υποψήφιος του HDP για την προεδρία. Αυτή η τάση δεν αντιπροσωπεύει πάνω από 2-3%, αλλά αυτό θα αρκούσε για να εισέλθει το HDP στο κοινοβούλιο. Η κίνηση αυτή δεν οφείλεται στο ότι αυτός ο κόσμος λατρεύει το HDP, το επικρίνει μάλιστα γιατί δεν μπορεί να χαράξει μια καθαρή γραμμή ανάμεσα στο ίδιο και το PKK – οφείλεται στο ότι δεν θέλει να έχει ο Ερντογάν κοινοβουλευτική πλειοψηφία, ακόμη κι αν επανεκλεγεί.

Σε μια συγκέντρωση στην Κωνσταντινούπολή στις 22 Ιουνίου, ο Ερντογάν είπε ότι δεν μπορούσε να καταλάβει το πώς και γιατί υπάρχουν άνθρωποι που ψηφίζουν το HDP…

Ο Ερντογάν φαίνεται σίγουρος για την επανεκλογή του από τον πρώτο γύρο, αν όχι από τον δεύτερο στις 8 Ιουλίου, αλλά όχι απόλυτα σίγουρος για την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Αναφέρθηκε στην πιθανότητα συνασπισμού με άλλα κόμματα – άλλο ένα πολιτικό εργαλείο που συνήθως απεχθανόταν ως αδυναμία-- εάν η συμμαχία του δεν κερδίσει την πλειοψηφία, κάτι που ανησύχησε σφόδρα τον Μπαχτσελί, ο οποίος δεν θέλει ούτε το İYİ ούτε το HDP.

Ο Ιντσέ, από την άλλη, πραγματοποίησε τρεις διαδοχικές και επιτυχείς συγκεντρώσεις στη Σμύρνη, την Άγκυρα και την Κωνσταντινούπολη, όπου κινητοποιήθηκαν συνολικά εκατομμύρια, παρά τις σποραδικές κατακλυσμιαίες βροχές.

Εάν ο Ερντογάν επανεκλεγεί με πλήρη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, η Τουρκία θα αρχίσει να εφαρμόζει το προεδρικό σύστημα στο οποίο όλη η εκτελεστική εξουσία ανήκει στον πρόεδρο, που θα είναι επίσης ο επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του κυβερνώντος κόμματος, δηλαδή θα έχει ισχυρή φωνή και στο κοινοβούλιο.

Εάν εκλεγεί ο Ιντσέ, έχει υποσχεθεί ότι θα αλλάξει αυτό το σύστημα, έχει επίσης υποσχεθεί ανεξάρτητα δικαστήρια, ελευθεροτυπία και καλύτερες σχέσεις με τη Δύση και τις γειτονικές χώρες.

Αλλά ακόμη κι αν δεν εκλεγεί ο Ιντσέ, θα μείνει ως εκείνος που άλλαξε όλη την πολιτική ατμόσφαιρα, κινητοποιώντας τον κόσμο σε συγκεντρώσεις ενάντια στον φαινομενικά αήττητο Ερντογάν.

Αυτή η εκλογική εκστρατεία έστειλε επίσης μήνυμα στους πολιτικούς, τα ΜΜΕ και την κοινή γνώμη της Δύσης για το δημοκρατικό σθένος του τουρκικού λαού, διότι εάν το μισό του πληθυσμού υποστηρίζει τον Ερντογάν παρά την κατάσταση της οικονομίας ή της ασφάλειας, το άλλο μισό εναντιώνεται σ’ αυτόν παρά τις μεγάλες δυσκολίες.

Πηγή: http://www.hurriyetdailynews.com/key-points-for-turkish-elections-news-analysis-133682

Μετάφραση: Αριάδνη Αλαβάνου

Aνακοίνωση για το χτεσινό Εurogroup. Καλώς μας ήρθε η Ενισχυμένη Εποπτεία, αλλιώς Τέταρτο Μνημόνιο…

Σχέδιο Β, Aνακοίνωση για το χτεσινό Εurogroup

Καλώς μας ήρθε η Ενισχυμένη Εποπτεία, αλλιώς Τέταρτο Μνημόνιο…

Πρώτο, Η συνεδρίαση του Eurogroup ολοκληρώθηκε χτες με μια γελοία, και κυρίως υβριστική και προκλητική δήλωση του γάλλου επιτρόπου Πιέρ Μοσκοβισί «Η ελληνική κρίση τέλειωσε σήμερα». Ας επισκεφτεί αυτός ο κύριος Άγιος Βασίλης μια ελληνική οικογένεια στις μεγάλες πόλεις ή στην ύπαιθρο για να δει μια στυγνή πραγματικότητα. Η ελληνική κρίση θα λήξει μόνον όταν η ελληνική οικογένεια θα ζει με ασφάλεια, χωρίς κίνδυνο να χάσει το διαμέρισμα στους πλειστηριασμούς, η κόρη ή ο γιός 30 ή 40 ετών θα έχει δουλειά, το μικρό θα μπορεί χωρίς στέρηση να μαθαίνει αγγλικά ή μπαλέτο, και το κυριακάτικο γεύμα δεν θα είναι της ντροπής.

Δεύτερο, Η απόφαση, για την οποία πανηγυρίζουν υποκριτικά Μοσκοβισί και Τσακαλώτος είναι τόσο αρνητική για το θέμα του χρέους, ώστε να μη ικανοποιεί στοιχειωδώς τον ελληνικό λαό, αλλά ούτε καν το ίδιο το αντιλαϊκό Διεθνές Νομισματικό Ταμείο που τελικά μένει εκτός οικονομικού προγράμματος, γιατί δεν ικανοποιήθηκε ο όρος του για ελάφρυνση του χρέους. Την επόμενη βδομάδα που θα συνεδριάσει το ΔΝΤ, την υπόθεση της Ελλάδας θα την συζητήσει για πρώτη ουσιαστικά φορα μα βάση το άρθρο 4, δηλαδή για χώρες εκτός χρηματοδότησης του Ταμείου. Όπως γράφουν οι σημερινοί FinancialTimes, «η τελική συμφωνία αφήνει εκτός τα σχέδια που είχαν επεξεργασθεί κυβερνήσεις της Ε.Ζ. να συνδυασθεί η οικονομική επίδοση της Ελλάδας με μειώσεις του χρέους, μια ιδέα που πριν λίγο ήταν κεντρική για το πακέτο, αλλά περιθωριοποιήθηκε τις πρόσφατες εβδομάδες».

Τρίτο, Με μια ασύλληπτη επίδειξη εξευτελισμού του ελληνικού λαού και ποδοπάτησης κάθε έννοιας στοιχειώδους εθνικής κυριαρχίας «αποφάσισαν και διέταξαν» την δημοσιονομική πολιτική της Ελλάδας για πάνω από τέσσερις δεκαετίες, με την υποχρέωσή της για πρωτογενές πλεόνασμα 2,2% μέχρι το 2032 και 2,2% μέχρι το 2060, όταν δηλαδή οι νέες και οι νέοι των 30 ετών που δεν βλέπουν φως σε σχέση με το δικαίωμα στην εργασία θα έχουν γίνει 70ρηδες, στην ηλικία της σύνταξης. Ο πλεονασματικός προϋπολογισμός όμως είναι το υπ’ αριθμόν ένα αξεπέραστο εμπόδιο προκειμένου να βγει μια χώρα από την ύφεση, όπου προϋπόθεση είναι η αύξηση των δημοσίων δαπανών σε επενδύσεις και ενίσχυση της καταναλωτικής ζήτησης.

Τέταρτο, Εξευτελιστική για τη χώρα μας και εκδήλωση αποικιακής νοοτροπίας είναι και η υπόσχεση ότι η Ευρωζώνη έχει τη μεγαλοθυμία να επανεξετάσει το χρέος της Ελλάδας το 2032 και να μας δώσει κάποιους μποναμάδες που δεν μπορεί σήμερα. Δεν παίρνουν καν υπόψη ότι το 2032 μπορεί να μη υφίσταται Ευρωζώνη ούτε καν Ευρωπαϊκή Ένωση.

Πέμπτο, Με την τελευταία δόση του δανείου του ESMκατά 15 δις ευρώ ανάλογη θα είναι και η επιβάρυνση του χρέους της Ελλάδας κατά τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ που φτάνει πια τα 61,9 δις ευρώ! Δεδομένου ότι η Ελλάδα εξαναγκάζεται τα προσεχή χρόνια σε πρωτογενές πλεόνασμα (δηλαδή το νέο χρέος δεν κατευθύνεται σε επενδυτικές ή κοινωνικές δημόσιες δαπάνες), σημαίνει ότι όλη αυτή η τεράστια επιβάρυνση προορίζεται όχι για την ανάπτυξη της οικονομίας, αλλά για την εξυπηρέτηση του ήδη υπάρχοντος χρέους, είτε με τη μορφή πληρωμής τοκοχρεωλυσίων (3,3 δις ευρώ για το Δ.Ν.Τ. ή τις κεντρικές ευρωπαϊκές τράπεζες)είτε με την δημιουργία διαθεσίμων (9,6 δις ευρώ), που μαζί με άλλα ποσά αποτελούν ουσιαστικά ένα είδος της περιβόητης «πιστοληπτικής γραμμής» (συνολικού ύψους γύρο στα 24 δις ευρώ) που ζητούσε ο Στουρνάρας και αρνιόταν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

‘Εκτο, Η χαριστική περίοδος των 10 ετών και η επιμήκυνση κατά 10 έτη του χρόνου εξόφλησης των δανείων δεν αφορά σε όλο τον δανεισμό 180 δις ευρώ της Ελλάδας, ούτε καν σε όλο τουλάχιστον τον δανεισμό από κοινοτικές πηγές, αλλά μόνο στον δεύτερο δανεισμό από τον EFSF, 96,6 δις ευρώ. Οι υπόλοιπες δανειακές υποχρεώσεις των επομένων ετών μαζί με τις πιέσεις από ένα υποχρεωτικά υπερπλεονασματικό προϋπολογισμό ακραίας δημοσιονομικής αυστηρότητας, αποτελούν παγίδα σε κάθε εγχείρημα δημιουργίας μιας ισχυρής αναπτυξιακής δυναμικής στη χώρα μας.

Έκτο τέλος, ίσως και το πιο σημαντικό, όλες αυτές οι ρυθμίσεις συνοδεύονται από τους «Έξι Άξονες Παρεμβάσεων της Ενισχυμένης Εποπτείας», που εγκρίθηκαν οριστικά στο Eurogroup, δεν δόθηκαν όμως στη δημοσιότητα καθαρά για λόγους παραπλάνησης της κοινής γνώμης στην Ελλάδα. Θα ανακοινωθούν όμως σε λίγες μέρες από την Επιτροπή και, δυστυχώς, θα έχουμε μπροστά μας όλη την εφιαλτική εικόνα, που περιλαμβάνει νέα ακραία μέτρα για τις ιδιωτικοποιήσεις ενέργειας, υποδομών, Επιχειρήσεων Κοινής Ωφέλειας, τα δημοσιονομικά, εργασιακά και ασφαλιστικά ζητήματα.

Την πιο ειλικρινή δήλωση μετά το τέλος του Eurogroup την έκανε ο επικεφαλής του ESM Ρέκλινγκ, «Επικροτώ και χαιρετίζω την Ενισχυμένη Εποπτεία». Το τέταρτο δημαδή Μνημόνιο.

Τα παράδοξα και η αλήθεια για τη συμφωνία της Πρέσπας

Τα παράδοξα και η αλήθεια για τη συμφωνία της Πρέσπας

  • Ο Επιμενίδης λέει ότι όλοι οι Κρήτες είναι ψεύτες
  • Ο Επιμενίδης είναι Κρητικός
  • Άρα ο Επιμενίδης λέει ψέματα
  • Άρα οι Κρήτες λένε την αλήθεια
  • Άρα και ο Επιμενίδης λέει την αλήθεια
  • Άρα οι Κρήτες είναι ψεύτες κ.ο.κ.

Το παράδοξο συνίσταται στο ότι οι αποφάνσεις μπορούν να αναιρούνται αενάως και να μετατρέπονται στο αντίθετό τους -- αποτελεί μια λογική παγίδα που μόνο με την αρνητική έννοια της σοφιστείας μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αμφισβητηθεί η αλήθεια της λογικής αλληλουχίας : «το ΝΑΤΟ είναι επίβουλος της ειρήνης οργανισμός [αληθές], η συμφωνία έγινε κυρίως προς χάριν του ΝΑΤΟ [αληθές], άρα η συμφωνία είναι αρνητική για τους σκοπούς που ενδιαφέρουν τους λαούς [αληθές]». Η αλληλουχία δεν πρόκειται να πάψει να είναι αληθής ακόμη κι αν η συμφωνία δεν πραγματοποιηθεί, όπως είναι πιθανό.

Ακούμε και διαβάζουμε από ότι η συμφωνία της Πρέσπας για την ονομασία της FYRΟM εξυπηρετεί μεν τα σχέδια του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, αλλά δεν πρέπει να καταγγέλλεται, όπως δεν καταγγέλλεται , επί παραδείγματι, η κατασκευή ενός ασφαλούς δρόμου , αν και ξέρουμε ότι έγινε για να εξυπηρετήσει πρωτίστως τα μεγάλα εμπορικά συμφέροντα, επειδή ως παραπροϊόν μειώνονται τα ατυχήματα. Ο παραλληλισμός ακούγεται λογικός (παρότι υπάρχει πολύ μεγάλη και όχι λογική , αλλά απόσταση ζωής-θανάτου ανάμεσα στην κυκλοφορία εμπορευμάτων και στην κυκλοφορία πυραύλων, οπλικών συστημάτων κ.λπ.). Θα τον υιοθετήσω και θα υποστηρίξω ότι η συμφωνία που υπέγραψαν Κοτζιάς και Ντιμιτρόφ υπό την επίβλεψη Τσίπρα – Ζάεφ και όλης της ευρωνατοϊκής κουστωδίας για την ονομασία της FYROMαυξάνει δυνητικά τον κίνδυνο ατυχημάτων, αντί να τον μειώνει, ακριβώς γιατί είναι μια συμφωνία που, ανοίγοντας την πόρτα στην ευρωατλαντική ενσωμάτωση της γειτονικής χώρας, δεν μειώνει τους γεωπολιτικούς και εθνικιστικούς ανταγωνισμούς, αλλά μάλλον τους τροποποιεί και θα τους προσδώσει ένταση στο μέλλον.*

Επιπλέον, όσοι ενστερνίζονται τον διεθνισμό, την αλληλεγγύη των λαών και την ειρήνη πρέπει να απορρίψουν τη συμφωνία , γιατί μια βασική επιδίωξη της κυβέρνησης είναι δι’ αυτής να επεκτείνει την οικονομική επιρροή των ελληνικών επιχειρηματικών ομίλων προκειμένου να αρπάξουν μεγαλύτερο μερίδιο της βαλκανικής οικονομίας, να ανταγωνιστεί την Τουρκία στην άσκηση γεωπολιτικής επιρροής, να αναβαθμιστεί στις ευρωατλαντικές δομές κ.λπ. Γι’ αυτό και το να ανεχθεί τον μικρο-αλυτρωτισμό των Σκοπιανών δεν αποτελεί γι’ αυτήν σοβαρό θέμα , εφόσον , όπως λέει και ο κ. Κοτζιάς, η Ελλάδα είναι το «ισχυρό κράτος» σε σχέση με τη FYROM. Επίσης, υπηρετώντας τα ιδιοτελή συμφέροντα και τις ευρωατλαντικές επιλογές, η κυβέρνηση Σύριζα φέρει σοβαρή ευθύνη για επικίνδυνες καταστάσεις που ενδέχεται να δημιουργηθούν, όταν θα ενταθούν οι πιέσεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ για να διακοπούν οι οικονομικές και πολιτιστικές σχέσεις που διατηρούνται παραδοσιακά με τη Ρωσία από τα κράτη της περιοχής. Η Ελλάδα και υπό τον Σύριζα σύρεται στην υποστήριξη αντιπαραθέσεων, περιχαράκωσης σε πολεμικούς συνασπισμούς, ενώ τα συμφέροντα του ελληνικού και των άλλων λαών της περιοχής υπηρετούνται μόνο με   την ουδετερότητα, την ειρήνη και την πολυμερή συνεργασία. **

Αντί να ασχολούνται όμως μ’ αυτές τις παραμέτρους και γεωπολιτικές επιπτώσεις, ορισμένοι αριστεροί επιδίδονται σε εθνολογικές και γλωσσολογικές μελέτες, ενώ διαστρεβλώνουν πλήρως το θέμα της αυτοδιάθεσης…

***

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, κοντεύουμε να ξεχάσουμε την αλφαβήτα. Η συμφωνία, λέγεται, έπρεπε να γίνει διότι έτσι εκλείπει μια αιτία όξυνσης των «εθνικισμών» και στις δύο χώρες (μείωση των ατυχημάτων, στο παράδειγμά μας). Όπως είναι πασίγνωστο, ο εθνικισμός είναι ένα πολύπλευρο ιστορικό φαινόμενο που κατά κύριο λόγο εμφανίζεται και τροφοδοτείται από ( και νομιμοποιεί στα μάτια των λαϊκών μαζών) την τάση των αστικών τάξεων για στερέωση και επέκταση της οικονομικής ισχύος τους , γεωγραφικά, και σήμερα πλέον σε εμπορικές και χρηματοοικονομικές ροές και δίκτυα. Επίσης, από την τάση τους να επεκτείνουν την ιδεολογική τους επιρροή και τις γεωπολιτικές τους επιλογές, να ανταγωνίζονται μεταξύ τους και να διαιρούν τα εργαζόμενα στρώματα. Συνεπώς, δεν πρόκειται να εκλείψει γενικά όσο υπάρχουν αστικοί ανταγωνισμοί. Και ιδίως σε περιοχές όπως τα Δ. Βαλκάνια που ακόμη δεν έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία οικοδόμησης κρατών που άρχισε με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και αναπτύσσονται πολλές διεκδικήσεις τόσο εκ των έσω όσο και από ιμπεριαλιστικές και περιφερειακές χώρες που τα θεωρούν πεδίο προβολής ισχύος . Όσο υπάρχει ο αστικοκρατικός ανταγωνισμός που αποτελεί το βασικό πλαίσιο, θα φυτρώνουν ως αναγκαίο συμπλήρωμά του ακραίες παραφυάδες όπως οι Σκοπιανοί εθνικιστές που θα διεκδικούν τη Θεσσαλονίκη, οι Έλληνες ομόλογοί τους ακροδεξιοί που θα θέλουν να καταπιούν το μικρό γειτονικό κράτος, ενώ στην αρένα έχουν εισέλθει εδώ και πολλά χρόνια οι Αλβανοί με τη «μεγάλη Αλβανία».

Θα μπορούσε μια συμφωνία να λύσει τέτοιου είδους προβλήματα ή έστω να δημιουργήσει κάποιες καλύτερες προϋποθέσεις; Προφανώς θα μπορούσε , εάν οι κυβερνήσεις των αντίστοιχων χωρών ήταν προσηλωμένες στην ειρήνη, απείχαν από πολεμικούς συνασπισμούς και προωθούσαν την πολύπλευρη συνεργασία. Η παρούσα συμφωνία όμως είναι σαφές ότι δεν θα μπορούσε ούτε ήταν αυτή η επιδίωξή της. Είναι πανθομολογούμενο ότι έγινε κατόπιν ασφυκτικών πιέσεων τόσο στα Σκόπια όσο και στην Αθήνα εκ μέρους Αμερικανών και Ευρωπαίων, προκειμένου να «σφραγίσουν» τα Δ. Βαλκάνια στη ρωσική επιρροή.

***

Μήπως ενδιαφέρονται οι ευρωατλαντικοί εργολάβοι να μειώσουν τα ατυχήματα, αφού θα πάρουν το τίμημα που θέλουν; Σαφώς όχι.

Αν κρίνουμε από τη μέχρι τώρα επίδοσή, θα πιέσουν τη Σερβία στο έπακρο καθώς θα είναι περικυκλωμένη από μέλη του ΝΑΤΟ, και πιθανώς θα προωθήσουν τη «μεγάλη Αλβανία» με την ενσωμάτωση του Κοσόβου κατ’ αρχάς. Θα εντείνουν τη στρατιωτική αντιπαράθεση εγκαθιστώντας νέα οπλικά συστήματα, μια νέα κούρσα εξοπλισμών --στο χείλος μιας τέτοιας κούρσας βρέθηκαν πέρσι η Σερβία με την Κροατία. Θα επεκτείνουν και στη FYROM τη βάση Μπόντστιλ του Κοσόβου που αποτελεί το φύλακα των διαδρομών του φυσικού αερίου . Θα τροφοδοτήσουν κρίσεις γύρω από το ζήτημα των ρωσικών αγωγών . Μέσα σ’ όλα αυτά θα εμπλέκουν, ανάλογα με τη συγκυρία, τις φιλοδοξίες των ολιγαρχιών κάθε χώρας και εθνικές αντιπαλότητες που μπορεί να λάβουν ανεξέλεγκτη μορφή, όπως γίνεται συνήθως. Ως μέσα θα χρησιμοποιούνται υπαρκτά προβλήματα μειονοτήτων, ο αλυτρωτισμός, η διεκδίκηση εδαφών, η εθνοτική ομοιογένεια κοκ. Προς τεκμηρίωση μπορούν να παρατεθούν δεκάδες πηγές.* **

***

Η συμφωνία της Πρέσπας, λοιπόν, δεν έχει τη δυνατότητα από τη φύση της να λύσει το θέμα των επιθετικών εθνικιστικών ανταγωνισμών, διότι είναι ένα θέμα το οποίο δεν μπορεί να επιλυθεί στις σημερινές συνθήκες , όσο κι αν αμβλύνεται η οξύτητά του κατά περιόδους. Έχει, λοιπόν, σημασία να κρίνεται ως αρνητική και να μη δημιουργείται σύγχυση ως προς τον ουσιαστικό της χαρακτήρα:

Επειδή δεν αντιμετωπίζει, αφ΄ενός, τον αλυτρωτισμό ως παράγοντα υπονόμευσης της ειρήνης και μη αποδοχής των υπαρχόντων συνόρων, καλλιεργεί, αφ’ ετέρου, τη φιλοδοξία της Ελλάδας ως «ισχυρότερου κράτους» και της αναβάθμισής της στις ευρωατλαντικές δομές που μόνο φουρτούνες θα φέρει,  κυρίως όμως, επειδή δίνει τη δυνατότητα στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ να προχωρήσουν ένα ακόμη βήμα τα σχέδιά τους για τα Δυτικά Βαλκάνια ανενόχλητοι και να εντείνουν την αντιπαράθεση με τη Ρωσία, παρά το τίμημα που θα πληρώσουν οι λαοί και η ειρήνη.

Τα ατυχήματα λοιπόν ενδέχεται να πολλαπλασιαστούν, αντί να μειωθούν, και έτσι καταρρίπτεται το βασικό επιχείρημα του ακούσιου «καλού» ως παραπροϊόντος μιας ιδιοτελούς πρόθεσης.

___________________________________________

*Υπάρχουν άνθρωποι που καλοπροαίρετα λένε: δεν ήταν πια καιρός να κλείσει αυτό το θέμα της ονομασίας , έστω και με ορισμένες αβαρίες; Είναι μια θέση που θα έστεκε σε έναν κόσμο χωρίς οξυμένους οικονομικούς και γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς ή σε συνθήκες σχετικής ισορροπίας , όπως π.χ. στην περίοδο του διπολισμού. Κάνεις μερικές υποχωρήσεις, κάνει και ο άλλος μερικές υποχωρήσεις και υπάρχει ένα αμοιβαία ανεκτό αποτέλεσμα, μέσα σε ένα διεθνές περιβάλλον όπου δεν ευνοούνται ριζικές αλλαγές συσχετισμού δύναμης. Όμως, αυτή η περιγραφή δεν έχει καμιά σχέση με την σημερινή πραγματικότητα. Το θέμα βεβαίως ήταν «βαρίδι» για τους κυβερνώντες στη χώρα μας, συνιστώντας εμπόδιο για το ΝΑΤΟ και την ΕΕ που αποφάσισαν να προχωρήσουν γρήγορα στην ενσωμάτωση των Δ. Βαλκανίων κυρίως μετά τα γεγονότα στην Ουκρανία και την κλιμάκωση της σύγκρουσης με τη Ρωσία. Η εξομάλυνση καταστάσεων που λύνουν τα χέρια για  τους οργανισμούς (ΝΑΤΟ και ΕΕ) στους οποίους ανήκει έγινε προτεραιότητα για την κυβέρνηση Σύριζα, καθ’ υπαγόρευση λένε πολλοί (το ίδιο ισχύει και με τη λύση εκκρεμοτήτων με την Αλβανία). Και ιδίως αφότου Ευρωπαίοι και Αμερικανοί είχαν στήσει το σκηνικό με την πτώση του Γκρούεφσκι και τη σχεδόν πραξικοπηματική ανάδειξη του Ζάεφ στη γειτονική χώρα. (Σ.τ.σ.)

**Για τη FYROM/ «Βόρεια Μακεδονία» το μέλλον είναι εξαιρετικά ασαφές όσον αφορά την ίδια την κρατική της υπόσταση (βλ. https://www.voanews.com/a/macedonian-president-warns-of-albanian-threat-to-sovereignty/3754238.html) . Ήδη τα δυτικά της σύνορα είναι διάτρητα και ένας παράγοντας βασικός γι’ αυτό είναι η αμερικανική βάση Μπόντστιλ που απλώνεται από το Κόσοβο σ’ αυτές τις περιοχές. Η ένταξη στο ΝΑΤΟ θα εντείνει την αστάθεια, για τους λόγους που αναφέρονται στο αναλυτικά στο κείμενο. (Σ.τ.σ.)

***Ενδεικτικά:   http://emperors-clothes.com/articles/Johnstone/fic.htm

http://www.antiwar.com/orig/dakovic2.html

https://eadaily.com/en/news/2017/12/01/usa-caused-unlimited-damage-to-serbs-beyond-good-and-evil

http://www.iri.org/resource/american-interest-iri-expert-warns-rising-russian-influence-balkans

https://www.swp-berlin.org/en/publication/the-west-balkans-between-the-eu-the-usa-and-russia/ (Σ.τ.σ.)

Μα.Νι.

Τα βίντεο από τη συνέντευξη τύπου της «Πρωτοβουλία 114»

Τα βίντεο από τη συνέντευξη τύπου της «Πρωτοβουλία 114» στις 11 Ιουνίου 2018 στην αίθουσα του ΤΕΕ.

Ομιλία Αλέκου Αλαβάνου 

Alav200

Ομιλία Νάντιας Βαλαβάνη

Val201

Ομιλία Κώστα Λαπαβίτσα

  • (Σημείωση : Για τεχνικούς λόγους, δε μπορέσαμε να συμπεριλάβουμε την  τελευταία φράση του Κ. Λαπαβίτσα. Θα τη βρείτε  στο επόμενο βίντεο, πριν από την ομιλία του Π. Λαφαζάνη) 

Lap200

Ομιλία Πάνου Λαφαζάνη

Laf

Ομιλία Μάνιας Παπαδημητρίου

Pap201

 

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Μπόταση 6, Εξάρχεια, 1ος όροφος 

info@sxedio-b.gr

210 3810040