Συνέντευξη Α. Αλαβάνου:"Ο «Κανένας» χρειάζεται να αποκτήσει όνομα"

Ο «Κανένας» χρειάζεται να αποκτήσει όνομα

Συνέντευξη του Αλέκου Αλαβάνου στο in.gr

Ποίο κατά την εκτίμησή σας είναι το διακύβευμα των προσεχών εκλογών;

Σχεδόν σε όλες τις δημοσκοπήσεις, στο ερώτημα «ποιόν θεωρείτε ως καταλληλότερο πρωθυπουργό», δεν είναι ούτε ο Μητσοτάκης ούτε ο Τσίπρας που έχει την πρωτιά. Πρώτος είναι ο «Κανένας». Εδώ, για μένα, είναι το διακύβευμα των εκλογών. Αν ο «Κανένας» θα μείνει κανένας, τότε η Ελλάδα, παρά κάποιες ενδεχόμενες μικρές τροποποιήσεις, θα συνεχίσει τον ίδιο καταστροφικό δρόμο που επιβάλλεται από τις Βρυξέλλες. Αν ο «Κανένας» αποκτήσει όνομα, τότε ίσως δημιουργείται μια εναλλακτική δυνατότητα, όπως αυτή στην Ιταλία ή και στη Γαλλία πια (μετά την πίεση των λαϊκών κινητοποιήσεων) που πολύ απλά εφαρμόζει την άνοδο στον κατώτατο μισθό ή τη μείωση στο φόρο των συνταξιούχων παρά τις εντολές των Βρυξελλών. Το όνομα μπορεί να μη είναι ατομικό, μπορεί να είναι συλλογικό ή ακόμα η επωνυμία μια ενωτικής κίνησης. Αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι το διακύβευμα αλλά και το μέλημα τόσο του Σχεδίου Β. όπου συμμετέχω, όσο κι εμένα προσωπικά.  Μια συνάντηση των αριστερών, κι όχι μόνον, δυνάμεων, κινήσεων, προσώπων με κεντρικό στόχο την εφαρμογή ενός προγράμματος ανασυγκρότησης της χώρας στη βάση των αναγκών μας κι όχι των εντολών των δανειστών. Ένα πρώτο βήμα, όχι επαρκές ακόμα, είναι η «Κίνηση 114».

Θα συμμετάσχετε και στις εκλογές και στις ευρωεκλογές και με ποίους συνδυασμούς;

Εφόσον έχει δημιουργηθεί η προϋπόθεση της ευρείας λαϊκής συνεργασίας, ναι, και εννοώ τις εθνικές εκλογές.

Γιατί κατά τη γνώμη σας ο κ. Τσίπρας εξακολουθεί να πρωταγωνιστεί στην πολιτική σκηνή μετά από τόσες κολοτούμπες που έκανε, με τόσα ψέματα που είπε και με το μνημόνιο που υπέγραψε;

Για δυο λόγους. Γιατί δεν έχουν γίνει ακόμα εκλογές, ώστε ο λαός να εκφράσει τη θέλησή του. Και γιατί μια κυβέρνηση είναι περίπου όπως οι γονείς σε μια οικογένεια ή ο δάσκαλος σε μια τάξη ή ο παπάς σε μια ενορία. Δίνει το παράδειγμα. Δυστυχώς. Ο καιροσκοπισμός, η κατεργαριά, η συκοφαντία, οι απανωτές ψευτιές, η κατάργηση των αξιών για χάρη του προσωπικού συμφέροντος μεταδίδονται από τα κυβερνητικά δωμάτια ως λοιμώδης νόσος σε ένα τμήμα της κοινωνίας. Ευτυχώς, το μεγαλύτερο μέρος ανθίσταται.

Ποια κατά τη γνώμη σας ήταν η χειρότερη στιγμή σε όλη αυτή την τετραετία για τον κ. Τσίπρα;

Αν κάποια είναι η χειρότερη στιγμή, κάποια άλλη θα είναι η καλύτερη. Δυστυχώς δεν υπάρχει καλύτερη. Ακόμη και τα προεκλογικά τεχνάσματα αυτών των ημερών προς ένα λαό που η κυβέρνηση αυτή έχει οδηγήσει στην εξαθλίωση δεν είναι κάτι περισσότερο, διαρκέστερο και ασφαλέστερο από τις φαυλοκρατικές πολιτικές της εξαγοράς συνειδήσεων.

Εάν το συναντούσατε τι θα του λέγατε;

Απολύτως τίποτε. Δεν έχει κανένα νόημα. Έχει γίνει ήδη αυτό, σε μια θεατρική παράσταση.

Πόσο πρόδωσε την αριστερά και τις αξίες της;

Όσο κανείς άλλος σε όλη την ιστορία της αριστεράς. Ασφαλώς έχουν υπάρξει περιπτώσεις και ηγετικών στελεχών που «τα γύρισαν», υπέγραψαν δηλώσεις μετανοίας, πρόδωσαν την παράταξή τους. Οι περισσότεροι όμως το έκαναν κάτω από συνθήκες σκληρότατης πολλές φορές βίας ή εκβιασμών ή τρομοκράτησης. Κάποιοι γιατί μεγαλώνοντας άφησαν το νεανικό τους ριζοσπαστισμό κατά μέρος, όπως είχαν το δικαίωμα. Η περίπτωση της ηγεσίας του Συριζα είναι μοναδική. Έκαναν στροφή 180 μοιρών, εφαρμόζουν το ακριβώς αντίθετο από αυτά που έλεγαν ως αντιπολίτευση, επιμένουν ακόμα και σήμερα να αυτοπαρουσιάζονται ως αριστεροί, στιγματίζοντας όσο κανείς άλλος την αριστερά, ειδικά στα μάτια των νέων. Κι όλα αυτά για την καρέκλα και τα προνόμια της εξουσίας.

Υπήρξε ποτέ στα τελευταία τέσσερα χρόνια αυτό που διαφημίζει συνεχώς ο κ. Τσίπρας το «ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς»;

Όταν ακούς κάποιον να αυτοδιαφημίζει το ήθος και την ανιδιοτέλειά του, καλύτερα να βάλεις το χέρι στην τσέπη να εξασφαλίσεις το πορτοφόλι σου.

Νομίζετε ότι έρχεται Ειδικό Δικαστήριο για τους πρώην συντρόφους σας;

Με την πλήρη αλλοίωση της εντολής του δημοψηφίσματος παραβίασαν το άρθρο 44 του Συντάγματος. Με τη μεταφορά σε οργανισμό που ελέγχεται από τους ξένους των δικαιωμάτων του δημοσίου επί της κρατικής περιουσίας παραβιάζουν το άρθρο 106 του Συντάγματος. Δυστυχώς οι συνταγματολόγοι σιωπούν, καθώς η μεγάλη πλειοψηφία τους είναι φανατικοί οπαδοί στης Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ας μη προβλέπουμε όμως τη μετα – Συριζανελ εποχή, που ήδη πλησιάζει, ως κυρίως μάχη δικαστικών συγκρούσεων. Ας την σκεφθούμε ήρεμη, όμορφη, αισιόδοξη  και δημιουργική όπως μπορεί να είναι. Με πρώτη κίνηση μιας νέας κυβέρνησης όχι την παραπομπή των μεγάλων ενόχων. Αλλά την αυθημερόν κατάργηση του συμβόλου της αποικιοκρατικής πολιτικής επί της χώρας μας και αβάστακτης επιβάρυνσης των οικογενειών (όπως με το χαράτσι επί τουρκοκρατίας), του ΕΝΦΙΑ.

Πώς βλέπετε την βομβιστική επίθεση στο Σκάι;

Εναντίωση σε κάθε βία και συμπαράστασης στις εργαζόμενες κι εργαζομένους. Το γεγονός αυτό είναι ακόμα μια αφορμή να προβληματισθούμε για το σημείο που έχει φθάσει πια η χώρα μας. Οι απάνθρωπες οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές που εφαρμόζονται τα τελευταία χρόνια έχουν οδηγήσει τη νέα γενιά σε τραχείς δρόμους, χωρίς απασχόληση για πάρα πολλούς, χωρίς προοπτικές, χωρίς διέξοδο, χωρίς όνειρα, με άχρηστα πτυχία και γνώσεις. Πρόκειται για ένα θερμοκήπιο όπου βλασταίνουν η οργή, το μίσος, ο φθόνος, η εκδικητικότητα, η απαξίωση, η βία, η δράση των «τιμωρών» του δρόμου. Τα περιστατικά βίας φυτρώνουν παντού: στα γήπεδα, στις συνοικίες, στα εκπαιδευτικά ιδρύματα, στον επιχειρηματικό χώρο, στις προσωπικές σχέσεις, στην πολιτική. Ας σκεφθούμε σε βάθος, λοιπόν, προκειμένου να δημιουργήσουμε ταχύτατα τις συνθήκες ώστε σύσσωμη η νέα γενιά να μπορέσει να εργασθεί, να προοδεύσει, να δημιουργήσει και να μη χρειάζεται να χάνεται μέσα στους σκοτεινούς και αδιέξοδους δρόμους της βίας.

Διαβάστε περισσότερα...

O Γάλλος φιλόσοφος Μικαέλ Φεσέλ: «Η Ευρώπη και η απειλή του εθνικισμού»

O Γάλλος φιλόσοφος Μικαέλ Φεσέλ: «Η Ευρώπη και η απειλή του εθνικισμού»

ΠΕΤΡΟΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

«Από την Ευρώπη μέχρι τις ΗΠΑ και πρόσφατα τη Βραζιλία αναδύονται εθνικιστικά ρεύματα που οικοδομούνται πάνω στην αναγνώριση της απώλειας, αλλά και της ψευδαίσθησης της επιστροφής σε μια εξιδανικευμένη πρότερη κατάσταση που δεν υπήρξε ποτέ στ’ αλήθεια», λέει ο Μικαέλ Φεσέλ.

Καθηγητής Φιλοσοφίας στην περίφημη École Polytechnique στα 44 χρόνια του, ο Μικαέλ Φεσέλ ξεχωρίζει ανάμεσα στους ανερχόμενους εκπροσώπους μιας νέας γενιάς της γαλλικής διανόησης για το πληθωρικό του έργο και τον εικονοκλαστικό του λόγο. Μελετητής του Καντ, με ειδίκευση στην πολιτική φιλοσοφία, συμμετέχει στη συντακτική επιτροπή της επιθεώρησης Esprit και διευθύνει τη σειρά φιλοσοφικών βιβλίων στις εκδόσεις Seuil. Τοποθετημένος στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο, αρθρογραφεί τακτικά στην εφημερίδα Libération και δεν διστάζει να πάρει θέση σε καίρια θέματα της γαλλικής και διεθνούς επικαιρότητας. Πρόσφατα κυκλοφόρησε στα ελληνικά, από τις εκδόσεις Πόλις, ένα σημαντικό έργο του με τίτλο «Ο καιρός της παρηγοριάς» (μετάφραση Μαριάννα Μαντά). Τον συναντήσαμε στο Γαλλικό Ινστιτούτο, όπου έδωσε διάλεξη για «Το μέλλον της Ελευθερίας» –αντικείμενο του ομώνυμου, τελευταίου βιβλίου του– για τη συνέντευξη που ακολουθεί.

– Ανήκετε σε μια νέα γενιά φιλοσόφων, πιστών στη γαλλική παράδοση, που θέλει τους διανοούμενους να έχουν έντονη παρουσία στις πολιτικές διαμάχες και στη σφαίρα των μίντια. Πώς εξηγείται αυτή η «γαλλική εξαίρεση»;

– Η εξαίρεση έχει τις ιστορικές ρίζες της στην υπόθεση Ντρέιφους, όπου ο Εμίλ Ζολά ύψωσε το ανάστημά του και επέτρεψε την αναθεώρηση της υπόθεσης. Η παράδοση αυτή συνεχίστηκε με παραδείγματα όπως εκείνο του Ζαν-Πολ Σαρτρ, ο οποίος καταπολέμησε την ιδέα ότι ο φιλόσοφος, ο ιστορικός, γενικά ο διανοούμενος πρέπει να περιορίζονται σε θέματα της ειδικότητάς τους και υπερασπίστηκε μια πιο καθολική ιδέα για τον κοινωνικό τους ρόλο, καλώντας τους να πάρουν θέση στα φλέγοντα ζητήματα της εποχής τους. Καθώς προσωπικά ασχολούμαι περισσότερο με την πολιτική φιλοσοφία, θεωρώ υποχρέωσή μου να παίρνω θέση, πολύ περισσότερο που η πολιτική κατάσταση στη Γαλλία και αλλού είναι από πολλές απόψεις ανησυχητική. Οσον αφορά την παρουσία στα μίντια, υιοθετώ μια ενδιάμεση στάση: ούτε εκείνη του πανεπιστημιακού που απομονώνεται στον γυάλινο πύργο του, ούτε εκείνη του φιλοσόφου - μιντιακή περσόνα, που μιλά διαρκώς επί παντός του επιστητού.

– Πρόσφατα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πόλις το βιβλίο σας «Ο καιρός της παρηγοριάς». Γιατί ένας φιλόσοφος αισθάνεται την ανάγκη να εισβάλει σε ένα πεδίο που παραδοσιακά θεωρείτο χωράφι της θρησκείας ή της ψυχολογίας;

– Στην κλασική αρχαιότητα, η Φιλοσοφία ήταν παρηγορητική. Ο Σωκράτης παρηγορούσε τους μαθητές του για τη θανατική του καταδίκη. Οι Στωικοί, ο Σενέκας, ο Επίκτητος, ο Βοήθιος δημιουργούν μια ολόκληρη παράδοση. Κι αυτό γιατί η σοφία, η φιλοσοφική γνώση θεωρούνταν ο δρόμος για την αντιμετώπιση της απώλειας, της δυστυχίας, προσφέροντας ένα είδος αθανασίας της ψυχής. Η αλήθεια είναι ότι αυτή η διάσταση της Φιλοσοφίας χάθηκε, πρώτα με τον Χριστιανισμό, που έρχεται η θρησκεία να αναλάβει το καθήκον της παρηγοριάς και ύστερα με τη νεωτερικότητα, που διαχωρίζει τη γνώση από την παρηγοριά. «Ούτε να κλαίτε ούτε να γελάτε, μόνο να γνωρίζετε», λέει ο Σπινόζα. Η Φιλοσοφία ήταν συνυφασμένη με τη διαύγεια της γνώσης απέναντι στο θρησκευτικό «όπιο» και αρνούνταν τις ψεύτικες παρηγοριές. Στο βιβλίο μου υποστηρίζω ότι η παρηγοριά παραμένει φιλοσοφική έννοια, που έχει ηθικό, ακόμη και πολιτικό νόημα, μια και ανοίγει τον δρόμο για την υπέρβαση του χωρισμού ανάμεσα στα ανθρώπινα όντα.

– Η παρηγοριά συνδέεται αναπόδραστα με την απώλεια. Πέραν των απωλειών που βιώνει καθένας μας στο προσωπικό επίπεδο, ποιες είναι οι μείζονες απώλειες των σύγχρονων κοινωνιών, που τροφοδοτούν την ανάγκη για παρηγοριά;

– Πρώτα απ’ όλα οφείλω μια διευκρίνιση. Η παρηγοριά δεν μπορεί να καταργήσει την οδύνη που προκαλεί η απώλεια. Εκείνο που μπορεί να αντιμετωπίσει είναι αυτό που ο Γερμανός κοινωνιολόγος Γκέοργκ Ζίμελ ονόμαζε «οδύνη της οδύνης», δηλαδή τα συναισθήματα μοναξιάς, ντροπής ή και ενοχής που προκαλεί η ίδια η απώλεια. Ο παρηγορητής δεν θα υποτιμήσει την οδύνη που αισθάνεται κάποιος για την απώλεια, αλλά, με τον λόγο ή με τη χειρονομία του, θα τον βοηθήσει να μην την αντιμετωπίζει ως το οριστικό κλείσιμο κάθε δυνατότητας, ως στέρηση κάθε μέλλοντος. Θα ξανανοίξει τον ορίζοντα προς το μέλλον, αναγνωρίζοντας βέβαια ότι αυτό θα είναι πολύ διαφορετικό από το παρελθόν.

Εκείνο που τονίζω στο βιβλίο μου είναι ότι δεν χάνουμε μόνο προσφιλή πρόσωπα ή έρωτες. Χάνουμε επίσης κοινωνικές σχέσεις και ιδεώδη. Στην εποχή μας, τα ιδεώδη της προόδου και της ισότητας, αν δεν έχουν χαθεί, οπωσδήποτε έχουν εξασθενήσει. Κι αυτή η διάψευση των προσδοκιών του Διαφωτισμού έχει βαριές πολιτικές επιπτώσεις. Ενα είδος αντίδρασης είναι το «πένθος μέσω της εργασίας», η φρενήρης αναζήτηση διεξόδων μέσω μιας εντατικής δραστηριότητας, κάτι που οδηγεί σε συμφιλίωση με την απώλεια. Μια άλλη αντίδραση είναι η μελαγχολία, δηλαδή η μόνιμη αίσθηση ότι τίποτα πλέον δεν είναι δυνατό, ότι όλα έχουν χαθεί, κάτι που οδηγεί στην παραίτηση. Αυτές οι δύο τάσεις, που κυριαρχούν στην εποχή μας, έχουν ως κοινό παρονομαστή την άρνηση της δυνατότητας για κοινωνική αλλαγή.

– Θα μπορούσε να δει κανείς τη γενικευμένη αναζωπύρωση των εθνικισμών ως σύμπτωμα αυτής της παθολογίας; Εννοώ την απώλεια κοινωνικών σχέσεων, συλλογικοτήτων, ιδανικών και την αναζήτηση παρηγοριάς στο ύστατο καταφύγιο της εθνικής ιδέας.

– Ασφαλώς όλα αυτά τα φαινόμενα δεν μπορούν εύκολα να μπουν στο ίδιο πλάνο. Ωστόσο, είναι γεγονός ότι από την Ευρώπη μέχρι τις ΗΠΑ και πρόσφατα τη Βραζιλία αναδύονται εθνικιστικά ρεύματα που οικοδομούνται πάνω στην αναγνώριση της απώλειας, αλλά και της ψευδαίσθησης της επιστροφής σε μια εξιδανικευμένη πρότερη κατάσταση που δεν υπήρξε ποτέ στ’ αλήθεια. Για παράδειγμα, κοινή λίγο-πολύ στους κόλπους αυτών των ρευμάτων είναι η πεποίθηση ότι η παγκοσμιοποίηση είναι ένα παροδικό φαινόμενο και ότι θα είμαστε πολύ καλύτερα αν επιστρέψουμε στην εποχή των σκληρών συνόρων και των κυρίαρχων, φυλετικά καθαρών εθνών-κρατών. Μια εικόνα που δεν έχει μεγάλη σχέση με την πραγματική ιστορία.

– Μου λέτε ότι το έθνος είναι πάντα φαντασιακή κοινότητα...

– Φαντασιακή κοινότητα, η οποία όμως παράγει πολύ απτά ιστορικά αποτελέσματα, με πολύ συγκεκριμένες πολιτικές και προσωπικές συμπεριφορές. Υπό αυτό το πρίσμα, η εθνικιστική Ακροδεξιά εκφράζει μια καθαρά μελαγχολική πολιτική. Δηλαδή, την ιδέα ότι αν δεν επιστρέψουμε σε ένα φαντασιακό, ένδοξο παρελθόν, όλα έχουν χαθεί. Εχουμε φαινόμενα βίας στα προάστια; Η λύση είναι να τσακίσουμε όλους όσοι δεν ήταν εδώ σε εκείνο το ένδοξο παρελθόν μας, δηλαδή τους μετανάστες από άλλες χώρες.

Αυτό που δεν καταλαβαίνουν πολλοί από εκείνους που ασκούν δικαιολογημένη κριτική στην εθνικιστική Ακροδεξιά είναι ότι το σημείο εκκίνησής της είναι ακριβώς η απώλεια: απώλεια της παράδοσης, της εθνικής κυριαρχίας, του κοινωνικού κράτους και πάει λέγοντας. Για να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά αυτά τα επικίνδυνα για τη Δημοκρατία ρεύματα είναι αναγκαίο να αναγνωρίσουμε την απώλεια και την οδύνη γι’ αυτή την απώλεια. Δεν είναι αποτελεσματικός ένας ψεύτικος, «χαρούμενος» λόγος, που επιμένει ότι με την παγκοσμιοποίηση τίποτα δεν χάθηκε και όλες οι δυνατότητες είναι ανοιχτές για τον καθένα. Αυτό το δίπολο ανάμεσα στην εθνικιστική μελαγχολία και στην κοσμοπολίτικη αισιοδοξία δεν ικανοποιεί ούτε πολιτικά, ούτε διανοητικά, θεωρώ ότι χρειαζόμαστε εναλλακτικές λύσεις έξω από τα στενά του όρια. Φοβάμαι, μάλιστα, ότι αν οι επιλογές περιορίζονται σε αυτές τις δύο, η κοινωνική πλειονότητα θα καταλήξει στο εθνικιστικό στρατόπεδο γιατί από κοινωνική άποψη η παγκοσμιοποίηση ωφελεί μόνο το 10% του πληθυσμού, ενώ το 80% υποφέρει από το υπερανταγωνιστικό περιβάλλον της εργασίας.

– Το βράδυ της εκλογικής του νίκης απέναντι στη Μαρίν Λεπέν, την «ακροδεξιά μελαγχολία», όπως τη χαρακτηρίσατε, ο Εμανουέλ Μακρόν γιόρτασε στο Λούβρο με την «Ωδή στη Χαρά».

– Οντως.

– Εμπίπτει ο Μακρόν στο δίπολο που μόλις περιγράψατε; Πώς κρίνετε την κεντρική του θέση ότι, απέναντι στις μεγάλες προκλήσεις της εποχής μας –κλιματική αλλαγή, διεθνοποίηση της οικονομίας, μετανάστευση κ.ά.– τα εθνικά κράτη είναι αδύναμα και μόνο μια κοινή, ευρωπαϊκή κυριαρχία θα μπορούσε να προσφέρει ασφάλεια;

– Για μένα η κυριαρχία έχει νόημα μόνο ως λαϊκή κυριαρχία, αν θέλει να είναι δημοκρατική. Μπορεί να υπάρχει κυριαρχία ενός κράτους όπως η Γαλλία ή ενός πολυεθνικού οργανισμού όπως η Ε.Ε., χωρίς να υπάρχει δημοκρατία. Κυρίαρχος είναι εκείνος ο οποίος, σε τελική ανάλυση, παίρνει τις αποφάσεις και στη Δημοκρατία, ακολουθώντας τον Ρουσό, δεν μπορούμε να αποδώσουμε σε κανέναν άλλο αυτό το δικαίωμα παρά στον ίδιο τον λαό. Ευρωπαϊκή κυριαρχία προϋποθέτει ευρωπαϊκό λαό κι αυτό σήμερα δεν υπάρχει. Αν πετύχουν τις προσπάθειές τους οι φεντεραλιστές, γιατί όχι, αλλά σήμερα δεν διαφαίνεται κάτι τέτοιο. Από την άλλη, αν ευρωπαϊκή κυριαρχία σημαίνει να παίρνουν τις αποφάσεις η Κομισιόν, το Eurogroup, η γραφειοκρατία, τότε πρόκειται για επίθεση κατά της Δημοκρατίας, κι αυτό προκαλεί δικαιολογημένο θυμό και αντίδραση.

Επιχειρούν να σβήσουν τη διαχωριστική γραμμή Δεξιάς - Αριστεράς

– Πιστεύετε ότι η αντίθεση ανάμεσα σε ευρωπαϊστές - φιλελεύθερους και εθνικιστές - λαϊκιστές είναι το βασικό ρήγμα της εποχής μας, όπως περιγράφεται από πολλά μίντια και πολιτικούς;

– Οχι, καθόλου. Υπάρχουν υβρίδια ευρωπαϊστών - λαϊκιστών ή εθνικιστών - φιλελευθέρων, όπως υπάρχουν εναλλακτικά πολιτικά ρεύματα που δεν χωράνε σε αυτό το σχήμα. Εκείνο που προσπαθούν να κάνουν όσοι προβάλλουν αυτό το δίπολο είναι να σβήσουν από τον πολιτικό χάρτη τη διαχωριστική γραμμή Δεξιάς - Αριστεράς. Εγώ είμαι της παλιάς σχολής και πιστεύω ότι αυτή είναι η κεντρική διαχωριστική γραμμή στις σύγχρονες κοινωνίες. Στο εσωτερικό της Δεξιάς θα βρείτε εθνικιστές και ευρωπαϊστές, στο εσωτερικό της Αριστεράς επίσης, αλλά η βασική αντίθεση είναι ανάμεσα σε αυτά τα δύο στρατόπεδα. Επιπλέον, έχει το πλεονέκτημα ότι μπορεί να επιλυθεί με πολιτικά μέσα, ενώ η αντίθεση, εθνικιστές εναντίον κοσμοπολιτισμού και ξένων, έχει την τάση να καταλήγει στη βία.

– Στην προεδρική αναμέτρηση του 2017, γράφατε ότι ο κεντρώος Μακρόν και ο αριστερός Μελανσόν, παρά τις βαθιές πολιτικές διαφορές τους, μοιράζονταν μια ρητορική ρήξης με τον «παλιό κόσμο». Θεωρείτε ακόμη ότι ο αγώνας των ιδεών παίζεται κυρίως μεταξύ αυτών των δύο στρατοπέδων;

– Εκείνο που ήθελα να πω ήταν ότι και οι δύο εμφανίζονταν να ηγούνται πολιτικών κινημάτων που υπερέβαιναν τα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας και την εναλλαγή μεταξύ μετριοπαθούς Δεξιάς και μετριοπαθούς Αριστεράς, με εξαγγελίες για ριζική ανανέωση ή και επανάσταση. Δυστυχώς, η σταδιακή εξάλειψη των διαφορών ανάμεσα στα κόμματα εξουσίας προσέφερε τη δυνατότητα στο Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λεπέν να επωφεληθεί και να διεκδικεί σήμερα, αλίμονο, την πρώτη θέση. Τούτων δοθέντων, οι διαφορές ανάμεσα στον Μακρόν και στον Μελανσόν σήμερα έρχονται σε δεύτερη μοίρα, κατά τη γνώμη μου, έναντι της αντίθεσης όλων των δημοκρατικών δυνάμεων με το Εθνικό Μέτωπο.

– Σε ένα από τα τελευταία σας βιβλία με τίτλο «Η Νύχτα. Ζώντας χωρίς μάρτυρες», πλέκετε το εγκώμιο της νυχτερινής ζωής, συνδέοντάς τη με την ελευθερία. Στην παράδοση του Διαφωτισμού, η νύχτα παρέπεμπε στον ύπνο της Λογικής, στον σκοταδισμό. Προς τι αυτή η φαντασιακή αντιστροφή;

– Τυχαίνει σε προσωπικό επίπεδο να έχω καλύτερη σχέση με τη νύχτα. Αυτό που εγώ βλέπω στη νύχτα δεν είναι η βία, η αγωνία, αλλά η σχέση της με τη δημοκρατία. Οταν το φως είναι λιγότερο, οι ιεραρχίες που επιβάλλουν τα κουστούμια, οι κοινωνικές θέσεις, οι συμβατικότητες, υποχωρούν. Η νύχτα λειτουργεί εξισωτικά και μας επιτρέπει να δραπετεύσουμε από το τρίγωνο «μετρό - δουλειά - ύπνος», που στριμώχνει τη ζωή μας. Υπάρχει η τάση να συνδέουμε τον Διαφωτισμό με το φως, αλλά το λευκό φως από τους σωλήνες νέον που δεχόμαστε αυτή τη στιγμή δεν είναι Διαφωτισμός, είναι απλώς διαφάνεια. Τη χθεσινή νύχτα την πέρασα στα Εξάρχεια, μια συνοικία πάρα πολύ ζωντανή τη νύχτα, που μου θύμισε το πρόσφατο γαλλικό κίνημα «Ξεσηκωθείτε τις Νύχτες» (Nuit Debout), στην πλατεία Ρεπουμπλίκ του Παρισιού και σε άλλες πόλεις, πριν από τις διαδηλώσεις για την εργασιακή μεταρρύθμιση. Ο Ζακ Ρανσιέρ μας θυμίζει ότι τον 19ο αιώνα εργάτες του Παρισιού μαζεύονταν τη νύχτα, έπειτα από μια μέρα δουλειάς, σε κύκλους αυτομόρφωσης ή καλλιτεχνικής δραστηριότητας. Κέρδιζαν τη νύχτα ό,τι τους είχε αρνηθεί η μέρα.

Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στην «Καθημερινή»

http://www.kathimerini.gr/996885/article/epikairothta/kosmos/o-gallos-filosofos-mikael-fesel-milaei-sthn-k-h-eyrwph-kai-h-apeilh-toy-e8nikismoy

Διαβάστε περισσότερα...

Αλέκος Αλαβάνος: Συνταγματική Αναθεώρηση έχει νόημα μόνο για την κατάργηση και απαγόρευση κάθε Μνημονίου

Σχέδιο Β – Δελτίο Τύπου – 30.10.2018

Αλέκος Αλαβάνος: Συνταγματική Αναθεώρηση έχει νόημα μόνο για την κατάργηση και απαγόρευση κάθε Μνημονίου

Μια συνταγματική αναθεώρηση δεν μπορεί παρά να έχει ως προτεραιότητα και κεντρικό στόχο άλλον από αυτόν που απασχολεί τον λαό: την υπεράσπιση των κοινωνικών και οικονομικών του δικαιωμάτων.

Με αυτή την έννοια η αναθεώρηση πρέπει να περιλαμβάνει άρθρα, όπως:

  1. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον λαό και ασκούνται από τον λαό και από κανένα άλλον.
  2. Η στήριξη των κοινωνικών κατακτήσεων του ελληνικού λαού τίθεται σε απόλυτη προτεραιότητα σε σχέση με απαιτήσεις δανειστών (τέτοια διάταξη, με τίτλο Chapter 9, υπάρχει ακόμα και στην νομοθεσία των ΗΠΑ).
  3. Καταργούνται όλες οι δεσμεύσεις Μνημονίων και απαγορεύεται η σύναψη οιουδήποτε νέου Μνημονίου της ελληνικής με ξένες κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμούς, που μεταβιβάζουν σε αυτούς την κυριαρχία σε σχέση με τις εφαρμοζόμενες στο εσωτερικό πολιτικές, απαλλοτριώνοντας τη βασική αρχή του Συντάγματος για εθνική και λαϊκή κυριαρχία.
  4. Καταργείται και απαγορεύεται κάθε οργανισμός που η διεύθυνση του καθορίζεται από ξένες κυβερνήσεις ή υπερεθνικούς οργανισμούς και στον οποία μεταβιβάζεται η δυνατότητα πώλησης ή οιασδήποτε άλλης διαχείρισης της, δεδομένου ότι η εξουσία αυτή ανήκει στον ελληνικό λαό και στα δημοκρατικά εκλεγμένα όργανά του.

Η συνταγματική πρωτοβουλία του ΣΥΡΙΖΑ, που βέβαια δεν περιλαμβάνει τίποτε από αυτά, δεν είναι παρά ένα προεκλογικό τέχνασμα μετάθεσης της δημόσιας συζήτησης από τα ζοφερά πεπραγμένα της, με γελοιογραφικά μάλιστα χαρακτηριστικά, αφού η κυβέρνηση που παραχώρησε όλη σχεδόν τη δημόσια περιουσία στην Ευρωζώνη, κατακερμάτισε τις δημόσιες επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας και τις μετέτρεψε σε αδίστακτους φοροεισπράκτορες, φέρνει δήθεν συνταγματικές τροπολογίες για το δημόσιο χαρακτήρα της ύδρευσης και της ενέργειας.

Διαβάστε περισσότερα...

Αμερικάνικες βάσεις :Καμμένος και Τσίπρας, κλόουν και δήμιοι. Σχέδιο β

Σχέδιο β

Αμερικάνικες βάσεις :Καμμένος και Τσίπρας, κλόουν και δήμιοι

Η κυβέρνηση προτίθεται να πολλαπλασιάσει τις πολεμικές βάσεις των ΗΠΑ στην Ελλάδα.

Σε επίσημη συνάντησή του με την ηγεσία του αμερικανικού υπουργείου Άμυνας, στις ΗΠΑ, ο Π. Καμμένος πρόσφερε στους Αμερικανούς τα αμπελοχώραφά του –έτσι θεωρεί η εκάστοτε κυβέρνηση τη χώρα μας, η χωροδεσποτεία φαίνεται πως ποτέ δεν τελειώνει -- για να εγκαταστήσουν βάσεις: Βόλο, Λάρισα, Αλεξανδρούπολη – και ας μην ξεχαστεί η Κάρπαθος που την έχει προσφέρει παλιότερα για τον ίδιο σκοπό.

Σε δηλώσεις του ο κ. Βούτσης, ως κορυφαίο κυβερνητικό στέλεχος, είπε ότι «δεν κατανοεί» την πρόταση του Καμμένου. Είναι ο πρόεδρος της Βουλής ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να καταλάβει πολύ απλά πράγματα; Είναι η υπόλοιπη κυβέρνηση –ο Σύριζα δηλαδή— ανίδεη; Φυσικά όχι. Οι ανοησίες ότι διαφωνούν με τις θέσεις του Π. Καμμένου, αλλά όχι με τον ίδιο είναι σκέτη υποκρισία!

Όπως σημειώνεται στον Τύπο, οι τοποθεσίες εγκατάστασης νέων αμερικανικών βάσεων δεν είναι τυχαίες. Ούτε είναι μια πρωτότυπη ιδέα του υπ. Άμυνας. Από την Αλεξανδρούπολη ήδη προωθούνται αμερικανικά ελικόπτερα σε χώρες της Αν. Ευρώπης. Στην 110η πτέρυγα μάχης της Λάρισας σταθμεύουν μόνιμα αμερικανικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) και χρησιμοποιείται επίσης για μετασταθμεύσεις των μαχητικών αεροσκαφών πέμπτης γενιάς F-22 Raptor, όπως τον περασμένο Αύγουστο.

Όσα γίνονται εκεί και όσα σχεδιάζονται είναι εις γνώση και γίνονται με τη συναίνεση σύσσωμης της κυβέρνησης.

Διασκορπίζουν σαν κλόουν τις αρνητικές γι’ αυτούς εντυπώσεις με ανόητες δηλώσεις ότι δήθεν δεν καταλαβαίνουν πού το πάει ο κ. Καμμένος ή με δημοσιεύματα του φιλικού Τύπου που του επιτίθενται και συγχρόνως σαν δήμιοι μετατρέπουν συστηματικά τη χώρα μας σε πολεμική βάση για τις συγκρούσεις και τους πολέμους που σχεδιάζουν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους.  

11/10/2018

Διαβάστε περισσότερα...

Αλ. Αλαβάνος - Συντάξεις: Εφιάλτης κάθε ευρωπαϊκού λαού να γίνουν «Ελλάδα»

Αλ. Αλαβάνος - Συντάξεις: Εφιάλτης κάθε ευρωπαϊκού λαού να γίνουν «Ελλάδα»

Αυτές τις μέρες ένα δυσεπίλυτο αίνιγμα πλανάται πάνω από τη χώρα, και απασχολεί βασανιστικά την πλειοψηφία των οικογενειών σε σχέση με την τύχη των συντάξεων. Και συγκεκριμένα: τι θα αποφασίσει για αυτές η πρωθυπουργός της Γερμανίας;

Έχουμε για πρώτη φορά το γελοίο φαινόμενο 1 κυβέρνηση να διαμορφώνει 2 προϋπολογισμούς. Ποιος αποφασίζει ποιός από τους δύο θα εφαρμοσθεί; Η Μέρκελ και η παρέα της.

Έχουμε την κοινωνική πολιτική μέσα στα χρόνια της τρόικα να συρρικνώνεται σε απίστευτο σημείο. Ποιος αποφασίζει αν το 2019 θα κινηθεί σε ακόμα πιο απάνθρωπα και σαδιστικά επίπεδα; Η Μέρκελ και η παρέα της

Έχουμε τους συνταξιούχους να βλέπουν με απόγνωση τις συντάξεις τους, κύριες και επικουρικές, μαζί με τα δώρα, να μειώνονται κατά 50% περίπου, σχεδόν στα μισά, σε σχέση με πριν μια δεκαετία. Ποιος αποφασίζει αν θα εφαρμοσθεί το 2019 ή το 2020 ή το 2021 μια ακόμα σαδιστική μείωση; Η Μέρκελ και η παρέα της.

Είναι εύκολο να κατανοήσει κανείς γιατί ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας, και ιδιαίτερα της νέας γενιάς, έχει χάσει κάθε ελπίδα για την πολιτική και κάθε προσδοκία για τις εκλογές. Βλέπουν την μεν κυβέρνηση να ελπίζει ότι η απόφαση της Μέρκελ για μείωση των συντάξεων θα ισχύσει μετεκλογικά, το 2020, η δε ΝΔ να ελπίζει για προεκλογικά, το 2019. Τίποτε άλλο, τίποτε ουσιαστικό.

Δεν σημαίνει όμως αυτό ότι δικαιολογείται να περιμένουμε με το στόμα ανοικτό ποιός αριθμός θα βγει από τη λοταρία της Μέρκελ. Δεν συγχωρείται να έχουμε συμφιλιωθεί, να αποδεχόμαστε και να συνηθίζουμε, σε τόσο ευαίσθητα κοινωνικά θέματα όπως οι συντάξεις, να μας επιβάλονται οι αποφάσεις των ξένων.

Η εθνική κυριαρχία είναι πρωταρχικό και αναφαίρετο δικαίωμα κάθε ανεξάρτητου κράτους. Στην εποχή μας σε κανένα άλλο ευρωπαϊκό κράτος δεν έχει καταλυθεί όπως σε μας – ας παρακολουθήσουμε λίγο τις εξελίξεις στην Ιταλία. Ο εφιάλτης κάθε ευρωπαϊκού λαού είναι να γίνουν «Ελλάδα».

Για αυτό αξίζει να αντιδράσουμε και με τους αγώνες μας και με τις επιλογές μας στις εκλογές που έρχονται. Και να μη επιτρέψουμε σε κανένα να συνεχίσει να παίζει με τους καημούς των συνταξιούχων, να ποδοπατά το δικαίωμά μας να αποφασίζουμε μόνοι μας, να κουρελιάζει την περηφάνεια της Ελλάδας.

4/10/2018

Διαβάστε περισσότερα...

Α. Αλαβάνος: Η Εφημερίδα των Συντακτών αυτοεπιδεικνύεται ως όργανο του Συριζα

Δήλωση του Αλέκου Αλαβάνου

«Η Εφημερίδα των Συντακτών αυτοεπιδεικνύεται ως όργανο του Συριζα»

 

Μια υβριστική επίθεση της Εφημερίδας των Συντακτών απέναντι στη ίδια την Πρωτοβουλία για την Ενότητα, κι ιδιαίτερα σε μένα προσωπικά, εκδηλώθηκε στον ίδιο το χώρο της συνέντευξης και στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας

Δεν έχει κανένα νόημα να στείλω στην Ε.Σ. μια απάντηση. Παραθέτω μόνο δειγματοληπτικά ένα μικρό απόσπασμα από την ανταπόκριση του κρατικού Αθηναϊκού - Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων κι ένα από την κάλυψη της Ε.Σ., για να βγουν τα αναγκαία συμπεράσματα.

Α.Μ.Π.Ειδήσεων: «Από την πλευρά του, ο Αλέκος Αλαβάνος είπε πως το εγχείρημα προέκυψε από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει συνολικά η κοινωνία και ο κόσμος της εργασίας, και ως σχέδιο φιλοδοξεί να βελτιώσει την καθημερινότητα των πολιτών από τις πρώτες κιόλας μέρες της εφαρμογής του. Ο κ. Αλαβάνος πρόσθεσε πως μέσα από αυτό το σχέδιο ενεργοποιείται η φιλοπατρία και για αυτό απηύθυνε πρόσκληση σε «όσους δεν έχουν λερώσει τα χέρια τους με κανένα μνημόνιο να συμβάλουν στη βελτίωση της πατρίδας μας» όπως τόνισε χαρακτηριστικά. Επιπλέον υπογράμμισε πως ο κόσμος έχει απογοητευτεί από το δημοψήφισμα και μετά και έθεσε το ερώτημα «άραγε σε ποιες δημοκρατίες το ΟΧΙ έγινε ΝΑΙ»...

Ε.Σ.: «Είναι δικαίωμα του κ. Αλαβάνου να έχει όποια γνώμη θέλει για μας. Η έφεση που έχει στις κραυγές και τους αφορισμούς είναι ευρέως γνωστή…. Δεν γνωρίζαμε ότι ο κ. Αλαβάνος δίνει πιστοποιητικά πολιτικών και κοινωνικών φρονημάτων στον Τύπο. Το μάθαμε κι αυτό. Κι ήταν λυπηρό ότι κανείς από τους παρευρισκόμενους- διοργανωτές της συνέντευξης Τύπου δεν φρόντισε να διαχωρίσει τη θέση του. Σημείο των καιρών; Ισως. Το βέβαιο είναι πως ο κατήφορος διαφέρει από τον ανήφορο ανάλογα με την κατεύθυνση που ακολουθείς...»

Το πρόβλημα δεν είναι ούτε οι περισσότεροι δημοσιογράφοι της Ε.Σ., ούτε οι συνεργάτες της, κάποιοι από τους οποίους είναι εξαιρετικοί, ούτε βέβαια το αναγνωστικό της κοινό. Αλλά ότι κανένα, απολύτως κανένα, από τα μέσα ενημέρωσης που ήταν στην Συνέντευξη δεν είχε ανάλογη στάση επιθετικής ταύτισης με τη λογική Συριζα όπως η Ε.Σ.

Διαβάστε περισσότερα...

Α.Αλαβάνος: «Η Ελλάδα χρειάζεται επαναστατικές αλλαγές» Συνέντευξη στη Δ. Αθανασοπούλου

Α.Αλαβάνος: «Η Ελλάδα χρειάζεται επαναστατικές αλλαγές»

Συνέντευξη στη Δ. Αθανασοπούλου

Το κείμενο που ακολουθεί είναι  η συνέντευξη του Αλέκου Αλαβάνου που δόθηκε στη δημοσιογράφο Δήμητρα Αθανασοπούλου και δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Ελευθερία του Τύπου στις 24.9, συμπεριλαμβανομένης της εισαγωγής. Ο τίτλος της εφημερίδας ήταν: «Εκτιμώ περισσότερο ένα δεξιό πολιτικό που είναι ειλικρινής, παρά έναν αριστερό που λέει συνεχώς ψέματα». Η φωτογραφία είναι του Άγγελου Λιάγκα κι επίσης προέρχεται από την εφημερίδα.

«Οι εικόνες που σχηματίζονται από τις λέξεις του ταλαντεύονται ανάμεσα στο βιβλικό και στο ψυχογραφικό. Ο Αλέκος Αλαβάνος φέρει ακόμα βαρέως το γεγονός πως πρότεινε κάποτε τον Αλέξη Τσίπρα «δοκιμαστικά» για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Η δοκιμή απέτυχε, μας λέει στο πλαίσιο μιας συνέντευξης για όλα και για όλους. Ο πρωθυπουργός της χώρας είναι πάντα για εκείνον ό,τι ήταν ο Ιούδας για τον Ιησού. Νιώθει τόσο προδομένος όσο και ο ελληνικός λαός, ομολογεί. Το πιο επικίνδυνο είναι, όμως, η «σχιζοφρενική πολιτική που κάνει την Ελλάδα να ζει σε μια τρέλα που διαπερνά τα σπίτια μας».

Η ματιά του Αλέκου Αλαβάνου είναι εμφανώς επηρεασμένη από την ψυχίατρο σύζυγό του. Γι’ αυτό και κατά τη διάρκεια της κουβέντας επανέρχεται σε πολιτικά ζητήματα με σχεδόν ψυχαναλυτικό βλέμμα.

Συναντήσαμε τον πρόεδρο της πολιτικής πρωτοβουλίας «Σχέδιο Β» στο γραφείο του, στην καρδιά του αθηναϊκού άβατου, σε ένα κτίριο πνιγμένο στα γκράφιτι. Κατέβηκε στην είσοδο για να σηκώσει τις σιδεριές ασφαλείας και να μας υποδεχθεί. Και ενώ μας παρουσίαζε τη δική του «Φιλική Εταιρία» (το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής), μας ανέφερε με νοσταλγία πως λίγα βήματα πιο πέρα ήταν το σχολείο του από το οποίο πήρε απολυτήριο έχοντας στο βιογραφικό του «διαγωγή κοσμία» τρεις φορές. Γιατί κάπνιζε και είχε μακριά μαλλιά.

Ο ιδρυτής της... Φιλικής Εταιρίας των Εξαρχείων αρνείται το «στίγμα του μεγαλοαστού που μεγάλωσε σε παλάτια» και θυμάται το πρώτο του κοστούμι, το μεταποιημένο γαμπριάτικο του πατέρα του με μπαλώματα στα γόνατα. Χαρακτηρίζει την κυβέρνηση «ένα είδος μπουρλέσκ», τονίζοντας πως δεν είναι καν ελληνική, ενώ ταυτόχρονα σημειώνει: «Τέτοια έλλειψη ευαισθησίας, τσαπατσουλιά και τέτοια σχιζοφρενικά μηνύματα δεν έχουν υπάρξει ξανά». Γι’ αυτό και εκτιμά περισσότερο έναν δεξιό πολιτικό που είναι ειλικρινής, παρά έναν αριστερό ψεύτη. Ο Τσίπρας, άλλωστε, δεν είναι παρά «συνυποψήφιος με τη Γεννηματά, τον Ραγκούση, τον Καμίνη για την αρχηγία του χώρου από το ΠΑΣΟΚ» καταλήγει.

Οσο για την επιστροφή στη δραχμή; Θα ήταν φανατικός οπαδός του ευρώ αν μπορούσε να μας εξασφαλίσει μια αξιοπρεπή διαβίωση, αναφέρει, ενώ μας αραδιάζει μια σειρά από «όρους για την παραμονή μας στην ευρωζώνη». Ο πρώην πρόεδρος του μεγαλύτερου κόμματος του ΣΥΡΙΖΑ, του Συνασπισμού της Αριστεράς των Κινημάτων και της Οικολογίας παραμένει αναμφίβολα αιώνιος εραστής της πλουραλιστικής - λαϊκής γειτονιάς των Εξαρχείων. Μας εξηγεί γιατί την επέλεξε για το «Σχέδιο Β», ενώ μας ξεναγεί στον πολυχώρο του, όπου κυριαρχεί ένα τραπέζι πινγκ-πονγκ και φωτογραφίες με πρόσωπα προσφύγων στους τοίχους.

Ποια θεωρείτε πως είναι η δική σας ευθύνη για την κατάσταση της χώρας; Κι ας μην υπήρξατε μέλος καμίας κυβέρνησης από εκείνες που μας έφεραν ως εδώ…

Ο καθένας μας φέρει τη δική του ευθύνη. Ασφαλώς ένα θέμα είναι η ενοχή που έχω στη συνείδησή μου για το ότι εγώ τον πρότεινα δοκιμαστικά. Η δοκιμή έγινε δοκιμασία για μένα. Η δοκιμή απέτυχε. Εχω ήσυχη όμως τη συνείδησή μου, γιατί μέσα σε λίγους μήνες αναγνώρισα περί τίνος πρόκειται και το διατύπωσα δημόσια. Και επέλεξα μια θέση εκτός του σκηνικού των μνημονιακών δυνάμεων.

Γιατί τον ξεχωρίσατε τότε; Υπήρξατε, τελικά, μέντοράς του;

Και ο Χριστός ξεχώρισε τον Ιούδα ανάμεσα σε δεκάδες χιλιάδες Ιουδαίους. Δεν είμαι μέντορας κανενός. Αν ήμουν ο μέντορας του, δεν θα ήταν έτσι. Εκανα μια δοκιμή η οποία κατέληξε σε πραξικόπημα, στην εκπαραθύρωσή μου δηλαδή από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ.

Νιώθετε πάντα προδομένος;

Νιώθω ό,τι νιώθει ο ελληνικός λαός. Αλλά η προδοσία είναι χαρακτηριστικό όλης της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν πρόδωσε μόνο την Αριστερά, πρόδωσε όλη την κοινωνία.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο του πρωθυπουργού για τον Ανδρέα Παπανδρέου;

Εριξα μια ματιά. Δεν έχει καμία σημασία τι γράφει. Σημασία έχει τι επιδιώκει. Επιδιώκει να κρατήσει ένα μέρος των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ. Με άλλα λόγια, ο Τσίπρας είναι συνυποψήφιος με τη Γεννηματά, τον Ραγκούση, τον Καμίνη για την αρχηγία του χώρου από το ΠΑΣΟΚ. Μια πράξη δηλαδή εντελώς γελοία.

Εσείς που τον γνωρίζετε θεωρείτε πως ταυτίζεται με τον Ανδρέα Παπανδρέου ή θέλει απλώς να πλασάρεται έτσι;

Τι να σας πω, ρωτήστε τον ψυχίατρό του! Νομίζω γενικά πως η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θέλει να έχει μια επιρροή εκλογικά στην παλιά βάση του ΠΑΣΟΚ.

Πιστεύετε πως η Κεντροαριστερά θα έχει ελπίδες στις επόμενες εκλογές;

Κάτι συσπειρώνει. Αλλά ΣΥΡΙΖΑ και Δημοκρατική Συμπαράταξη είναι και τα δύο βουτηγμένα στις ίδιες αμαρτίες, σε αυτή την υποταγή.

Και η Δεξιά;

Εχουν τις ίδιες ευθύνες.

Πόσο αμφίθυμη είναι η κυβέρνηση απέναντι στις επενδύσεις; Σας ρωτάω με αφορμή την πρόσφατη ανακοίνωση της αποχώρησης της Eldorado.

Η κυβέρνηση έχει γίνει ένα είδος μπουρλέσκ. Βλέπουμε κάθε υπουργό να λέει άλλα πράγματα. Χρειάζεται μια συνεννόηση ανάμεσα σε μια ελληνική κυβέρνηση, με τους εργαζόμενους, τους κατοίκους, τους επιστήμονες. Αλλά εμείς δεν έχουμε ελληνική κυβέρνηση - και οι εργαζόμενοι και επιστήμονες και οι κάτοικοι ώστε να δοθεί η πιο κατάλληλη. Οσον αφορά την επένδυση, είναι σημαντικό να διαμορφωθούν οι περιβαλλοντικοί όροι, για να δούμε εάν η εταιρεία αυτή εντάσσεται σε αυτούς τους όρους.

Πόσο σχιζοφρενικά μηνύματα αποστέλλει ο ΣΥΡΙΖΑ;

Εχει μια μεγάλη τεχνική ικανότητα να στέλνει σχιζοφρενικά μηνύματα στην κοινωνία, να είναι όλα και «ναι» και «όχι». Βοηθά την Ελλάδα να ζει σε μια τρέλα που διαπερνά τα σπίτια μας. Εχει χρυσό μετάλλιο ανάμεσα σε όλες τις κυβερνήσεις που έχουν υπάρξει μετά την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Είναι η μοναδική που κατάφερε να παραδώσει όλη την εθνική-λαϊκή περιουσία στους ξένους.

Διαπιστώνω πως έχετε μια ματιά πιο ψυχογραφική - ψυχαναλυτική πάνω στην πολιτική. Πόσο έχει καθορίσει το βλέμμα σας η κοινή σας ζωή με μια ψυχίατρο;

Το να έχεις το βλέμμα μιας ψυχιάτρου στο σπίτι σου είναι σα να ζεις συνεχώς στην αίθουσα ενός Δικαστηρίου Πλημμελειοδικών.  Είναι όμως ένα τρυφερό και καλό βλέμμα. Πιστεύω πάρα πολύ ότι η ψυχολογική ανάλυση των πραγμάτων είναι εξαιρετικά σημαντική για την πολιτική. Δεν ξέρω αν κατάφερα να είμαι καλός μαθητής, φαίνεται πως όχι.

Προέρχεστε από μια πολιτική οικογένεια. Από πότε η πολιτική ήταν ξεκάθαρη δική σας επιθυμία κι όχι «πατρική εντολή»;

Ο πατέρας μου συμμετείχε στην πολιτική. Εγώ ήθελα να κάνω και πολιτική, αλλά και κάτι εντελώς διαφορετικό. Αρα έκανα και τα δύο. Συμμετείχα στην πολιτική με διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι ο πατέρας μου. Εγινα και επαναστάτης, πέρασα στην κομμουνιστική Αριστερά. Το Πολυτεχνείο ήταν καταλύτης τότε, διαφοροποίησε όλη την κοινωνία που ήταν αδιάφορη για την πολιτική.

Πόσο συμβατό είναι ένας πολιτικός με τεράστια ακίνητη περιουσία, όπως σας αποδίδουν, να κατανοεί τον λαό και να παλεύει γι’ αυτόν;

Δεν έζησα σε κανένα παλάτι πιτσιρικάς. Πήρα από το σπίτι μου, όχι τις ιδέες της Αριστεράς, αλλά κάποιες καλές χριστιανικές αρχές που είχαν οι γονείς μου να καταλαβαίνω τι σημαίνει να είσαι μαζί με τον κόσμο που υποφέρει. Το πρώτο κοστούμι που φόρεσα ήταν στην Γ’ Γυμνασίου και ήταν μεταποιημένο το γαμπριάτικο του πατέρα μου, το οποίο είχαν βάλει προηγουμένως δύο αδέλφια μου και είχε μπαλώματα στα γόνατα.

Στα σχολικά θρανία υπήρξατε αμφισβητίας;

Στα έξι χρόνια της δευτεροβάθμιας πήρα τρεις κοσμίες. Είχα μακριά μαλλιά και κάπνιζα σε μια εκδρομή του σχολείου με άλλους συμμαθητές με τους οποίους παραμένω καλός φίλος.

Τι είδους εμπειρία ήταν για εσάς ο Στρατός;

Είχα στρατευτεί αναγκαστικά με την απόφαση του Παπαδόπουλου να πάρει έναν ορισμένο αριθμό φοιτητών από τα πανεπιστήμια με το ζόρι διακόπτοντας την αναβολή. Οι συνθήκες ήταν άγριες. Θυμάμαι μόνο τον διοικητή μου στην Ορεστιάδα που μου είπε «παίρνεις μετάθεση στη Αθήνα». Εγώ χάρηκα και ρώτησα σε ποια μονάδα. Αλλά με έστειλε στρατιωτική φυλακή στο ΕΑΤ/ΕΣΑ.

Ποιο είναι το βασικό κριτήριο με το οποίο κρίνετε έναν πολιτικό;

Η ειλικρίνεια είναι το πρώτο κριτήριο για να κρίνεις έναν πολιτικό. Εγώ εκτιμώ περισσότερο έναν δεξιό πολιτικό που είναι ειλικρινής, παρά έναν αριστερό που λέει συνεχώς ψέματα.

Ποιους πολιτικούς είχατε πρότυπο από την εφηβεία σας μέχρι σήμερα;

Τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, τον Αλιέντε, τον Μαχάτμα Γκάντι. Αργότερα, στη γνωριμία μου με την αριστερή κουλτούρα, τον Μαρξ και πολλές φορές έβρισκα το ίνδαλμά μου σε πρόσωπα μυθιστορημάτων.

Ποιων συγγραφέων;

Συγγραφείς όπως ο Ντοστογέφσκι, ο Τολστόι, ο Μπαλζάκ έπαιξαν μεγάλο ρόλο.

Ο Ντε Γκολ έλεγε πως προτιμά να προδώσει τους ψηφοφόρους, παρά τη χώρα. Ποια προδοσία δεν συγχωρείτε;

Κάτι πολύ άγριο. Και άγριο είναι να είσαι εχθρός του λαού.

Οπως;

Βγείτε έξω και ρωτήστε. Τους ξέρει ο λαός. Θα σας πει.

Τι μας δείχνει η διαχείριση της υπόθεσης του ναυαγίου με την πετρελαιοκηλίδα στον Σαρωνικό;

Αντιμετωπίστηκε με τον χειρότερο τρόπο. Ο ΣΥΡΙΖΑ έδειξε πως είναι μια δύναμη όχι μόνο αντιλαϊκή, αλλά και αντιοικολογική. Μέχρι τώρα επιχειρούσε να δείξει πως έχει άλλα χαρακτηριστικά και κώδικες σε ζητήματα που δεν άπτονται της οικονομίας. Αλλά τέτοια έλλειψη ευαισθησίας, τσαπατσουλιά και τέτοια σχιζοφρενικά μηνύματα δεν έχουν υπάρξει ξανά.

Σε τι μεταφράζετε εσείς τη βία που αναπτύσσεται στο περιθώριο των τεσσάρων χρόνων από τη δολοφονία του Φύσσα;

Ελάχιστοι θα είχαν διάθεση να ακολουθήσουν τα παιχνίδια της Χρυσής Αυγής αν υπήρχε λογική και ευαισθησία και αίσθηση κοινωνικής δικαιοσύνης. Αν οι Ελληνες μπορούσαν να είναι αξιοπρεπείς.

Φοβάστε όταν γίνονται επεισόδια εδώ στα Εξάρχεια, όπου επιλέξατε να στεγάσετε το PlanB;

Δεν μπορώ να πω ότι νιώθω φόβο. Δεν είναι όμως ευχάριστο. Αισθάνομαι πως δεν στρέφουν τον θυμό τους σε πρωτοβουλίες σαν τη δικιά μας, αλλά ενάντια σε ένα πολιτικό κατεστημένο στο οποίο ευτυχώς δεν ανήκω.

Θέλαμε να στεγαστεί σε μία από τις πιο λαϊκές και φτωχικές γειτονιές της Αθήνας. Και υπάρχουν αρκετές, για να μην πω πως όλες -εκτός από κάποιες γνωστές-, που έχουν τεράστια κοινωνικά προβλήματα. Εδώ βρήκαμε έναν καλό χώρο -γραφεία, πολιτιστικό κέντρο και χώρο συγκεντρώσεων- σε καλές συνθήκες. Τα Εξάρχεια έχουν τη δική τους ιστορία. Για πολλούς είναι γοητευτική. Οπως για μένα, για παράδειγμα, γιατί έχω περάσει εδώ τα πανεπιστημιακά μου χρόνια. Η Νομική, στης οποίας το οικονομικό τμήμα πήγαινα, ήταν στη Σόλωνος. Οπότε εδώ είναι η γειτονιά μου. Και, κατά τύχη, από το άλλο παράθυρο μπορείτε να δείτε και το σχολείο στο οποίο πήγαινα. Στο Βαρβάκειο. Ως απογευματινό γυμνάσιο-λύκειο στεγαζόταν τότε στο κτίριο ενός πρωινού δημοτικού σχολείου.

Πώς σας αντιμετωπίζουν στη γειτονιά;

Σαν έναν γείτονα. Ελπίζω πως δεν είμαι κακός γείτονας.

Ως παλιός Εξαρχειώτης, πώς βλέπετε την εξέλιξη των Εξαρχείων;

Είναι μια συνοικία η οποία δημιουργεί μια ένταση. Θεωρώ πως τη μεγάλη ευθύνη την έχουν εκείνοι που έχουν οδηγήσει τα πράγματα εκεί ώστε να υπάρχει σε κάθε σπίτι, σε κάθε γειτονιά ένταση μέσα στον χώρο. Και είναι φυσικό να εκδηλώνεται με έντονο τρόπο από ένα μεγάλο κομμάτι των νέων ανθρώπων.

Πιστεύετε πως είναι καλό να υπάρχει μια αυτόνομη συνοικία, όπως έχουμε δει να συμβαίνει στην Ανεξάρτητη Δημοκρατία του Ούζουπις στο Βίλνιους, μια ανεξάρτητη πόλη μέσα στην πόλη που εφαρμόζει το δικό της Σύνταγμα και τους δικούς της νόμους;

Αναφέρεστε στη Μονμάρτρη της Β. Ευρώπης. Ενδιαφέρουσα είναι η τρέχουσα εμπειρία στη Νάπολι, η οποία έχει έναν προοδευτικό δήμαρχο τώρα ο οποίος στηρίζεται και σε πολλές κινηματικές οργανώσεις. Αυτός ο δήμαρχος έδωσε για αυτοδιαχείριση έξι-επτά ιστορικά σημεία της πόλης. Τα έδωσε σε μη κυβερνητικές οργανώσεις και άλλες οργανώσεις νέων, οι οποίες έκαναν εκδηλώσεις και δεν τα άφησαν να γερνούν. Υπέστη κριτική από τον συντηρητικό κόσμο. Αν δείτε, και εδώ υπάρχουν πολλοί χώροι καταλήψεων που λειτουργούν έτσι χωρίς να δημιουργούν πρόβλημα. Εχουν αναπτύξει πολιτιστικές δραστηριότητες ή δράσεις για τους πρόσφυγες.

Είναι εφικτό, λοιπόν, να λειτουργήσει το άβατο; Πώς πρέπει να διαχειριστεί μια κυβέρνηση το ζήτημα των Εξαρχείων;

Μπορούν να υπάρξουν κομμάτια του αστικού ιστού στα οποία θα δοθεί μια αυτονομία. Πιστεύω πως μπορούν να διαχειριστούν την αυτονομία τους με υπευθυνότητα αν κινηθούν στο πλαίσιο βασικών αρχών, όπως της ειρήνης, της συνύπαρξης. Το ζήτημα των Εξαρχείων είναι ιδιαίτερο θέμα. Και έχει τις δικές του πλευρές. Αυτή τη στιγμή οδηγούμε τη νεολαία σε ακραίο θυμό. Και βλέπουμε πως οι εκδηλώσεις βίας επεκτείνονται περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη στιγμή, κι αυτό είναι το θέμα που θα πρέπει να λύσουμε.

Το «Σχέδιο Β» τι κόσμο προσελκύει;

Είναι κυρίως μια πολιτική πρωτοβουλία, όχι ένα κόμμα. Δεν έχει τους προγραμματισμούς και τους στόχους που βάζει ένα κόμμα. Είναι ένας χώρος που προσπαθεί να παράγει κάποιες πολιτικές απόψεις και κινείται σε έναν χώρο που είναι εξαιρετικά σημαντικός, στο πλαίσιο μιας μεγάλης συσπείρωσης των δυνάμεων της Αριστεράς, μιας Φιλικής Εταιρίας που χρειάζεται η Ελλάδα για να φύγει από αυτή την κατάσταση.

Πώς μπορεί αυτή λοιπόν η Φιλική Εταιρία την οποία περιγράφετε να βγάλει την Ελλάδα από αυτή την κατάσταση;

Η Φιλική Εταιρία ήταν πιο οργανωμένη απ’ όσο είναι τώρα τα κόμματα. Δούλευε με μυστικές τριάδες, με τον τρόπο που δούλευαν οι κομμουνιστικές οργανώσεις τον καιρό της δικτατορίας. Μιλάω για συμμαχία δυνάμεων με διαφορετικές προελεύσεις, που μπορούν να γίνουν φίλοι κι όχι να είναι αντίπαλοι, να είναι εταίροι σε μια προσπάθεια ανασυγκρότησης της Ελλάδας.

Πώς θα επιτευχθεί η ανασυγκρότηση;

Ο τρόπος είναι ο κώδικας που θα χρησιμοποιήσει, να δώσει κάτι που λείπει από τα πολιτικά κόμματα σήμερα. Αυτό είναι η απόλυτη ειλικρίνεια στη συνεννόηση με τους πολίτες.

Ολα αυτά θα περάσουν μέσα από την επιστροφή στη δραχμή;

Η επιστροφή ή μη στη δραχμή έρχεται σε δεύτερο πλάνο. Η προτεραιότητα είναι να δοθούν απαντήσεις σε ουσιαστικά ζητήματα, να υπάρξει ρευστότητα στην αγορά, να έχει αγοραστική δύναμη ο κόσμος για να ζήσει με αξιοπρέπεια, να υπάρξουν επενδύσεις, να είναι φιλικές οι τράπεζες προς την κοινωνία και τις δυνάμεις ανάπτυξης, να αλλάξει το φορολογικό σύστημα. Δηλαδή να έχουμε ένα αναπτυξιακό φορολογικό σύστημα που δεν θα έχει ως κύρια πηγή εισοδήματος τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους. Αν μου πείτε πως όλα αυτά τα πράγματα μπορούν να γίνουν μέσα στο ευρώ, εγώ θα ήμουν φανατικός οπαδός του ευρώ. Οχι αν μου πείτε μπαρούφες και εξαπατήσεις όπως ο ΣΥΡΙΖΑ. Είναι κωμωδία, αλλά κυρίως τραγωδία για τον ελληνικό λαό.

Οι υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ πριν από τις εκλογές ποιες ήταν;

Πιστεύω πως ήταν απάτη. Ηταν μια κυβέρνηση που δεν ήξερε τίποτα απολύτως, ήξερε μόνο πως ήθελε να κάτσει στην εξουσία.

Μετά τον ΣΥΡΙΖΑ κατέστη αναξιόπιστη η Αριστερά για τον κόσμο;

Είναι ασύλληπτη ζημιά για την Αριστερά. Η μεγαλύτερη δυσκολία είναι να ανοίξεις ένα παράθυρο εμπιστοσύνης στην ψυχή του ελληνικού λαού. Δεν εμπιστεύεται πια κανέναν. Αυτό είναι η μεγάλη πρόκληση για κάθε άνθρωπο που βρίσκεται στην πολιτική, να δημιουργήσει συνθήκες εμπιστοσύνης.

Κατά τη γνώμη σας, ο Αλέξης Τσίπρας πίστευε όσα υποσχόταν;

Είναι δύσκολο το ερώτημα που βάζετε στην πολιτική. Μπορούμε να στιγματίσουμε το να λες πράγματα τα οποία δεν πιστεύεις πως μπορούν να γίνουν. Το δεύτερο που μπορούμε να στιγματίσουμε είναι να αφήνεις τον εαυτό σου να πιστεύει πράγματα τα οποία δεν μπορούν να γίνουν.

Στην περίπτωση του πρωθυπουργού τι θεωρείτε πως συνέβη;

Στην περίπτωσή του ισχύουν και τα δύο. Σε βολεύει το να εξαπατάς τον κόσμο, αλλά και τον ίδιο σου τον εαυτό. Αρκύσε η στοιχειώδης γνώση και παρακολούθηση στη νομισματική ένωση και στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Τι είναι πιο επικίνδυνο;

Εγώ τα βρίσκω και τα δύο καταστροφικά. Ολες οι πολιτικές δυνάμεις θα έπρεπενα είναι σε ένα είδος υπαρξιακού στοχασμού. Εχει αλλάξει τόσο πολύ η πραγματικότητα.

Το ΚΚΕ δεν θα μπορούσε να διαδραματίσει κάποιον ρόλο στη νέα πραγματικότητα;

Θα μπορούσε να παίζει κεντρικό ρόλο στα πράγματα. Εχει μια παράδοση, αλλά είναι πολύ κλεισμένο στον εαυτό του. Αλλά αν είσαι τόσο κλεισμένος στον εαυτό σου και δεν εμπιστεύεσαι κάποιους από τους γείτονές σου, τους συγγενείς σου, τους φίλους σου, ακολουθείς μια πορεία εντελώς μοναχική και δεν προσφέρεις αυτό που έχει ανάγκη ο ελληνικός λαός.

Στην Ελλάδα πρέπει να γίνουν επαναστατικές αλλαγές. Και δεν εννοώ συγκρούσεις και αιματοχυσίες. Πρέπει να αλλάξουμε τα πράγματα σε βάθος. Για παράδειγμα, αν θέλουμε να αποκτήσουμε ένα άλλο παραγωγικό μοντέλο, πρέπει να αλλάξουμε εντελώς τις προτεραιότητες και τις λειτουργικές αρχές της εκπαίδευσής μας.

Προς ποια κατεύθυνση;

Να αξιοποιήσουμε μεθόδους εκπαίδευσης άλλων χωρών με μεγάλη εμπειρία, όπως οι σκανδιναβικές. Χωρίς να εγκαταλείψουμε τη γενική και ανθρωπιστική παιδεία, να πάρουμε παράδειγμα από χώρες που έχουν αναπτύξει προηγμένη τεχνολογία -παρά το μέγεθος της-, όπως και πάλι η Σουηδία.

Οσο σας ακούω τόσο πιο σίγουρη είμαι πως έχετε αρκετά κοινά με το κόμμα του Λαφαζάνη και δεν καταλαβαίνω γιατί δεν είστε μαζί του.

Στα περισσότερα συμφωνούμε και σε κάποια λίγα διαφωνούμε. Αυτή είναι η προσπάθεια που κάνουμε, να συσπειρώσουμε τον Λαφαζάνη, να συσπειρώσουμε την Κωνσταντοπούλου, τη Σακοράφα, τον Λαπαβίτσα, τη Βαλαβάνη.

Με τον Γιάνη Βαρουφάκη θα μπορούσατε να συνεργαστείτε;

Σε κάποια σημεία είμαστε κοντά. Εχει πολύ μεγάλες ευθύνες για αυτό που έχει γίνει. Εθεσε σε αμφισβήτηση την ίδια του την αξιοπιστία, ενώ είναι ένας πολύ αξιόλογος επιστήμονας και άνθρωπος με μεγάλη κουλτούρα, ένας άνθρωπος που έχει γνώση του διεθνικού, ξέρει να κινείται με διεθνή θέματα. Στο θέμα της ευρωζώνης έχει διαφορετική άποψη σε σχέση με την έξοδο, και γι’ αυτό δεν μπορούμε να συνεργαστούμε. Δεν διάβασα το βιβλίο του, μόνο αποσπάσματα στον Τύπο. Οσοι ήταν στα κομβικά σημεία της διαπραγμάτευσης έχουν ευθύνες. Δεν σε ευνοεί να βγάζεις ακαδημαϊκές διαλέξεις σε συμβούλιο υπουργών.

Πώς διαχωρίζετε τον αριστερό από τον δεξιό λαϊκισμό;

Δεν μου αρέσει το αρνητικό πρόσημο στον λαϊκισμό. Γιατί είναι μια λέξη που ετυμολογικά προέρχεται από τον λαό. Αλλο να είσαι δημαγωγικός. Δημαγωγικός είσαι όταν λες ότι θα κάνεις κάτι ενώ ξέρεις ότι δεν μπορείς.

Και πότε είναι κάποιος λαϊκιστής;

Λαϊκός θα έλεγα. Λαϊκός είναι αυτός που νοιάζεται για μια οικογένεια σε μια συνοικία όπου τα περισσότερα μέλη είναι άνεργοι, για τους νέους ανθρώπους που δεν έχουν προοπτική.

Οπως;

Ο Κόρμπιν στη Βρετανία, που είναι ο μεγάλος νικητής των εκλογών.

Και ο Μελανσόν στη Γαλλία;

Ναι, είναι ένας καλός ομιλητής που τον ακούν και οι νέοι άνθρωποι. Βλέπετε τα ποσοστά δημοφιλίας του Μακρόν πόσο χαμηλά έχουν πέσει.

Να κλείσουμε αποσαφηνίζοντας κάτι από το παρελθόν. Κάποτε συνδέσατε τον Κώστα Καραμανλή με τη Μαφία. Τι εννοούσατε και κατά πόσον το πιστεύετε;

Δόθηκε μια τέτοια εικόνα ύστερα από μια αντιπαράθεση στη Βουλή. Δεν θυμάμαι καλά, αλλά δεν εννοούσα κάτι τέτοιο για τον Κώστα Καραμανλή. Μάλλον είχα πει πως αυτό που συνέβαινε «θυμίζει φιλμ της Μαφίας» - έργο με τον Ρόμπερτ ντε Νίρο! Νομίζω δεν είναι βρισιά, είναι κολακευτικό να παρομοιάζεις κάποιον με τον Ντε Νίρο.

Διαβάστε περισσότερα...

Α. Αλαβάνος: «Ο Τσίπρας θα υπογράψει το δήθεν τέλος των μνημονίων όχι με μελάνι, αλλά με το αίμα του λαού»

Σχέδιο Β – 9.7.2017

Α. Αλαβάνος: «Ο Τσίπρας θα υπογράψει το δήθεν τέλος των μνημονίων όχι με μελάνι, αλλά με το αίμα του λαού»

Η κατάληξη της ομιλίας του Α. Αλαβάνου στο στρογγυλό τραπέζι με τη ζωή Κωνσταντοπούλου και τον Παναγιώτη Λαφαζάνη και με θέμα «Εναλλακτική Λύση Διεξόδου – Μέτωπο Ανατροπής», οργανωμένο από την ΛΑΕ.

«Είναι προκλητικό, αλλά και κωμικό μαζί, να μιλάει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ για τέλος των μνημονίων. Όταν έχει συμφωνήσει για νέα σκληρά μέτρα ενάντια στην κοινωνία, για τα φορολογικό, για το ασφαλιστικό, για τα εργασιακά, όπου όχι μόνο θα εμφανίζονται κάθε επόμενη  Πρωτοχρονιά ως μακάβρια δώρα του Άη -Βασίλη, αλλά θα φτάσουν μέχρι το 2060, μισό αιώνα περίπου από τώρα.

Ο Δραγασάκης μάλιστα εμφανίσθηκε χτες λέγοντας ότι «το τέλος των μνημονίων θα έχει αριστερή υπογραφή». Τι δουλειά έχει η αριστερά, μια παράταξη με θυσίες, γενναιότητα και όραμα, με τα πεπραγμένα και τα πραττόμενα του μνημονιακού υποκόσμου; Η ιστορία θα μιλήσει κάποτε και θα είναι αδυσώπητη. Στο εικονοστάσι της εξάρτησης και της υποταγής στους ξένους, ο Τσίπρας θα είναι δίπλα στον Μαρκεζίνη, ο Δραγασάκης δίπλα στον Ανδρουτσόπουλο και ο Καμένος δίπλα στον Παττακό.

Η υπογραφή στα μνημόνια, είτε στην αρχή, είτε στη μέση, είτε στο δήθεν τέλος τους, δεν είναι με μελάνι. Είναι με το αίμα του ελληνικού λαού.

Ας προσέξουμε να μη συσχετισθούμε με αυτόν τον σκοτεινό κόσμο. Μπορεί όμως να το κάνουμε, άθελά μας. Και το έχουμε κάνει. Άθελά μας, αλλά με πολύ μεγάλη ευθύνη στις πλάτες μας. Η πολυδιάσπαση στο χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς, κι ευρύτερα στο χώρο της προγραμματικής αναζήτησης μιας εναλλακτικής λύσης έξω από τις εντολές της Ευρωζώνης, εκ των πραγμάτων προσφέρει ένα μεγάλο πλεονέκτημα στον ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Πρόκειται για αυτό που γράφει πριν δύο μέρες με θλίψη ο δημοσιογράφος SimonKuperτων «FinancialTimes», ότι το μόνο που πρόσφερε στην Ελλάδα το κυβερνητικό κόμμα είναι ότι «ο λαός πιστεύει ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση, δεν υπ΄ρχει διέξοδος».

Χαίρομαι ειλικρινά λοιπόν σήμερα που είμαι στο ίδιο τραπέζι με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τον Παναγιώτη Λαφαζάνη. Χαίρομαι γιατί το θέμα μας είναι η «Εναλλακτική Λύση Διεξόδου», αλλά και το «Μέτωπο», η μεγάλη λαϊκή συνεργασία που μπορεί να αλλάξει τα πράγματα. Χαίρομαι γιατί έχετε μαζευτεί τόσες πολλές και πολλοί να μας ακούσετε. Χαίρομαι γιατί ανάμεσά σας είναι πολλοί νέοι άνθρωποι. Χαίρομαι γιατί όταν σας ανακοινώθηκαν οι ομιλητές, που τους ξέρατε ήδη, το ζωηρό και παρατεταμένο χειροκρότημα ήταν ενιαίο, δεν καταλάβαινα τι ανήκει στη Ζωή, τι στον Παναγιώτη, τι σε μένα. Καταλαβαίνω τώρα ότι όλο ανήκει στην «Ενότητα».

Εμείς οι τρεις είμαστε ένα τυχαίο δείγμα μέσα σε ένα πλήθος οργανώσεων και κινήσεων που μάχονται για μια άλλη πορεία της πατρίδας μας. Μπορούσαν να ήταν κάποιοι άλλοι στη θέση μας εδώ. Είναι σημαντικό ότι έγινε, μετά από μια πολύ θετική πρωτοβουλία της ΛΑΕ να προσκαλέσει ομιλητές από άλλα σχήματα να μιλήσουνε στη μεγάλη συγκέντρωση που διοργάνωσε, χωρίς καν στην είσοδο να μας ζητηθούν διαβατήρια.

Η πολυδιάσπαση αυτή με είχε κάνει απαισιόδοξο τα τελευταία χρόνια. Από την παρουσίαση όμως του βιβλίου της Νάντιας Βαλαβάνη και μετά, όπου είχε οργανωθεί ένα αντίστοιχο πολύχρωμο τραπέζι κάτι άρχισε να αλλάζει. Τα πρώτα χελιδόνια της συνεννόησης, λίγα στην αρχή, άρχισαν να πετάνε.

Ας προχωρήσουμε λοιπόν με θάρρος και με ταχύτητα σε διάφορες μορφές θετικής συνεργασίας και συζήτησης και συνεννόησης, σεβόμενοι τη διαφορετικότητά μας, που θα πυροδοτήσει τη δημιουργία ενός ευρύτατου Λαϊκού Μετώπου. Εγώ δεν θα το έλεγα της «Ανατροπής» όπως είναι στον τίτλο στης συζήτησης, αλλά της «Απελευθέρωσης». Που θα ανοίξει τους κλειστούς εδώ μια δεκαετία ορίζοντες της επιβίωσης, της αξιοπρέπειας, της απασχόλησης, της ανασυγκρότησης, της προόδου, της παιδείας, της έρευνας, της τεχνολογίας.

Αυτή τη μαζική μετατόπιση από την ημερήσια διάταξη των κομμάτων του συστήματος σε μια άλλη θεματολογία με επίκεντρο τη λιτότητα και τον ρόλο του κράτους, την είδαμε να συμβαίνει μέσα σε λίγες μέρες στις εκλογές στη Βρετανία και τη Γαλλία. Στην Ελλάδα της ακραίας ύφεσης και της ακραίας αδικίας θα γίνει με πολλαπλάσια δύναμη και μεγαλύτερο βάθος.

Είμαι αισιόδοξος. Πιστεύω ότι μετά το καλοκαίρι θα έχουν γίνει και άλλα βήματα μπροστά. Η εικόνα θα είναι πιο όμορφη.

Είμαστε τώρα βραχονησίδες, δεν μας σαρώνουν τα άγρια κύματα. Όταν συνειδητοποιήσουμε όμως ότι όλοι μαζί αποτελούμε Αρχιπέλαγος, ο κόσμος και ο υπόκοσμος των μνημονίων θα σαρωθεί».

Διαβάστε περισσότερα...
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Μπόταση 6, Εξάρχεια, 1ος όροφος 

info@sxedio-b.gr

210 3810040