Απόψεις φίλων και συντρόφων, χρήσιμες αναδημοσιεύσεις και μεταφράσεις

Η νέα κάθοδος των Ρως. Του Γιάγκου Ανδρεάδη

Η νέα κάθοδος των Ρως*

* Η πρώτη ονομασία των Ρώσων στο Βυζάντιο

Ανδρεάδης Γιάγκος

Κοσμοσυρροή πρακτόρων στην Ελλάδα; Πολιτικές και δημοσιογραφικές πηγές - βασισμένες, υποθέτω, σε αυθεντικά ρεπορτάζ και όχι σε διακινούμενα non papers - καταγγέλλουν την ύπαρξη ενός ρωσοκίνητου δικτύου - από ιερωμένους, εκπαιδευτικούς, δημοτικούς άρχοντες, εργαζομένους στα Μέσα, επιχειρηματίες κ.ά. - που απλώνει τα πλοκάμια του σε ολόκληρη τη χώρα και παραέξω. Ρωσική πλημμύρα λοιπόν, όπως κάποιοι υποστηρίζουν, εισβολή των Ρως - που καταπλέουν όχι πλέον με καράβια, όπως επί Βυζαντίου τον 9ο αι. μ.Χ., αλλά με ρούβλια; Η σημερινή υπόθεση δεν είναι πρωτοφανής, γιατί υπάρχουν ιστορικά προηγούμενα. Μόνο που οι σημερινοί επίδοξοι διώκτες μαγισσών δηλώνουν ακόμη ότι ανήκουν ιδεολογικά στον κόσμο εκείνων που τότε έπεσαν θύματα ανάλογων καταστάσεων. 

Δεν έχω προσωπική εμπειρία του Εμφυλίου, όταν ήρωες της Αντίστασης και του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, που το μόνο έγκλημά τους ήταν ο πατριωτισμός τους, σύρθηκαν στα στρατοδικεία, βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν ως «Μοσχαναθρεμμένοι». Αλλά θυμούμαι πολύ καλά, κατά τις συλλήψεις μελών του Πατριωτικού Μετώπου, της Δημοκρατικής Αμυνας και των άλλων οργανώσεων από το 1967 και εντεύθεν, όταν ύποπτοι δεν ήταν μόνο οι δήθεν πράκτορες της Μόσχας, αλλά και… τα ρωσικά βιβλία. 

Ο κύριος Σπανός και άλλα αρμόδια όργανα της χούντας, ελλείψει άλλων ενοχοποιητικών στοιχείων, έψαχναν επιμελώς τα ράφια στις βιβλιοθήκες αυτών που θα έσερναν στην ταράτσα της Μπουμπουλίνας. Ανάμεσα στα ατράνταχτα στοιχεία ενοχής τους ήταν και τα βιβλία. Ο Τσέχοφ, το όνομά του βλέπετε τέλειωνε σε -οφ, ήταν ο πιο ενοχοποιητικός. Αλλά και ο Ντοστογιέφσκι βόλευε μια χαρά. Οσο για τον Τολστόι, που το όνομά του ξέφευγε κάπως, οι ελπίδες του να ξεγλιστρήσει εξανεμίζονταν αφού τον έλεγαν Λέοντα. Ακριβώς σαν τον Τρότσκι. 

Για τη γενιά μου, και όχι μόνο, η πολιτισμική σχέση με τη Ρωσία ήταν ιστορία ζωής. Θυμάμαι τους πλασιέδες, κάτισχνα βασανισμένα παλικάρια που φρέσκα-φρέσκα από τα ξερονήσια χτυπούσαν, λίγο πριν από τη χούντα, τις πόρτες μας πουλώντας τα «Απαντα των Ρώσων Κλασικών»: Ντοστογιέφσκι, Τολστόι, Γκόγκολ. Από εκεί νομίζω ξεκίνησε για εμένα μια σχέση ζωής, η οποία γέννησε, μεταξύ άλλων, ένα βιβλίο μου για τον Ηλίθιο του Ντοστογιέφσκι που δίδαξα στο Πάντειο. Παράλληλα παρακολούθησα να γεννιούνται δίπλα μου ή κοντά μου άλλα βιβλία: Η μετάφραση της Ρωσικής πρωτοπορίας της Καμίλα Γκρέι από την Πέπη Ρηγοπούλου, με εισαγωγή της μεταφράστριας, εδραίωσε την πεποίθησή μου ότι ευρωπαϊκός πολιτισμός χωρίς Ρωσία είναι αδιανόητος. Και ο Κόκκινος καπνιάς του Βλάση Αγτζίδη, συγκλονιστικό ντοκουμέντο για τον ποντιακό ελληνισμό μετά την Επανάσταση του '17, με πρόλογό μου, με βοήθησε να καταλάβω πόσο βαθιά είναι συνδεδεμένα τα επιτεύγματα και το δράμα των δύο λαών.

Και τα βιβλία συνδυάστηκαν με ταξίδια και ανθρώπους. Εξι ταξίδια στη Σοβιετική Ενωση - κατόπιν Ρωσία - και μια σειρά συναντήσεων: Με τους Ελληνες του παρελθόντος - τον Θεοφάνη τον Ελληνα, δάσκαλο του Ρουμπλιόφ, τον Αρχιπ Κουίντζι, γκουρού της ρωσικής καλλιτεχνικής πρωτοπορίας. Και με το υπέροχο και άγνωστο στους πολιτικούς μας «ελληνικό λόμπι» με κοινοτάρχες, δασκάλους, καλλιτέχνες και με κάποιες εμβληματικές προσωπικότητες: τον Αλέξανδρο Σγουρίδη, διευθυντή της Τσεντερνάουτς Φιλμ, τον διακεκριμένο κινηματογραφιστή γιο του Αλέγκ, τον φιλόσοφο και ακαδημαϊκό Θεοχάρη Κεσίδη, τον μαέστρο των Μπολσόι Οδυσσέα Δημητριάδη και πάνω από όλους τον αγαπημένο μας Βίκτορα Σαρηγιαννίδη, ανασκαφέα, μεταξύ άλλων, των τάφων των διαδόχων του Αλεξάνδρου στην Βακτριανή. Μαζί δημιουργήσαμε το ρωσικό φιλμ που κατέγραψε και δραματοποίησε τη συνάντησή και τον διάλογό του με τον άλλο μεγάλο της αρχαιολογίας, τον δάσκαλό μου Μανόλη Ανδρόνικο, στη Βεργίνα. Ταινία λατρείας για την Ελλάδα που παίχτηκε κάποιες φορές στην τότε ΕΡΤ 2 και - χάρη στον Αλέξανδρο Σγουρίδη - σε κάθε γωνιά της Ρωσίας.  

Γιατί αυτές οι πολιτισμικές αναφορές στη σημερινή συγκυρία όπου μια φορά ακόμη κυριαρχεί η πρακτορολογία; Εννοείται ότι ο πολιτισμός δεν μεταφράζεται αυτομάτως σε πολιτική. Η κακή όμως πολιτική, εκτός από τα πιο άμεσα συμφέροντα μιας χώρας, καταστρέφει τον πολιτισμό της και τον διάλογό της με τους άλλους πολιτισμούς και την ικανότητά της να συλλαμβάνει σωστά τον κόσμο. 

Δεν αυταπατώμαι ότι ο κόσμος αυτός χωρίζεται σε αμετακίνητους μισέλληνες και φιλέλληνες. Μια ματιά στις διαχρονικές σχέσεις μας με κάθε άλλο κράτος και με τη Ρωσία, από τον Πέτρο τον Μέγα και την Αικατερίνη μέχρι την ΕΣΣΔ στον 20ό αιώνα αλλά και τη Ρωσία σήμερα, πείθει ότι στις διεθνείς σχέσεις πρυτανεύουν, όπως κάποτε είχε πει ο Βενιζέλος, όχι τα δίκαια αλλά τα συμφέροντα.

Παρακολουθώντας το σίριαλ περί ρώσων πρακτόρων και τις απελάσεις των διπλωματών, αναρωτιέμαι αν αυτοί που πρωταγωνιστούν - είτε αυταπατώνται ότι πρωταγωνιστούν - σε αυτό έχουν ιδέα για το πόσα υποσκάπτουν. Πρόκειται μόνο για πολιτισμικές σχέσεις που ξεπερνούν τη χιλιετία; Δυστυχώς όχι. Φόβος μου είναι ότι η χώρα μας μπορεί να πληρώσει πολύ πιο απτά τη συνέργεια στη νατοϊκή προσπάθεια κύκλωσης της Ρωσίας και τους παλικαρισμούς που τη συνοδεύουν. Και μακάρι το ρωσικό θρίλερ να μην καταλήξει σε ελληνική τραγωδία.

Πηγή :http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=1009247

* Ο κ. Γιάγκος Ανδρεάδης είναι ομότιμος καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου.

Διαβάστε περισσότερα...

Διπλό νόμισμα για την Ιταλία προτείνει ο Στίγκλιτζ

Διπλό νόμισμα για την Ιταλία προτείνει ο Στίγκλιτζ

ENRICO GRAZZINI*

Σε πρόσφατο άρθρο του με τίτλο «Μπορεί να σωθεί το ευρώ;» ο κάτοχος Νομπέλ Οικονομικών, Τζόζεφ Στίγκλιτζ, τονίζει: «Το ευρώ ενδέχεται να πλησιάζει σε μια νέα κρίση. Η Ιταλία, τρίτη σε μέγεθος οικονομία της Ευρωζώνης, επέλεξε μια κυβέρνηση που στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να χαρακτηριστεί ευρωσκεπτικιστική.

Πρόκειται για ένα προβλέψιμο επεισόδιο στην ιστορία μιας κακοσχεδιασμένης νομισματικής ένωσης». Στη συνέχεια, ο Στίγκλιτζ προτείνει ένα διττό νομισματικό σύστημα για την Ιταλία: «Είναι αρκετά μεγάλη, με καλούς οικονομολόγους ώστε να διαχειριστεί μια αποχώρηση και να υιοθετήσει στην πράξη διπλό νόμισμα που θα τη βοηθήσει να επανέλθει σε ευημερία».

Διευκρινίζει πως ένα τέτοιο καθεστώς διπλού νομίσματος θα τονώσει τη ζήτηση και θα αναθερμάνει την ιταλική οικονομία, αλλά προσθέτει: «Αυτό το διττό σύστημα θα παραβιάζει τους κανόνες του ευρώ και θα μεταφέρει το βάρος της αποχώρησης της Ιταλίας και των επιπτώσεων στις Βρυξέλλες και στη Φρανκφούρτη. Οποια κι αν είναι η έκβαση της υπόθεσης, η Ευρωζώνη θα καταρρεύσει». Προτίθεμαι να αποδείξω πως ένα σύστημα διπλού νομίσματος δεν οδηγεί απαραιτήτως στη διάλυση της Ευρωζώνης. Μια χώρα σαν την Ιταλία μπορεί να αποφασίσει να εισαγάγει κάποιου είδους νόμισμα που θα λειτουργεί συμπληρωματικά προς το ευρώ χωρίς να παραβιάζει τους κανόνες της Ευρωζώνης.

Αν η ΕΚΤ θέλει να δώσει ώθηση στην ευρωπαϊκή οικονομία και να ενισχύσει το ενιαίο νόμισμα έναντι των άλλων αποθεματικών νομισμάτων, πρέπει να προωθήσει τη χρήση διπλού νομίσματος σε όλη την Ευρωζώνη. Αυτό θα γίνει με ένα νόμισμα που θα βασίζεται στο ευρώ και στα λεγόμενα TDB, χρηματοπιστωτικά εργαλεία άμεσα μετατρέψιμα σε ευρώ που μπορούν αυτομάτως να τονώσουν τη ζήτηση και την πραγματική οικονομία σε κάθε χώρα της Ευρωζώνης χωρίς να αυξάνουν το δημόσιο χρέος. Ετσι, οι χώρες της Ευρωζώνης θα πάρουν καλές βαθμολογίες από τους οίκους αξιολόγησης και τα ομόλογά τους θα γίνονται αποδεκτά ως ενέχυρα από την ΕΚΤ και τις τράπεζες.

Συμβατικοί οικονομολόγοι και συντηρητικοί πολιτικοί επαναλαμβάνουν την επωδό ότι για να λυθεί το πρόβλημα χρέους της Ιταλίας (2,3 τρισ. ευρώ ή 133% του ΑΕΠ), πρέπει να μειωθούν οι δαπάνες και το κόστος της εργασίας. Δυστυχώς, όμως, τα μέτρα αυτού του είδους μείωσαν το ΑΕΠ της Ιταλίας . Υπάρχει μια άλλη λύση που πρέπει να την εξετάσει προσεκτικά η ΕΚΤ. Η νομισματική ένωση είναι ένα υπερβολικά άκαμπτο σύστημα, ένα κλουβί για 19 χώρες διαφορετικές σε παραγωγικότητα, πληθωρισμό, εμπορικό ισοζύγιο και τεχνολογική πρόοδο.

Βάσει του καταστατικού της, η ΕΚΤ δεν μπορεί να σώσει καμία χώρα που βυθίζεται σε μακροχρόνια κρίση. Κάθε χώρα-μέλος της Ευρωζώνης μπορεί να δεχθεί κερδοσκοπικές επιθέσεις και σε περίπτωση μείζονος χρηματοπιστωτικής κρίσης, η ΕΚΤ δεν μπορεί να παρέμβει για να σώσει το ευρώ. Για να προστατεύσουμε το ευρώ, κάθε χώρα-μέλος πρέπει να έχει το δικαίωμα να εκδίδει το δικό της συμπληρωματικό νόμισμα για να αποτρέπει τις κρίσεις. Οι χώρες της Ευρωζώνης πρέπει να ανακτήσουν μέρος της κυριαρχίας τους στη χάραξη αποτελεσματικής και ευέλικτης νομισματικής πολιτικής. Ασφαλώς, το εκάστοτε εθνικό σύστημα πρέπει να σέβεται τους κανόνες της Ευρωζώνης. Να μην παραβιάζει το μονοπώλιο της ΕΚΤ στην έκδοση χρήματος και να συμμορφώνεται με τη δημοσιονομική πειθαρχία της Ευρωζώνης και τους κανόνες της σε ό,τι αφορά το χρέος και το έλλειμμα. Δεν θα πρόκειται για ένα παράλληλο νόμισμα, αλλά για ένα νόμισμα που θα το αποδέχεται η ΕΚΤ όπως και το τραπεζικό σύστημα.

* Ο κ. Enrico Grazzini είναι οικονομικός συντάκτης, αρθρογράφος και σύμβουλος επιχειρήσεων. Το άρθρο δημoσιεύθηκε στην ιστοσελίδα social Europe.

Πηγή :http://www.kathimerini.gr/976879/article/oikonomia/die8nhs-oikonomia/diplo-nomisma-gia-thn-italia-proteinei-o-stigklitz

Διαβάστε περισσότερα...

Αλέκος Αλαβάνος:"Ο Συριζα δεν είναι αριστερή παρένθεση για την Ελλάδα, είναι μαύρη παρένθεση για την αριστερά"

Ο Συριζα δεν είναι αριστερή παρένθεση για την Ελλάδα, είναι μαύρη παρένθεση για την αριστερά

Ιστορίες φρίκης και φαντασμάτων κυκλοφορούν τα τελευταία τέσσερα χρόνια στην Ελλάδα για την αριστερά. Είναι νεκρή η αριστερά. Η αριστερά ξαναχτυπά. Η αριστερά πίνει το αίμα των συνταξιούχων. Μεταλλαγμένη η αριστερά. Η αριστερά είναι παρένθεση.

Δυστυχώς οι παράδοξες αυτές κουβέντες έχουν βάση. Ένα κόμμα που προέρχεται από την αριστερά, ως κυβέρνηση πια, εφαρμόζει με κυνισμό το εντελώς αντίθετο από αυτό που υποσχέθηκε. Βλέπει «κορώνα» όταν το νόμισμα της αριστεράς δείχνει «γράμματα».

Στα 1204 οι σταυροφόροι της Δύσης, με έμβλημά τους το ύψιστο σύμβολο του χριστιανισμού, καταλαμβάνουν τη Βασιλεύουσα και κατασφάζουν τους ομοθρήσκους κατοίκους της. Οι Ρωμιοί, όμως, δεν παύουν να σταυροκοπιούνται.

Ένα πολιτικό, ιδεολογικό, θρησκευτικό ρεύμα δεν μπορεί να ενοχοποιηθεί συλλογικά από τις ανομίες ατόμων που εκμεταλλεύονται την επωνυμία ή την ιστορία του ή τα σύμβολά του. Δεν μπορούμε να πούμε ότι η συντηρητική κοινοβουλευτική παράταξη συνολικά είναι χούντα, γιατί ο Μεταξάς προέρχεται από τις γραμμές της.

Όπως κάθε παράταξη, η αριστερά προσδιορίζεται πρώτα από όλα από την ταξική αναφορά της – δεν επιλέγει τον κόσμο του μεγάλου κεφαλαίου, αλλά της εργασίας και της ανεργίας, αυτούς που με τον Συριζα κατέληξαν να είναι κυριολεκτικά «της γης οι κολασμένοι». Προσδιορίζεται από τη θεωρητική βάση της πολιτικής της – η αριστερά δεν επιλέγει τον Φρίντμαν ή τον Πινοσέτ με τον ασύδοτο για τους καπιταλιστές νεοφιλελευθερισμό τους, αλλά τον και σήμερα επίκαιρο Μαρξ ή ακόμα τον μάρτυρα Αλιέντε. Προσδιορίζεται από το πρόγραμμα της – η κυβέρνηση επιβάλλει υψηλούς φορολογικούς συντελεστές και ΕΝΦΙΑ, η αριστερά επιδιώκει χαμηλούς συντελεστές και υψηλό αφορολόγητο για τα χαμηλά εισοδήματα.

Είναι άστοχο έως γελοίο, λοιπόν, να ονομάζουμε «αριστερή παρένθεση» την περίοδο του τρίτου μνημονίου του Συριζα που παρεμβάλλεται ανάμεσα στο δεύτερο μνημόνιο και το καθεστώς ενισχυμένης εποπτείας. Δεν υπάρχει καμία απολύτως παρένθεση στη δεκαετή καταστροφική πολιτική της τρόικα. Ο Συριζα δεν είναι αριστερή παρένθεση για την Ελλάδα. Είναι μαύρη παρένθεση για την αριστερά.

Και η παρένθεση αυτή κλείνει.

Και θα κλείσει πιο γρήγορα αν οι ενωτικές διαδικασίες που έχουν αρχίσει προχωρήσουν σε εύρος και σε βάθος. Αν η αριστερά κατανοήσει ότι δεν έχει ούτε τις δυνάμεις ούτε τις γνώσεις να προχωρήσει μόνη της, αλλά χρειάζεται συμμάχους. Αν συνενώσει τις πολυάριθμες μικρές εστίες αντίστασης, δημιουργίας, αξιοπρέπειας, οράματος, πολιτισμού που βλαστάνουν παντού. Αν μπορέσει να ξανακτίσει το γεφύρι που την ενώνει με τη νεολαία και γκρεμίσθηκε όταν το «όχι» έγινε «ναι». Αν εμπνεύσει εμπιστοσύνη σε όλους τους απλούς πολίτες που η ψήφος, ενάντια στις παραδόσεις τους, υπέρ της «αριστεράς» το 2015 ήταν γενναία, και σήμερα έχουν μετανοήσει πικρά.

Αυτό επιδιώκει η ενωτική πρωτοβουλία 114.

Η αριστερά θα μιλήσει. Και η φωνή της θα είναι σοβαρή, σταθερή και αποφασισμένη απέναντι στους ξένους. Στηρικτική, μητρική και οραματική απέναντι σε ένα πληγωμένο λαό.

Το κυριότερο όμως δεν είναι η φωνή. Είναι τα έργα. Είναι η συνέπεια. Είναι το ήθος.

http://www.tanea.gr/opinions/all-opinions/article/5593930/o-syriza-einai-mayrh-parenthesh-gia-thn-aristera/

Διαβάστε περισσότερα...

Για την ενότητα των αλέκιαστων, των ανυπάκουων, των αξιοπρεπών του Γιάνη Βαρουφάκη

Για την ενότητα των αλέκιαστων, των ανυπάκουων, των αξιοπρεπών

Γιάνης Βαρουφάκη

Κάθε περίπου 80 χρόνια η Ευρώπη περνά έναν υπαρξιακό «σπασμό», μια κρίση τόσο βαθιά που καταδικάζει μία ή περισσότερες γενιές στην απόγνωση, αλλά παράλληλα επιταχύνει τον ιστορικό ρου γεννώντας νέες δυνατότητες μαζί με τις νέες απειλές: 1848, 1929 και 2008 – στιγμές ιστορικές που οδήγησαν στη μαζική δυστυχία, αλλά και σε κοινωνικούς αγώνες χωρίς τους οποίους η Ευρώπη θα ήταν πιο πρωτόγονη, λιγότερο πολιτισμένη.

Η τελευταία από αυτές τις ιστορικές στιγμές, ο «σπασμός» του 2008, βούλιαξε τη χώρα μας στη Χρεοδουλοπαροικία, την ενέταξε στη διαδικασία της ερημοποίησης και λειτούργησε ως πυροδότης της ευρωπαϊκής αποδόμησης – με πιο πρόσφατο αποτέλεσμά του τη σημερινή Εθνικιστική-Φασιστική Διεθνή που έχει αναδυθεί στην εξουσία με ηγέτες τον Σαλβίνι (υπουργό Εσωτερικών της Ιταλίας), τον Κουρτς (καγκελάριο της Αυστρίας), τον Ζέχοφερ (υπουργό Εσωτερικών της Γερμανίας), τον Ορμπάν (πρωθυπουργό της Ουγγαρίας) κ.λπ.

Μπροστά σε αυτό το τσουνάμι μισανθρωπισμού, μπροστά σε αυτή τη νέα κήρυξη πολέμου εναντίον βασικών αξιών πολιτισμού, είμαστε άλλη μια φορά υποχρεωμένοι να συστρατευτούμε όπως έκαναν οι γονείς, οι γιαγιάδες κι οι παππούδες μας.

«Θα τους πολεμήσουμε στις θάλασσες, στα λιμάνια, στις πόλεις μας, στα δημοτικά συμβούλια, στα κοινοβούλια, στους δρόμους –οπουδήποτε διεισδύουν τα πλοκάμια του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας τους. Παράλληλα, θα πολεμήσουμε με το ίδιο σθένος το βαθύ κατεστημένο το οποίο, με τις ανόητες και βαθιά ταξικές πολιτικές οικτρής λιτότητας για τους πολλούς και άπειρης γενναιοδωρίας για τους ολιγάρχες, δημιουργεί τη θαλπωρή όπου εκκολάπτεται το αυγό του φιδιού και κερδίζει έδαφος ο ρατσισμός».

Αυτά λέγαμε την περασμένη Τετάρτη στο Μιλάνο της Ιταλίας μπροστά σε μεγάλο κοινό, ηλεκτρισμένο από πάθος και ενθουσιασμό, όπου το DiEM25 παρουσίαζε το οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό πρόγραμμα της «Ευρωπαϊκής Ανοιξης» – της πανευρωπαϊκής εκλογικής λίστας με την οποία θα κατέβουμε στις ευρωεκλογές και στην οποία το ΜέΡΑ25, το ελληνικό μας κόμμα, είναι ενταγμένο. Είπαμε όμως και κάποια άλλα πράγματα, λιγότερο πανηγυρικά.

Παραδεχτήκαμε, για παράδειγμα, ότι αντίθετα με τη νέα Εθνικιστική-Φασιστική Διεθνή και τους κατεστημενικούς ολιγάρχες (οι οποίοι επιτυγχάνουν εντυπωσιακή πανευρωπαϊκή συσπείρωση), εμείς –οι αυτοαποκαλούμενοι προοδευτικοί– καταφέρνουμε να είμαστε διασπασμένοι. Βρίσκουμε πολλές αιτίες να εχθρευόμαστε αλλήλους, παραμένοντας διαιρεμένοι και αγνοώντας τον έναν, ισχυρότατο, λόγο να είμαστε μαζί: Να εξαλείψουμε από το πρόσωπο των συνανθρώπων μας την αγωνία.

Να τους βοηθήσουμε να μετατρέψουν τον θυμό σε δημιουργική ανυπακοή. Να εκφράσουμε τη βουβή απόγνωση του Ελληνα άνεργου, του Ιταλού μικρομεσαίου, του Γερμανού που δεν τα βγάζει πέρα. Να αφουγκραστούμε τον βουβό καημό του μετανάστη, είτε είναι Νιγηριανός στο Γκάζι είτε Ελληνας στο Λονδίνο.

Αυτός ο σεκταρισμός μας εγγυάται την απο-πολιτικοποίηση των μεγάλων μαζών των παρατημένων πολιτών, των ανθρώπων που δεν ξέρουν αν θα έχουν δουλειά τον επόμενο μήνα, ή εκείνων των οποίων ο μισθός είναι τόσο πενιχρός που ξέρουν ότι δεν θα τα βγάλουν πέρα τον μήνα που τρέχει. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν χορτάσει από τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα. Εχουν χάσει την πίστη στην κοινοβουλευτική διαδικασία.

Μας θεωρούν όλους φαφλατάδες που πασχίζουμε για μια βουλευτική έδρα, ένα υφυπουργείο, άντε μια θέση συμβούλου σε κάποιον κρατικοδίαιτο οργανισμό. Το έχουν ξαναδεί το έργο και έτσι συναινούν υποσυνείδητα στην αναπαραγωγή της εξουσίας του κατεστημένου ενώ, κάπου κάπου, εκφράζουν τον θυμό τους ψηφίζοντας την Εθνικιστική-Φασιστική Διεθνή.

Από την άλλη μεριά, ακόμα και να γίνει το θαύμα να υπερβούμε τον σεκταρισμό μας και να βρεθούμε όλοι ενωμένοι, δεν αρκεί (αν και θα ήταν ευχής έργον). Ο κόσμος «εκεί έξω» ζητά συγκεκριμένες, πειστικές απαντήσεις σε ερωτήματα τύπου: «Αν εκλεγείτε, τι θα κάνετε στο πρώτο Eurogroup;» «Το “κόκκινο” δάνειό μου τι θα απογίνει;» «Κι αν μας κλείσουν ξανά τις τράπεζες, πώς θα πληρωθούν οι συντάξεις μας;» «Θα πάρω αγροτική επιδότηση από την Ε.Ε., εάν εσείς τα σπάσετε με τις Βρυξέλλες;».

Αν τους απαντάμε με ευχολόγια και μπανάλ γενικότητες, στερούμενοι κοινών αλλά και απολύτως πειστικών απαντήσεων, θα μας στρέψουν την πλάτη (με το δίκιο τους). Οπερ μεθερμηνευόμενον, έχουμε ιερή υποχρέωση όχι μόνο να πετύχουμε την ενότητα όσων δεν κιότεψαν πάνω στη μάχη (όσων δεν λέκιασαν τα χέρια τους με τα μνημόνια, όπως γράφει ο Αλέκος Αλαβάνος), αλλά και να συμφωνήσουμε σ’ ένα συνολικό, ολοκληρωμένο, καινοτόμο πρόγραμμα πολιτικής.

Είναι δυνατόν κάτι τέτοιο, όταν έχουμε ουσιαστικές διαφωνίες περί σημαντικών ζητημάτων; Ναι, είναι. Το αποδείξαμε αυτό πρόσφατα όταν το DiEM25 ξεκίνησε μια τέτοια πρωτοβουλία στην οποία έως τώρα συμμετέχουν, πέραν του ΜέΡΑ25, δύο γαλλικά κόμματα, δύο γερμανικά, ένα πολωνικό, ένα δανέζικο και δύο νέες ιταλικές πολιτικές κινήσεις.

Πώς; Ξεκινήσαμε με βάση συζήτησης την πρόταση οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής του DiEM25, τη Νέα Συμφωνία για την Ευρώπη. Αρχής γενομένης στη Νάπολη της Ιταλίας, δημιουργήσαμε μόνιμο συμβούλιο στο οποίο εκπροσωπούνται όλα τα συμμετέχοντα κόμματα, ρόλος του οποίου είναι να συντονίζει και να αναπτύσσει τον διάλογο για κάθε επί μέρους θέμα: πρόγραμμα καταπολέμησης φτώχειας, διαχείρισης του δημόσιου χρέους της ευρωζώνης, μεταναστευτική πολιτική κ.λπ.

Μέσα από εξοντωτική, καθημερινή δουλειά, με πλήρως αμοιβαίο σεβασμό και καλή τη πίστει, την περασμένη βδομάδα στο Παρίσι καταλήξαμε στην «πρώτη έκδοση» του κοινού μας, συνεκτικού, ολοκληρωμένου προγράμματος εντός μόλις τεσσάρων μηνών – με σκοπό να το θέσουμε σε διαβούλευση και εν τέλει στην κρίση των Ευρωπαίων πολιτών στις ευρωεκλογές του Μαΐου του 2019.

Κι όταν πλέον συμφωνήσουμε στις απαντήσεις που θα δώσουμε στους Ευρωπαίους οι οποίοι νιώθουν παρατημένοι από την καθεστηκυία τάξη, θα προχωρήσουμε γρήγορα τις δημοκρατικές διαδικασίες με τις οποίες θα ψηφιστεί αυτό το πρόγραμμά μας μέσα στο φθινόπωρο από όλα τα μέλη όλων των κομμάτων και κινημάτων που συμμετέχουν καθώς και στην ψήφιση του κοινού μας υποψηφίου για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Τέλος, συμφωνήσαμε στο όνομα του κοινού μας, διεθνικού, πανευρωπαϊκού εκλογικού φορέα: «Ευρωπαϊκή Ανοιξη».

Ο κριτικά ιστάμενος αναγνώστης θα πει: «Ναι, καλή και άγια τόσο η Ευρωπαϊκή Ανοιξη όσο κι η προγραμματική σας διαδικασία σύγκλισης, αλλά από αυτή λείπει το Ευρωπαϊκό Κόμμα της Αριστεράς, οι Ποδέμος, το Ευρωπαϊκό Κόμμα των Πρασίνων, ο Ζαν-Λικ Μελανσόν». Είναι αλήθεια.

Για αυτόν τον λόγο έχουμε στείλει θερμές επιστολές προς όλους να βρεθούμε όπου και όποτε θέλουν, να κάτσουμε γύρω από ένα τραπέζι, να μιλήσουμε μέχρι τελικής πτώσεως για το κοινό πρόγραμμα που έχουμε υποχρέωση όλοι μαζί να σφυρηλατήσουμε, ανοιχτοί στις ιδέες αλλήλων και με τη ρητή δήλωση ότι στο τέλος θα ξαναθέσουμε το πρόγραμμα αυτό (πιθανώς και τις διαφωνίες μας) σε ψηφοφορία όλων των μελών όλων των κομμάτων και κινήσεων που συμμετέχουν. Το ότι κάποιοι δεν έχουν ακόμα ανταποκριθεί δεν μας πτοεί: Θα συνεχίσουμε να τους βομβαρδίζουμε με προσκλήσεις, αλληλεγγύη και συντροφικότητα – ό,τι κι αν έχουν πει και γράψει εναντίον μας.

Υπό αυτό το πρίσμα, δεν θα ήταν δυνατόν το ΜέΡΑ25 να μην επικροτήσει την πρωτοβουλία του Αλέκου Αλαβάνου για μια αντίστοιχη διαδικασία στην Ελλάδα. Είναι πολιτικά και ιστορικά αναγκαία αλλά παράλληλα, για να είναι αποτελεσματική, θα πρέπει να αντανακλά –και να διασυνδεθεί με– την πανευρωπαϊκή διαδικασία προγραμματικής σύγκλισης που έχει ήδη ξεκινήσει με εντυπωσιακά αποτελέσματα.

Γιατί πανευρωπαϊκή; Επειδή σε αυτό το πεδίο, το πανευρωπαϊκό, θριαμβεύουν τόσο η Εθνικιστική-Φασιστική Διεθνής όσο και το βαθύ κατεστημένο. Εκεί πρέπει να τους αντιμετωπίσουμε.

*γραμματέας του ΜέΡΑ25

Πηγή : Εφημερίδα των Συντακτών 16/6/2018

Διαβάστε περισσότερα...

Βενεζουέλα: Εκλογές στη σκιά της Ουάσινγκτον, του Άρη Χατζηστεφάνου

Βενεζουέλα: Εκλογές στη σκιά της Ουάσινγκτον

20/05/2018

Αποστολή Βενεζουέλα

«Σας καθιστούμε υπεύθυνους για ό,τι συμβεί στη ζωή του [Τζόσουα Χολτ]» έλεγε το σύντομο μήνυμα στο τούιτερ που έστειλε η αμερικανική πρεσβεία στη Βενεζουέλα, όταν πληροφορήθηκε ότι ξέσπασε εξέγερση σε φυλακές του Καράκας, όπου κρατείται και ένας Αμερικανός πολίτης.

Ο Χολτ, ο οποίος κρατείται από το 2016, κατηγορούμενος για την κατοχή όπλων και εκρηκτικών, βαφτίστηκε αμέσως «πολιτικός κρατούμενος» και ένα βίντεο-μήνυμα που ο ίδιος έστειλε μέσω του facebook, κατηγορώντας την αμερικανική κυβέρνηση για αδράνεια, έκανε σύντομα τον γύρο του διαδικτύου.

Σε λίγα δευτερόλεπτα είχε ξεσπάσει στο τούιτερ μια θύελλα από οπαδούς της δεξιάς αντιπολίτευσης, που ζητούσαν ανοιχτά από την Ουάσινγκτον να παρέμβει στα εσωτερικά της χώρας τους (μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές οι πληροφορίες παρέμεναν συγκεχυμένες για την κατάσταση στο εσωτερικό των φυλακών).

Σε ελάχιστες χώρες του κόσμου πολιτικοί της αντιπολίτευσης είναι τόσο πρόθυμοι να ζητήσουν στρατιωτική παρέμβαση μιας ξένης χώρας όσο στη Βενεζουέλα. Και οι κάτοικοι του Καράκας φαίνεται να λαμβάνουν πλέον αρκετά σοβαρά αυτό το ενδεχόμενο.

«Αν η Ουάσινγκτον δεν είχε την προσοχή της στραμμένη στη Μέση Ανατολή και την Ασία δεν θεωρώ καθόλου απίθανο να προωθούσε τη βίαιη ανατροπή του προέδρου ή ακόμη και κάποια στρατιωτική επέμβαση» μου έλεγε λίγες ώρες νωρίτερα ένας ηλικιωμένος Βενεζουελάνος, ενώ περίμενε να παραλάβει ένα από τα πακέτα τροφίμων που η κυβέρνηση προσφέρει σχεδόν δωρεάν.

Ο ίδιος ο πρόεδρος Τραμπ, ακολουθώντας τη γραμμή του Ομπάμα, ο οποίος είχε χαρακτηρίσει τη Βενεζουέλα «απειλή για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ», έχει αναφέρει επανειλημμένα ότι η στρατιωτική εισβολή βρίσκεται πλέον στο τραπέζι.

Παράλληλα αρκετοί αξιωματούχοι και σύμβουλοι της αμερικανικής κυβέρνησης καλούν ανοιχτά τις ένοπλες δυνάμεις της Βενεζουέλας «να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους».

Αμερικανικές διεκδικήσεις

Οι εκλογές της Κυριακής μπορεί να θεωρούνται οι πλέον «άνευρες» των δύο τελευταίων δεκαετιών, αλλά διεξάγονται σε ένα διαρκές κλίμα οικονομικού πολέμου.

Προς το παρόν πάντως η «αμερικανική επέμβαση» φαίνεται να έχει ιδιωτικά χαρακτηριστικά. Ο αμερικανικός κολοσσός τροφίμων Kellogg’s ανακοίνωσε ότι διακόπτει ολοκληρωτικά τις δραστηριότητές του στη Βενεζουέλα ύστερα από σχεδόν έξι δεκαετίες συνεχούς λειτουργίας.

«Γιατί το κάνουν τώρα; Γιατί βρισκόμαστε λίγες μέρες πριν από τις εκλογές και θέλουν να επηρεάσουν τον κόσμο» δήλωσε ο πρόεδρος Νικολάς Μαδούρο, μόλις πληροφορήθηκε την απόφαση της αμερικανικής εταιρείας που θα στοιχίσει περισσότερες από 500 θέσεις εργασίας.

Η σημαντικότερη παρέμβαση αμερικανικής εταιρείας όμως, που ρίχνει βαριά τη σκιά της στις προεδρικές εκλογές, ήταν η απόφαση της πετρελαϊκής ConocoPhillips να ξεκινήσει την κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων της Βενεζουέλας.

Εχοντας κερδίσει δύο αποφάσεις σε δικαστήριο του Κουρασάο, όπου βρίσκονται σημαντικές εγκαταστάσεις της κρατικής εταιρείας πετρελαίου της Βενεζουέλας, η ConocoPhillips διεκδικεί από το Καράκας δύο δισεκατομμύρια δολάρια ως αποζημίωση για την εθνικοποίηση εγκαταστάσεών της από τον Τσάβες.

Για αρκετά κυβερνητικά στελέχη και αυτή η εξέλιξη, που σημειώθηκε λίγες εβδομάδες πριν από τις εκλογές, αποτελεί άμεση παρέμβαση στην πολιτική διαδικασία, καθώς ενισχύει την οικονομική ασφυξία που προκαλούν οι αμερικανικές κυρώσεις.

Ηδη η Βενεζουέλα αναγκάστηκε να ακυρώσει την πλεύση πετρελαιοφόρων της, φοβούμενη ότι θα μπορούσαν να δημευτούν από την ConocoPhillips.

Άρης Χατζηστεφάνου

Πηγή https://info-war.gr/venezoyela-ekloges-sti-skia-tis-oyasingkton/:

Διαβάστε περισσότερα...

Ο Τζανακόπουλος, ο Μαρινάκης και οι παράξενες, μισές αλήθειες τους

Ο Τζανακόπουλος, ο Μαρινάκης και οι παράξενες, μισές αλήθειες τους

Μπορεί η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση - μείζων και ελάσσων - να μη δίνουν δεκάρα για τη στοιχειώδη έστω αξιοπιστία της πολιτικής ζωής της χώρας, προτιμώντας να διεξάγουν με πάθος τη μάχη υπέρ του εκλεκτού της ολιγάρχη η κάθε μία - όπως πάντα συμβαίνει μεταξύ των συνενόχων του ίδιου, παρακμάζοντος συστήματος εξουσίας - όμως για όλους εμάς που θα είμαστε εδώ όταν θα έχουν φύγει και που πιθανά θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε τη Χρυσή Αυγή και τον εκφασισμό ως επίχειρα της οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής που προκαλούν, η διατήρηση της νηφαλιότητας και της καθαρής ματιάς καθίστανται περισσότερα αναγκαία από ποτέ.

Η τελευταία αντιπαράθεση κυβέρνησης - Μαρινάκη απεικονίζει γλαφυρά την πορεία, από το ΄89 και με επιταχυνόμενο ρυθμό κατά την περίοδο του εκσυγχρονισμού, της διασύνδεσης επιχειρηματικών συμφερόντων με τον πολιτικό κόσμο, που έχει εξελιχθεί σε πλήρη άλωση του κομματικού συστήματος κατά την περίοδο των μνημονίων, δεδομένου ότι όλες οι ιδεολογικές διαφορές της πλειοψηφίας των κοινοβουλευτικών κομμάτων έχουν εξατμιστεί στο βωμό της παραμονής στο ευρώ και στον εφαρμοσμένο νεοφιλελευθερισμό, με αποτέλεσμα να μένει στο προσκήνιο ο κυνικός αγώνας για τα λάφυρα της εξουσίας. Δυστυχώς δε, δεν είναι το μόνο συμβάν που συμπυκνώνει την άνοδο της μετά - σοβιετικού τύπου ολιγαρχίας και στη χώρα μας. Μια ολιγαρχία που δεν έχει μόνο εσωτερικά χαρακτηριστικά αλλά αποτελεί επέκταση και των διεθνών εξαρτήσεων.

Είναι αλήθεια ότι μια κυβέρνηση δεν μπορεί να κατηγορεί ως «ναρκοέμπορο» οποιοδήποτε πολίτη με τα non- papers που κυκλοφορεί. Οι κυβερνήσεις δεν είναι καφενεία ούτε κερκίδες. Δεν μπορούν να δυσφημούν διότι ακριβώς αποτελούν την εν τοις πράγμασι ισχυρότερη εκδοχή της εκτελεστικής λειτουργίας. Ποιος είναι ή όχι, έμπορος ναρκωτικών το αποφασίζει μόνο ο φυσικός του δικαστής. Δεν πρόκειται για υπεράσπιση του κου Μαρινάκη αλλά για υπεράσπιση του κράτους δικαίου. Αν μάλιστα, ο κος Τζανακόπουλος απειλήθηκε, γιατί δεν πήγε στον εισαγγελέα; Το δρόμο τον ξέρει. Εκεί ήταν για το σκάνδαλο Novartis.

Υπάρχει δε και μια άλλη πτυχή.Ήταν το κυβερνητικό κόμμα και οι εκλεκτοί του, που αντάλλαξαν στήριξη στο Δήμο Πειραιά με την περιφέρεια Αττικής, με τον κο Μαρινάκη. Είναι κυβερνητικοί και αυτοδιοικητικοί παράγοντες του κυβερνώντος κόμματος που συναγελάζονταν μαζί του, εν γνώσει των σκιών που συνοδεύουν τον εν λόγω επιχειρηματία. Τα ελεγχόμενα από την κυβέρνηση sites αναπαρήγαγαν και θριαμβολογούσαν την «είδηση» της υποστήριξης Μαρινάκη στο ΣΥΡΙΖΑ. Οι πολιτικά ύποπτες σχέσεις με επιχειρηματίες συνοδεύουν την παρούσα κυβέρνηση εδώ και πολλά χρόνια. Ενίοτε φτάνουν μέχρι διαγραφές προστίμων- για να μην ξεχνιόμαστε.

Από την άλλη, είναι αστείο να υποστηρίζει ο κος Μαρινάκης ότι τηλεφώνησε στον εκπρόσωπο τύπου της κυβέρνησης για να ρωτήσει ποιος είναι ο συγγραφέας των non- papers, χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι εκ των πραγμάτων τουλάχιστον μεταφέρει ένα υπονοούμενο μήνυμα. Έχει αρκετούς δικηγόρους ώστε να ενημερωθεί πως υπάρχει η μήνυση κατά αγνώστων για τέτοιες περιπτώσεις. Τηλέφωνα σε κυβερνητικούς εκπροσώπους δείχνουν θράσος και καθεστωτική νοοτροπία, που είναι άλλωστε ενδεικτική των ολιγαρχών όπου γης: έχουν ομάδα, έχουν κανάλια, έχουν εφημερίδες, έχουν βουλευτές, άρα κάνουν ό,τι θέλουν.

Εξίσου χυδαίο είναι το άγχος μεγάλου μέρους της αντιπολίτευσης όχι να υπερασπιστεί το κράτος δικαίου αλλά να ταυτιστεί με τον ίδιο το Μαρινάκη ως πρόσωπο. Δείχνει μια σήψη, βγαλμένη από τις χειρότερες μέρες του μετεμφυλιακού κράτους της δεξιάς, στην οποία έχει προσχωρήσει και μεγάλο μέρος της ελάσσονος αντιπολίτευσης. Αποδεικνύει δε και την ταύτιση επί της αρχής με την κυβέρνηση. Τα πρόσωπα αλλάζουν: Σαββίδης, Μαρινάκης, Μελισσανίδης κλπ. Η νοοτροπία είναι ίδια.

Όλοι οι υπόλοιποι όμως οφείλουμε να σταθούμε με νηφαλιότητα και με αποφασιστικότητα. Ούτε οι ποδοσφαιρικές ομάδες, ούτε τα πληρωμένα έντυπα και ΜΜΕ από τους ολιγάρχες θα μας σώσουν ως λαό και ως πολίτες, από την καταστροφή που ένα μετασοβιετικό μοντέλο διαφοθράς εγγυάται για την Ελλάδα. Κανείς τους όχι μόνο δε θα μας σώσει από τον εφαρμοσμένο νεοφιλελευθερισμό που μας κληροδοτούν τα μνημόνια αλλά αντιθέτως, όλοι τους πατάνε σε αυτόν προκειμένου να συντρίβουν τους εργαζομένους και να αγοράζουν κοψοχρονιά τον τόπο. Κανείς τους δε θα κουνήσει το δαχτυλάκι του για την τεράστια δημογραφική και κοινωνική, υπαρξιακή κρίση. Μόνο ηλίθιοι μπορούν στο όνομα μιας ομάδας να ταυτίζονται με έναν τέτοιο, εις βάρος των ιδίων, παρασιτισμό.

Χρειαζόμαστε μια χώρα θεσμικά ολοκληρωμένη, με περισσότερη διαφάνεια και κυρίως χωρίς εσωτερικές και εξωτερικές εξαρτήσεις που θρέφουν τους ολιγάρχες και τους καθιστούν παντοδύναμους. Τη διαυγή, λαϊκή απόρριψη της ολιγαρχίας ως μοντέλου, συνολικά. Όχι την αλλαγή φρουράς στο υπάρχον σύστημα εξουσίας. Την ανατροπή του.

Πηγή:https://m.huffingtonpost.gr/entry/o-tzanakopoelos-o-marinakes-kai-oi-paraxenes-mises-aletheies-toes_gr_5ae99466e4b00f70f0eda1ca

Διαβάστε περισσότερα...

Οι υπηρεσίες κοινής ωφέλειας επιστρέφουν στα χέρια των πολιτών

Οι υπηρεσίες κοινής ωφέλειας επιστρέφουν στα χέρια των πολιτών

Συντάκτης: Μπάμπης Μιχάλης

Μαζικά Μέσα Ενημέρωσης, πολιτικοί, εμπειρογνώμονες και «ειδικοί» πάσης φύσεως μας βομβαρδίζουν εδώ και χρόνια με την ιδέα ότι οι υπηρεσίες κοινής ωφέλειας είναι από τη φύση τους ακριβές, αναποτελεσματικές και κάπως ξεπερασμένες και ότι η αναβάθμιση και προσαρμογή τους στις νέες προκλήσεις δύσκολη.

Προσπαθούν ακόμη να μας πείσουν ότι ως πολίτες και χρήστες αυτών των υπηρεσιών είναι φυσιολογικό να πληρώνουμε όλο και πιο ακριβές τιμές, ενώ οι εργαζόμενοι σε αυτές να υφίστανται ολοένα και χειρότερους όρους εργασίας.

Απώτερος στόχος να «ψηθούμε» ότι ο μεγαλύτερος ρόλος των ιδιωτικών επιχειρήσεων στην προσφορά υπηρεσιών κοινής ωφέλειας είναι αναπόφευκτος.

Μεταξύ άλλων και επειδή οι πολιτικοί δεν μπορούν να διαχειριστούν σωστά τα κοινά αγαθά, επειδή κάθε τι έχει ένα τίμημα σε αυτή τη ζωή, επειδή οι πολίτες ενδιαφέρονται τελικά μόνο για την πάρτη τους.

Αυτό βέβαια που όλοι οι παραπάνω αποφεύγουν να πουν είναι ότι κέρδος και λιτότητα δεν είναι οι μοναδικοί ορίζοντες της εποχής μας.

Και ακόμη, ότι αυτό που πραγματικά συμβαίνει σήμερα σε όλον τον πλανήτη -και δεν το πιάνουν τα ραντάρ των μεγάλων ΜΜΕ- είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από το δικό τους ανάγνωσμα.

Τοπικές κοινωνίες, εργαζόμενοι, συνδικάτα, πολιτικοί, δημόσιοι υπάλληλοι, κοινωνικά κινήματα, εκατομμύρια πολίτες σε όλον τον κόσμο αφυπνίζονται, συνεργάζονται και ανακτούν από τα χέρια των ιδιωτών τις υπηρεσίες κοινής ωφέλειας -ή δημιουργούν νέες πιο αποτελεσματικές-, με στόχο όχι το κέρδος αλλά την εξυπηρέτηση των βασικών αναγκών των ανθρώπων και την αντιμετώπιση των κοινωνικών περιβαλλοντικών και κλιματολογικών προκλήσεων. Και το πράττουν καλύτερα τοπικά.

Τουλάχιστον 835 κοινωφελείς υπηρεσίες (ύδρευσης, ενέργειας, αποκομιδής απορριμμάτων, υγειονομικής περίθαλψης, εκπαίδευσης, συγκοινωνιών κ.λπ.) που είχαν περάσει στα χέρια ιδιωτών ανακτήθηκαν τα τελευταία 16 χρόνια από τοπικές κοινωνίες σε όλον τον πλανήτη.

Περισσότερες από 1.600 πόλεις σε 45 χώρες του κόσμου ενεπλάκησαν επαναδημοτικοποιώντας υπηρεσίες κοινής ωφέλειας που εκμεταλλεύονταν ιδιώτες, μειώνοντας το κόστος, προσφέροντας τιμές εφικτές σε όλους τους πολίτες, βελτιώνοντας τις συνθήκες απασχόλησης των εργαζομένων, την ποιότητα των υπηρεσιών και διασφαλίζοντας διαφάνεια και λογοδοσία.

Το κύμα αυτό της επαναδημοτικοποίησης και υπηρεσιών κατέγραψε η σημαντική έρευνα «Reclaiming Public Services» των Satoko Kishimoto, Olivier Petitjean, που πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα των Transnational Institute (TNI), Multinationals Observatory, της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Συνδικάτων Δημοσίων Υπαλλήλων (EPSU) και αρκετών ακόμη συνδικάτων και συλλογικοτήτων.

Η έρευνα -που δημοσιοποιήθηκε πριν από λίγες ημέρες- υποδεικνύει ότι υπάρχουν μακράν καλύτερες λύσεις από την ακόμη περισσότερη ιδιωτικοποίηση, την ακόμη περισσότερη λιτότητα, τις ακόμη χαμηλότερες προσδοκίες για τη ζωή μας.

Μεταξύ άλλων διαπιστώνει:

 Οι βασικές αιτίες που τροφοδοτούν τις πρωτοβουλίες για την επιστροφή του ελέγχου των υπηρεσιών κοινής ωφέλειας στον δήμο είναι η καταχρηστική συμπεριφορά του ιδιωτικού τομέα, η παραβίαση των εργασιακών δικαιωμάτων από τους επιχειρηματίες, η ανάγκη προσφοράς υπηρεσιών που να μπορούν να αντέξουν οικονομικά οι πολίτες, η ανάγκη προώθησης φιλόδοξων στρατηγικών για την ενεργειακή μετάβαση και την αντιμετώπιση του περιβαλλοντικών προκλήσεων, η ανάγκη ανάκτησης του ελέγχου της τοπικής οικονομίας και των πόρων της από την τοπική κοινωνία.

 Οι επαναδημοτικοποιήσεις των υπηρεσιών κοινής ωφέλειας σημειώνονται σε όλα τα επίπεδα, με διαφορετικά μοντέλα ιδιοκτησίας και διαφορετικά επίπεδα εμπλοκής πολιτών και εργαζομένων.

Οι επαναδημοτικοποιήσεις των εταιρειών κοινής ωφέλειας συμβαίνουν τόσο στις μικρές κωμοπόλεις όσο και στις μητροπόλεις, σε αστικές και σε αγροτικές περιοχές.

 Το κύμα επαναδημοτικοποιήσεων αποκτά τεράστια ορμή μετά το κραχ του 2008 και την διεθνή οικονομική κρίση που ακολούθησε. Από το 2000 έως το 2008 πραγματοποιήθηκαν 137 επαναδημοτικοποιήσεις υπηρεσιών κοινής ωφέλειας, ενώ από το 2009 έως τον Ιανουάριο του 2017 πενταπλάσιες (693).

 Η μάχη για την επιστροφή του ελέγχου των κοινών αγαθών και υπηρεσιών στις τοπικές κοινωνίες αποκτά ιδιαίτερη ισχύ στον πυρήνα της Ευρώπης.

Μεταξύ 2000 και 2017 από το σύνολο των 835 επαναδημοτικοποιήσεων υπηρεσιών κοινής ωφέλειας που διαπίστωσε η μελέτη, οι 347 σημειώθηκαν στη Γερμανία, οι 152 στη Γαλλία, οι 64 στη Βρετανία και οι 56 στην Ισπανία.

Η ισχύς του κύματος της επαναδημοτικοποίησης στη Δυτική Ευρώπη αποτελεί ώς ένα βαθμό -σύμφωνα με τη μελέτη- την απάντηση των πολιτών και των τοπικών κοινωνιών στις πολιτικές λιτότητας, ιδιωτικοποιήσεων και τις υπερβολές του νεοφιλελεύθερου οικονομικού δόγματος που επιβάλλουν στην ήπειρο Βρυξέλλες και συντηρητικές κυβερνήσεις.

 Οι περισσότερες επαναδημοτικοποιήσεις υπηρεσιών κοινής ωφέλειας μεταξύ 2000 και 2017 καταγράφονται στον τομέα της ενέργειας (311) και της ύδρευσης (267) (τους δύο δηλαδή βασικούς τομείς που οι πιστωτές μας προστάζουν να ιδιωτικοποιηθούν).

Περίπου το 90% των επαναδημοτικοποιήσεων στον τομέα της ενέργειας υλοποιήθηκαν στη Γερμανία (284) -μια χώρα γνωστή για την κεντρική ενεργειακή της πολιτική, ενώ οι περισσότερες επαναδημοτικοποιήσεις νερού στη Γαλλία (106), πρωτοπόρο της ιδιωτικοποίησης των συστημάτων ύδρευσης και πατρίδα των πολυεθνικών Suez, Veolia.

 Η εμπειρία πληθώρας πόλεων σε όλον τον κόσμο δείχνει ότι η ευρέως διαδεδομένη αντίληψη πως η παροχή υπηρεσιών κοινής ωφέλειας από τον ιδιωτικό τομέα είναι φθηνότερη και οικονομικά αποτελεσματικότερη αποτελεί μύθο.

Οταν το Παρίσι επαναδημοτικοποίησε το σύστημα ύδρευσης το λειτουργικό κόστος μειώθηκε άμεσα κατά 40 εκατ. ευρώ.

Το ποσό αυτό έμπαινε κάθε χρόνο στα ταμεία των μητρικών εταιρειών της ιδιωτικής εταιρείας που διαχειριζόταν το σύστημα.

Ο εκσυγχρονισμός της σηματοδότησης του Νιουκάστλ στη Βρετανία από τον ίδιο τον δήμο κόστισε 12,4 εκατ. ευρώ έναντι 27 εκατ. ευρώ που θα ήταν το κόστος αν τον πραγματοποιούσε ιδιωτική εταιρεία.

Στο Μπέργκεν της Νορβηγίας δύο κέντρα φροντίδας ηλικιωμένων που ξαναπέρασαν στον έλεγχο του δήμου εμφάνισαν πλεόνασμα μισού εκατ. ευρώ έναντι ζημιών 1 εκατ. ευρώ που προέβλεπε ο πρώην ιδιώτης διαχειριστής τους.

Στην ισπανική Λεόν, τέλος, το κόστος του συστήματος αποκομιδής των απορριμμάτων και καθαριότητας μειώθηκε από 19,5 εκατ. ευρώ σε 10,5 εκατ. ευρώ ετησίως με την επαναδημοτικοποίηση, ενώ 224 εργαζόμενοι σ’ αυτό απέκτησαν κανονικές συμβάσεις.

 Η επαναδημοτικοποίηση οδηγεί σε δημοκρατικότερες υπηρεσίες κοινής ωφέλειας, ενώ αποτελεί κλειδί για την ενεργειακή μετάβαση και την ενεργειακή δημοκρατία.

Οι δήμοι του Παρισιού, της Γκρενόμπλ και του Μονπελιέ συναποφασίζουν, για παράδειγμα, με τους πολίτες για τη λειτουργία και τις αλλαγές του συστήματος ύδρευσης, ενώ η είσοδος της «Robin Hood» και άλλων δημοτικών εταιρειών στην αγορά ενέργειας της Βρετανίας έσπασε το καρτέλ των 6 μεγάλων ιδιωτικών εταιρειών.

 Μεγαλύτερη απειλή για τις επαναδημοτικοποιήσεις υπηρεσιών κοινής ωφέλειας είναι πλέον οι διεθνείς επενδυτικές και εμπορικές συμφωνίες τύπου TTIP, CETA -που προβλέπουν προστασία του επενδυτή και προσφυγή στη διεθνή διαιτησία αν θεωρεί ότι οι αποφάσεις των δήμων τον ζημιώνουν οικονομικά.

Τουλάχιστον 20 αποφάσεις αποϊδιωτικοποίησης κοινωφελών υπηρεσιών οδηγήθηκαν από τους ιδιώτες επιχειρηματίες στη διεθνή διαιτησία τα τελευταία χρόνια.

Το ενδεχόμενο προστίμων εκατοντάδων εκατ. δολαρίων πλανάται πλέον σαν δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα κεφάλια των τοπικών κοινωνιών μπλοκάροντας επαναδημοτικοποιήσεις.

 Οι συμπράξεις ιδιωτικού και δημόσιου τομέα (ΣΔΙΤ) αποτελούν παγίδα.

Ενώ υποτίθεται ότι λύνουν το χρηματοδοτικό πρόβλημα για την υλοποίηση έργων κοινής ωφέλειας, στην πραγματικότητα αποτελούν, σύμφωνα με τη μελέτη, κρυφή μορφή χρέους και καταλήγουν μακροπρόθεσμα πιο ακριβές για τις δημόσιες αρχές.

Τρία απτά παραδείγματα

Νερό

1. Γαλλία - Γκρενόμπλ

Η Γκρενόμπλ αποτέλεσε πρωτοπόρο της επαναδημοτικοποίησης του νερού στις αρχές του 2000 όταν έβαλε τέρμα στη φαύλη σύμβασή της με την πολυεθνική «Suez».

Ιδρυσε μια νέα δημόσια εταιρεία ύδρευσης που προσφέρει καλύτερης ποιότητας νερό με χαμηλότερο κόστος, ενώ εμπλέκει άμεσα στη λειτουργία της τους πολίτες.

Η γαλλική πόλη αναζητεί τώρα τρόπους για την εξ ολοκλήρου απόκτηση του ελέγχου των υπηρεσιών ενέργειας, μεταξύ αυτών και της κεντρικής θέρμανσης και της φωταγώγησης των δρόμων.

Η γαλλική πόλη φιλοδοξεί ακόμη να παρέχει οργανικά τοπικά παραγόμενα τρόφιμα στα σχολικά εστιατόρια.

Ολες αυτές οι πολιτικές αναπτύσσονται σε ένα πλαίσιο δραστικά μειωμένων οικονομικών πόρων, απόρροια των μέτρων λιτότητας που έχει επιβάλει η κυβέρνηση.

2. Βρετανία - Νότιγχαμ

Το 2015 η βρετανική πόλη αποφάσισε να δημιουργήσει μια νέα εταιρεία παροχής ηλεκτρικής εταιρείας καθώς αρκετά φτωχά νοικοκυριά αδυνατούσαν να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους στις ιδιωτικές εταιρείες.

Η «Robin Hood Energy» προσφέρει σήμερα τις χαμηλότερες τιμές στη Βρετανία, καθώς δεν κυνηγά το κέρδος.

Μότο της είναι: «Οχι ιδιώτες μέτοχοι, όχι μπόνους για τους διευθυντές, μόνο καθαρή, διάφανη τιμολόγηση».

3. Βίλνιους - Λιθουανία

Το 2016 η λιθουανική κυβέρνηση «έφαγε» αγωγή από τον γαλλικό κολοσσό «Veolia» όταν ο δήμος του Βίλνιους αποφάσισε να μην ανανεώσει 15ετή σύμβαση με τη θυγατρική του «Vilniaus Energia» και να επαναδημοτικοποιήσει το σύστημα τηλεθέρμασνης της πόλης.

Η πολυεθνική αξιοποίησε τη διμερή επενδυτική συμφωνία μεταξύ Γαλλίας - Λιθουανίας για να προσφύγει σε διεθνή διαιτησία καταθέτοντας ISDS (Διευθέτηση Διαφωνίας Κράτου - Επενδυτή) επικαλούμενη «εκστρατεία παρενόχλησης» και «απαλλοτρίωση» των επενδύσεών της.

Επιπροσθέτως, κατήγγειλε ότι υποχρεώθηκε να κλείσει ένα από τα εργοστάσια ενέργειας όταν η λιθουανική κυβέρνηση απέσυρε την επιδότηση της χρήσης φυσικού αερίου.

Η έρευνα της λιθουανικής ρυθμιστικής αρχής έδειξε όμως ότι η «Vilniaus Energia» χειραγωγούσε τις τιμές θέρμανσης, αυξάνοντας σημαντικά το κόστος για τα νοικοκυριά και αποκομίζοντας υπερκέρδη 24,3 εκατ. δολαρίων μεταξύ 2012 και 2014.

Εξαιτίας της κλιμακούμενης λαϊκής πίεσης, της έλλειψης διαφάνειας, ο δήμος του Βίλνιους αρνήθηκε να ανανεώσει τη σύμβαση με τη «Vilniaus Energia», οδηγώντας τη «Veolia» στην απαίτηση αποζημίωσης 100 εκατ. ευρώ.

Οι τοπικές αρχές αγνόησαν την ISDS και επανέφεραν φέτος τον έλεγχο της θέρμανσης σε δημόσια χέρια.

Η απόφαση της διεθνούς διαιτησίας εκκρεμεί. Η περίπτωση είναι ενδεικτική τού τι μπορεί να συμβεί όταν τεθούν σε εφαρμογή οι γνωστές διατλαντικές συμφωνίες εμπορίου και επενδύσεων της Ε.Ε. με ΗΠΑ (ΤΤΙΡ και Καναδά (CETΑ).

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο: http://syspeirosiaristeronmihanikon.blogspot.gr/2017/06/blog-post_32.html

Διαβάστε περισσότερα...

Φεστιβάλ ΛΑ.Ε: Αλαβάνος–Κωνσταντοπούλου–Λαφαζάνης συζητούν για εναλλακτική και μέτωπο

Φεστιβάλ ΛΑ.Ε: Αλαβάνος–Κωνσταντοπούλου–Λαφαζάνης

συζητούν για εναλλακτική και μέτωπο

Την Παρασκευή (7/7) στο Αμαξοστάσιο ΟΣΥ στο Γκάζι ανοίγει την αυλαία του το διήμερο πολιτικό-πολιτιστικό Φεστιβάλ της Λαϊκής Ενότητας (ΛΑ.Ε), Unity Festival 2017, Ανυπότακτοι/ες θα νικήσουμε.

Το Σάββατο (8/7) το βράδυ θα πραγματοποιηθεί στο χώρο του Φεστιβάλ ενδιαφέρουσα συζήτηση για την εναλλακτική πρόταση απέναντι στο μνημονιακό καθεστώς και το μέτωπο ανατροπής.

Στο τραπέζι της συζήτησης θα βρίσκονται και θα μιλήσουν οι Αλέκος Αλαβάνος, Ζωή Κωνσταντοπούλου και Παναγιώτης Λαφαζάνης.

Την προηγούμενη μέρα θα υπάρξει ειδική συζήτηση για την εναλλακτική προοπτική της Ευρώπης ενάντια στην ευρωζώνη και την ΕΕ με συμμετοχή αγωνιστών από Ελλάδα και διακεκριμένα στελέχη της Αριστεράς στην Ευρώπη.

Η πρόσκληση για παρουσία στο Φεστιβάλ της ΛΑ.Ε είναι προφανώς ανοικτή και ειδικά στη σημερινή συγκυρία η παρουσία όλων από τον αριστερό προοδευτικό δημοκρατικό χώρο, ανεξάρτητα από όποιες απόψεις και εντάξεις, έχει ευρύτερη σημασία για ένα ελπιδοφόρο μήνυμα αντίστασης, ενότητας και αγώνα.

Αναδημοσίευση :http://www.iskra.gr/%CF%86%CE%B5%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B2%CE%AC%CE%BB-%CE%BB%CE%B1%CE%B5-%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%B2%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CF%89%CE%BD%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF/

Διαβάστε περισσότερα...
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Μπόταση 6, Εξάρχεια, 1ος όροφος 

info@sxedio-b.gr

210 3810040