«Καιρός να σπάσουμε τη σιωπή μας»

«Καιρός να σπάσουμε τη σιωπή μας»

MARTIN LUTHER KING

Πριν μισό αιώνα, τον Απρίλη του 1967, στην Εκκλησία του Riverside στην Ατλάντα των ΗΠΑ εκφώνησε την πιο ριζοσπαστική του ομιλία για τον πόλεμο στο Βιετνάμ ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Αποτελεί ένα από τα πιο προωθημένα κηρύγματα της αντίληψης της «Θεολογικής Απελευθέρωσης», που δυστυχώς είναι απούσα σε κρίσιμες στιγμές της δικής μας χώρας. ‘Ενα χρόνο ακριβώς μετά ο Μάτιν Λούθερ Κινγκ δολοφονήθηκε.

«Ζούμε σε επαναστατικούς καιρούς.

Σε όλο τον κόσμο οι άνθρωποι εξεγείρονται ενάντια στα παλαιά συστήματα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, και από τις πληγές ενός αδύναμου κόσμου, γεννιούνται νέα συστήματα δικαιοσύνης και ισότητας.

Οι άνθρωποι της γης που δεν έχουν ρούχα και παπούτσια να φορέσουν ξεσηκώνονται όπως ποτέ πριν. Οι άνθρωποι που κάθονταν στο σκοτάδι είδαν το φως. Εμείς στη Δύση πρέπει να υποστηρίξουμε αυτές τις επαναστάσεις.

Είναι λυπηρό το γεγονός ότι, λόγω της άνεσης, του εφησυχασμού, του παθολογικού φόβου για τον κομμουνισμό και της ροπής μας να προσαρμοζόμαστε στην αδικία, τα Δυτικά έθνη που ξεκίνησαν τόσα πολλά χάριν του επαναστατικού πνεύματος του σύγχρονου κόσμου έχουν γίνει τώρα οι μεγαλύτεροι αντεπαναστάτες.

Αυτό έχει οδηγήσει πολλούς να πιστεύουν ότι μόνο ο μαρξισμός έχει ένα επαναστατικό πνεύμα. Ως εκ τούτου, ο κομμουνισμός είναι μια κριτική εναντίον της αποτυχίας μας να κάνουμε τη δημοκρατία πραγματικότητα και να ολοκληρώσουμε τις επαναστάσεις που ξεκινήσαμε.

Η μόνη μας ελπίδα σήμερα έγκειται στην ικανότητά μας να ανακτήσουμε το επαναστατικό πνεύμα και να βγούμε σε ένα, μερικές φορές εχθρικό κόσμο δηλώνοντας αιώνια εχθρότητα στη φτώχεια, το ρατσισμό και τον μιλιταρισμό.

Με αυτή την ισχυρή δέσμευση θα αμφισβητήσουμε με τόλμη το status quo και τα άδικα ήθη, και έτσι θα επιταχύνουμε την ημέρα που

«Πάσα φάραγξ θέλει υψωθή και παν όρος και βουνό θέλει ταπεινωθή [το Κοινό απαντά:] (Ναι)• και τα σκολιά θέλουσι γίνει ευθέα• και οι τραχείς τόποι ομαλοί».

Μια πραγματική επανάσταση αξιών σημαίνει σε τελική ανάλυση ότι οι δεσμοί μας πρέπει να γίνουν οικουμενικοί και όχι τμηματικοί. Κάθε έθνος πρέπει τώρα να αναπτύξει πρωτεύουσα πίστη στην ανθρωπότητα στο σύνολό της, προκειμένου να διατηρηθεί το καλύτερο στις επιμέρους κοινωνίες.

Η παρούσα πρόσκληση για μια παγκόσμια κοινωνία που υψώνει γειτονικές ανησυχίες πέρα από τη φυλή του καθενός, τη φυλετική ομάδα, την τάξη και το έθνος είναι στην πραγματικότητα μια πρόσκληση για μια συνολική και άνευ όρων αγάπη για όλη την ανθρωπότητα.

Αυτή η συχνά παρεξηγημένη, αυτή η συχνά παρερμηνευμένη ιδέα, τόσο εύκολα απορριφθείσα από τους Νίτσε του κόσμου ως μια ανίσχυρη και δειλή δύναμη, έχει πλέον καταστεί απολύτως αναγκαία για την επιβίωση του ανθρώπου.

Όταν μιλώ για την αγάπη δεν αναφέρομαι σε κάποια συναισθηματική και αδύναμη απάντηση.

Δεν μιλάω γι’ αυτή τη δύναμη που είναι μόνο συναισθηματική χωρίς νόημα. Μιλάω γι΄ αυτήν που όλες οι μεγάλες θρησκείες έχουν δει σαν την υπέρτατη αρχή της ζωής. Η αγάπη είναι τρόπον τινά το κλειδί που ξεκλειδώνει την πόρτα που οδηγεί στην απόλυτη επιβίωση. Αυτή η απόλυτη πίστη που υπάρχει σε όλες τις θρησκείες: ινδουιστική-μουσουλμανική-χριστιανική-εβραϊκή-βουδιστική, συνοψίζεται ωραία στην πρώτη επιστολή του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου: «ἀγαπῶμεν ἀλλήλους (Ναι), ὅτι ἡ ἀγάπη ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστιν. (Ναι) Καὶ πᾶς ὁ ἀγαπῶν ἐκ τοῦ Θεοῦ γεγέννηται καὶ γινώσκει τὸν Θεόν. ὁ μὴ ἀγαπῶν οὐκ ἔγνω τὸν Θεόν, ὅτι ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν…ἐὰν ἀγαπῶμεν ἀλλήλους, ὁ Θεὸς ἐν ἡμῖν μένει καὶ ἡ ἀγάπη αὐτοῦ τετελειωμένη ἐν ἡμῖν ἐστιν».

Ας ελπίσουμε ότι αυτό το πνεύμα θα καταστεί εκ των ουκ άνευ.

Δεν μπορούμε πλέον να αντέξουμε να λατρεύουν το θεό του μίσους ή να υποκλίνονται μπροστά στο βωμό των αντιποίνων. Η θάλασσα της ιστορίας γίνεται ταραγμένη από τις συνεχώς αυξανόμενες παλίρροιες του μίσους. Η ιστορία είναι γεμάτη με τα συντρίμμια των εθνών και των ατόμων που επιδιώκουν αυτόν το αυτοκαταστροφικό δρόμο του μίσους. Όπως λέει ο Arnold Toynbee: «Η αγάπη είναι η απόλυτη δύναμη που κάνει την σωτήρια επιλογή της ζωής και του καλού εναντίον της καταδικαστικής επιλογής του θανάτου και του κακού. Ως εκ τούτου η πρώτη ελπίδα στον κατάλογο μας πρέπει να είναι η ελπίδα ότι η αγάπη θα πει την τελευταία λέξη»

Τώρα φίλοι μου, είμαστε αντιμέτωποι με το γεγονός, ότι το αύριο είναι σήμερα. Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την επιτακτική ανάγκη του τώρα. Σε αυτό το αινιγματικό ξεδίπλωμα της ζωής και της ιστορίας, υπάρχει αυτή η ανάγκη πριν να είναι πάρα πολύ αργά. Η αναβλητικότητα είναι ο κλέφτης του χρόνου. Η ζωή μας αφήνει συχνά να στεκόμαστε γυμνοί και απογοητευμένοι για μια χαμένη ευκαιρία. Η παλίρροια στις υποθέσεις των ανθρώπων δεν παραμένει στις πλημμύρες, αλλά υποχωρεί. Μπορεί να φωνάζουμε απεγνωσμένα για να διακόψουμε το πέρασμα της, αλλά ο χρόνος είναι ανένδοτος σε κάθε εμπόδιο ενώ αυτή τρέχει ορμητικά.

Πάνω στα ξασπρισμένα οστά και τα υπολείμματα πολυάριθμων πολιτισμών είναι γραμμένες οι θλιβερές λέξεις «Πολύ αργά». Υπάρχει ένα αόρατο βιβλίο της ζωής που καταγράφει πιστά την επαγρύπνησή μας ή την αμέλεια μας. Ο Ομάρ Καγιάμ έχει δίκιο: «Το δάχτυλο που μετακινείται γράφει και έχοντας δώσει την εντολή του προχωρά».

Έχουμε ακόμα μια επιλογή σήμερα: τη μη βίαιη συμβίωση ή το βίαιο αλληλοαφανισμό. Πρέπει να προχωρήσουμε πέρα απ’ την αναποφασιστικότητα στη δράση. Πρέπει να βρούμε νέους τρόπους για να μιλήσουμε για την ειρήνη στο Βιετνάμ και για τη δικαιοσύνη σε όλο τον αναπτυσσόμενο κόσμο, έναν κόσμο που συνορεύει με την πόρτα μας. Αν δεν δράσουμε, στα σίγουρα θα συρθούμε στους κατηφορικούς, σκοτεινούς και ντροπιασμένους διαδρόμους του χρόνου που προορίζονται για εκείνους που κατέχουν την εξουσία χωρίς οίκτο, ίσως χωρίς ηθική και έχουν τη δύναμη χωρίς την όραση.

Ας ξεκινήσουμε τώρα. Τώρα ας εγκαινιάσουμε την αφοσίωση μας στο μακρύ και πικρό, αλλά όμορφο αγώνα για ένα νέο κόσμο. Αυτό είναι το κάλεσμα των παιδιών του Θεού, και οι αδελφοί μας περιμένουν με ανυπομονησία την απάντησή μας. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η πιθανότητα είναι πολύ μεγάλη; Πρέπει να τους πούμε ότι ο αγώνας είναι πάρα πολύ δύσκολος; Θα τους στείλουμε το μήνυμα ότι ως δυνάμεις της αμερικανικής ζωής συνηγορούμε σαν άνθρωποι και στέλνουμε τη βαθύτατη λύπη μας; Ή θα στείλουμε ένα άλλο μήνυμα, της λαχτάρας, της ελπίδας, αλληλέγγυο στις επιθυμίες τους, της δέσμευσης μας ανεξάρτητα από το κόστος; Η επιλογή είναι δική μας και, μολονότι μπορεί να το προτιμούσαμε αλλιώς, πρέπει να επιλέξουμε σε αυτή την κρίσιμη στιγμή της ιστορίας του ανθρώπου.

Όπως, ο ευγενής βάρδος του χθες, James Russell Lowell, δήλωσε εύγλωττα: κάθε άνθρωπος και κάθε έθνος έρχεται μια στιγμή που πρέπει να αποφασίσει:

Στη διαμάχη της αλήθειας με το ψέμα, θα είναι στην καλή ή στην κακή πλευρά;

Στις καλές προθέσεις για την άνθιση ή για το μαρασμό;

Και η επιλογή βαδίζει από πάντα ανάμεσα στο σκοτάδι και το φως.

Αν και η αιτία του κακού ευημερεί, παρόλα αυτά μόνο η αλήθεια είναι ισχυρή.

Αν και τα κομμάτια της είναι στο ικρίωμα και επάνω στον θρόνο στέκεται το ψέμα,

Ωστόσο, η σκαλωσιά ταλαντεύεται στο μέλλον και πίσω από το αμυδρό άγνωστο, στέκεται ο Θεός μέσα στη σκιά, με το δικό του χρονόμετρο.

Και αν θα κάνουμε τη σωστή επιλογή, θα είμαστε σε θέση να μετατρέψουμε αυτή την εκκρεμή κοσμική ελεγεία σε έναν δημιουργικό ψαλμό της ειρήνης. Αν κάνουμε τη σωστή επιλογή, θα είμαστε σε θέση να μετατρέψουμε τις συγκρουόμενες κακοφωνίες του κόσμου μας σε μια όμορφη συμφωνία αδελφοσύνης.

Μόνο αν κάνουμε τη σωστή επιλογή, θα είμαστε σε θέση να επιταχύνουμε αυτή τη μέρα, σε όλη την Αμερική και σε όλο τον κόσμο, για να κυλήσει η δικαιοσύνη σαν το νερό και το δίκιο σαν ένα ορμητικό ρέμα. [Παρατεταμένα χειροκροτήματα]».

Εκτεταμένο απόσπασμα, μετάφραση Φαίδρα Μπερλή.

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Σολωμού 13, Εξάρχεια, 2ος όροφος (5μμ - 10μμ)

info@sxedio-b.gr

2108224344