Σχέδιο Β

Σχέδιο Β

Το Σχέδιο Β συγκροτήθηκε σε πολιτική κίνηση τον Μάιο του 2013. Σχέδιο Β σημαίνει σε πρώτο στάδιο την αποχώρηση από τη ζώνη του ευρώ, που στην πορεία μπορεί να οδηγήσει όχι μόνο σε έξοδο από την κρίση και απαλλαγή από τα δεσμά των δανειστών, αλλά να αποτελέσει την αρχή για μια νέα Ελλάδα.

URL Ιστότοπου:

"Μεταξύ Συριζα και ΚΚΕ βρίσκεται η ΝΔ..." Συνέντευξη του Αλέκου Αλαβάνου στο Βήμα της Κυριακής

"Μεταξύ Συριζα και ΚΚΕ βρίσκεται η ΝΔ..."

συνέντευξη του Αλέκου Αλαβάνου στο Βήμα της Κυριακής

Η συνέντευξη τού Αλέκου Αλαβάνου που ακολουθεί δημοσιεύθηκε στο Βήμα της Κυριακής 15 Ιουλίου.

«Από το τέλος του Εμφυλίου και μετά, καμία συντηρητική ή αντιδραστική πολιτική δύναμη δεν έχει κάνει, με τόση επιτυχία μάλιστα, ανάλογη επίθεση στην Αριστερά όσο ο ΣΥΡΙΖΑ» δηλώνει ο Αλ. Αλαβάνος ενώ προειδοποιεί: «Ερχεται όμως η στιγμή για τον πέλεκυ της δικαιοσύνης». Ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ μιλάει στη συνέντευξη που ακολουθεί για όλα: το δημοψήφισμα, την έξοδο από το Μνημόνιο, την εποπτεία, το χρέος, τη συμφωνία των Πρεσπών, αλλά και για τους στόχους της Πρωτοβουλίας των «114» στην οποία συμμετέχει: «Θέλουμε να ενώσουμε τις διάσπαρτες νησίδες αντίστασης και δημιουργίας που υπάρχουν σήμερα σε ένα πανίσχυρο Αρχιπέλαγος» αναφέρει, ενώ σχετικά με την προοπτική των εκλογών και τη στάση του Π. Καμμένου δηλώνει: «Οι θεατρινισμοί του Καμμένου και όλου του παρδαλού θιάσου είναι συμπτώματα της βαθιάς τους σήψης εν όψει των εκλογών».

Η διαδικασία συγκρότησης της Πρωτοβουλίας των «114», στην οποία συμμετέχετε, σημαίνει και προετοιμασία για εκλογές;

«Πρόθεσή μας είναι να αρθρώσουμε μια απάντηση στη δικαιολογημένη άποψη της πλειοψηφίας του λαού μας, και ιδιαίτερα των νέων, "κανέναν δεν μπορούμε να πιστέψουμε πια". Απάντηση που στηρίζεται σε ένα συγκροτημένο και σαφές πρόγραμμα ανασυγκρότησης της Ελλάδας και εισόδου της στον 21ο αιώνα, από τον οποίο απουσιάζουμε σήμερα. Θέλουμε να ενώσουμε τις διάσπαρτες νησίδες αντίστασης και δημιουργίας που υπάρχουν σήμερα σε ένα πανίσχυρο Αρχιπέλαγος. Δεν είναι ευκαιριακή εκλογικίστικη προσπάθεια, δεν είναι όμως κι αδιάφορες οι εκλογές».

.

Στο κείμενο των «114» υπάρχει ως μότο μια φράση από το ψήφισμα της «Κυβέρνησης του Βουνού» του '44. Τι ακριβώς πρεσβεύετε;

«Στην προμετωπίδα, μετά από πρόταση του Μανώλη Γλέζου - και είναι τιμή μου να συνυπογράφω το κείμενο μαζί του - αναφέρεται: "Ολες οι εξουσίες πηγάζουν από τον λαό, ανήκουν στο λαό και ασκούνται από τον λαό". Το λέμε στο κείμενο των "114": "Εμπνεόμαστε από τις παρακαταθήκες μεγάλων ιστορικών εθνικών και κοινωνικών αγώνων του λαού μας, από τις ιστορικές στιγμές θυσίας και ανιδιοτέλειας, από την πολύτιμη κληρονομιά δημιουργικού πνεύματος και επινοητικότητας που μας έρχονται από το βάθος του ιστορικού παρελθόντος αυτού του τόπου". Θέλουμε να οικοδομήσουμε ένα γεφύρι που θα ενώνει την ιστορία μας με τα πέτρινα χρόνια της τρόικα».

Στη διακήρυξή σας γίνεται λόγος για ανασυγκρότηση και αναγέννηση της οικονομίας. Εντός ή εκτός της ευρωζώνης;

«Δεν γίνεται μόνο λόγος, αλλά αναγράφονται και οι συντεταγμένες αυτής της πορείας: τόνωση της ενεργού ζήτησης, άμεση αποκλιμάκωση της φορολογίας, επεκτατική δημοσιονομική πολιτική, επενδυτική δράση του Δημοσίου, κατάργηση των πρωτογενών πλεονασμάτων, χρήση των νομισματικών εργαλείων, αναδιαπραγμάτευση του χρέους, δραστικές πρωτοβουλίες για την απασχόληση. Κατά τη γνώμη μου, αυτά απαιτούν την έξοδό μας από το ευρώ. Η ιδιαιτερότητα με τους "114" είναι ότι οι θέσεις αυτές συνυπογράφονται από πρόσωπα της άλλης όχθης, που δεν θέτουν την ίδια προτεραιότητα αλλά συμφωνούν σαφώς ότι σε κάθε περίπτωση πιέσεων, εκβιασμών, εντολών από τις Βρυξέλλες δεν θα γίνεται ούτε βήμα πίσω, όποια συνέπεια κι αν έχει αυτό στη σχέση μας με την ευρωζώνη ή την Ευρωπαϊκή Ενωση. Είναι πολύ πικρά τα διδάγματα από το σχιζοφρενικό αλαλούμ της αοριστίας του ΣΥΡΙΖΑ, για να ανεχθούμε κι εμείς την οποιαδήποτε ασάφεια».

Θεωρείτε ότι υπάρχει χώρος να καλύψετε μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ;

«Ο χώρος μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ καλύπτεται από τη ΝΔ - και δεν το λέω ειρωνικά. Κοινή πολιτική τους είναι η υποταγή στους δανειστές, ο ΣΥΡΙΖΑ όμως είναι ακόμα πιο δεξιά. Οχι μόνο η ΝΔ, αλλά, από το τέλος του Εμφυλίου και μετά, καμία συντηρητική ή αντιδραστική πολιτική δύναμη δεν έχει κάνει, με τόση επιτυχία μάλιστα, ανάλογη επίθεση στην Αριστερά. Ο ΣΥΡΙΖΑ επιτέθηκε και απαξίωσε το στρατηγικό της πλεονέκτημα, τις αξίες του κόσμου της εργασίας που παραδοσιακά τη διέπνεαν: ειλικρίνεια, ευθύτητα, εντιμότητα, μαχητική αγωνιστικότητα για τα δικαιώματα του λαού. Ερχεται όμως η στιγμή για τον πέλεκυ της δικαιοσύνης».

Πριν από λίγες ημέρες ήταν η επέτειος του δημοψηφίσματος του 2015, για το οποίο ο Πρωθυπουργός δήλωσε στη Βουλή υπερήφανος. Πώς το σχολιάζετε;

«Περηφάνια; Για τι πράγμα; Γιατί κατόρθωσαν το ακατόρθωτο, δηλαδή να εφαρμόσουν το "Ναι", όταν η πλειοψηφία του λαού ψήφισε πανηγυρικά "Οχι"; Πού αλλού έχει συμβεί αυτό; Μπορεί ίσως να αισθάνεται περήφανος γιατί τα μαθήματα απάτης, κομπίνας, παραπλάνησης, κυνισμού, δυστυχώς, περνάν στη συμπεριφορά ενός μέρους της κοινωνίας σε έναν τόπο χωρίς ηθικό πια και χωρίς αυτοεκτίμηση».

Πάντως τον Αύγουστο η χώρα βγαίνει από τα μνημόνια. Η κυβέρνηση μιλάει για τέλος της επιτροπείας και μια νέα εποχή. Δεν συμμερίζεστε την αισιοδοξία της;

«Ενας κατά συρροήν φονιάς κάποτε σταματάει. Δεν είναι αθώος, τα πτώματα είναι πτώματα. Τα μνημόνια κάποτε θα σταματούσαν, τα έργα τους όμως παραμένουν: μισθοί, συντάξεις, λιτότητα, φοροληστεία. Κι όχι μόνο, έχουμε νέα μέτρα για Ασφαλιστικό, συντάξεις, ιδιωτικοποιήσεις, έχουμε ενισχυμένη εποπτεία και τριμηνιαίους ελέγχους σαν να είμαστε υπό κατοχή. Ενα είναι το κριτήριο για το τέλος της κρίσης. Η μέση ελληνική οικογένεια. Μπορεί να έχει ασφάλεια για το σπίτι και την υγεία; Μπορούν τα μέλη της να γυρνάνε το απόγευμα κουρασμένοι από τη δουλειά; Μπορεί το πιτσιρίκι να πηγαίνει για αγγλικά ή πιάνο; Μπορούν να καλέσουν τους γείτονες για ένα κυριακάτικο πλούσιο τραπέζι; Τότε μόνο μπορούμε να πούμε ότι αρχίζει νέα εποχή».

«Δεν διστάζουν σε τίποτε προκειμένου να έχουν την πιο μικρή ήττα»

Την απόφαση του Eurogroup για το χρέος, για την οποία μάλιστα ο κ. Τσίπρας φόρεσε και γραβάτα, πώς την κρίνετε;

«Την έχει αποδοκιμάσει το ίδιο το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Δεν συμμετέχει στο πρόγραμμα γιατί διαφωνεί με την άρνηση της ευρωζώνης για μείωση του ελληνικού χρέους. Η συμφωνία του χρέους προβλέπει 2,2% πρωτογενές πλεόνασμα μέχρι το 2060. Οι δανειστές μάς επιβάλλουν δημοσιονομικές πολιτικές όχι για ένα ή τρία χρόνια αλλά για μισόν αιώνα. Είναι προκλητικό, είναι προσβλητικό, είναι παράλογο και μαζί είναι γελοίο».

Αμφισβητείτε την πρόθεση της κυβέρνησης να ανασταλούν κάποια ψηφισμένα οδυνηρά μέτρα όπως η περικοπή συντάξεων και η μείωση του αφορολογήτου;

«Δεν αποκλείεται τίποτε. Δεν διστάζει σε τίποτε προκειμένου να έχει την πιο μικρή ήττα που μπορεί να πετύχει. Για αυτό και αυτή η δουλική στάση απέναντι στη Μέρκελ, που εκδηλώνεται κυρίως με την αδιανόητη προσφορά της Ελλάδας για επαναπροώθηση εδώ προσφύγων που έχουν εισέλθει στη Γερμανία».

Πιστεύετε ότι θα πάμε σε εκλογές λόγω της συμφωνίας με την πΓΔΜ; Και πώς κρίνετε την ίδια τη συμφωνία που επιτεύχθηκε;

«Το θέμα του χρόνου των εκλογών δεν είναι προβλέψιμο σε μια χώρα σε τόσο μεγάλη ρευστότητα. Οσο για τη συμφωνία, στοιχειώδης αρχή της διπλωματίας είναι ότι οι θετικές πλευρές εκκινούν ταυτόχρονα για τις δύο πλευρές, και όχι σήμερα για τη μία και στον αόριστο μέλλοντα και εάν για την άλλη. Κι ακόμα νέα δεδομένα για τη Μακεδονία απαιτούν μιαν άλλη αντίληψη και αναπτυξιακό πρόγραμμα για τη Βόρεια Ελλάδα. Η Θεσσαλονίκη έχει πιο σημαντική γεωστρατηγική σημασία και από την Αθήνα. Εχει τη δυνατότητα να εξελιχθεί σε ένα είδος πρωτεύουσας των ειρηνικών Βαλκανίων, συγκοινωνιακό κόμβο, κέντρο έρευνας, ανάπτυξης, απασχόλησης, παιδείας. Ενα τέτοιο όραμα θα μπορούσε να καθησυχάσει έναν λαό βαθιά πληγωμένο, είτε από τη γερμανοβουλγαρική κατοχή είτε από το ξερίζωμα από τον Πόντο, τη Μικρά Ασία».

http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=1003468&wordsinarticle=%CE%91%CE%BB%CE%B1%CE%B2%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%82

Για πόσο καιρό η οργή των δεσποτών θα αποκαλείται δικαιοσύνη, και η δικαιοσύνη των ανθρώπων θα αποκαλείται βαρβαρότητα ή επανάσταση του Γ. Περάκη

 

 

 

Για πόσο καιρό η οργή των δεσποτών θα αποκαλείται δικαιοσύνη, και η δικαιοσύνη των ανθρώπων θα αποκαλείται βαρβαρότητα ή επανάσταση1

 

Η ζωή τρέχει και τρέχουμε και εμείς. Στην οθόνη του μυαλού μας προβάλλονται χιλιάδες εικόνες και ερεθίσματα. Αλλες φορές τα προσπερνάμαι, άλλες φορές όχι. Κάποιες στιγμές όμως γίνεται η «έκρηξη». Εξοργίσεσαι με αυτά που διαβάζεις και ακούς. Απο πεποίθηση ειρηνόφιλος επιλέγεις να πυροβολείς με τις λέξεις παρά με αληθινές σφαίρες. Τότε αποφασίζεις να συμμετέχεις σε αρχαία τραγωδία.

Πρόλογος

Στο μουσείο της μητρόπολης Βεροίας έχουν ευκαιρία να «διδαχθούν» για τους «ηρωικούς» βασανιστές της Χούντας όσα μικρά παιδιά το επισκεφθούν. Στο μουσείο η ξενάγηση αφορά ενθύμια από βασανιστές της χούντας. Μεταλλικά μπρούτζινα διακριτικά της ΕΣΑ που έφεραν στις επωμίδες τους όσοι υπηρετούσαν σ’ αυτήν, την στολή του βασανιστή της Χούντας Ξ. Τζαβάρα,«Χρυσούν αριστείον ανδρείας» την 31/5/1949 στον τότε Τχη (ΠΖ) Σταματόπουλο Ι. για την «ηρωική δράση» του κατά των «αναρχικών-συμμοριτών» κλπ. Στο μουσείο οι επισκέπτες μπορούν επίσης να «θαυμάσουν» διάφορα εκθέματα, τα οποία υμνούν βασανιστές της Μακρονήσου και συνεργάτες της χούντας, ενώ βρίζουν αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης. Ανάμεσά τους μπορεί κάποιος να δει τη συλλογή του Κανέλλου Ντόντου που εξυμνεί με μισαλλόδοξα κείμενα ως “ήρωες”, γνωστούς βασανιστές της Μακρονήσου και της χούντας. Η έκθεση πέρα από την προβολή ως εθνικών ηρώων των βασανιστών της χούντας και της Μακρονήσου βρίζει με χυδαία κείμενα τους αγωνιστές της Εθνικής Αντιστάσης σαν συνεργάτες της Γκεστάπο, ξενοκίνητους συμμορίτες από την ηγεσία του καπετάν Γιώτη, ανθέλληνες, προδότες και άλλα. Επίσης εκθειάζεται ο εγκλεισμός παιδιών στις «παιδουπόλεις» της Φρειδερίκης.

Στην καταγγελία του Συλλόγου Φυλακισθέντων Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974 (Σ.Φ.Ε.Α.) ΣΦΕΑ, οι εκπαιδευτικές αρχές στα σχολεία δίνουν την άδεια που στα σχολεία να ξεναγηθούν σε ένα μουσείο με κείμενα και φωτογραφίες που είναι αναρτημένα σε ιστοσελίδες αντισημιτικών και νεοναζιστικών οργανώσεων και εκθειάζεται ο εγκλεισμός παιδιών στις “παιδουπόλεις” της Φρειδερίκης.

Την έκθεση εγκαινίασε ο ίδιος ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος στις 16/10/2012.

Πάροδος του Xορού:

Τους «προστάτες» αυτού του διαφθορείου παιδικών ψυχών τους γνωρίζουμε.

Ερχονται απο παλιά και είναι γνωστοί.

Μετά την απελευθέρωση Ελληνες δωσίλογοι και φιλοναζιστές:

Ι. Ράλλης, Κ. Λογοθετόπουλος, Α. Λιβιεράτος, Σ. Γκοτζαμάνης, Ν. Λούβαρης, Β. Καραπάνος, Λ. Τσιριγώτης, Ι. Καραμάνος, Ι. Πασσαδάκης, Εκτ. Τσιρονίκος. Οι 11 ήταν στρατηγοί: Γ. Τσολάκογλου, Η. Χατζημιχάλης, Π. Δεμέστιχας, Σ. Μουτούσης, Ν. Κατσιμήτρος, Ν. Μάρκου, Πολύζος, Α. Ρουσόπουλος, Δ. Διαλέττης, Ι. Γρηγοράκης, Γ. Μπακογιάννης, ο ναύαρχος Α. Γέροντας και ο πλοίαρχος Ι. Παπαδόπουλος. Ενας ήταν εργάτης (πρόεδρος των φορτοεκφορτωτών Πειραιώς), ο Ε. Κανακουσάκης. Ενας δικαστικός: ο εφέτης Κ. Πουρναράς. ο Γ. Παμπούκας του υπουργείου Γεωργίας. Δεν λείπουν βέβαια και αυτοί που είχαν έγκαιρα είχαν εγκαταλείψει την Ελλάδα πριν από την απελευθέρωση: ο Κ. Λογοθετόπουλος, ο Εκτ. Τσιρονίκος, ο Σ. Γκοτζαμάνης και ο Α. Ταβουλάρης. Το Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων Θεσσαλονίκης άρχισε τις εργασίες του στα τέλη Απριλίου 1945. Η Συντακτική Πράξη 6/45 και ο Αναγκαστικός Νόμος 182/45 που θεσπίστηκαν στην πορεία τροποποιήθηκαν ή θεωρήθηκαν αντισυνταγματικοί με αποτέλεσμα:

  • Ολοι οι δοσίλογοι μέχρι το τέλος του έτους 1949, βρέθηκαν εκτός των φυλακών, για να μπουν σ’ αυτές οι αντιστασιακοί.
  • Οι πολιτικοί και οι οικονομικοί δοσίλογοι που πλούτισαν λεηλατώντας τον ελληνικό λαό μαζί με τον κατακτητή, όχι μόνο δεν τιμωρήθηκαν ως εγκληματίες πολέμου αλλά απαλλάχθηκαν και από την πληρωμή των αναλογούντων φόρων και τελωνειακών δασμών, που δεν πλήρωσαν κατά τη διάρκεια της κατοχής.
  • Οι δοσίλογοι έτυχαν προνομιακής μεταχείρισης εκ μέρους των μεταπολεμικών κυβερνήσεων και της ελληνικής δικαιοσύνης.
  • Η αγωνιστική αντιστασιακή ιδεολογία διώχθηκε σκληρά από την επίσημη πολιτική του καιροσκοπισμού, της υποταγής και της δουλοπρέπειας.

Παράβασις

Κατά την διάρκεια της χούντας

Μερικοί απο τους δολοφονημένους απο τη χούντα: Β. Πεσλής, Μ. Καλαβρού, Π. Ελής και άλλοι.

Φυλάκισε και εξόρισε 7.840 Ελληνες. Βασάνισε και άφησε ανάπηρους πολλούς.

Ακόμα και στο τέλος της, αυτό της εθνικής προσδοσίας (Μαρτυρίες από το πραξικόπημα του Ιωαννίδη στην Κύπρο)2:

Ανοιξε τάφους γιατί θα σε θάψω κι εσένα βρωμόπαπα. Αυτούς δεν θα τους θάψεις γιατί είναι κομμουνιστές».. Λίγες μέρες μετά έγινε η τουρκική εισβολή... Τον Οκτώβριο του 1974 το ιστορικό περιοδικό «ΑΝΤΙ» του Χ. Παπουτσάκη δημοσίευσε μαρτυρίες όσων επέζησαν από την κυπριακή τραγωδία. Ήταν μαρτυρίες που συγκέντρωσε μιλώντας με εκατοντάδες κατοίκους του νησιού, ο σκηνοθέτης Ν. Κούνδουρος. Η μαρτυρία ενός ιερέα στο παρεκκλήσι του νεκροταφείου της Λευκωσίας συγκινεί και σοκάρει καθώς αναφέρεται στο πραξικόπημα του Ιωαννίδη με στόχο την ανατροπή του Μακαρίου. Λίγες μέρες μετά, ακολούθησε η τουρκική εισβολή με δικαιολογία την προστασία των Τουρκοκυπρίων. Ο ιερέας περιγράφει τον σύντομο εμφύλιο πόλεμο όπως τον έζησε: «Στις 15 του Ιούλη, 9 παρά τέταρτο το πρωί, οι πραξικοπηματίες χτύπησαν τη Λευκωσία. Πριν το μεσημέρι έφτασε στο νεκροταφείο ένα στρατιωτικό καμιόνι με δύο αξιωματικούς. Από πίσω ακολουθούσαν δύο άλλα καμιόνια με σκοτωμένους. Ο ένας αξιωματικός, «Ελληνας», ήταν ένας συνταγματάρχης άγριος και μαυριδερός, μου λέει: «Παπά άνοιξε τάφους». «Δεν μπορώ δεν έχω χέρια», του λέω. Είχα στο νεκροταφείο μονάχα τον Ευριπίδη τον νεκροθάφτη και τον θείο του. Μου λέει ο αξιωματικός «σκάβε λάκκους, θα σε θάψω κι εσένα βρωμόπαπα». Του λέω, «φέρε μηχάνημα και τους θάβω». Πήγαν να βρουν μηχάνημα και ο Ευριπίδης με τον θείο του κατεβάζουνε κάτω από τα κυπαρίσσια 67 νεκρούς με στολή. Είδα μερικούς και μου φανήκανε χτυπημένοι από πίσω. Σε δύο είχανε κοπεί εντελώς τα κεφάλια. Ερχεται μηχάνημα ανοίγει λάκκους και τους παραχώνουμε σε πατωσιές τον έναν πάνω στον άλλον. Όσοι είχανε χαρτιά τα κρατούσαμε σε ένα σωρό στην άκρη και τα πήρε ο αξιωματικός. Στο μεταξύ φτάνει ένα φορτηγό της αστυνομίας με σκοτωμένους κι αυτό. Λέω στον Ευριπίδη, «άνοιξε λάκκο».... Οι κομμουνιστές απαγορεύτηκε να ταφούν Ο ήλιος έκαιγε και οι σκοτωμένοι βρωμούσαν. Ο μαυριδερός αξιωματικός μου λέει: «Αυτούς δεν θα τους θάψεις εδώ, είναι κομμουνιστές». Του λέω, «δεν ξέρω εγώ κομμουνιστές, έχει ήλιο και οι σκοτωμένοι θα σαπίσουνε». «Να σαπίσουνε μου λέει, τα σκυλιά εδώ δεν θα τα θάψεις». Τότε πήρα το μηχάνημα τον Ευριπίδη και τον θείο και σκάψαμε έξω από τη μάντρα και τους παραχώσαμε.

Ηταν 26 γυναίκες και άντρες και 2 κοριτσάκια εφτά και δώδεκα χρονών. Το ένα το λέγανε Βάσω, το έγραφε σε ένα μενταγιόν στο χέρι του. Μέχρι σήμερα δεν ήρθε κανείς να τα ζητήσει».

Ξέρω το μυστικό της σπηλιάς.

Για τα βεβηλωμένα οστά

τα διαμελισμένα απολιθώματα

τις φαρισαϊκές μεταστάσεις

ρώτα με αν θες

δεν συντηρώ αποστάσεις.

Ξέρω που βρίσκεται η Χαμένη Ατλαντίδα.

Για τις αιματοβαμμένες επαναστάσεις

τους αφορισμένους συντρόφους

τα εκμαυλισμένα πανό

ρώτα με αν θες

δεν αποτολμώ αντικαταστάσεις.

Ξέρω γιατί ξαγρυπνάς τις νύχτες.

Για τα σπασμένα οράματα

τις φιλίες ντεμέκ

τα ιδεολογικά οδοφράγματα

ρώτα με αν θες

δεν αντικρούω ενστάσεις.

Ξέρω γιατί δεν αγαπάς πια.

Για τα ποδοπατημένα φιλιά

τ’ αφέγγαρα βράδια

των αστεριών την παρατεταμένη σιωπή

ρώτα με αν θες

δεν υποθάλπω παρατάσεις.

Ξέρω για το Διαφθορείο.

Για την ασφυξία του νου

το αγρίμι της σάρκας

της ψυχής το ρέκβιεμ

ρώτα με αν θες

δεν αγνοώ καταστάσεις.

Από εμάς…

Αντί για αυτούς…

Εν γνώσει μας…

Παρά τη θέληση τους…

Κατά πάντων…

«Το Κορίτσι της Δύσης» …κατά κόσμον Λίλα Παπαπάσχου

Εξοδος:

Κλείστε αυτό το διαφθορείο παιδικών ψυχών

Δημοσιονομική πολιτική δεν ασκείτε, φορολογική και κοινωνική πολιτική επίσης. Τουλάχιστον αυτό το διαφθορείο μπορείτε να το κλείσετε. Εάν δεν μπορείτε και αυτό, τότε με συγχωρείτε αξιότιμοι κύριοι & κυρίες της κυβέρνησης αλλά είστε μια κυβέρνηση που προεδρεύει. Ο πρωθυπουργός προεδρεύει ενός υπουργικού συμβουλίου υπουργών, οι οποίοι προεδρεύουν υπουργείων τα οποία υπουργεία δεν ασκούν καμμιά εξουσία (εκτός απο αυτό της «προστασίας του πολίτη). Τότε γιατί είναι εκεί.

Κάποιος πρέπει να εκτελεί τις εντολές των «θεσμών», εξωτερικών και εσωτερικών.

Ισως εκεί που κάποιος αντιστέκεται χωρίς ελπίδα, ίσως εκεί να αρχίζει η ανθρώπινη ιστορία, που λέμε, κι η ομορφιά του ανθρώπου (Γ. Ρίτσος)

 

Πηγές:

1. Μ. Ροβεσπέρος

2. Πηγή- περιοδικό ΑΝΤΙ (κυκλοφορούσε ανά δεκαπενθήμερο από το 1974 έως το 2008). Ιδρυτής, ιδιοκτήτης και διευθυντής του περιοδικού ήταν ο δημοσιογράφος Α. Καρκαγιάννης και ο αρχιτέκτονας Χ. Γ. Παπουτσάκης τον Μάιο του 1972, και από το 1974 ο δεύτερος. 

Γιάννης Περάκης

Οικονομολόγος

Προοπτική Ασφυξίας, της Νάντιας Βαλαβάνη

                     

                      

                                      ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΑΣΦΥΞΙΑΣ

                  

                           Μέρος Α΄

                            Λιτότητα και χρέος

                      

  Το νομοθετικό πλαίσιο για την «έξοδο»  

Στις 31.5.2013 εγκρίθηκαν δύο Ευρωπαϊκοί Κανονισμοί-«κορσέδες» για την επιβολή της «Δημοσιονομικής Πυξίδας», οι 472/13 και 473/13.

Όλη η δημοσιότητα συγκεντρώθηκε στον δεύτερο: Αφορούσε τις «κανονικές» χώρες-μέλη της Ευρωζώνης και επέβαλλε τον «έλεγχο μέσω των εθνικών προϋπολογισμών» κάθε εξάμηνο. Για να συμπληρωθεί με τη διάσταση της «αιρεσιμότητας» (conditionality) στον Ευρωπαϊκό Προϋπολογισμό 2014-2020: Της δυνατότητας μη καταβολής π.χ. ΕΣΠΑ ως μέτρο πειθάρχησης κάθε χώρας που δε συμμορφωνόταν σε προϋπολογισμό της με τις ασφυκτικές προβλέψεις του Μάαστριχτ.

Ο 472/13 πέρασε – τυχαία; - απαρατήρητος ακόμα και στην Ελλάδα: Αφορά το ειδικό καθεστώς «ενισχυμένης επιτήρησης» όσων χωρών θα έβγαιναν από μνημόνια – μέχρι ν’ αποπληρώσουν «τουλάχιστον» το 75% του χρέους τους προς τους Ευρωπαίους δανειστές (χώρες, EFSM, ESFM, ESM). Μόλις τον Οκτώβριο 2013 βρέθηκε πρωτοσέλιδη σχεδόν σε όλο τον ελληνικό τύπο η επιβεβαίωση του, τότε ομόλογου του Μοσκοβισί, Όλι Ρεν απαντώντας σε «ζωντανή» ερώτηση που του υπέβαλα στο Βίλνιους της Λιθουανίας (Διακοινοβουλευτική Συνδιάσκεψη για την Οικονομική Διακυβέρνηση, video 16.10.2013, «Αυγή» 27.10.2013): «Τα κράτη-μέλη σε δανειακά προγράμματα… θα υποβληθούν σε μεταπρογραμματικό καθεστώς “ενισχυμένης επιτήρησης”… που θα περιλαμβάνει ένα μηχανισμό απολύτως παρόμοιο με τις καθιερωμένες διαδικασίες της Τρόικας και των Μνημονίων, όπως τις έχουμε γνωρίσει στην Ελλάδα: Με υπογραφή Μνημονίου Μακροοικονομικής Προσαρμογής, έλεγχο της δημοσιονομικής κατάστασης με τετράμηνες αξιολογήσεις, νέα “μέτρα” εφόσον οποιαδήποτε αξιολόγηση τα θεωρήσει αναγκαία κτλ.» Στη συνέχεια ρωτούσα αν η πολιτική για το χρέος της τότε κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου – επιμήκυνση της περιόδου αποπληρωμής του κατά 30-50 χρόνια – σημαίνει ότι «η Ελλάδα θα υποβληθεί σε καθεστώς “ενισχυμένης επιτήρησης μέχρι και ακόμα παραπέρα από τα μέσα του 21ου αιώνα». Η απάντηση του Όλι Ρεν ξεκινούσε ως εξής: «Σχετικά με την ερώτηση της Ελληνίδας συναδέλφου για τη μετα-προγραμματική επιτήρηση, η αναφορά σας στα γεγονότα είναι σίγουρα ορθή.»

                  Μια πενταετία και δυο κυβερνήσεις αργότερα

Αν όμως αυτό είναι το νομοθετημένο πλαίσιο, πως ακριβώς θα εφαρμοστεί στη σημερινή μεταμνημονιακή Ελλάδα; Μια χώρα που αντί ν’ απεμπλακεί από τα μνημόνια και να μειώσει δραστικά το χρέος της, όπως είχε δεσμευτεί κατά τη σύντομη Άνοιξη του 2015 η πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ κι επισφράγισε το συγκλονιστικό 61% του Δημοψηφίσματος τρία χρόνια πριν σαν σήμερα, χάρη στην «ολική επαναφορά» του Ιουλίου 2015 «εξέρχεται» με χρέος-ογκόλιθο (φέτος στο ιστορικά υψηλό 188,6% ως προς το ΑΕΠ); Και «εξέρχεται» με «μνημονιακό τρόπο» - με δέσμευση να διατηρήσει ανέγγιχτο το μνημονιακό νομοθετικό οικοδόμημα με βάση την αρχή της μη αναστρεψιμότητας (irreversibility) και με «ενισχυμένη επιτήρηση» (enhancedsurveillance) προκειμένου να εξασφαλιστεί συνέχιση της εξουθενωτικής λιτότητας και των νεοφιλελεύθερων «μεταρρυθμίσεων» τουλάχιστον έως το 2060;  

Αν και τέλος Ιουλίου θα προστεθούν οι τελευταίες «πινελιές», μετά από 700 μνημονιακά νομοθετήματα (300 του Τρίτου Μνημόνιου) ή 32.000 μνημονιακές ρυθμίσεις από το 2010, μετά από ανείπωτη δυστυχία και συνεχιζόμενο πλιάτσικο της δημόσιας, αλλά και της ιδιωτικής περιουσίας των λαϊκών και μεσαίων στρωμάτων, μετά από μακρόχρονες συγκρούσεις και συμβιβασμούς μεταξύ των δανειστών για το ελληνικό χρέος, η απόφαση του Eurogroup της 21ης Ιουνίου - συνδυαστικά με τη Μελέτη Βιωσιμότητας Χρέους (DSA) της Κομισιόν και την Προκαταρκτική Έκθεση του Άρθρου IV του ΔΝΤ – ξεκαθάρισαν πλήρως την εικόνα: Στόχος των «εταίρων», με την υπογραφή της δεύτερης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, είναι επί τέσσερις τουλάχιστον δεκαετίες η «μεταμνημονιακή» Ελλάδα να μοιάζει με τη μνημονιακή σαν δυο σταγόνες νερό.

                                 Πρωθυπουργικές εκτιμήσεις

Πρώτος ο Πρωθυπουργός στα «επινίκια» των δύο κοινοβουλευτικών ομάδων στο Ζάππειο (22.6.2018) ερμήνευσε σε αντίθετη κατεύθυνση τις εξελίξεις: «Η χώρα μας γυρίζει οριστικά σελίδα και περνά σε μια περίοδο που τη θέση της λιτότητας θα παίρνει η κοινωνική δικαιοσύνη και τη θέση της επιβολής θα παίρνει κάθε μέρα περισσότερο η Δημοκρατία. Τη θέση της αβεβαιότητας θα παίρνει η σταθερότητα. Μετά από οκτώ χρόνια καταφέραμε να λύσουμε το πρόβλημα του χρέους… Το χρέος γίνεται βιώσιμο… Η Ελλάδα γίνεται ξανά μια χώρα κανονική.»

Ας δούμε αν η βασική αυτή εκτίμηση αντέχει στην απλούστερη αντιπαράθεση της πραγματικότητας.

                           «Λύσαμε το πρόβλημα του χρέους»;

Στο Eurogroup αποφασίστηκε να επεκταθεί η περίοδος χάριτος των δανείων του Δευτέρου Μνημονίου (EFSM) κατά άλλα δέκα χρόνια, δηλ. τόκοι και χρεολύσια να ξεκινούν από το 2032. Θα επιστραφούν επίσης εν μέρει και σταδιακά τα κέρδη της ΕΚΤ και των κεντρικών τραπεζών της Ευρωζώνης από την αποπληρωμή των ομολόγων από την Ελλάδα στην ονομαστική τους τιμή και θα καταργηθεί το step-up επιτόκιο των δανείων του EFSM - υπό «αιρεσιμότητα»: Εφόσον πιάνονται τα πλεονάσματα και προχωρούν κανονικά οι «μεταμνημονιακές» εξαναγκαστικές μεταρρυθμίσεις των επόμενων χρόνων, που κατονομάζονται μοιρασμένες σε έξι άξονες, Αν χρειαστεί, θα επανεξεταστεί η πορεία του χρέους το 2032.

Σύμφωνα με την DSA της ΕΕ, στο βασικό σενάριο για το χρέος που έκανε αποδεκτό το Eurogroup, με χρήση για τις ανάγκες αναχρηματοδότησης χρέους του μισού «μαξιλαριού ρευστότητας» των 24,1 δις που δημιούργησαν κυβέρνηση και δανειστές, προβλεπόμενα έσοδα από τις ιδιωτικοποιήσεις 2018-2060 18 δις, με τους τόκους να καλύπτονται από πλεονάσματα (ψηφισμένα) 3,5% (2018-2022), 3% (2023), 2,5% (2024) και στη συνέχεια μεσοσταθμικά 2,2% και με μεσοσταθμική πραγματική αύξηση του ΑΕΠ 2023-2060 1% (αντίστοιχη ονομαστική 3% –προσθέτοντας πληθωρισμό 2%): Το χρέος γίνεται καθολικά βιώσιμο και το 2060 καταλήγει εκεί απ’ όπου ξεκίνησε το Πρώτο Μνημόνιο - 127% του ΑΕΠ. Οι ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες για την εξυπηρέτηση του μειώνονται κάτω απ’ το 15% μεσοπρόθεσμα, για να διαμορφωθούν μετά το 1932 γύρω στο maximum όριο βιωσιμότητας 20% - καταλήγοντας ωστόσο το 2060 στο 28,1% του ΑΕΠ.

Στο «λιγότερο ευνοϊκό» σενάριο της DSA, από το 2023 η ανάπτυξη μειώνεται μεσοσταθμικά κατά 0,2% ενώ η πολιτική λιτότητας συνεχίζεται κανονικά, αλλά με μικρότερη ένταση, μέχρι το 2060 – δηλ. με μεσοσταθμικά πλεονάσματα 1,5%: Το χρέος εκτοξεύεται από το 2032, φτάνοντας το 235% του ΑΕΠ το 2060, με τις ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες εξυπηρέτησης του να ξεπερνούν το μισό ΑΕΠ(!)…

Παρόλο που το DSA του ΔΝΤ θα δημοσιοποιηθεί τέλος Ιουλίου, το «λιγότερο ευνοϊκό» σενάριο στο DSA της ΕΕ προσεγγίζει εκπληκτικά το βασικό σενάριο του ΔΝΤ στο Eurogroup του Μαίου 2017. Βασική εκτίμηση της Προκαταρκτικής Έκθεσης του ΔΝΤ είναι ότι: Η πρόσφατη συμφωνία έχει βελτιώσει σημαντικά τη βιωσιμότητα του χρέους μεσοπρόθεσμα. «Αυτή η βελτίωση μπορεί να διατηρηθεί μακροπρόθεσμα μόνο με βάση υποθέσεις που φαίνονται αισιόδοξες σχετικά με την αύξηση του ΑΕΠ και την ικανότητα της Ελλάδας να έχει μεγάλα πρωτογενή πλεονάσματα». Πράγμα που, σύμφωνα με την Έκθεση, κάνει δύσκολη τη διατήρηση της πρόσβασης στις αγορές μακροπρόθεσμα χωρίς περαιτέρω ελάφρυνση του χρέους. Με άλλα λόγια, προκειμένου να μπορέσει το ΔΝΤ να παραμείνει στο μηχανισμό επιτήρησης της Ελλάδας, κάνει – για τρίτη φορά μετά το 2010 – μια «παράκαμψη» των κριτηρίων του Καταστατικού του για τη βιωσιμότητα του χρέους, αποδεχόμενο τον κατά Σόιμπλε (Μάιος 2016) χωρισμό του χρέους σε άμεσο, μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο.

Η ενδιάμεση Νομισματική Έκθεση της ΤτΕ καταλήγει σε παραπλήσια εκτίμηση με το ΔΝΤ για το χρέος, απηχώντας τις απόψεις της ΕΚΤ. Στην Έκθεση παρουσιάζονται τέσσερα σενάρια: Tα δύο συμπίπτουν με αυτά του DSA της ΕΕ – το «λιγότερο ευνοϊκό» (1,5% πλεονάσματα) χαρακτηρίζεται ως «δημοσιονομικής κόπωσης». Ως προς τ’ άλλα δύο, προφανώς προέλευσης του DSA της ΕΚΤ, που δε δημοσιοποιείται: Το πρώτο προβλέπει τι θα γινόταν αν δεν επεκτεινόταν η περίοδος χάρητος. Το τελευταίο, αν τα επιτόκια αναχρηματοδότησης του χρέους ανεβούν μεσοσταθμικά κατά 100 μονάδες βάσης: Από το 2040 η βιωσιμότητα του τινάζεται στον αέρα.

   Απόφαση για διαρκή εξουθενωτική λιτότητα και για τα δισέγγονα μας

                για ένα χρέος που ισοπεδώνει ανθρώπους και χώρα

Ακόμα και με τα κριτήρια της Τρόϊκας το χρέος παραμένει μη βιώσιμο. Έστω και μεσοπρόθεσμα, για την επόμενη 15ετία, προκειμένου το χρέος να μην ξεφύγει από κάθε έλεγχο η Τρόικα απαιτεί διαρκή θηριώδη λιτότητα με «πλεονάσματα αίματος», που όντως σε τέτοιο ορίζοντα δεκαετιών δεν έχει εμφανίσει καμιά χώρα στην ιστορία του κόσμου, ούτε καν οι πετρελαιοπαραγωγικές, και παραπέρα πλιάτσικο υπό «ενισχυμένη εποπτεία».

Όχι τυχαία η DeutscheWelle και ο γερμανόφωνος τύπος ασχολήθηκαν με τη μελέτη των οικονομολόγων Ρίτσαρντ Πόρτες-Μπεατρίς Βέντερ ντι Μάουρο-Τσαρλς Βίπλος-Μπάρι Άϊχενστάιν για το ελληνικό χρέος, που πρωτοδημοσιοποιήθηκε στη NeueZuercherZeitung με τίτλο «Αναγκαίο το κούρεμα» (16.4.2018). Η έρευνα τους απέδειξε ότι δεν αποδίδει κανένα άλλο μέτρο: Oύτε η συνέχιση χρηματοδότησης από τον ESM (νέο μνημόνιο) ούτε η αναδιάρθρωση πιστώσεων του δανείου του EFSM ή των διακρατικών δανείων του Πρώτου Μνημόνιου (GLF). Το μόνο μέτρο που μπορεί να διασφαλίσει τη βιωσιμότητα του χρέους είναι «κούρεμα» σήμερα – και μόνο αυτό, σύμφωνα με τους τέσσερις οικονομολόγους, χάρη στο «συντηρητικό» ύψος που το προτείνουν, θα το κάνει βιώσιμο μετά το 2037…

                

                                    

                                     Μέρος Β΄

                    

                       Η Ελλάδα στα βαλτοτόπια

   της μετα-μνημονιακής «ενισχυμένης επιτήρησης»

Αν και είμαστε η τέταρτη (ή έκτη) χώρα που «εξέρχεται» σε «μεταμνημονιακό καθεστώς», πρώτη φορά γίνεται χρήση όλων των νομοθετικών προβλέψεων του 472/2013.              

                  Και πάλι η Ελλάδα πειραματικό εργαστήρι…

Πρώτον, στην Έκθεση («Briefing», Μάιος 2018) της Γενικής Διεύθυνσης Εσωτερικών Πολιτικών της EGOV (Μονάδας Ενίσχυσης της Οικονομικής Διακυβέρνησης της Ευρωζώνης), εμφανίζεται ο πιο πρόσφατος πίνακας των χωρών υπό «μεταπρογραμματική επιτήρηση» (PPS) – συμπεριλαμβανομένων των δύο (Ρουμανία, Ισπανία) προγενέστερα υπό «μνημόνια μερικής κάλυψης» και της ακόμη υπό μνημονιακό καθεστώς Ελλάδας. Στη στήλη «Αιρεσιμότητα και Στόχοι», στις τέσσερις χώρες αναγράφεται στερεότυπα: «Ενώ το Άρθρο 14 του Κανονισμού 472/2013 δεν προβλέπει πολιτική αιρεσιμότητας υπό το PPS, το Συμβούλιο μπορεί να εκδίδει παρατηρήσεις για διορθωτικές δράσεις αν αυτό χρειαστεί και αρμόζει.» Με άλλα λόγια, επειδή δε μπορούμε να σας τιμωρήσουμε με βάση τον 472/2013 αν δεν συμμορφώνεστε στις «παρατηρήσεις» μας, επικαλούμαστε την πολιτική αιρεσιμότητας του Ευρωπαϊκού Προϋπολογισμού 2014-2020: Θα σας διακρατήσουμε ΕΣΠΑ. Στην ίδια στήλη, στην Κύπρο, όπου ESM-ΔΝΤ διέλυσαν τον τραπεζικό τομέα της για 10 δις «βοήθεια», εμφανίζονται «στόχοι υπό αιρεσιμότητα», ενώ στην Ελλάδα οι «υπολειπόμενοι» στόχοι της τρίτης αξιολόγησης (έναντι δόσης!).

Καθώς η απόφαση του Eurogroup της 21.6.2018 προβλέπει αιρεσιμότητα, Ελλάδα και Κύπρος θα είναι από τον Αύγουστο οι μοναδικές χώρες εξαναγκαστικής υπαγωγής σε τέτοιο καθεστώς.

Δεύτερον, ο 472/2013 προβλέπει τετράμηνους ελέγχους. Στις πέντε από τις έξι χώρες, ωστόσο, ο μηχανισμός PPS είναι εξαμηνιαίος, εγγύτερα στην «εποπτεία» του 473/2013. Μόνο για την Ελλάδα θεσπίστηκε ανά τρίμηνο –προσθέτοντας μια τέταρτη, μη προβλεπόμενη από τον Κανονισμό, «αποστολή ελέγχου».

Τρίτον, στις «450 μεταρρυθμίσεις» (Σεντένο) ή 32.000 μνημονιακές ρυθμίσεις που υιοθετήσαμε στα οκτώ χρόνια των Μνημονίων και με βάση την αρχή της μη αναστρεψιμότητας (irreversability) δε μπορούν ν’ «αγγιχτούν» χωρίς συμφωνία των δανειστών, συμπεριλαμβάνεται η – μοναδική στις χώρες του ΟΟΣΑ - «απαγωγή των δημοσίων εσόδων» (δηλ. του σκληρού πυρήνα της οικονομικής κυριαρχίας) απ’ οποιαδήποτε εκλεγμένη κυβέρνηση με «ανάθεση» σε «ανεξάρτητη αρχή» υπό την Τρόικα (ΑΑΔΕ). Συμπεριλαμβάνεται επίσης άλλη μια μοναδική στο είδος της «μεταρρύθμιση», το «Υπερταμείο», με αντικείμενο (Τρίτο Μνημόνιο), τη «ρευστοποίηση της δημόσιας περιουσίας με ιδιωτικοποιήσεις και άλλα μέσα» - κυριολεκτικά για πενταροδεκάρες: Μετά από επανειλημμένες αποτυχίες, το Eurogroup αναθεωρεί το στόχο των «μεταπρογραμματικών» ιδιωτικοποιήσεων 2018-2060 σε μόλις 18(!) δις. Υπενθυμίζουμε ότι με τα δύο πρώτα Μνημόνια το κράτος αποποιήθηκε το δικαίωμα «ασυλίας» της δημόσιας περιουσίας, ενώ αυτόν τον Μάρτιο το «Υπερταμείο» υπέγραψε ως ανεξάρτητος Εταίρος το Τρίτο Μνημόνιο, ώστε το σύνολο της δημόσιας περιουσίας να μετατραπεί σε «εγγύηση» για την «κανονική» αποπληρωμή ενός – μη αποπληρώσιμου! – χρέους στα επόμενα 96 χρόνια.

Με άλλα λόγια: Το «περιεχόμενο» της «μεταπρογραμματικής» επιτήρησης είναι τέτοιο – συμπεριλαμβανομένων των ήδη θεσπισμένων και όχι ακόμα εφαρμοσμένων «μεταρρυθμίσεων» (π.χ. «τσεκούρωμα» συντάξεων, επέκταση της φορολογίας εισοδήματος στη «γενιά των 500 ευρώ») και των υπό θέσπιση, ξεκινώντας από τους έξι άξονες «μεταρρυθμίσεων υπό αιρεσιμότητα» του Eurogroup της 21.6.2018 («Παράρτημα») - ώστε προκειμένου να «υποδεχθεί» την «μεταμνημονιακή» Ελλάδα, να στήνεται για πρώτη φορά ο πλήρης μηχανισμός «ενισχυμένης επιτήρησης» του 472/2013: «ξεπερνώντας» και τους σχεδιαστές του.

                     «Μεταμνημονιακή» Ελλάδα: Παραβιάζοντας

                          μέχρι και τη Συνθήκη του Μάαστριχτ

Σύμφωνα με την κλασική οικονομική θεωρία, για να είναι ένας προϋπολογισμός αναπτυξιακός, πρέπει να είναι ελλειμματικός. Οι νεοφιλελεύθεροι επιβάλλοντας τον κορσέ δημοσιονομικής «πειθάρχησης» του Μάαστριχτ, περιέκοψαν αυτή τη δυνατότητα σ’ ένα γλίσχρο «έως -3%» - με αρκετές χώρες της ΕΕ να αγωνίζονται κάθε τόσο να το πιάσουν. Ο περιορισμός αυτός σε συνδυασμό με το «σκληρό ευρώ» επιδείνωσε την κατάσταση για την πλειοψηφία των κρατών-μελών. Όχι τυχαία κατά την «καλή» πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα μέχρι την οικονομική κρίση, ο μ.ο. ανάπτυξης των χωρών-μελών της Ευρωζώνης κυμαινόταν γύρω στο 1%...

Η επιβολή μνημονίου σε μια χώρα, αίροντας το λεγόμενο «ευρωπαϊκό κεκτημένο», νομικά «μπάζει από παντού», όπως έδειξε ακόμα κι η έρευνα του προηγούμενου Ευρωκοινοβουλίου. Ο 472/13, η «FiscalCompact» και οποιαδήποτε ευρωπαϊκή συνθήκη δεν περιέχουν οτιδήποτε που να επιβάλλει στις χώρες που «βγαίνουν» από μνημόνια, «άρση» της πρόβλεψης του Μάαστριχτ για το έλλειμμα: Ιρλανδία («έξοδος»: Ιανουάριος 2014), Πορτογαλία (Ιούλιος 2014), Κύπρος (Απρίλιος 2016) επανήλθαν στο γνωστό όριο.

Με άλλα λόγια: Τα τερατώδη 45χρονα πρωτογενή πλεονάσματα που προβλέπονται για την Ελλάδα δεν έχουν όντως επισυμβεί στην ιστορία οποιασδήποτε χώρας. (Ας μη μας πουν ότι θα καλυφθούν απ’ την «ανάπτυξη»: Για να συμβεί αυτό, θα έπρεπε επί 45 χρόνια να υπολογίζεται ανάπτυξη ψηλότερη από τα πλεονάσματα. Οι δανειστές όμως επιβάλλουν μεσοσταθμικά πρωτογενή πλεονάσματα 2025-2060 2,2% με πρόβλεψη αύξησης ΑΕΠ 1%...)

Ακόμη χειρότερα, ωστόσο, ο κύκλος «αιώνιας κόλασης», στον οποίο καλούν να μεταβεί από το «καθαρτήριο» των μνημονίων η χώρα μας και ο λαός μας - μέχρι να «σκάσει» η «φούσκα» κτηνώδους λιτότητας των πρωτογενών πλεονασμάτων έχοντας προηγουμένως καταστρέψει το μέλλον κι εκατομμύρια ζωές - δεν είναι μόνο παραλογισμός: Επιπλέον, δεν προβλέπεται και «δεν επιτρέπεται» από πουθενά.

Αυτό δείχνει, πρώτον, ότι καταφεύγοντας σε εξαναγκαστική επιβολή ανεφάρμοστων προβλέψεων προκειμένου να «δραπετεύσουν» από ένα δραστικό «κούρεμα» χρέους, οι δανειστές βρίσκονται επίσης σε πλήρες αδιέξοδο. Και, δεύτερον, κάνουν ότι θέλουν, παραβιάζοντας τη νομοθεσία που έχουν επιβάλλει, απλώς επειδή μπορούν. Βεβαίως, όχι για πρώτη φορά.

                          

                                     Πορτογαλία και Ελλάδα

Η Πορτογαλία «εγκατέλειψε» το Μνημόνιο τον Ιούλιο 2014 χωρίς να ολοκληρώσει την τελική αξιολόγηση και να πάρει την τελική δόση 2,6 δις. (Θυμόμαστε τι καταιγίδα είχε ξεσπάσει προεκλογικά σε μας, όταν είχα πει ότι θα απεμπλακούμε από το μνημονιακό καθεστώς χωρίς να ολοκληρώσουμε την πέμπτη αξιολόγηση και χωρίς την τελευταία δόση;) Γι΄ αυτό ο Σαμαράς γυρνούσε την Ευρώπη σαν άδικη κατάρα το 2014 εκλιπαρώντας για «πολιτική λύση». Στην Πορτογαλία, όμως, η Τρόικα στήριξε την δεξιά κυβέρνηση ώστε να μην καταρρεύσει και να κερδηθεί χρόνος για τη «μεταμνημονιακή» ενσωμάτωση της σοσιαλδημοκρατίας. Σε μας υπήρχε τέτοια συσσωρευμένη αντιμνημονιακή οργή, που η διάσωση της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου δεν είχε νόημα. Το θέμα ήταν να ανεβούν οι αριστερές αντιμνημονιακές δυνάμεις στην κυβέρνηση, ώστε να συντριβούν ή/και να ενσωματωθούν. Όπερ και εγένετο.

                   Δυο κυβερνήσεις και ένα Μνημόνιο αργότερα…

…ο βασικός ισχυρισμός του Πρωθυπουργού στο Ζάππειο δεν αντέχει στην παραμικρή σύγκριση με την πραγματικότητα. Κι επειδή κανείς δε μπορεί να φανταστεί, σε μια Ε.Ε. «έντασης πολλαπλών ταχυτήτων», μια χώρα του αναπτυγμένου καπιταλισμού κι ένα λαό να σέρνονται «οικειοθελώς» σε πορεία ερήμωσης βαθιά μέσα στον 21ο αιώνα, αργά ή γρήγορα θα υπάρξουν εξελίξεις.

ΑΝΟΙΞΕ Η ΣΕΛΙΔΑ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΤΩΝ 1-1-4

Δελτίο τύπου

www.enotita114.gr

ΑΝΟΙΞΕ Η ΣΕΛΙΔΑ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ

ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΤΩΝ 1-1-4

 

Από χθες άνοιξε η σελίδα υπογραφών της Πρωτοβουλίας των 1-1-4.

Μέσω της ιστοσελίδας μπορούν όσες και όσοι θέλουν να προσυπογράψουν το κείμενο της Πρωτοβουλίας «10 σημεία για τη συνεργασία, την κοινή δράση και την ενότητα». Με κεντρικό θέμα «Βάλε κι εσύ την υπογραφή σου!», στην ιστοσελίδα υπάρχει επίσης αναρτημένο το κείμενο και οι πρώτες 114 υπογραφές. Mottoτου κειμένου, με πρόταση του Μανώλη Γλέζου, είναι μια φράση από το ψήφισμα του Εθνικού Συμβουλίου των Αντιπροσώπων του Ελληνικού Λαού στις Κορυσχάδες στις 27 Μαίου 1944.

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Μπόταση 6, Εξάρχεια, 1ος όροφος 

info@sxedio-b.gr

210 3810040