Κινηματογραφικές Παρασκευές 2017 – 2018. Το Πρόγραμμα

Κινηματογραφικές Παρασκευές 2017 – 2018. Το Πρόγραμμα

«20 Ματιές στην Ταξική Κοινωνία με τον Φακό του Σινεμά του 21ου Αιώνα»

Oι ταινίες

planb4c

2000. Κίνα. Ερωτική Επιθυμία (In the Mood for Love) του Kar-Wai Wong. Μέσα στον κόσμο του Χονγκ   Κονγκ, μεγάλης κινέζικης πια πόλης, σε ένα σπίτι κατοικούν δίπλα δύο ζευγάρια, όπου ο σύζυγος του ενός έχει σχέση με τη σύζυγο του άλλου. Τα άλλα δύο μέλη των ζευγαριών γνωρίζονται τυχαία κι αναπτύσσουν μια ιδιότυπη σχέση. Μια ταινία με υψηλή αισθητική και βαθιά ευαισθησία. Στο τέλος η ταινία κλείνει ως ένα γνήσιο ερωτικό ποίημα. Πρώτο βραβείο ανδρικού ρόλου στις Κάννες. 97’. 90/94

2000. Γαλλία. To γούστο των άλλων (Le Gout des Autres) της Agnes Jaoui. Κωμωδία ηθών στη γαλλική επαρχία όπου εμπλέκεται η νέα γενιά, το θέατρο, ο κόσμος των επιχειρήσεων. Γαλλικό βραβείο Cesar για καλύτερο φιλμ, δεύτερο ανδρικό και γυναικείο ρόλο, σενάριο. 112’. 100/81

2001. Ινδία. Γάμος μέσα στους Μουσώνες (Monsoon Wedding) της Mira Nair. Γυρισμένη στο Νέο Δελχί, η ταινία μέσα από τις γαμήλιες διαδικασίες που ξεκινούν με παραδοσιακό τρόπο εστιάζει στη μίξη ινδουιστικών και δυτικών συμπεριφορών στις σύγχρονες Ινδίες. Χρυσός Λέων στο Φεστιβάλ Βενετίας. 114’. 95/87

2002. Μεγάλη Βρετανία, Ματωμένη Κυριακή (Bloody Sunday) του Paul Greengrass. Η ματιά του Βρετανού σκηνοθέτη, τρεις δεκαετίες μετά, στην αιματοχυσία προκάλεσε ο βρετανικός στρατός το 1972 στη Βόρειο Ιρλανδία. Χρυσή Άρκτος στο Βερολίνο. 107’. 92/91

2002. Ιαπωνία. Ταξίδι στη Χώρα των Θαυμάτων (Spirited Away) του Hayao Miyazaki, με τις περισσότερες διακρίσεις παγκοσμίως για τα κινούμενα σκίτσα του. Μια ιστορία, ένα είδος σύγχρονης εκδοχής έργων του τύπου ο Μάγος Του Οζ ή η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, σε ένα μαγικό τοπίο, χρόνο και περιβάλλον, όπου ο σκηνοθέτης εξερευνά την επίδραση του καπιταλισμού στις γιαπωνέζικες παραδόσεις. Πρώτα βραβεία στα Όσκαρ, Βερολίνο, Τόκιο, Χόνγκ Κονγκ, Άμστερνταμ, Νέα Υόρκη, Βρετανία και σε πολλά άλλα διεθνή φεστιβάλ. 124’. 97/96

2003. Ρωσία. Επιστροφή (Vosvrashcheniye) του Andrey Zvyangintsev. Στό φακό του σκηνοθέτη αυτής της ψυχολογικής ταινίας η οικογένεια μέσα από τη σχέση των δύο στενά συνδεμένων γιών με τον εξαφανισμένο πατέρα τους – ανεξήγητη αναφορά στην περιπετειώδη ιστορία της Ρωσίας. Χρυσός Λέοντας στη Βενετία. 10’. 95/93

2003. Αφγανιστάν. Osama του Siddiq Barmak, σπουδαγμένου στην Κινηματογραφική Σχολή της Μόσχας πριν την κατάρρευση. Μια συμπαραγωγή Αφγανιστάν, Ιράν, Ολλανδίας, Ιρλανδίας και Ιαπωνίας. Τρεις γυναίκες – γιαγιά, μαμά και δωδεκάχρονο κορίτσι - επιχειρούν να επιβιώσουν σε ένα χωριό ελεγχόμενο από τους Ταλιμπάν, όπου οι γυναίκες απαγορεύεται να κυκλοφορούν χωρίς ανδρική συνοδεία με συνέπεια η μικρή Γκολμπαχάρι να κυκλοφορεί μεταμφιεσμένη σε αγόρι, τον Οσάμα. Χρυσή Σφαίρα από τους αμερικανούς κριτικούς. 82’. 96/87

2003. Πολωνία. H Μέρα του Φρικιού (Dzien Swira) του Marek Koterski. Σε αυτή την κωμωδία δράμα με σουρεαλιστικά στοιχεία, ένας ψυχαναγκαστικός καθηγητής γλωσσών σε σύγκρουση με τη διεύθυνση του σχολείου λόγω της περικοπής του προϋπολογισμού, φεύγει για τη θάλασσα για να εκτονωθεί. Σάρωσε τα πολωνικά βραβεία της χρoνιάς. 93’. -/90

2004. Χιλή. Machuca του Andres Wood. «Ματσούκα» είναι το επώνυμο του δωδεκάχρονου Πιέντρο, που αρνείται να κάνει μπούλινγκ μαζί με τους άλλους ενάντια στον συμμαθητή του Γκονζάλε Ινφάντε, που κατάφερε να μπει σε αυτό το αριστοκρατικό σχολείο με υποτροφίες που καθιέρωσε η σοσιαλιστική κυβέρνηση. Η πάλη των τάξεων μέσα σε ένα γυμνάσιο τη δραματική εποχή του περάσματος από τον Αλιέντε στον Πινοσέτ. Πρώτο Βραβείο Κοινού στο Διεθνές Φεστιβάλ του Βανκούβερ στον Καναδά. 121’. 89/91

2004. Γερμανία. Με τη Μούρη στον Τοίχο (Gegen die Wand) του τουρκικής καταγωγής γερμανού σκηνοθέτη FatihAkin. Η γνωριμία, ο έρωτας, ο χωρισμός ανάμεσα σε ένα άνδρα που μόλις έχει βγει από τα ψυχιατρείο και μια γυναίκα με αντικομφορμιστική συμπεριφορά. Και οι δύο από οικογένειες τούρκων μεταναστών, που δυσκολεύονται να υπάρξουν όχι απλά στην κοινωνία της Γερμανίας, αλλά στον ιδιαίτερο χώρο των μουσουλμάνων μεταναστών. Χρυσή Άρκτος στο Φεστιβάλ Βερολίνου. 122’. 90/93

2006. Αίγυπτος. Το Μέγαρο Γιακουμπιάν (Omaret Jacobean) του Marwat Hamed βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Alaa Al Aswany. Σε ένα ευρωπαϊκό κτίριο αρ-ντεκό με αρχαιοελληνικά αγάλματα στις προσόψεις του, στη δεκαετία του ’50 παρουσιάζεται – με ένα τρόπο ενοχλητικό για τα επίσημα αιγυπτιακά ήθη και για αυτό «αυστηρώς ακτάλληλο για ανηλίκους» -η κοινωνία της εποχής με τις σχέσεις και τις συγκρούσεις της και με αναφορά σε θέματα απαγορευμένα από το Κοράνι. Παρα ταύτα, η ταινία ήταν η αιγυπτιακή υποψηφιόοτητ για Όσκαρ. 72’. 100/81

2006. Μεξικό. Τα παιδιά των Ανθρώπων (Children of Men) του Alfonso Cuaron. Μέσα από αυτή την διεθνή παραγωγή, με μια μελλοντολογική προσέγγιση, ο σκηνοθέτης επιχειρεί να προειδοποιήσει για τους κινδύνους της κοινωνίας του αύριο. Βρετανικά Βραβεία BAFTA για καλύτερη κινηματογραφία και καλύτερη παραγωγή. 109’. 92/85

2007. Ιρλανδία. Κάποτε (Once) John Carney. Ένα μουσικό φιλμ για την γενιά της αμφισβήτησης στους δρόμους, τα αισθήματά της, την καλλιτεχνική της δημιουργία – ανεξάρτητη παραγωγή χαμηλού κόστους. Όσκαρ τραγουδιού. 86’. 97/91

2007. Σουηδία. Εσείς οι ζωντανοί (Du Levande) του Roy Andersson. Ποιητική, μελωδική και υπαρξιακή κωμωδία – δράμα με επίκεντρο καθημερινούς ανθρώπους της σημερινής Σκανδιναβίας. Βραβείο καλύτερης ταινίας στη Στοκχόλμη και καλύτερου σεναρίου στο Σικάγο. 92’. 97/80

2014. Μαυριτανία. Timbuktuτ του Abderrahmane Sissako. Στην πόλη Τιμπουκτού του Μάλι, στην Αφρική, εκτυλίσσεται η δραματική ιστορία μιας τετραμελούς οικογένειας, όταν την εξουσία κατέχουν οι ακραίοι ισλαμιστές της Μαύρης Σημαίας. Η ταινία ήταν Υποψήφια για τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες και για Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας. 97’. 99/78

2011. ΗΠΑ. Μεσάνυχτα στο Παρίσι (Midnightin Paris) του Woody Allen.Ένας νεοϋορκέζος διανοούμενος συναντά νέους και παλιούς συναδέλφους στην πόλη της γοητείας για τους νεοϋορκέζους, το Παρίσι. Όσκαρ, Χρυσή Σφαίρα και ισπανικό βραβείο Γκόγια για καλύτερο σενάριο. 94’. 93/83

2012. Ισραήλ. Η Υποσημείωση (Hearat Shulayim) του Joseph Cedar. Ανταγωνισμός πατέρα και γιού μέσα στην ακαδημαϊκή κοινότητα της χώρας. Βραβείο Σεναρίου στις Κάννες. 105’. 90/72

2013. Ιταλία. Ο Καίσαρ πρέπει να πεθάνει (Cesaredeve Morire) must Die) των αδελφών Taviani. Ο φακός των σκηνοθετών στους βαρυποινίτες μιας φυλακής μεγίστης ασφαλείας της Ιταλίας, με θίασο όλον από ερασιτέχνες. Χρυσός Λέων στο Βερολίνο. 76’. 91/72

2014. Βέλγιο. Δύο Μέρες, Μια Νύχτα (Deux Jours, Une Nuit) των αδελφών JeanPierre και Luc Dardennes. Απολυμένη από το νοσοκομείο που δούλευε η Σάντρα, μόνη ελπίδα για επαναπρόσληψη έχει εάν οι συνάδελφοί της συμφωνήσουν αμέσως να παραιτηθούν από το ετήσιο μπόνους. Η Σάντρα επιχειρεί να τους πείσει μέσα στο Σαββατοκύριακο. Ταινία με ενσυναίσθηση και στοχασμό, βραβείο καλύτερης ταινίας στο Φεστιβάλ των Βρυξελλών. 95’. 97/76

2015. Ισλανδία. Τα Κριάρια (Hrutar) του GrimurHakon arson. Ο αγροτικός κόσμος της Ισλανδίας μέσα από την ιστορία δύο αδελφών που είναι σε διένεξη εδώ και σε 40 χρόνια, και βρίσκονται μπροστά σε μια επιδημία που αφανίζει τα κοπάδια τους. Βραβείο «UnCertainRegard» πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη στις Κάννες. 90’. 96/83

Σημείωση: Στο τέλος της αναφοράς σε κάθε ταινία ακολουθεί η διάρκεια σε λεπτά. Οι επόμενοι δύο αριθμοί χωρισμένοι με παύλα ανταποκρίνονται ο πρώτος στη μέση βαθμολογία των διεθνών κριτικών κι ο δεύτερος στην βαθμολογία του κοινού με βάση την αξιόλογη αμερικανική κινηματογραφική ιστοσελίδα rottentmatoes.com.

                                             ----------------------------------

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Σολωμού 13, Εξάρχεια, 2ος όροφος (5μμ - 10μμ)

info@sxedio-b.gr

2108224344