Ισπανία : Έξοδος στις αγορές και μετά εργασιακή κόλαση

Το σχόλιο μας

Η Ισπανία δεν είχε μπει ακριβώς σε μνημονιακή κατάσταση. Είχε περάσει όμως μια μεγάλη προμνημονιακή φάση. Η τεράστια φούσκα στην οικοδομή όταν έσκασε οδήγησε σε κατάσταση σχεδόν κατάρρευσης όλες τις μεγάλες ισπανικές τράπεζες, που ήταν βαθιά μπλεγμένες σε όλη αυτή την κερδοσκοπία πάνω στη γη. Η Ευρωζώνη δέχτηκε να στηρίξει τον ισπανικό τραπεζικό τομέα με 60 δις ευρώ επιβάλλοντας όμως αυστηρότατους δημοσιονομικούς και διαρθρωτικούς ελέγχους τύπου μνημονίου.

Διαβάστε περισσότερα...

Στοιχεία ενός Plan B από τη Γαλλία

Της Βαγγελιώς Σωτηροπούλου

Έτυχε να βρεθώ στο Παρίσι προεκλογικά. Χαζεύοντας για να εντοπίσω προεκλογικές αφίσες (πράγμα εξαιρετικά σπάνιο, τουλάχιστον στο κέντρο του Παρισιού) το μάτι μου έπεσε σε ένα ηλεκτρικό ερμάριο όπου ήταν κολλημένη μια «εφημερίδα τοίχου παλαιάς κοπής» που αναφερόταν στο FRexit. Αναλυτικός λόγος που απευθύνεται στη λογική και όχι το συναίσθημα και μια μικρή φωτογραφία του υποψηφίου Aσελινό. Η αφίσα περιείχε επιχειρήματα ανάλογα με αυτά που αναπτύσσει το δικό μας Σχέδιο Β για το πως η έξοδος από την ΕΕ θα συμβάλλει στην μείωση της ανεργίας, στην απεξάρτηση της γαλλικής οικονομίας από τις πολυεθνικές κλπ.

Διαβάστε περισσότερα...

«Καιρός να σπάσουμε τη σιωπή μας»

MARTIN LUTHER KING

Πριν μισό αιώνα, τον Απρίλη του 1967, στην Εκκλησία του Riverside στην Ατλάντα των ΗΠΑ εκφώνησε την πιο ριζοσπαστική του ομιλία για τον πόλεμο στο Βιετνάμ ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Αποτελεί ένα από τα πιο προωθημένα κηρύγματα της αντίληψης της «Θεολογικής Απελευθέρωσης», που δυστυχώς είναι απούσα σε κρίσιμες στιγμές της δικής μας χώρας. ‘Ενα χρόνο ακριβώς μετά ο Μάτιν Λούθερ Κινγκ δολοφονήθηκε.

Διαβάστε περισσότερα...

Το σχέδιο των ΗΠΑ για τη Μακεδονία (ΠΓΔΜ): Κρατήστε τη Σερβία υπό έλεγχο και τη Ρωσία μακριά

Ο Dr Marcus Papadopoulos είναι ο εκδότης και συντάκτης της Politics First, μιας μη κομματικής δημοσίευσης για το Κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου. Κατέχει διδακτορικό στην ιστορία της Ρωσίας και ειδικεύεται στη Ρωσία και το υπόλοιπο της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και της πρώην Γιουγκοσλαβίας.

Διαβάστε περισσότερα...

Να ψηφίσουμε ή να επινοήσουμε ξανά την πολιτική;

Του Αλέν Μπαντιού 

Μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος δεν έχει ακόμη αποφασίσει τι θα ψηφίσει στις γαλλικές προεδρικές εκλογές. Το κατανοώ.  Αυτό δεν οφείλεται τόσο στο   ότι  μένουν στο σκοτάδι  ή  είναι συγκεχυμένα τα προγράμματα των υποψηφίων  που θεωρείται ότι πληρούν τις προϋποθέσεις. Δεν οφείλεται τόσο  --για να επιλέξω μια αποστροφή της φράσης που κάποτε χρησιμοποίησα για τον Σαρκοζί και η οποία είχε κάποια επιτυχία— στο ότι πρέπει να αναρωτηθούμε «ποιο είναι το όνομα του …». Μάλλον όλα αυτά είναι αρκετά σαφή. 

Η Μαρίν Λεπέν αποτελεί μια εκσυγχρονισμένη –και συνεπώς εκθηλυμένη – εκδοχή  αυτού που πάντα ήταν η γαλλική ακροδεξιά. Ένας διαρκής πεταινισμός. [Από τον στρατάρχη Πεταίν, που συνθηκολόγησε με τη ναζιστική Γερμανία και τέθηκε επικεφαλής του γαλλικού προτεκτοράτου της, του κράτους του Βισί. Σ.τ.μ.] 

Ο Φρανσουά Φιγιόν είναι ένας πεταινιστής,  σε κοστούμι τριών κομματιών. Η (προσωπική ή δημοσιονομική) φιλοσοφία του μπορεί να αναχθεί στην «εξοικονόμηση κάθε δεκάρας». Δεν είναι καθόλου προσεκτικός όσον αφορά το από πού προέρχονται οι δεκάρες του, αλλά είναι σιχαμερά, άθλια αδιάλλακτος  όταν πρόκειται για δημοσιονομικές δαπάνες και ιδίως για χρήματα προς τους φτωχούς. 

Ο Μπενουά Αμόν είναι ο άτολμος, μάλλον λίγος, αντιπρόσωπος του «αριστερού σοσιαλισμού». Κάτι που υπήρχε κάποτε, αν και είναι πιο δύσκολο να αναγνωρίσουμε  ή να αποκαλύψουμε ακόμη και έναν από εκείνους τους χαρακτήρες που ποτέ δεν είδαμε.

Ο Ζαν-Λικ Μελανσόν  --ασφαλώς ο λιγότερο δυσάρεστος— αποτελεί εντούτοις την κοινοβουλευτική έκφραση  εκείνου που σήμερα αποκαλούμε «ριζοσπαστική» Αριστερά, στο επισφαλές σύνορο ανάμεσα στον παλιό, καταρρακωμένο σοσιαλισμό και σε  έναν κομμουνισμό, εξοβελισμένο στη χώρα των φαντασμάτων.  Καλύπτει την έλλειψη τολμηρότητας ή σαφήνειας  του προγράμματός του  με ευγλωττία άξια του Ζαν Ζωρές. 

Ο Εμανουέλ Μακρόν, από την πλευρά του, είναι ένα δημιούργημα εκ του μηδενός των αληθινών αφεντάδων του, των  νέο- καπιταλιστών, εκείνων που εξαγόρασαν όλες τις εφημερίδες  για λόγους προφύλαξης.   Εάν πιστεύει και λέει ότι η Γουιάνα είναι νησί ή ότι ο Πειραιάς είναι άνθρωπος, αυτό οφείλεται στο ότι ξέρει πως κανείς στην παράταξή του  δεν δεσμεύτηκε ποτέ από όσα έλεγε. 

Έτσι, για  εκείνους που διστάζουν  μπροστά στη γνώση   – όσο κι αν υπάρχει αβεβαιότητα— ότι αυτό είναι ένα θέατρο παλιών και πασίγνωστων ρόλων, η πολιτική πεποίθηση μετρά πολύ λίγο ή είναι απλώς ένα πρόσχημα για  τα παραπλανητικά τεχνάσματα του χεριού.  Γι’ αυτό  είναι χρήσιμο να αρχίσουμε από το ερώτημα: τι είναι πολιτική; Και τι είναι μια μη αναγνωρίσιμη, διακηρυγμένη πολιτική; 

Τέσσερις θεμελιώδεις πολιτικοί προσανατολισμοί

Μια πολιτική μπορεί πάντα να αυτοπροσδιοριστεί  με  βάση τρία στοιχεία.  Πρώτα,  με τη μάζα των απλών ανθρώπων, με το τι κάνουν και σκέφτονται. Ας την αποκαλέσουμε  «λαό».  Στη συνέχεια, με τους διάφορους συλλογικούς σχηματισμούς: ενώσεις, συνδικάτα και κόμματα – συνολικά όλες τις ομάδες που είναι ικανές να δρουν συλλογικά.  Τέλος,  με τα όργανα της κρατικής εξουσίας – βουλευτές, κυβέρνηση, αστυνομία— αλλά επίσης και με τα όργανα της οικονομικής ή/και της μιντιακής εξουσίας (μια διαφορά που έχει καταστεί σχεδόν αδιόρατη) ή  με καθετί που αποκαλούμε σήμερα –με έναν γλαφυρό και ακαταμάχητο όρο— «εκείνοι που αποφασίζουν». 

Μια πολιτική πάντα επιδιώκει κάποιους σκοπούς, αρθρώνοντας αυτά τα τρία στοιχεία. Έτσι,  γενικά μιλώντας, μπορούμε να δούμε ότι στον σύγχρονο κόσμο υπάρχουν τέσσερις θεμελιώδεις πολιτικοί προσανατολισμοί: ο φασιστικός, ο συντηρητικός,  ο ρεφορμιστικός και ο κομμουνιστικός.

Ο συντηρητικός και ο ρεφορμιστικός προσανατολισμός  συναπαρτίζουν το κεντρικό κοινοβουλευτικό μπλοκ στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές κοινωνίες: Αριστερά και Δεξιά στη Γαλλία, Ρεπουμπλικανοί και Δημοκρατικοί στις ΗΠΑ κ.λπ.  Το  θεμελιωδώς κοινό αυτών των  δύο προσανατολισμών είναι πως  υποστηρίζουν ότι  η μεταξύ τους σύγκρουση –κυρίως ως προς την άρθρωση των τριών στοιχείων— μπορεί και πρέπει να παραμείνει μέσα στα συνταγματικά όρια που   αμφότεροι αποδέχονται. 

Το κοινό των άλλων δύο –φασιστικού και κομμουνιστικού— προσανατολισμών, παρά την έντονη αντίθεση  των σκοπών  τους,  είναι ότι  επιμένουν πως η σύγκρουση ανάμεσα στα διάφορα κόμματα για το ζήτημα της κρατικής εξουσίας είναι  απόλυτα ασυμβίβαστη: δεν μπορεί να περιορίζεται σε κάποια συνταγματική συναίνεση.  Αυτοί οι προσανατολισμοί  αρνούνται να ενσωματώσουν σκοπούς αφ’ εαυτών αντιφατικούς –ή ακόμη,  απλά, αφ’ εαυτών διαφορετικούς— στην αντίληψή τους για την κοινωνία και το κράτος.

Οι  φιλο-φασιστικοί προσανατολισμοί που ευνοούνται

Μπορούμε να χρησιμοποιούμε τον «κοινοβουλευτισμό» ως ονομασία μιας οργάνωσης της κρατικής εξουσίας που διασφαλίζει την κοινή ηγεμονία  των συντηρητικών και των ρεφορμιστών  – με τη διαμεσολάβηση του εκλογικού μηχανισμού , των κομμάτων και της πελατείας τους— που παντού εξαλείφει κάθε σοβαρή προοπτική  των φασιστών ή των κομμουνιστών να πάρουν την κρατική εξουσία.  Αυτή είναι η κυρίαρχη μορφή κράτους στην αποκαλούμενη «Δύση».  Αυτό δικαιωματικά απαιτεί έναν τρίτο όρο,  μια ισχυρή, κοινή, συμβατική βάση, εξωτερική όσο και εσωτερική στους δύο κύριους προσανατολισμούς. Στις κοινωνίες μας, αυτή η βάση είναι σαφώς ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός. Απεριόριστη ελευθερία της επιχείρησης,  αυτο-πλουτισμός , απόλυτος σεβασμός στην ιδιωτική ιδιοκτησία –εγγυημένα από το δικαστικό σύστημα και την ασφυκτική αστυνόμευση— εμπιστοσύνη στις τράπεζες, εκπαίδευση των νέων, ανταγωνισμός υπό την κάλυψη της «δημοκρατίας»,  λατρεία της «επιτυχίας»,  επανειλημμένες διαβεβαιώσεις ενός βλαβερού και ουτοπικού χαρακτήρα ισότητας: αυτή είναι η μήτρα των συναινετικά συμφωνημένων «ελευθεριών».   Αυτές είναι οι ελευθερίες που τα δύο αποκαλούμενα κυβερνητικά κόμματα λίγο πολύ  σιωπηρά  δεσμεύονται να τις εγγυώνται εις το διηνεκές. 

Η εξέλιξη του καπιταλισμού μπορεί να προκαλέσει κάποιες αβεβαιότητες ως προς την αξία της κοινοβουλευτικής συναίνεσης  και  συνεπώς ως προς τη συμφωνημένη εμπιστοσύνη –κατά τη διάρκεια της εκλογικής τελετουργίας—στα «μεγάλα», συντηρητικά ή ρεφορμιστικά, κόμματα.  Αυτό κυρίως ισχύει για τη μικροαστική τάξη,  η κοινωνική θέση της οποίας απειλείται,  ή στις  εργατικές περιοχές που ρημάζουν με την αποβιομηχάνιση.  Το βλέπουμε στη Δύση, όπου μπορούμε να διαπιστώσουμε μια μορφή παρακμής  μπροστά στην ανερχόμενη δύναμη των ασιατικών χωρών.  Αυτή η υποκειμενική κρίση ευνοεί σήμερα, αναμφίβολα,  τους φιλοφασιστικούς, εθνικιστικούς, θρησκευτικούς, ισλαμοφοβικούς και πολεμοχαρείς προσανατολισμούς, γιατί ο φόβος είναι κακός σύμβουλος και αυτές οι χτυπημένες από την κρίση υποκειμενικότητες  νιώθουν τον πειρασμό να πιαστούν από τους περί ταυτοτήτων  μύθους.  Πάνω απ’ όλα, γιατί  η κομμουνιστική υπόθεση έχει εξασθενήσει τρομερά λόγω της ιστορικής αποτυχίας όλων των πρώτων, κρατικών εκδοχών της  -- κυρίως της ΕΣΣΔ και της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. 

Η συνέπεια αυτής της αποτυχίας είναι αυταπόδεικτη: μεγάλο μέρος της νεολαίας, των στερημένων, των εγκαταλελειμμένων εργατών  και του νομαδικού προλεταριάτου των δικών μας προαστίων έχει πεισθεί ότι η μόνη εναλλακτική  στην κοινοβουλευτική συναίνεση είναι η φασιστική πολιτική των χολωμένων ταυτοτήτων, του ρατσισμού και του εθνικισμού.

Κομμουνισμός, η απελευθέρωση της ανθρωπότητας

Εάν θέλουμε να εναντιωθούμε σ’ αυτή την τροπή των πραγμάτων,  μόνο ένας δρόμος είναι ανοικτός:  να επανεφεύρουμε τον κομμουνισμό.  Αυτή  η πολύ απονομιμοποιημένη λέξη πρέπει να υιοθετηθεί ξανά , να  καθαρθεί, να αναδημιουργηθεί.  Προοιωνίζεται –όπως επί δύο σχεδόν αιώνες , με ένα μεγάλο όραμα που ενισχύεται  από την  πραγματικότητα— την απελευθέρωση της ανθρωπότητας.  Ελάχιστες δεκαετίες πρωτόγνωρων προσπαθειών — βίαιων, γιατί περικυκλώθηκαν και δέχτηκαν  βάναυσες επιθέσεις, και τελικά καταδικάστηκαν στην ήττα--  δεν μπορούν να πείσουν τους καλόπιστους  ότι είναι αρκετές για να εγκαταλειφθεί αυτή η προοπτική, αναγκάζοντάς μας να εγκαταλείψουμε την πραγματοποίησή της δια παντός.  

Διαβάστε περισσότερα...

Η μέγιστη υποκρισία Ο Τραμπ [και ορισμένοι «αριστεροί»] «νοιάζονται» για κάποια παιδιά στη Συρία, όχι όμως για άλλα

 Του Ρόμπερτ Φισκ

Δεν ντρέπονται καθόλου; Τι αναλγησία! Τι όνειδος! Πόσο ξεδιάντροπο είναι να στερεύει η συμπόνια τη στιγμή που συνειδητοποιούμε ότι η τελευταία σφαγή αθώων δεν άξιζε τα ίδια δάκρυα και οργή που προκάλεσε η προηγούμενη.  Στην πραγματικότητα, δεν άξιζε ούτε ένα δάκρυ. Γιατί οι 126 Σύροι –σχεδόν όλοι άμαχοι— που δολοφονήθηκαν έξω από το Χαλέπι ήταν σιίτες μουσουλμάνοι που μεταφέρονταν από δύο  χωριά τα οποία ελέγχονταν από την κυβέρνηση (δηλαδή από τον Άσαντ) στο βορρά της Συρίας.  Και ο φονιάς τους ήταν προφανώς μέλος της al-Nusra (al-Qaeda) ή μιας από τις σουνιτικές «ανταρτικές» ομάδες που η Δύση έχει εξοπλίσει –πιθανότατα δε από το ίδιο το Ισλαμικό Κράτος.

Διαβάστε περισσότερα...

Δημοψήφισμα αλά Ερντογάν: άλλο ένα «Όχι» που έγινε «Ναι»

Της Αριάδνης Αλαβάνου

Στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης παρουσιάστηκαν φωτογραφίες από την κουρδική επαρχία  Mus, στην Τουρκία, όπου επικράτησαν οι υπέρ του «ναι» ψήφοι. Σ’ αυτές τις φωτογραφίες απεικονίζεται ένας άνδρας που κραδαίνει ένα Καλάσνικοφ. Η λεζάντα γράφει : «Υπάρχουν 305 ψηφοδέλτια στην κάλπη μου και με τη χάρη του Αλλάχ και τα 305 είναι ‘ναι’». [Από ρεπορτάζ της ηλεκτρονικής  εφημερίδας Al-Monitor.] Αυτή είναι, καθώς φαίνεται, μια άκρως χαρακτηριστική εικόνα για τον τρόπο, το κλίμα και την ατμόσφαιρα μέσα στην οποία διεξάχθηκε το  τουρκικό δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου με αντικείμενο το «Ναι» ή «Όχι» σε  18 συνταγματικές τροποποιήσεις που εκχωρούν υπερεξουσίες στον πρόεδρο της χώρας.

Διαβάστε περισσότερα...

Η «διακήρυξη του Βερολίνου» ως … τελετή ανάθεσης της παγκόσμιας οικονομικής ηγεσίας στη Γερμανία

Η «διακήρυξη του Βερολίνου» ως … τελετή ανάθεσης της παγκόσμιας οικονομικής ηγεσίας στη Γερμανία – Η σιωπή της Λαγκάρντ και η αναδίπλωση Σουλτς για το ελληνικό ζήτημα

Κιμπουρόπουλος Γιάννης

 

Η σεμνή τελετή που πραγματοποιήθηκε προχθές στο Βερολίνο, στη συνάντηση της γερμανίδας καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ με τους επικεφαλής πέντε διεθνών οικονομικών οργανισμών δεν έτυχε της δέουσας προσοχής.

Διαβάστε περισσότερα...

Η πολιτική των ΗΠΑ είναι να επιμηκύνουν τον πόλεμο στη Συρία

Του Σαμ Χουσεΐνι

 Πολλοί λένε ότι ο Τραμπ είναι ασυνεπής με τις θέσεις του, επειδή επιτέθηκε παράνομα στο καθεστώς της Συρίας με πυραύλους «Τόμαχοκ». Είχε δηλώσει ότι οι ΗΠΑ θα εστίαζαν στην ήττα του Ισλαμικού Κράτους και τώρα χτυπάει τον Άσαντ.  Όμως, οι αντιφάσεις του Τραμπείναι αμέτρητες.

Διαβάστε περισσότερα...

Η βαριά ασθένεια που μολύνουν οι Ευρωπαίοι τους πρόσφυγες

γράφει ο φίλος από το Λένινγκραντ

Ο Γκίοργκι ήρθε πρόσφυγας το 2007 στη Σουηδία 5 ετών μαζί με τον μικρό του αδελφό , τη μητέρα του και τον πατέρα του που ανήκε σε μια ειρηνιστική θρησκευτική αίρεση στη Βόρεια Οσσετία, μία ρωσική επαρχία, μετά την άρνησή του να αποκηρύξει το θρησκευτικό του πιστεύω. Ο Γκιόργκι παρακολούθησε για χρόνια το σχολείο στη Σουηδία, είχε εξαιρετικές επιδόσεις, διακρινόταν στο ποδόσφαιρο, ήταν ενεργητικός και χαρούμενος. Ήταν σχεδόν πλήρως σουηδοποιημένος. Οι αρχές της Σουηδίας, που θεωρούνταν μέχρι πριν λίγο καιρό το πιο ασφαλές και ανεκτικό καταφύγιο για τους πρόσφυγες απέρριψαν την αίτηση ασύλου της οικογένειας, έχοντας τη γνώμη ότι με την επιστροφή τους στη Ρωσία δεν πρόκειται να αντιμετωπίσει άδικες διώξεις. Ο πατέρας ζήτησε επανεξέταση της αίτησης ασύλου όπως είχε δικαίωμα. Το καλοκαίρι του 2015 η αίτηση απορρίφθηκε για δεύτερη φορά κι ο μονόδρομος πια ήταν η επιστροφή.

Διαβάστε περισσότερα...
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Σολωμού 13, Εξάρχεια, 2ος όροφος (5μμ - 10μμ)

info@sxedio-b.gr

2108224344

© 2013 Σχέδιο Β'