Γιώργος Πασσαλίδης στην Ηλιουπολη : "Ψήφος στο σχέδιο Β σημαίνει ότι το ρεύμα τιμωρίας αποκτάει γνώση και προσανατολισμό"

Αυτή την περίοδο όλες οι προεκλογικές συζητήσεις ξεκινάνε περιγράφοντας το μέγεθος της καταστροφής που έχει συντελεστεί στη χώρα τα τελευταία χρόνια. Τέσσερα χρόνια μνημονίου - τέσσερα χρόνια καταστροφής, διάλυσης, κοινωνικής ερήμωσης, συμπυκνώνονται στην εικόνα από τη χθεσινή διανομή τροφίμων στον Κολωνό όπου χιλιάδες άνθρωποι στριμώχνονταν, σπρώχνονταν, σχεδόν ήρθαν στα χέρια για μια σακούλα πορτοκάλια, για μια σακούλα δωρεάν τρόφιμα.

 

Σκληρή και σοκαριστική, αλλά αυτή είναι η κοινωνική πραγματικότητα και δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από τους κυβερνητικούς πανηγυρισμούς για την έξοδο στις αγορές, για το κοινωνικό μέρισμα, για το πρωτογενές πλεόνασμα.

Πολλοί μίλησαν στο διαδίκτυο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για την αναξιοπρέπεια των ανθρώπων που βρέθηκαν στην ουρά, τους λοιδόρησαν, τους πρόσβαλλαν. Εμείς λέμε ότι αναξιοπρεπείς είναι όσοι έφτασαν τον ελληνικό λαό σε αυτό το σημείο. Όσοι μας κατάντησαν σχεδόν επαίτες για ένα πιάτο φαί.

Το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα επαίρεται ότι «έσωσε» τη χώρα αλλά πως «σώνεται» μια χώρα όταν καταστρέφονται οι κάτοικοι της;

Στο σχέδιο Β θεωρούμε πως μετά από 4 χρόνια μνημόνιο η ανεργία αποτελεί το Νο 1 πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας. Με 1,5 εκατομμύριο ανέργους (στην πραγματικότητα παραπάνω) καμία βελτίωση για τους εργαζόμενους δε μπορεί να υπάρξει. Κανένας κατώτατος μισθός δεν μπορεί να επανέλθει σε προμνημονιακά επίπεδα όταν θα υπάρχουν άνθρωποι που λόγω της φτώχειας και της ανέχειας θα δέχονται να δουλέψουν για 200-300 ευρώ. Κανένα σύστημα κοινωνικής ασφάλισης δε μπορεί να σταθεί σε μια χώρα όπου θα είναι λιγότεροι αυτοί που εργάζονται από τους άνεργους και τους συνταξιούχους. Καμία συλλογική σύμβαση και εργατικό δικαίωμα δε μπορεί να αντέξει μπροστά σε ένα τέτοιο τεράστιο εφεδρικό στρατό εργασίας. Η επαιτεία για ένα ξεροκόμματο, για ένα 5μηνο, για ένα μεροκάματο κι ας είναι και κακοπληρωμένο θα γίνει ο κανόνας. Αυτό είναι το μέλλον που μας προετοιμάζουν. Ευελιξία, ατομική διαπραγμάτευση, εργαζόμενοι χωρίς δικαιώματα και μιας χρήσης, φτώχεια και μετανάστευση σε μια Ελλάδα που σαπίζει.

Μας λένε ότι το μνημόνιο τελειώνει. Είτε βγαίνουμε από αυτό ούτως ή άλλως (κυβέρνηση), είτε θα το σκίσουμε (αξιωματική αντιπολίτευση). Δεν μας λένε όμως ότι αυτό που οικοδομήθηκε τα 4 χρόνια του μνημονίου είναι εδώ και θα παραμείνει. Ότι φτιάχνεται ένα κοινωνικό και εργασιακό μοντέλο στη χώρα, που επιβάλλει την εξαθλίωση - την φτωχοποίηση του λαού, που πετάει στο καιάδα τη νέα γενιά. Ειδικά για τη νεολαία, το μέλλον φαντάζει ζοφερό. Ο εργασιακός μεσαίωνας που φτιάχνεται αφορά πρώτα και κύρια τη νέα γενιά. Από το θεσμό της μαθητείας που εισάγεται και ο 16χρονος θα δουλεύει με 300 ευρώ, από τα voucher  και την εργασιακή προοπτική καταλαβαίνουμε το μέλλον που μας ετοιμάζουν. Η αδυναμία μας να καλύψουμε τις στοιχειώδεις ανάγκες επιβίωσης, η παραμονή μας μέχρι 30-40 χρονών στο σπίτι των γονιών μας, η κλοπή του δικαιώματος στο όνειρο, στην οικογένεια, στο να ανοίξουμε τα φτερά μας είναι ένα ασφυκτικό πλαίσιο που μας πνίγει, που δεν μας αφήνει να ζήσουμε. Πόσοι έφυγαν και πόσοι δεν έχουν σκεφτεί τη λύση να φύγουν στο εξωτερικό; Είτε για σπουδές, είτε ψάχνοντας την ευκαιρία να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Όχι γιατί είναι πρώτη τους επιλογή, όχι επειδή το θέλουν αλλά επειδή αναγκάζονται. Ήδη έχουν κατατεθεί 100.000 βιογραφικά σε χώρες του εξωτερικού κυρίως στη βόρεια Ευρώπη. Η χώρα έχει μια τεράστια αιμορραγία σε επιστημονικό και εργατικό δυναμικό, σε μυαλά και χέρια που θα μπορούσαν να δουλέψουν για την ανοικοδόμηση της.

Θα μπορούσε να υπάρχει ένα σχέδιο Β για τη νεολαία; Εμείς απαντάμε πως όχι μόνο θα μπορούσε αλλά θα έπρεπε. Ένα σχέδιο Β για τη νεολαία θα σήμαινε εξασφάλιση του δικαιώματος της μόρφωσης και της εργασίας. Υπεράσπιση και ενίσχυση των πόρων για τα πανεπιστήμια. Ανθρώπινα σχολεία, όχι εξεταστικά κέντρα για τους μαθητές. Πανεπιστήμια προσανατολισμένα όχι στις ανάγκες της αγοράς αλλά στις ανάγκες της χώρας. Ξήλωμα όλων των μνημονιακών εργασιακών νόμων, αξιοπρεπή δουλειά για όλους με κοινωνική ασφάλιση, δημόσιες επενδύσεις για νέες θέσεις εργασίες με επιδοτήσεις σε νέους αγρότες και επιστήμονες. Μια παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας θα ήταν εφικτή για να μείνει η νέα γενιά στο τόπο της.

Το ερώτημα σήμερα είναι αν μπορεί να ανατραπεί αυτή η πορεία. Καταρχήν πρέπει να συνειδητοποιήσουμε γιατί έγιναν όσα έγιναν μέχρι τώρα. Εμείς πιστεύουμε ότι η καταστροφή της ελληνικής κοινωνίας στηρίχθηκε σε δύο βασικές πολιτικές επιλογές. α)στην αναγνώριση του χρέους β)στην πάση θυσία παραμονή στο ευρώ. Κάθε νέο πακέτο μέτρο, κάθε μνημόνιο, η λιτότητα, οι απολύσεις έγιναν για να παραμείνουμε σε ένα ευρωπαϊκό πλαίσιο που είναι ανοιχτά υπέρ της ευρωπαϊκής ελίτ, υπέρ των πολυεθνικών, υπέρ των τραπεζιτών και ανοιχτά κατά των λαών. Αν είχε ακολουθηθεί άλλος δρόμος θα μιλάγαμε διαφορετικά σήμερα. Αν είχαμε επιλέξει την παύση πληρωμών και την έξοδο από την ευρωζώνη πιθανά να είχαμε γλυτώσει αυτή τη καταστροφή. Δε λέμε ότι θα ήταν εύκολο, αλλά λέμε ότι θα περπατάγαμε έναν δρόμο με φως στην άκρη του τούνελ. Υπήρξαν προσπάθειες που πήγαν να απαντήσουν (ΕΛΕ, οικονομολόγοι) αλλά κανένας πολιτικός σχηματισμός δεν αποφάσισε να πει την αλήθεια στο λαό, να τον προετοιμάσει για μεγάλες συγκρούσεις με διεθνή συμφέροντα. Η μεγαλύτερη αντίφαση είναι ότι όσοι αποδέχτηκαν, ψήφισαν, υλοποίησαν την μεγαλύτερη καταστροφή που γνώρισε χώρα σε καιρό ειρήνης μας μιλάνε για τις καταστροφικές συνέπειες του δρόμου που εμείς προτείνουμε. Το μνημόνιο, οι δανειακές συμβάσεις, οι εφαρμοστικοί νόμοι, το ευρώ, το χρέος συνθέτουν έναν γόρδιο δεσμό. Και ο γόρδιος δεσμός, από την εποχή του Μ. Αλεξάνδρου, δεν λύνεται, αλλά κόβεται.

Βρισκόμαστε εν μέσω προεκλογικής περιόδου, θα δούμε και θα ακούσουμε πολλά. Εμείς θέλουμε να σας πούμε με ειλικρίνεια τι κατά τη γνώμη μας σηματοδοτεί κάθε ψήφος και για ποιο λόγο αξίζει να στηριχθεί το σχέδιο Β.

Ψήφος σε ΝΔ-ΕΛΙΑ-ΠΑΣΟΚ θα σημαίνει επιβράβευση αυτής της πολιτικής, συνέχιση και κλιμάκωση της επίθεσης σε λαό και νεολαία. Να δοθεί μάχη για να τους κόψουμε ψήφους! Καμία ψήφος να μην βρεθεί υπέρ της συγκυβέρνησης. Στόχος να μην πάρουν και οι δύο μαζί πάνω από 20%!

Ψήφος στη ΧΑ θα σημαίνει εμπέδωση του φασισμού και του κανιβαλισμού. Το 2012 κάποιοι το έβλεπαν σαν πλάκα, ότι θα μπουν κάποιοι στη βουλή και θα δείρουν κάποιους άλλους. Τώρα όμως έχουν σοβαρέψει τα πράγματα. Οι επιθέσεις σε μετανάστες και έλληνες, οι τραμπουκισμοί, η δολοφονία του Παύλου Φυσσα έδειξαν το πραγματικό πρόσωπο της φασιστικής συμμορίας. Να συρρικνωθεί το ναζιστικό μόρφωμα!

Ψήφο στο Ποτάμι θα σημαίνει αποδοχή της κοινωνίας στις μνημονιακές πολιτικές. Η αντίληψη του Ποταμιού είναι ότι με τα μεγάλα θέματα (τράπεζες, Ε.Ε., χρέος, δανειακές συμβάσεις και μνημόνια, πολυεθνικές, ΜΜΕ) δεν μπορούμε να τα βάλουμε. Ας φτιάξουμε λίγο τα πεζοδρόμια, την ουρά στις εφορίες κοκ. Αν περάσει αυτή η λογική θα έχουμε μια Ελλάδα που σαπίζει, που παρακμάζει γιατί δήθεν δε μπορούμε να κάνουμε μεγάλες τομές.

Ψήφο σε ΑΝΕΛ-ΔΗΜΑΡ είναι ψήφος χωρίς προοπτική, απλά για να "κουμπώσουν" σε κάποια μελλοντική κυβέρνηση εντός του διεθνούς νεοφιλελεύθερου πλαισίου. Το έχουμε δει το έργο από το 2012.

Ψήφος στο ΚΚΕ θα σημαίνει επιβράβευση μιας πολιτικής κομματικής περιχαράκωσης, μιας πολιτικής ότι το κόμμα είναι πιο σημαντικό από ένα μέτωπο διεξόδου του λαού.

Ψήφος στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με την οποία έχουμε κοινούς αγώνες και προσπαθήσαμε να έχουμε και κοινή εκλογική στάση, πολύ φοβόμαστε ότι θα εκληφθεί από διάφορες τάσεις ως επιβεβαίωση μια αυτοκτονικής και αδιέξοδης πολιτικής. Αυτής της άρνησης ενός μεγάλου μετώπου διεξόδου από την κρίση και της αυτοαναφορικής κομματικής οικοδόμησης του λεγόμενου «αντικαπιταλιστικού πόλου».

Αφήσαμε το ΣΥΡΙΖΑ για το τέλος γιατί είναι λογικό αυτό το βουβό ρεύμα τιμωρίας της συγκυβέρνησης και ανάθεσης που υπάρχει μέσα στην κοινωνία να ακουμπάει τις ελπίδες του σε μια μελλοντική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αλλά χρησιμοποιείται από αυτόν με τον χείριστο τρόπο. Είναι  το χειρότερο σύνθημα που τέθηκε ποτέ σε ευρωεκλογές. Το 25 ψηφίζουμε και 26 φεύγουν. Γιατί δε θα φύγουν. Το σύστημα δεν αυτοκτονεί με μια ψήφο και μάλιστα ψήφο διαμαρτυρίας και τιμωρίας σε ευρωεκλογές. Στις 25 δε ψηφίζουμε για κυβέρνηση. Δεν θα αλλάξει η βουλή. Για ευρωεκλογές ψηφίζουμε. Το σύνθημα αυτό τρέφει την ανάθεση και την αποπολιτικοποίηση. Υποτιμά και το σύστημα και το λαό. Στις ευρωεκλογές του ‘99 ο Καραμανλής πέρασε το Σημίτη για 4%. Το 2000 το σύστημα στήριξε πάλι με όλες του τις δυνάμεις Σημίτη και νίκησε στις εθνικές εκλογές τον Καραμανλή. Όχι γιατί ο Καραμανλής ήταν αντισυστημικός, αλλά γιατί η επιλογή των διαπλεκομένων τότε ήταν Σημίτης και ΠΑΣΟΚ. Κι ας φώναζε ο Καραμανλής μετά τις ευρωεκλογές για άμεση προσφυγή στην κάλπη. Αν το σύστημα έπραξε έτσι στην περίπτωση του αστού Καραμανλή γιατί να ανοίξει την πόρτα έτσι άνετα στην περίπτωση του αντιμνημονιακού Τσίπρα; Θα ήταν πολύ χρησιμότερο για την κοινωνία αντί ο ΣΥΡΙΖΑ να επενδύει στο ρεύμα τιμωρίας και απόγνωσης να πολιτικοποιήσει ένα ρεύμα ανατροπής της μνημονιακής πολιτικής. Μια καλή αρχή θα ήταν με αφορμή τις ευρωεκλογές να συζητούσαμε πως θα αλλάξει η Ευρώπη. Πριν η ακροδεξιά γιγαντωθεί παντού. Η Ευρώπη, όχι η Ε.Ε.  Πρώτο βήμα λέμε εμείς ότι είναι να σπάσουν οι χώρες του νότου, καταρχήν τα δεσμά του χρέους και του ευρώ.

Για μας το διακύβευμα των εκλογών είναι διπλό. Από τη μία να τιμωρηθούν οι ένοχοι για το πολιτικό και κοινωνικό έγκλημα που συντελέστηκε στην Ελλάδα. Να χάσουν οι κυβερνητικοί εταίροι και μαζί τους να χάσουν οι πολιτικές που υλοποίησαν, το εγχώριο και διεθνές πλαίσιο που ευθύνεται για την καταστροφή. Από την άλλη χρειάζεται να αναδειχθεί ο διαφορετικός δρόμος, ο μόνος δρόμος για οικονομική και παραγωγική ανασυγκρότηση προς όφελος των εργαζομένων, των ανέργων, των νεολαίων. Προϋπόθεση γι' αυτό είναι η συγκρότηση ενός πολιτικού ρεύματος που να ανταποκρίνεται σε αυτήν την κατεύθυνση. Σήμερα χρειάζεται μια εφ' όλης της ύλης εναλλακτική λύση, με ρήξη και αποδέσμευση από το πολιτικό-οικονομικό-νομισματικό πλαίσιο που οδήγησε στη χρεωκοπία. Ως σχέδιο Β φιλοδοξούμε να καλύψουμε αυτή την ανάγκη. Προτείνουμε τη μόνη πραγματική διέξοδο. Δε λέμε ότι έχουμε τις λύσεις για όλα, αλλά περιγράφουμε τα πρώτα βήματα που πρέπει να γίνουν για την θετική υπέρβαση της κρίσης που βιώνουμε. Με γνώση των δυσκολιών και των εμποδίων που θα έχει ο δρόμος που προτείνουμε. Για να μην γίνουμε μια ξεφτιλισμένη αποικία της Ευρώπης. Με στόχο την ανάκαμψη της οικονομίας και της κοινωνίας, με κύριο μέλημα μας την αντιμετώπιση της ανεργίας, τη δημιουργία θέσεων εργασίας, την ανακοπή της μετανάστευσης. 

Ψήφος στο σχέδιο Β σημαίνει ότι το ρεύμα τιμωρίας αποκτάει γνώση και προσανατολισμό, δε μένει ξεκρέμαστο ανάμεσα στο φασισμό και στα διάφορα Ποτάμια. Ότι δεν είναι ένα ρεύμα "να φύγουν οι τάδε κι ας γίνει ότι θέλει" όπως καλλιεργεί ο ΣΥΡΙΖΑ με τις εμμονές του με την Ε.Ε., αλλά ένα ρεύμα ανατροπής "ότι πρέπει να γίνει αυτό". Καμία κυβέρνηση φιλολαϊκή δε μπορεί να σταθεί χωρίς ένα τέτοιο ρεύμα μέσα στην κοινωνία. Και αυτό σημαίνει πρόγραμμα, θέσεις, ειλικρίνεια για την επερχόμενη σύγκρουση με τους μηχανισμούς της Γερμανικής Ε.Ε., οργάνωση του λαού, μέτωπο και όχι κομματική αυτοαναφορικότητα.

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Σολωμού 13, Εξάρχεια, 2ος όροφος (5μμ - 10μμ)

info@sxedio-b.gr

2108224344