Άρθρα και Τοποθετήσεις

Κυβέρνηση και εφοπλιστές βάζουν πλώρη για δημιουργία νηολογίου με σημαία ευκαιρίας το Αγ. Όρος

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΠΕΝΕΝ

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΕΦΟΠΛΙΣΤΕΣ ΒΑΖΟΥΝ ΠΛΩΡΗ ΓΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ

ΔΕΥΤΕΡΟΥ – ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΥ ΝΗΟΛΟΓΙΟΥ ΜΕ ΣΗΜΑΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ ΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ!!!

ΟΙ ΜΕΘΟΔΕΥΣΕΙΣ ΑΥΤΕΣ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΤΟ ΤΕΛΕΙΩΤΙΚΟ ΚΤΥΠΗΜΑ

ΤΙΣ ΕΝΑΠΟΜΕΙΝΑΝΤΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΝΑΥΤΕΡΓΑΤΩΝ

Η κυβέρνηση «πρώτη φορά αριστερά» και ο αρμόδιος Υπουργός Π. Κουρουμπλής δίνουν καθημερινά ρεσιτάλ υποταγής στο παρασιτικό εφοπλιστικό κεφάλαιο το οποίο διαρκώς τόσο επίσημα όσο και ανεπίσημα επιδιώκει να αποσπάσει νέα προκλητικά προνόμια για να ενισχύσει και να διευρύνει το καθεστώς της επιχειρηματικής του ασυδοσίας.

Τέτοιο κατάντημα και τέτοια κατρακύλα στην άσκηση της κυβερνητικής πολιτικής στον τομέα της Ναυτιλίας με την διολίσθηση σε θέσεις που δεν τόλμησαν να διατυπώσουν ούτε τα παραδοσιακά αστικά κόμματα (Ν.Δ – ΠΑΣΟΚ) προφανώς δεν τις περίμενε ούτε καν το ίδιο το εφοπλιστικό λόμπυ πριν μερικά χρόνια.

Και όμως, ο λαλίστατος και πολυπράγμων πρώην Υπουργός του βαθέως ΠΑΣΟΚ και σήμερα ηγετικό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης Τσίπρα, έχει βάλει στοίχημα να ξεπεράσει στην υλοποίηση των αντιλαϊκών πολιτικών τόσο το εφοπλιστικό κατεστημένο όσο και τα άλλα συστημικά κόμματα που παρακολουθούν αμήχανα την οβιδιακή μεταλλαγή και μεταμόρφωση του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα κυβερνητικό κόμμα νεοφιλελεύθερης πολιτικής και μιας διακυβέρνησης η οποία υπηρετεί τυφλά και πιστά το μοντέλο της ανταγωνιστικότητας του εφοπλιστικού κεφαλαίου.

Τελευταία επιτεύγματα του κ. Κουρουμπλή, ο οποίος συνεχώς ανοίγει νέους και “καινοτόμους” δρόμους πάντα όμως για την διεύρυνση της εφοπλιστικής ασυδοσίας, είναι η «επαναστατική» ιδέα, έτσι την αποκάλεσε η εφημερίδα που είχε το αποκλειστικό ρεπορτάζ «Το παρόν της Κυριακής» στις 30/7/2017, για την δημιουργία δεύτερου νηολογίου της χώρας μας το οποίο θα έχει ως σημαία ευκαιρίας το Άγιο Όρος!! Ο ίδιος έδωσε νέα συνέχεια σε δισέλιδη συνέντευξή του στην «ΕΦΣΥΝ» στις 26/8/2017 όπου εκθείαζε το υποτιθέμενο έργο του ως  Υπουργός Ε.Ν και αναλύει γιατί θα πρέπει η κυβέρνηση να πάρει την σχετική πρωτοβουλία διατυπώνοντας το περισπούδαστο επιχείρημα ότι «αυτή την στιγμή η ελληνόκτητη ναυτιλία έχει 5000 πλοία από τα οποία μόνο τα 750 πλοία είναι στην ελληνική σημαία. Αυτή η πραγματικότητα δεν με αφήνει αδιάφορο»!!!

Κατά συνέπεια μια πρόταση η οποία θα αντιμετώπιζε με τους ίδιους όρους ανταγωνισμού τα δεύτερα νηολόγια σημαιών ευκαιρίας θα καθιστούσε εφικτή την επάνοδο των ελληνόκτητων πλοίων στην χώρα μας έστω και σε δεύτερο νηολόγιο….. Μάλιστα ο ίδιος βάζει ως στόχο έως το 2020 τα πλοία ελληνικής σημαίας να ξεπεράσουν τα 1.000 και οι θέσεις εργασίας σε αυτά να ανέλθουν στις 10.000για τους έλληνες  Ναυτεργάτες. Ο ίδιος δε Υπουργός έχει διαπρέψει σε ανάλογες «ρηξικέλευθες» ιδέες τις οποίες με κάθε ευκαιρία προβάλει όπως π.χ για να δημιουργηθεί ελληνικό νησί με αφορολόγητα είδη για τα κρουαζιερόπλοια ή να δοθούν όλα τα ελληνικά λιμάνια (με σύμβαση παραχώρησης) στις πολυεθνικές της κρουαζιέρας, μάλιστα στην Βουλή ανέφερε προς Βουλευτή της Ν.Δ ότι θα εξετάσει στην περίπτωση αυτή το νησί της Σαμοθράκης,   ενώ ταυτόχρονα δηλώνει την βούληση του ίδιου και της κυβέρνησης να προχωρήσει σε φτιασιδώματα και μερεμέτια στο ισχύον θεσμικό πλαίσιο της Ακτοπλοΐας χωρίς να θίξει στο ελάχιστο τα προνόμια της ιδιωτικής εφοπλιστικής πρωτοβουλίας στον ευαίσθητο τομέα των Ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών. Μάλιστα δηλώνει περιχαρής και με περίσσια θρασύτητα ότι τα 80 εκατομμύρια ευρώ που διατίθενται από το κράτος σε ετήσια βάση για τους εφοπλιστές της Ακτοπλοΐας «δεν πηγαίνουν πλέον στους εφοπλιστές όπως παλιά αλλά στους κατοίκους των νησιών»! Προφανώς τα ακτοπλοϊκά πλοία τα εκμεταλλεύονται οι κάτοικοι των νησιών, αυτοί διαμορφώνουν πανάκριβα ναύλα, αυτοί αποκομίζουν τα υπερκέρδη των ακτοπλοϊκών πλοίων……

Τέτοιες και άλλες πολλές ξεδιάντροπες και εξοργιστικές τοποθετήσεις δίνουν το στίγμα και την κατεύθυνση της «νέας κυβερνητικής ναυτιλιακής πολιτικής» η οποία όχι μόνο δεν είναι νέα αλλά αντίθετα είναι στην ίδια γραμμή με τους προκατόχους του και μάλιστα πιο προωθημένη, στην πολιτική κατεύθυνση να ενισχυθεί το εφοπλιστικό κεφάλαιο και να διευρυνθεί η θεσμική θωράκιση στην ανεξέλεγκτη επιχειρηματική του ασυδοσία.

Τώρα τι σχέση έχουν οι παραπάνω νεοφιλελεύθερες απόψεις με τις προεκλογικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για δημόσιες Ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες και δημόσια Ακτοπλοϊκή εταιρία για την αναβάθμιση των Ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών και άλλα τινά που διεκήρυττε και πρόβαλε ο ΣΥΡΙΖΑ, αρμόδιοι να απαντήσουν είναι ο Τσίπρας, ο Δραγασάκης, ο Σταθάκης, ο Φλαμπουράρης, ο Δρίτσας και ο Κουρουμπλής….

Για να επανέλθουμε όμως μετά από αυτήν την αναγκαία παρένθεση, οφείλουμε να διευκρινίσουμε ορισμένα πράγματα σχετικά με τα δεύτερα ή παράλληλα νηολόγια. Πρώτον οι επίσημοι εκπρόσωποι και φορείς του ελληνικού εφοπλισμού ποτέ έως και σήμερα δημόσια δεν διατύπωσαν θέσεις και προτάσεις για την δημιουργία δεύτερου νηολόγιου αλλά ούτε ακόμη και τα αστικά κόμματα που άσκησαν την διακυβέρνηση στην χώρα μας.

Αυτό όχι γιατί τιμούν, σέβονται την εθνική σημαία, το ελληνικό νηολόγιο, ή πολύ περισσότερο θέλουν την σύνδεση του ελληνικού πλοίου με την οικονομία και την χώρα μας. Τέτοιες περίεργες και παράτυπες ιδέες και προβληματισμοί δεν στέκουν στα πλαίσια του εφοπλιστικού κεφαλαίου….

Η βασική στρατηγική των επίσημων οργάνων τόσο της Ε.Ε.Ε όσο και του Committee(Λονδίνο) ήταν και παραμένει η ελληνική σημαία και μέσω αυτής να διαμορφώσουν ένα πλήρες ανταγωνιστικό θεσμικό πλαίσιο για την προσέλκυση και την επαναφορά των πλοίων στο ελληνικό νηολόγιο.

Σε πολύ μεγάλο βαθμό αυτό έχει επιτευχθεί με το ισχύον θεσμικό πλαίσιο, σε σύγκριση πάντα με τα άλλα παραδοσιακά εθνικά νηολόγια των χωρών της Ευρώπης, χωρίς ωστόσο αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν κάποιες διαφορές σε σύγκριση κυρίως με τα πλοία σημαιών ευκαιρίας και λιγότερο με τα δεύτερα νηολόγια.

Ταυτόχρονα οι εφοπλιστές της ποντοπόρου ναυτιλίας, με πρώτο διδάξαντα τον νυν Πρόεδρο της Ε.Ε.Ε, έχουν εδώ και πολλά χρόνια εγκαινιάσει ένα νέο επιχειρηματικό μοντέλο (πλήρως νομιμοποιημένο στην χώρα μας) σύμφωνα με το οποίο τον μεγαλύτερο αριθμό πλοίων τον έχουν σε ξένες σημαίες ευκολίας και έναν πολύ μικρό αριθμό στην ελληνική σημαία!!

Με τον τρόπο αυτό επωφελούνται διπλά, στα πλοία που διατηρούν στα ευκαιριακά νηολόγια εξασφαλίζουν μικρότερο κόστος ενώ με την συμβολική συμμετοχή στο εθνικό νηολόγιο απολαμβάνουν και αξιοποιούν στο έπακρο την αξιοπιστία που έχει η ελληνική σημαία η οποία θεωρείται ανάμεσα στις πλέον ασφαλείς και φερέγγυες. Παράλληλα στην ελληνική σημαία απολαμβάνουν μιας τεράστιας στήριξης και συμπαράστασης από όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις στα διεθνή φόρα που χαράσσονται και αποφασίζονται θέματα ναυτιλίας τόσο διεθνώς όσο και περιφερειακά (ΙΜΟ – ΔΓΕ – Ευρωπαϊκή Ένωση) ενώ και τα προνόμια που απολαμβάνουν από το εθνικό νηολόγιο σε πολλές περιπτώσεις είναι κατά πολύ ευνοϊκότερα από τα δεύτερα νηολόγια.

Αυτοί είναι οι σημαντικότεροι λόγοι οι οποίοι οδήγησαν το ελληνικό εφοπλιστικό λόμπυ να μην προκρίνει έως και σήμερα το δεύτερο νηολόγιο ως επιχειρηματική επιλογή.

Κατά συνέπεια από πού προκύπτει η αναγκαιότητα αλλά και η σπουδή του Υπουργού Ε.Ν για δεύτερο νηολόγιο;

Όπως έχει δημοσιευτεί σε διάφορα έντυπα (εφημερίδες και ιστοσελίδες) ο Υπουργός Ε.Ν στο διάστημα της θητείας του έχει πραγματοποιήσει πλήθος επαφών και συναντήσεων όχι μόνο με τα θεσμοθετημένα όργανα των εφοπλιστών, με την Ε.Ε.Ε και το Committee (στο Λονδίνο ήδη έχει πραγματοποιήσει 3 ταξίδια…) αλλά και με συγκεκριμένους επώνυμους εφοπλιστές οι οποίοι έχουν στο σύνολο των πλοίων τους σημαίες ευκαιρίας και ταυτόχρονα διατηρούν αμιγή χαμηλόμισθα πληρώματα ενώ η πραγματική επιχειρηματική τους έδρα βρίσκεται στην Ελλάδα.  Αυτοί οι μεμονωμένοι εφοπλιστές απέρριψαν κάθε ιδέα περί επιστροφής στο εθνικό νηολόγιο και απαίτησαν ότι μόνο με τα ισχύοντα των σημαιών ευκαιρίας θα μπορούσαν να εξετάσουν ενδεχόμενα την επιστροφή σε ελκυστικό νηολόγιο και ας είχε αυτό οποιοδήποτε όνομα……

Μάλιστα στέλεχος μιας τέτοιας εταιρείας δημοσιοποίησε πρόσφατα την άποψη για κατάργηση της υφιστάμενης Σύμβασης των Ναυτεργατών στην ποντοπόρο ναυτιλία, την ίδρυση ιδιωτικών σχολών εμπορικού ναυτικού για τους Αξιωματικούς και την επιτυχή έκβαση των συνομιλιών στις Βρυξέλλες αναφορικά με τα φορολογικά προνόμια των εφοπλιστών ως προϋπόθεση για προσέλκυση πλοίων στο εθνικό νηολόγιο.

Και τα τρία αποτελούν θέσεις των επίσημων οργάνων του εφοπλισμού και αποσκοπούν από την μια να τσακίσουν τα εργασιακά δικαιώματα των Ναυτεργατών και από την άλλη μέσω της ιδιωτικοποίησης των σχολών να παράγουν χιλιάδες νέους αξιωματικούς ώστε αυξάνοντας την ζήτηση στην αγορά ναυτικής εργασίας να ρίξουν τους μισθούς που αποτελεί τον διακαή πόθο των εφοπλιστών, οι οποίοι ορισμένοι από αυτούς αναγνωρίζουν την συμβολή τους και γνωρίζουν άριστα την επαγγελματική τους επάρκεια και κυρίως ότι με το ελληνικό πλήρωμα έχουν πολλαπλά οφέλη στην ασφάλεια, στην συντήρηση κ.λπ των πλοίων τους….. Όσον αφορά τα φορολογικά προνόμια υπάρχει πλήρης ταύτιση κυβέρνησης και εφοπλιστών…..

Το τμήμα αυτό του εφοπλιστικού κεφαλαίου που διατηρεί τον στόλο του στα ευκαιριακά νηολόγια και έχει σε μακροχρόνια βάση σημαίες ευκαιρίας, μόνο και εφόσον κατοχυρωθεί  το πλέον ξεφωνημένο προνομιακό νηολόγιο μπορεί να τους οδηγήσει στην αλλαγή σημαίας έχοντας ως κίνητρο τα νέα προνόμια στην άσκηση της επιχειρηματικής ναυτιλιακής δραστηριότητας.

Η προσήλωση και η υποταγή στα συμφέροντα και στην ανταγωνιστικότητα του εφοπλιστικού κεφαλαίου η μηδενική γνώση και η αλαζονεία της κυβέρνησης και του κ. Κουρουμπλή πού οδηγεί με αυτούς τους σχεδιασμούς;        

Είναι προφανές ότι η οποιαδήποτε απόπειρα δημιουργίας δεύτερου νηολογίου θα οδηγήσει με απόλυτη βεβαιότητα στην ραγδαία συρρίκνωση των πλοίων με ελληνική σημαία και παράλληλα στην απώλεια χιλιάδων θέσεων εργασίας ελλήνων Ναυτεργατών που απασχολούνται ακόμη στα υπό ελληνική σημαία πλοία στην ποντοπόρο ναυτιλία.  Παράλληλα η χώρα θα «απολαμβάνει» την θλιβερή εικόνα μιας σημαίας ευκαιρίας η οποία θα είναι ανυπόληπτη και αναξιόπιστη!!!    

Παράλληλα τυχόν αποδοχή και υλοποίηση του σχεδιασμού για το δεύτερο νηολόγιο θα έχει ολέθριες συνέπειες όχι μόνο στην κατακόρυφη αύξηση της ανεργίας των ελλήνων Ναυτεργατών και στην απόλυτη επικράτηση της μαύρης ανασφάλιστης εργασίας στην ποντοπόρο ναυτιλία, αλλά θα επιφέρει την χαριστική βολή στο ετοιμόρροπο ασφαλιστικό σύστημα των Ναυτεργατών. Επίσης θα οδηγήσει στην ραγδαία μείωση των μισθών, θα συρρικνώσει και αυτά τα ελάχιστα φορολογικά έσοδα για τα δημόσια ταμεία, θα μειώσει τα επίπεδα ασφάλειας των πλοίων στο δεύτερο νηολόγιο σημαίας Αγίου Όρους.

Κατά συνέπεια είναι μύθος και αυταπάτη η προσδοκία για οφέλη της χώρας από το δεύτερο νηολόγιο και αυτοί που δίνουν εντολές και υπαγορεύουν ανάλογες μελέτες, εάν δεν είναι αδαείς, βάζουν φαρδιά – πλατιά την υπογραφή τους για να υπηρετήσουν μονομερώς τα πιο ακραία εφοπλιστικά συμφέροντα και μόνο…..         

Σημειώνουμε ότι τα δεύτερα ή παράλληλα νηολόγια δημιουργήθηκαν σε μια σειρά χώρες της Δυτικής και Βόρειας Ευρώπης στην δεκαετία του 1980 ως εναλλακτική απάντηση του εφοπλιστικού κεφαλαίου των χωρών αυτών προκειμένου να αντιμετωπίσουν τον ανταγωνισμό των σημαιών ευκαιρίας τον οποίο είχαν εγκαινιάσει οι έλληνες εφοπλιστές πριν τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο!!

Τα δεύτερα νηολόγια εκμεταλλεύτηκαν καλύτερους όρους με αισθητά μειωμένο κόστος (έναντι των εθνικών σημαιών) στην επάνδρωση των πληρωμάτων και στην φορολογία ενώ ο συμβολισμός της σημαίας σε κάποιο νησί αυτών των χωρών αποσκοπούσε να μην αποκοπούν από τις χώρες τους, να έχουν πρόσβαση στα εθνικά φορτία, να μην έχουν συνδικαλιστικά την σύγκρουση με το συνδικαλιστικό κίνημα στον τομέα των μεταφορών, να εξακολουθήσουν να έχουν την διεθνή υποστήριξη των χωρών προέλευσης των εφοπλιστών (Ηνωμένο Βασίλειο – Βερμούδες/Κάιμαν, ΗΠΑ – Νήσοι Μάρσαλ, Πορτογαλία – Μαδέϊρα, Γαλλία – Ανταρκτική, Ισπανία – Κανάρια νησιά, Ολλανδία – Αντίλλες, Νορβηγία – NIS, Δανία – DIS, Γερμανία – GIS) ενώ και σε ζητήματα που αφορούσαν την ασφάλεια, την συντήρηση κ.λπ προφανώς ήταν ασύγκριτα σε ποιοτικότερο επίπεδο από αυτά των σημαιών ευκαιρίας.

Τα σχετικά στατιστικά στοιχεία για την εξέλιξη αυτών των νηολογίων δείχνουν ότι σε καμιά χώρα δεν μπόρεσαν να συγκεντρώσουν (παρά τις ευνοϊκότερες ρυθμίσεις) την πλειονότητα του στόλου της χώρας τους.

Επίσης πρέπει να υπογραμμίσουμε με τον πιο σαφή τρόπο ότι τα δεύτερα νηολόγια που θεσπίστηκαν σε χώρες κυρίως της Ευρώπης (Νορβηγίας, Αγγλίας, Δανίας, Γερμανίας, Γαλλίας, Ισπανίας) υπήρχαν σε αυτές και υπάρχουν ακόμη ορισμένες ιδιαιτερότητες τις οποίες έχουμε πολλές αμφιβολίες εάν τις προσμετρούν και τις υπολογίζουν (από την σχετική έκθεση που δημοσιοποιήθηκε στην εφημερίδα «Παρόν» προκύπτει ακριβώς το αντίθετο) οι χώρες αυτές (Γαλλία, Γερμανία, Ισπανία κ.λπ) είχαν και έχουν εθνικά φορτία, γεγονός που διαμορφώνει ισχυρές δεσμεύσεις σε εθνικό επίπεδο σε ότι αφορά την σημαία του πλοίου….

Στοιχείο που δεν υπάρχει σε ελληνικό επίπεδο ενώ από την άλλη μία παράμετρος που φαίνεται αγνοούν τόσο οι εμπνευστές όσο και οι εντολοδόχοι της σχετικής μελέτης είναι ότι οι χώρες αυτές ποτέ δεν είχαν παραδοσιακά ισχυρό και μαζικό αριθμό εθνικών Ναυτεργατών, σε αντίθεση με την χώρα μας και τέλος ρόλο και συμβολή είχε και ο ρεφορμιστικός κατήφορος των Ναυτεργατικών συνδικάτων αυτών των χωρών που επισφραγίστηκε με την συνυπογραφή ουσιαστικά αυτών των συμφωνιών ή με την σιωπηρή αποδοχή τους!!!   

   Εξάλλου αυτές οι κυρίαρχες εξωνημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες εθνικών συνδικάτων και ITF τερμάτισαν την οποία συνδικαλιστική δράση ενάντια στα πλοία σημαιών ευκολίας και υπέγραψαν και υπογράφουν τις κατάπτυστες συμβάσεις ρατσιστικού χαρακτήρα που κατοχυρώνουν την διάκριση στους όρους εργασίας και στην αμοιβή, ανάλογα με την χώρα προέλευσης των Ναυτεργατών, και σε αντάλλαγμα το εφοπλιστικό κεφάλαιο τους εξασφαλίζει πολλά εκατομμύρια ευρώ για την υποτιθέμενη προστασία για τους χαμηλόμισθους αλλοδαπούς ναυτικούς.... Αυτό διευκολύνει τα μέγιστα κυρίως στην εξάπλωση των σημαιών ευκαιρίας.

     Ο Τσίπρας, ο Κουρουμπλής και άλλοι πολλοί ακόμη κυβερνητικοί παράγοντες, μπορεί με την εφοπλιστόδουλη πολιτική τους να παίρνουν εύσημα από το τυχοδιωκτικό εφοπλιστικό κεφάλαιο, μπορεί να μιλάνε για προσαρμογή «στον ρεαλισμό και στην κρατούσα πραγματικότητα στο ναυτιλιακό γίγνεσθαι», όμως οι Έλληνες Ναυτεργάτες πού γνωρίζουν και έχουν βιώσει στο πετσί τους τον επαγγελματικό διωγμό που συντελέστηκε σταδιακά τις δεκαετίες 1980-1990 στην ποντοπόρο και κρουαζιερόπλοιο ναυτιλία, που αφελληνίστηκαν στο όνομα της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των εφοπλιστών, πίσω από την δημιουργία δεύτερου νηολογίου "Μount Athos International ShipRegistry" διακρίνουν για άλλη μία φορά ότι τα αποτελέσματα για αυτούς θα είναι οδυνηρά και καταστροφικά.

Είναι προφανές ότι ηγεσία της "πρώτης φοράς Αριστερά" που ανέλαβε το 2015 για να υπερασπίσει τα συμφέροντα της αστικής τάξης και του εφοπλιστικού κατεστημένου ότι με αυτούς τους σχεδιασμούς ανοίγει την κερκόπορτα της διάλυσης του Ελληνικού ναυτεργατικού δυναμικού, όχι μόνο στην ποντοπόρο ναυτιλία αλλά και σε όλες τις άλλες κατηγορίες πλοίων που οι πλοιοκτήτριες εταιρείες θα αναζητήσουν καταφύγιο και σημαία ευκαιρίας για να πετύχουν τους στόχους τους για την απόκτηση των νέων προνομίων τους. Η κυβέρνηση έχει πάρει τις αποφάσεις της, έχει κάνει τις επιλογές της, έχει ταχθεί με τα συμφέροντα των λίγων, που δεν είναι άλλα από αυτά του μεγάλου κεφαλαίου. Αυτό είναι που την στηρίζει ποικιλοτρόπως και το αποδεικνύει καθημερινά.

Ο λαός, η εργατική τάξη, οι μικρομεσαίοι πρέπει να γυρίσουν την πλάτη σε αυτή την βάρβαρη και καταστροφική πολιτική που διαμορφώνει κοινωνικά ερείπια, που φτωχοποιεί μεγάλα κοινωνικά λαϊκά στρώματα και οδηγεί σε συνθήκες και πλαίσιο βαρβαρότητας για την συντριπτική πλειοψηφία του λαού μας.

Το Ναυτεργατικό αγωνιστικό και ταξικό κίνημα δεν θα υποκύψει και δεν θα παραδοθεί, δεν πρόκειται να βάλει πλάτη σε μία αντιλαϊκή πολιτική που γκρεμίζει και ισοπεδώνει τις κατακτήσεις του, οφείλει και πρέπει να σχεδιάσει, να οργανώσει με ακόμη μεγαλύτερη αποφασιστικότητα την κοινή δράση και τον αγώνα του για να εξασφαλίσει την μαζική ανάπτυξη των αγώνων που αποτελούν μονόδρομο για να αντιμετωπισθεί αποτελεσματικά η επίθεση της κυβερνητικής πολιτικής, του μεγάλου κεφαλαίου και του ευρωενωσιακού κατεστημένου.

Αντώνης Νταλακογεώργος

    

Διαβάστε περισσότερα...

Μαζί με Γεννηματά, Καμίνη, Ραγκούση, Θεοδωράκη κι ο Τσίπρας υποψήφιος αρχηγός της Δ. Σ. Ώρα είναι και για την κ. Λουκά…

Μαζί με Γεννηματά, Καμίνη, Ραγκούση, Θεοδωράκη κι ο Τσίπρας υποψήφιος αρχηγός της Δ. Σ. Ώρα είναι και για την κ. Λουκά…

Το σχόλιό μας

Αν κάποιο στέλεχος της αριστεράς θέλει δημόσια να εκφράσει την έμπνευσή του από μια ιστορική προσωπικότητα του χώρου, θα βρει πρόσωπα σε αφθονία. Ας μην πούμε για τον Μαρξ, τον Μπουντόβκιν ή τον Λένιν. Ας σκεφτούμε τον Αλιέντε ή τη Πασιονάρια της Ισπανίας, πρόσωπα δηλαδή που θυσίασαν ή ήταν έτοιμα να θυσιάσουν ακόμη και την  ζωή τους για τις αρχές τις οποίες πίστευαν. Αν το στέλεχος αυτό είναι από την Ελλάδα, τέτοια πρόσωπα τα συναντάει συχνά στην πρόσφατη ιστορία. Ας μην πούμε για τον Φλωράκη ή τον Κύρκο. Ας πούμε για τον Μπελογιάννη, τον Μπάτση, τον Πασαλίδη, τον Γληνό. Πρόσωπα που πίστεψαν και αγωνίστηκαν για μια Ελλάδα ελεύθερη, δημοκρατική και ανεπτυγμένη.

Δεν μπορούμε όμως να κατηγορήσουμε τον Τσίπρα που αντικατέστησε το προηγούμενο ίνδαλμα του, τον Τσάβες, με τον Αντρέα Παπαντρέου. Ο κ. Τσίπρας και το κόμμα του δεν είναι αριστερά, δεν είναι καν πατριωτική δύναμη. Είναι δεκανίκι των ξένων μεγαλοκαπιταλιστών που έχουν πατήσει πόδι στην Ελλάδα.

Φυσικό λοιπόν είναι να επιλέξει ανάμεσα στο δίλημμα Παπανδρέου ή Καραμανλής και να γράψει ένα εκτεταμένο άρθρο. Το άρθρο αυτό περιλαμβάνει εξυπνάδες μαζί και βλακείες. Πασίγνωστες κοινοτυπίες για την εποχή ΠΑΣΟΚ  μαζί με  αποσπάσματα προερχόμενα από το παλιό, επίσης πασίγνωστο, εξιδανικευτικό παραμύθι για τον ηγέτη του.

Αν ήθελε να ασχοληθεί σοβαρά με τη σχέση ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, Παπανδρέου και Τσίπρα θα έπρεπε απλούστατα να κάνει μια σύγκριση στο βίο και πολιτεία και των δύο πλευρών και να βγάλει κάποια συμπεράσματα. Το αποφεύγει σχολαστικά αυτό. Και είναι σαφές γιατί. Μόνο χαμένος θα έβγαινε ο ΣΥΡΙΖΑ σε μια σύγκριση με το ΠΑΣΟΚ, παρά το βαθιά λεκιασμένο και αμαρτωλό πολιτικό μητρώο αυτού του άλλοτε μεγάλου κόμματος.

Ο Παπανδρέου εγκατέλειψε τις θέσεις του για έξοδο από την ΕΟΚ τότε, ο Τσίπρας έχει όμως γίνει κλητήρας των Βρυξελλών. Ο Παπανδρέου υποχώρησε από τις αντιαμερικάνικες θέσεις που είχε ως αντιπολίτευση, ο Τσίπρας όμως είναι προδότης της πατρίδας μας. Ο Παπανδρέου έκανε μεγάλες υποχωρήσεις στο ξένο κεφάλαιο, ο Τσίπρας όμως παρέδωσε όλη τη δημόσια περιουσία για ένα αιώνα στους ξένους για να κάνουν τα δικά τους πάρτυ οργίων. Ο Παπανδρέου έκανε και κάποια θετικά βήματα όπως η κατάργηση των κοινωνικών φρονημάτων, ο πολιτικός γάμος ή τα Ολοκληρωμένα Μεσογειακά Προγράμματα που πέτυχε στην ΕΟΚ. Ο Τσίπρας φέρνει δύο ακόμη μνημόνια που εξαντλούν και εξευτελίζουν τον ελληνικό λαό.

Για το άρθρο όμως δεν έχει απολύτως καμία σημασία η αιτιολόγηση. Το μόνο που το ενδιαφέρει είναι η κατάληξη. Το συμπέρασμα και τίποτε άλλο: «Αν ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορείται σήμερα ως κόμμα που έχει ξαναπιάσει το  νήμα αυτών των στόχων (του Α.Π.), τότε η κατηγορία γίνεται δεκτή.» Ένα συμπέρασμα που εμφανίζει τον  ΣΥΡΙΖΑ μπροστά στο συμβολαιογραφείο του λαού ως τον νόμιμο κληρονόμο όλης της περιουσίας του ΠΑΣΟΚ. Το  μόνο που  ενδιαφέρει είναι να παρεμποδίσει ενδεχόμενη συσπείρωση όποιων υπολειμμάτων του ΠΑΣΟΚ στην Δημοκρατική Συμπαράταξη.

Η εικόνα αυτή είναι δραματική και κωμική μαζί. Βάζουν τον Αντρέα Παπανδρέου στην ίδια θέση που ήταν η μαντάμ Ορτάνς στο μυθιστόρημα του Καζαντζάκη «Αλέξης Ζορμπάς». Η γριά γυναίκα έχει μόλις  πεθάνει και μαζεύονται τα κοράκια να αρπάξουν το καθένα την περιουσία της. Ο Τσίπρας δεν θέλει να  λείψει από αυτό το ιερόσυλο φαγοπότι. Θέλει το κόμμα του να είναι ο διάδοχος του ΠΑΣΟΚ. Θέλει αυτός να κάτσει μόνιμα στη μια από τις δύο γλυκιές πολυθρόνες του δικομματισμού που κατείχε το ΠΑΣΟΚ. Θέλει να είναι για πάντα «χαλίφης στη θέση του χαλίφη».

Γι’ αυτό και η μεγάλη περιφρόνηση στην ιστορική αριστερά που βλέπει κανείς στο άρθρο. «Καθηλωμένη στο παρελθόν»  είναι περίπου το μόνο που αναφέρει για  αυτήν.

Μαζί με την Γεννηματά, τον Ραγκούση, τον Καμίνη, τον Θεοχαρόπουλο, τον Θεοδωράκη και ο Τσίπρας λοιπόν υποψήφιος πρόεδρος της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, του χώρου εκείνου που είναι η σκιά του παλιού ΠΑΣΟΚ. Η μόνη υποψηφιότητα που απομένει για να ολοκληρωθεί αυτή η γελοία εικόνα είναι η κα. Λουκά με τον σταυρό στο χέρι…

Διαβάστε περισσότερα...

Το υπό έκδοση βιβλίο του Μπαντιού: «Ελλάδα»

Το υπό έκδοση βιβλίο του Μπαντιού: «Ελλάδα»

Στο Παρίσι, και σε πολλά άλλα σημεία όχι μόνο της Γαλλίας αλλά διεθνώς, πολλοί αριστεροί και ακτιβιστές, περιμένουν με αδημονία το νέο βιβλίο του Αλέν Μπαντιού: «Grece et la Reinvention de la Politique», Ελλάδα και Επανεφεύρεση της Πολιτικής.

Όπως το παρουσιάζει η ιστοσελίδα R (Rkutenkobo): Σε μια σειρά επτά παρεμβάσεων, με δριμύ ύφος, ο Αλεν Μπαντιού αναλύει τις αποφασιστικές εξελίξεις στην Ελλάδα από το 2011. Ο Μπαντιού θεωρεί τη μεσογειακή χώρα «ένα είδος ανοικτού πολιτικού μαθήματος», με πολλά ακόμα που μας λέει για την γενικότερη διεθνή κατάσταση. Η Ελλάδα είναι παραδειγματική των «θεμελιακών αντιφάσεων στην Ευρώπη, που είναι σε τελική ανάλυση οι θεμελιακές αντιφάσεις στον κόσμο όπως είναι,  τον κόσμο που υπηρετεί την αυταρχική αναρχία του καπιταλισμού.

Παρά την εγκαρδιωτική αντίσταση των Ελλήνων στην ηγεμονία των χρηματιστικών αγορών, ο Μπαντιού θεωρεί επίσης σπουδαίο να απευθυνθεί στους λόγους που αυτή η αντίθεση απέτυχε. Η «κινηματιστική» πολιτική μπορεί να προκαλέσει πλατιά συμπάθεια, αλλά για τον Γάλλο φιλόσοφο δεν έχει «απόλυτα κανένα αποτέλεσμα παρά το να παγιδέψει το κίνημα στη αρνητική συνέπεια των αποτλεσμάτων της».

Ο Μπαντιού υποστηρίζει ότι η σοβαρή αντιπολίτευση εμπνεόμενη από τις απελευθερωτικές πολιτικές του παρελθόντος – ή αυτού που ο ίδιος ονομάζει «κομμουνιστική υπόθεση» - θα πρέπει να θέσει την πυξίδα προς τα «αξιώματα εκείνα που προσανατολίζουν» και προτείνονται στο βιβλίο, ορίζοντας έτσι μια κατεύθυνση για την πολιτική δράση.

Τέλος σε συνέντευξή του στην ιστοσελίδα Verso, ο Γάλλος θεωρητικός σε σχέση με το νέο του βιβλίο υπογραμμίζει: «Τα τελευταία χρόνια υπήρχαν καταλήψεις πλατειών που ήταν αχανείς, μεγαλύτερης διάρκειας και πιο λαϊκές από τις Ολονυχτίες στη Γαλλία. Όλες αυτές τελείωσαν σε τρομερά αδιέξοδα, γιατί ήταν ανίκανες να λύσουν το πρόβλημα της οργάνωσης , και για αυτό το πρόβλημα  του τι συνεχίζεται πέρα από το ίδιο το κίνημα. Πάρτε για παράδειγμα τι έκανε ο Σίσι μετά την πλατεία Ταχρίρ ή ο Τραμπ μετά το OccupyWallStreetή ο Ερντογάν μετά το παντοδύναμο κίνημα στην Τουρκία ή ο Τσίπρας που έκανε το αντίθετο από αυτό που οι επαναστατημένος κόσμος ζητούσε για χρόνια…»    

Διαβάστε περισσότερα...

«Πόλεις χωρίς Φόβο»: τα νέα κινήματα των πόλεων

«Πόλεις χωρίς Φόβο»: τα νέα κινήματα των πόλεων

Των Berti Russel και Oscar Ryes

Καθώς πέφτει το σούρουπο ένα ζεστό απόγευμα του Ιούνη στη Βαρκελώνη, ένα ενθουσιαστικό κοινό ακτιβιστών, νέων, συνταξιούχων και πολιτικών τουριστών έχει καθίσει κάτω να παρακολουθήσει ένα διάλογο ανάμεσα στην AdaColau και τη Manuela Carmena. Οι δημαρχίνες της Βαρκελώνης και της Μαδρίτης εκλέχθηκαν στα πλαίσια μιας πολιτικής παλίρροιας που έχει φέρει ομάδες πολιτών με ρίζες στο κίνημα των indignadosστη διακυβέρνηση ισπανικών πόλεων.

Το γεγονός σημάδεψε το ξεκίνημα των «Πόλεων χωρίς Φόβο»: μια συγκέντρωση 700 περίπου ανθρώπων που αντιπροσώπευαν δεκάδες πειραμάτων σε σχέση με την τοπική εξουσία, με στόχο την ενδυνάμωση των κινημάτων των πόλεων παγκσμίως.

Πρώτο, Να καταλάβουμε τους θεσμούς

Τον Ιούνη του 2015 toBComu, μια πλατφόρμα που ενέπνευσε η ακτιβίστρια για τα στεγαστικά δικαιώματα και φεμινίστρια σημερινή δήμαρχος της Βαρκελώνης, αναδείχθηκε στη δημοτική αρχή. Η κίνηση αυτή ήταν εξέλιξη του ισπανικού κινήματος Occupy 15και ισχυρών δικτύων αλληλεγγύης, όπως η Πλατφόρμα για τα Θύματα των Υποθηκών. Πολλοί από τους indignados είχαν καταλάβει ότι είχαν φτάσει στα όρια της διαμαρτυρίας, όταν πολύ μαζικές διαμαρτυρίες αγνοούνταν πλήρως από την κεντρική εξουσία. Και σε άλλες πόλεις, όπως οι ACoruna, Zaragoza οι πολίτες άρχισαν να αναρωτούνται τι θα συνέβαινε αν το κίνημα προσπαθούσε να καταλαμβάνει τους θεσμούς. 

Το BComu ξεκίνησε μια ευρεία διαδικασία για να συγγραφεί από κοινού με τον κόσμο ένα επείγον πρόγραμμα δράσης που συμπεριλάμβανε το σταμάτημα των εξώσεων, την υποχρέωση των τραπεζών να μη κατέχουν άδεια διαμερίσματα, τις επιδοτήσεις στο ενεργειακό και συγκοινωνιακό κόστος για τους ανέργους, ένα κώδικα ηθικής για τους υποψηφίους της. Δεν ήταν επιστροφή σε εκλογική πολιτική. Ήταν ένα πείραμα για τη μεταμόρφωση των τοπικών θεσμών με στόχο όχι την υποκατάσταση αλλά την ενίσχυση των κινημάτων.

Δεύτερο, Να κατανοήσουμε τον νέο αυτοδιοικητισμό

Το BComu έχει εδώ κι καιρό εκφρασθεί υπέρ «ενός αυτοδιοικητικού διεθνιστικού κινήματος» με σκοπό να πάρει την πρωτοβουλία για τις «Πόλεις χωρίς Φόβο». Ήδη ανθίζουν στον κόσμο τα παραδείγματα όπου οι πολίτες με επιτυχία κερδίζουν τις πόλεις τους.

Τον Ιούνη ο C.A.Lumuba εκλέχτηκε δήμαρχος του Jackson, της μεγαλύτερης πόλης του Μισισιπή. Συνεργάζεται στενά με μια πλατφόρμα πολιτών με σκοπό η οικονομία της πόλης να στηρίζεται σε επιχειρήσεις «εργατικής ιδιοκτησίας, δημοκρατικά αυτοδιαχειριζόμενες». Σε μια συντηρητική πολιτεία ελεγχόμενη από τους Ρεπουμπλικάνους, το Jackson πρωτοπορεί στην αυτοδιάθεση των κοινοτήτων των μαύρων εργατών.

Στο  Valparaiso της Χιλής το MovimentodeAutonomistaστα πλαίσια ενός συνασπισμού συνοικιακών ενώσεων αναδείχθηκε στη δημοτική αρχή.

Στη Νάπολη της Ιταλίας η MassaCriticaέχει επιβάλλει ώστε η δημοτική αρχή να παρέχει νομική προστασία στις κοινότητες.

Στην Βηρυτό, η αντιφατριαστική και αντικαθεστωτική κίνηση BeirutMadinati έλαβε 30% των ψήφων για τα συμβούλια πόλης.

Στο Ζάγκρεμπ της Κροατίας και στη Νέα Υόρκη οι ριζοσπαστικές πλατφόρμες συνεχίζουν να ενισχύονται.

Κάθε τέτοια περίπτωση είναι μοναδική – όχι μοναχική. Δεν υπάρχει ενιαίο μοντέλο για ριζοσπαστική οργάνωση – υπάρχουν όμως κοινές αρχές και πρακτικές.

 Τρίτο, Κοινές Εμπειρίες 

H θεωρητικός της πολιτικής επιστήμης MargaretKohnόρισε τον αυτοδιοικητισμό ως «πολιτική της καθημερινής ζωής που αναφέρεται στα θέματα που αγγίζουν τους πολίτες, συμπεριλαμβάνοντας την εκπαίδευση, την ασφάλεια, τη δουλειά, τον πολιτισμό, την κοινή ωφέλεια».

Κατά την Kohnο ιταλικός αυτοδιοικητικός σοσιαλισμός του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ου έθεσε τα θεμέλια προωθώντας την «διακυβέρνηση μέσω της συμμετοχής» με ενώσεις που έσβηναν τη γραμμή μεταξύ εξουσίας και κοινωνίας των πολιτών.

Το νέο κίνημα συμμερίζεται αυτή την άποψη, αλλά δεν είναι επανάληψη της ιστορίας. Δεν είναι οργανωμένο από τα πάνω, ούτε κινείται μέσα σε ασφυκτικά πλαίσια θεωρητικών κειμένων και προγραμμάτων, έχει προκύψει από το αδιέξοδο των τρόπων δράσης πολιτικών κομμάτων ή των διαδηλώσεων διαμαρτυρίας στο δρόμο. Η συνεχής διάβρωση του επίπεδου ζωής και η αυξανόμενη ανισότητα και  ο μύθος ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική λύση» οδηγεί στην αφύπνιση ότι όχι μόνο η οικονομία αλλά η κάθε πτυχή της εμπειρίας μας στη ζωή  σχετίζεται με την ανάγκη επαναστατικών αλλαγών.

Υπάρχουν λάθη, υπάρχουν και αποτυχίες. Παρόλα αυτά τα νέα εγχειρήματα ανοίγουν νέα μονοπάτια στις παραδοσιακές διαιρέσεις που χαρακτηρίζουν την πολιτική: δημόσιο – ιδιωτικό, θεσμός – κίνημα, παγκόσμιο – τοπικό, πάνω – κάτω, κρατικό  μη κρατικό.

Τέταρτο, Η φεμινιστικοποίηση της πολιτικής 

Οι γυναίκες είναι στην εμπροσθοφυλακή πολλών από τα κινήματα πόλης. Τα Σαββατοκύριακο αυτό στη Βαρκελώνη τα δύο τρίτα των ομιλητών στα στρογγυλά τραπέζια ήταν γυναίκες.

Όπως υποστήριξαν οι ακτιβίστριες Laura Roth και Kate SheaBaird, η επίτευξη της ισοτιμίας των φύλων στη θεσμική εκπροσώπηση είναι ένας μόνο παράγοντας για τη φεμινιστικοποίηση της πολιτικής. Ανεπαρκής όμως, εκτός εάν συνοδεύεται με μια αμφισβήτηση στον θεμελιακό ρόλο της κατεστημένης πολιτικής, που πρέπει να μετακινηθεί από ένα άξονα σύγκρουσης σε ένα συνεργασίας. ‘Όπως λέει η δήμαρχος της Βαρκελώνης, «μπορείς να συμμετέχεις στην πολιτική χωρίς να είσαι ένα ρωμαλέο και υπεροπτικό αρσενικό, πλήρες αυτοπεποίθησης, που γνωρίζει την απάντηση σε κάθε τι». Μπορεί να περάσουμε σε ένα πολιτικό στιλ που ανοιχτά εκφράζει αμφιβολίες και διλήμματα, στηριγμένο όμως σε μια πολιτική αρχών, που υπογραμμίζει τον ρόλο της κοινότητας. «Να είσαι ικανός να το δείχνεις αυτό, όπως οι κανονικοί άνθρωποι, και να μιλάς ανοικτά». Μια πολιτική κουλτούρα ανοικτού πνεύματος.

Πέμπτο, η επέκταση των κοινοτήτων.

Οι κοινότητες δεν είναι απλά για το ποιος ελέγχει και διαχειρίζεται τους πόρους, όπως το δημόσιο και το ιδιωτικό. Αρνείται την αντίληψη ότι ζούμε σε ένα κόσμο με πόρους που θα τους εκμεταλλευόμαστε και ζητά έναν ριζικό αναστοχασμό για το πώς συνδεόμαστε μεταξύ μας και με τον κόσμο. Δεν πρέπει να περιοριζόμαστε σε μια στρατηγική διαχείρισης των πόρων, αλλά και να οικοδομούμε μορφές αυτονομίας και κοινωνικής αλληλεγγύης ως ουσία της καθημερινής ζωής.

Στη Μεσίνα της Σικελίας, το κίνημα    δημιούργησε ένα θεσμό, το Κοινό Εργαστήρι, όπου οι πολίτες έγινα συμμέτοχοι στους νέους κανόνες διαχείρισης, στον συμμετοχικό προϋπολογισμό, στους αστικούς κήπους.

Στη Νάπολη, όπου ο προοδευτικός δήμαρχος LuigideMagistrisπήρε 65% στις περυσινές εκλογές, πέρασε ένα νόμο και ανακήρυξε επτά κεντρικά σημεία της Νάπολης, που σχετίζονται με ιταλικό κοινωνικό κίνημα, ως «κοινότητες». Σε κατηγορίες ότι νομιμοποιεί παράνομες καταλήψεις κτιρίων, απάντησε: «Δεν υπάρχουν κατειλημμένοι, αλλά απελευθερωμένοι χώροι. Όταν ομάδες πολιτών τους αναλαμβάνουν, τους καθαρίζουν, τους ανοίγουν στις συλλογικότητες με κοινωνικές, αθλητικές, πολιτιστικές δραστηριότητες, αυτοί οι χώροι επιστρέφουν στους πολίτες. Είναι νέες κοινότητες κι έτσι πρέπει να αντιμετωπίζονται».

Κάτι ανάλογο έχει γίνει στον χώρο CanBattlo της Βαρκελώνης. Το δημοτικό συμβούλιο μάλιστα ετοιμάζει ένα νέο μοντέλο «κληρονομιάς των πολιτών» που θα οδηγήσει σε συνεργασίες δημοσίου – κοινότητας, σε μη κερδοσκοπικές πρωτοβουλίες για θέματα όπως η ημερήσια φροντίδα, που χρηματοδοτούνται από τον δήμο, αλλά λειτουργούν αυτόνομα.

Έκτο, επιστροφή στη κοινωνική ιδιοκτησία

Η συνεργασία κινήσεων πολιτών, συνεργατικών πρωτοβουλιών, δημοτικών αρχών βρίσκεται στην καρδιά πολλών εγχειρημάτων για επιστροφή δημοσίων επιχειρήσεων σε δημόσια ιδιοκτησία. Σύμφωνα με τον OlivierPetitjean, συγγραφέα του βιβλίου «Ξαναδιεκδικώντας τις Δημόσιες Υπηρεσίες» , αυτή η τάση έχει ενισχυθεί ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, έχουμε επανεθνικοποίηση 800 επιχειρήσεων που αφορούν σε 1600 μεγάλες πόλεις.

Η μείωση του κόστους, , η βελτίωση της ποιότητας, η διαφάνεια, οι συνθήκες εργασίας των εργαζομένων, η κλιματική αλλαγή, ο σεβασμός στους φυσικούς πόρους είναι βασικοί στόχοι για αυτές τις διεκδικήσεις.

Στη Στουτγάρδη, πχ, το δημοτικό συμβούλιο επανέκτησε την εταιρία ηλεκτρισμού, με στόχο τα 2050 να γίνει η πόλη με μηδενικούς ρύπους. Η νέα δημοτική εταιρία είναι από τις πιο προωθημένες επιχειρήσεις παροχής πράσινης ενέργειας στη Γερμανία.

Στο νησί Kauai της Χαβάης οι ιδιωτικές επιχειρήσεις ηλεκτρισμού αντικαταστάθηκαν από μια δημοτική, με στόχο την κατά 50% παραγωγή από ανανεώσιμες πηγές, σε πλήρη διαφοροποίηση από την γενικότερη αντικλιματική πολιτική των ΗΠΑ.

Τα εγχειρήματα αυτά επεκτείνονται, χωρίς να περιορίζονται μόνο στην παροχή ενέργειας και ύδατος. Πολλοί δήμοι στη Γαλλία αναλαμβάνουν την τροφοδοσία στα σχολεία στη θέση των επιχείρησεων catering προστατεύοντας την τοπική αγορά και την ποιότητα των γευμάτων.

Έβδομο, Ανασχεδιάζοντας τη Δημοκρατία.

Ενισχύοντας τη συμμετοχή των πολιτών, δεν αφορά μόνο στους υπάρχοντες θεσμούς, αλλα και στη δημιουργία και άλλων. Αυτό σημαίνει μερικές φορές να χρησιμοποιηθεί η αυτοδιοίκηση για να επιλυθούν προβλήματα που δεν λύνονται σε εθνικό επίπεδο.

Για παράδειγμα στη Νέα Υόρκη έχει δημιουργηθεί ένα Γραφείο Εργασιακών Σχέσεων για να στηρίξει τα συνδικάτα και τα εργατικά δικαιώματα που είναι υπό επίθεση επί δεκαετίες. Δεκάδες εργατικών διαφορών έχουν επιλυθεί έτσι και μεγάλες επιχειρήσεις έχουν αναγκασθεί να πληρώσουν πχ άδεια ασθενείας, παρότι αυτό το εργασιακό αίτημα δεν στηρίζεται από τη νομοθεσία των ΗΠΑ.

Στη Μεσίνα της Σικελίας έχουν δημιουργήσει «σχέδια συμμετοχικής επανανάπτυξης» που οι συνελεύσεις τους αποφασίζουν για ειδικές περιφέρειες.

Σε άλλες πόλεις χρησιμοποιούνται οι νέες τεχνολογίες για να ενισχύσουν τις συμμετοχικές διαδικασίες, όπως για παράδειγμα η ανοικτή λογισμική πλατφόρμα «Αποφάσισε Μαδρίτη» στην πρωτεύουσα της Ισπανίας. Ανάλογ η κίνηση έχει γίνει στη Βαρκελώνη με ειδικό στόχο να επιτύχει τη συμμετοχή των υποαντιπροσωπευόμενων ομάδων, όπως οι ηλικιωμένοι και οι μετανάστριες.

Όπως λέει η Laia Forne, δημοτική σύμβουλος Βαρκελώνης, υπεύθυνη για την ενεργή δημοκρατία και την αποκέντρωση, «Οι θεσμοί παράγουν κανονισμούς και στατικές ρυθμίσεις, τα κοινωνικά κινήματα ανοίγουν χώρο για μια πραγματικότητα που αλλάζει».

Ο BertieRusselείναι  ερευνητής στο Ινστιτούτο Αστικού Χώρου στο Πανεπιστήμιο του Sheffield. Ο OscarReyes είναι εταίρος στο Ινστιτούτο Πολιτικών Σπουδών στη Βαρκελώνη. Πηγή: RedPepper.

Επιμέλεια: Μ.Λ.

Διαβάστε περισσότερα...

Η παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 και ο παγκόσμιος κινηματογράφος

Η παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 και ο παγκόσμιος κινηματογράφος

Γράφει ο φίλος από το Λένιγκραντ

«Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν» με την Τζέιν Φόντα, «Τα σταφύλια της οργής» βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Στάινμπεγκ, «Μοντέρνοι καιροί» του Τσάρλι Τσάπλιν είναι κάποιες από τις ταινίες που εμβληματικά εκφράζουν την ενασχόληση του παγκόσμιου σινεμά με το μεγάλο κραχ στις αρχές του περασμένου αιώνα. Άλλες ταινίες γυρίστηκαν κατά την ίδια την τότε κρίση, άλλες μετά αλλά για αυτήν και κάποιες πριν την οικονομική κρίση από προφητικούς σκηνοθέτες. Στην μεγάλη αυτή καρποφορία, ιδιαίτερα του αμερικάνικου κινηματογράφου συνέβαλε η σημαντική στήριξη και χρηματοδότηση των τεχνών από το κράτος, κατά τη διάρκεια της εφαρμογής της πολιτικής του NewDeal του προέδρου Ρούσβελτ.

Φαίνεται ότι, τηρουμένων των αναλογιών αντίστοιχα φαινόμενα έχουμε και κατά την διάρκεια της πρόσφατης, και για την Ελλάδα παρούσας και συνεχώς αυξανόμενης διεθνούς οικονομικής κρίσης. Οι πρώτες επεξεργασίες πάνω σε αυτό το θέμα άρχισαν να γίνονται. Εγγλέζοι δημοσιογράφοι αναζήτησαν το θέμα στα αρχεία του της μεγάλης και έγκυρης ιστοσελίδας ΙΜDb (InternationalMoviesDatabase). Χρησιμοποίησαν ως  κωδικούς ανεύρεσης (tags) όρους όπως «οικονομική κρίση», «στεγαστική φούσκα», «LehmannBrothers», «κλείνουμε». Το αποτέλεσμα ήτανε εκατοντάδες ταινίες σε λιγότερο από μια δεκαετία, οι περισσότερες αμερικάνικες, πολλές ευρωπαϊκές αλλά και από όλο τον κόσμο.

Από αυτές οι 201 είναι ντοκιμαντέρ. 169 είναι δραματικές. 158 είναι μικρού μήκους. 71 κωμωδίες. 23 αστυνομικές. 21 βιογραφικές. 13 δράσης. 13 θρίλερ. 9 μουσικές. 9 ερωτικές.6 κινούμενα σχέδια. 5 περιπέτειες. 5 επιστημονικής φαντασίας.1 τρόμου. Σε αυτές να προσθέσουμε και 10 realityshowτης τηλεόρασης που είχαν τεράστια επιτυχία.

Από τις ταινίες αυτές δύο είναι αυτή τη στιγμή είναι πιο δημοφιλείς μέσα στο κοινό. Η μία είναι το  «ΙnsideJob» του 2011, βαθμολογία των κριτικών του IMDb 8,3 /10, του σκηνοθέτη CharlesFerguson. Πρόκειται για ένα πολυδουλεμένο ντοκιμαντέρ που εξετάζει την διαφθορά και τη διαπλοκή μεταξύ των επιχειρηματιών, των πολιτικών και των ακαδημαϊκών την οποία θεωρεί βασική αιτία για την γέννηση της οικονομικής κρίσης. Η άλλη είναι η επίσης αμερικάνικη ταινία «TheBigShort» του 2015, 7,8/10, του AdamMcKay το οποίο περιστρέφεται γύρω από την δράση τεσσάρων ατόμων σε σχέση με την στεγαστική φούσκα και τις μεγάλες τράπεζες.

Ανάμεσα στις υπόλοιπες ταινίες να αναφέρουμε την «TheQueenofVersailles» με θέμα την οικογένεια Siegel πασίγνωστη σε όλη την Αμερική γιατί λίγα χρόνια πριν την κρίση είχε αποκτήσει το μεγαλύτερο σπίτι στις ΗΠΑ εμβαδού 30χιλιάδων τμ. Η οικογενειακή επιχειρηματική δραστηριότητα κατέρρευσε. Το έργο παρουσιάζει και δίνει τον λόγο στην ίδια την οικογένεια. Ο πατέρας Sigel σε ένα σημείο λέει: «Μου έδιναν συνεχώς φθηνό χρήμα. Το χρησιμοποιούσα για να χτίσω μεγάλα κτίρια και να κατασκευάσω παραθεριστικά σπίτια. Μετά ξαφνικά σταματάνε να μου δίνουν έστω και μία δεκάρα και μου λένε «ουστ». Πώς θα τα πληρώσω εγώ αυτά;». Το ντοκιμαντέρ αυτό είχε πολύ μεγάλη επιτυχίας στις ΗΠΑ όπως γράφει η μεγαλύτερη για το σινεμά ιστοσελίδα των ΗΠΑ η RottenTomatoes.

Να προσθέσουμε μερικές ακόμη επιτυχημένες στο κοινό ταινίες : «Capitalismalovestory» του γνωστού ντοκιμενταρίστα MichaelMoure του 2009, 7,4/10. Η «Wall Street: Μοney never sleeps» τουΟliver Stone του   2010, 6,2/10. «Toobigtofail» του CurtiesHudson,2011  με επίκεντρο τις δράσεις και τις πρωτοβουλίες του αμερικανού υπουργού οικονομικών Polsonκατά την διάρκεια της κατάρρευσης της LehmanΒrothers. «CercadeteCasa», 2016, μιούζικαλ για την ισπανική οικονομική κρίση.

Βέβαια αυτό που μένει είναι να γίνει μια καλλιτεχνική αξιολόγηση αυτής της παραγωγής, που είναι πλούσια σε καρπούς όπως και η προηγούμενη οικονομική κρίση του 20ου αιώνα, φαίνεται όμως ότι από άποψη ποιότητας υστερεί αρκετά. Αξίζει επίσης να γίνει μια σκιαγράφηση έστω του επηρεασμού του ελληνικού κινηματογράφου, σε μια χώρα όπου η οικονομική κρίση  εξελίσσεται με μια έντονη επιμονή και μια μεγάλη αγριότητα.

 

Διαβάστε περισσότερα...

Ναζισμός - Κομμουνισμός και Μνημόνια του Γιάννη Ανδρουλιδάκη

ΝΑΖΙΣΜΟΣ-ΚΟΜΜΟΥΝIΣΜΟΣ ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΝΙΑ

Του  Γιάννη Ανδρουλιδάκη*

            Εξήντα οκτώ χρόνια  μετά το τέλος του εμφυλίου  και με αφορμή το  διεθνές συνέδριο  στην Εσθονία  αναζωπυρώθηκε  η συζήτηση  για τη σχέση ναζισμού και κομμουνισμού.  Γράφτηκαν πολλά  ειπώθηκαν αλήθειες και ψέματα , υπήρξαν εντάσεις και αντεγκλήσεις , σοβαρές αναλύσεις και γραφικότητες. Το κυβερνητικό επικοινωνιακό επιτελείο αξιοποίησε για μια ακόμη φορά την ευκαιρία και εκμεταλλεύτηκε το πλεονέκτημα που απέκτησε   από τη στάση  της ΝΔ  και έτσι  το θέμα  παραμένει επίκαιρο για μέρες και κυριαρχεί  στο δημόσιο διάλογο.

            Βεβαίως η  εξίσωση ναζισμού – κομμουνισμού είναι όχι μόνον ανιστόρητη, αλλά και άκρως επικίνδυνη. Πρέπει ανεπιφύλακτα να καταδικαστεί η στάση της ηγεσίας και  μέρους των στελεχών της  Ν.Δ, η οποία μας γυρίζει πολλά χρόνια πίσω στο μετεμφυλιακό κλίμα. Επανήλθε για μια ακόμη φορά  η περίφημη θεωρία των δύο άκρων και μάλιστα από έναν πολιτικό που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί τον μεσαίο χώρο, όπως ισχυρίζεται ότι κάνει ο κ. Μητσοτάκης. Η ΝΔ  δέσμια του ισχυρού ακροδεξιού  μπλοκ που υπάρχει  στους κόλπους της  συνεχίζει την ρητορική των κκ. Αβέρωφ και Σαμαρά. Οι μάσκες έπεσαν και δεν υπάρχει  πια δικαιολογία. Καμία διορθωτική δήλωση δεν μπορεί να ακυρώσει τις πρώτες ανακοινώσεις του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

            Από αυτή τη θέση της Ν.Δ επωφελήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ,  ανέβασε το θέμα ψηλά  και όρισε την ατζέντα.  Θεωρώ , όπως και πολλοί άλλοι, ότι η κυβέρνηση έπραξε το αυτονόητο και το ελάχιστο και αρνήθηκε τη συμμετοχή της χώρας σε ένα συνέδριο με ακροδεξιά θεματολογία. Από την άλλη,  παρά τη σοβαρότητα που έχει η υπόθεση, δε στοιχίζει τίποτα στο ΣΥΡΙΖΑ και δε χρειάζεται την έγκριση των δανειστών. Όπως δεν  είχε κόστος η κατάθεση στεφάνου στο μνημείο των πεσόντων στην Καισαριανή  από τον πρωθυπουργό ή η παρουσία υπουργών και στελεχών σε εγκαίνια μουσείων(Μπελογιάννη), πολιτικά μνημόσυνα(Στεφάνου) και σε διάφορες άλλες εκδηλώσεις,  στις οποίες παρευρίσκονται, επειδή  θεωρούν ότι έτσι εκπληρώνουν το χρέος τους, συνδέονται με το παρελθόν τους  και ξαναβαφτίζονται  αριστεροί. Με την ίδια άνεση, όμως, μετά από λίγες ώρες  ψηφίζουν   μνημόνια,  εφαρμοστικούς  νόμους και  προαπαιτούμενα για την αξιολόγηση και χωρίς κανένα ενδοιασμό  ξεπουλούν τη χώρα και ισοπεδώνουν την κοινωνία. Κόθορνοι και επιλήσμονες.

            «Περσινά ξινά σταφύλια», είπε ο κ. Αλεξιάδης προκλητικά, όταν ρωτήθηκε  γιατί δεν καταργήθηκε ο ΕΝΦΙΑ. Εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία της συζήτησης.  Το χαράτσι ήρθε για εκατομμύρια νοικοκυριά  και θα πρέπει  να πληρωθεί  μαζί με άλλους φόρους. Η ρητορική, η αντιπαράθεση και η συζήτηση για τον κομμουνισμό, το Στάλιν, το ναζισμό και τα εγκλήματα έχει την ιστορική της αξία και την πολιτική της σημασία, ιδίως όταν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην ουσία ταυτίζει τις δύο θεωρίες. Όμως  σήμερα  εκείνο που, κυρίως,  απασχολεί τους πολίτες δεν είναι η  υποδοχή του πρωθυπουργού στις Πρέσπες από τον κ.  Λιάνη ή το   επιπόλαιο τραύμα  του ψαροντουφεκά κ. Τσίπρα , αλλά  η πραγματικότητα, η ζοφερή καθημερινότητα, η οποία δεν αντιμετωπίζεται με θεωρητικές αναλύσεις, ειρωνείες, χειραψίες,  χαμογελάκια και παρουσία σε εκδηλώσεις μνήμης και τιμής αριστερών αγωνιστών. Κρίση, ανεργία , ανασφάλιστη εργασία, φτώχεια, ανέχεια, κατασχέσεις, αυτοκτονίες, χρέη, λαϊκισμός, υποβάθμιση υγείας και παιδείας, ευρώ  και άλλα πολλά περιγράφουν το πλαίσιο  μέσα στο οποίο πνίγεται η κοινωνία. Τούτη την ώρα, λοιπόν, οι πολίτες περιμένουν πειστικές απαντήσεις για τον  τρόπο που η χώρα θα βγει από την κρίση.  Για όλα τα παραπάνω   δε γίνεται ουσιαστική συζήτηση ούτε στα ΜΜΕ, ούτε ανάμεσα στην κυβέρνηση και τη ΝΔ, επειδή  ταυτίζονται απολύτως : υιοθετούν  το  μονόδρομο των μνημονίων , ακολουθούν την πιο ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική και συναγωνίζονται στο ποιος  θα γίνει το πιο καλό, πρόθυμο και  υπάκουο παιδί των δανειστών, του ΔΝΤ, της κας Μέρκελ και του κ. Σόιμπλε.

*εκπαιδευτικός στο 6ο  Λύκειο Καλαμάτας

Διαβάστε περισσότερα...

Εξωδικαστικός συμβιβασμός βάσει του Ν. 4469/2017 (Η κόλαση είναι άδεια και όλοι οι διάβολοι είναι εδώ)του Γιάννη Περάκη

Εξωδικαστικός συμβιβασμός βάσει του Ν. 4469/2017  (Η κόλαση είναι άδεια και όλοι οι διάβολοι είναι εδώ)1

                                                        του Γιάννη Περάκη, οικονομολόγου

Το σημερινό οικονομικό περιβάλλον μπορεί να περιγραφεί με δύο λέξεις: «Η Ελλάδα δεν πτώχευσε αλλά πτώχευσαν οι Ελλήνες».

Τα στοιχεία το αποδεικνύουν:

Α. Φόροι:

Μπαράζ φόρων ύψους 29,2 δισ. ευρώ μέσα στο επόμενο εξάμηνο2. Αν συνυπολογιστούν και οι έμμεσοι φόροι, τα ποσά που θα καταβάλουν οι φορολογούμενοι και οι επιχειρήσεις στο κράτος ανέρχονται σε 29,2 δισ. ευρώ. 

Ειδικότερα, οι φόροι ύψους 14,83 δισ. ευρώ που θα καταβληθούν το δεύτερο εξάμηνο του έτους κατανέμονται ως εξής:

  • Φόρος εισοδήματος. Συνολικά 2,5 εκατ. φορολογούμενοι καλούνται να πληρώσουν 3,7 δισ. ευρώ σε τρεις δόσεις.
  • ΕΝΦΙΑ. Το ποσό που πρέπει να καταβάλουν οι ιδιοκτήτες ακινήτων ανέρχεται στα 3,4 δισ. ευρώ..
  • Τους κρίσιμους μήνες οι οφειλέτες του Δημοσίου θα πληρώνουν ταυτόχρονα με όλα τα ανωτέρω και τη δόση για την αποπληρωμή των ληξιπρόθεσμων οφειλών. Συνολικά, μέχρι το τέλος του έτους υπολογίζεται να καταβληθούν περισσότερα από 800 εκατ. ευρώ. Βέβαια αρκετοί ενδεχομένως να χάσουν τη ρύθμιση.
  • Επίσης, τον Δεκέμβριο θα πρέπει να καταβληθεί ποσό ύψους 1,1 δισ. ευρώ για τα τέλη κυκλοφορίας του 2018.
  • Φόρους ύψους 14,83 δισ. ευρώ καλούνται να πληρώσουν μέσα στους επόμενους έξι μήνες φορολογούμενοι και επιχειρήσεις για τα ακίνητα που διαθέτουν, τα αυτοκίνητα, το εισόδημα, τον φόρο μισθωτών υπηρεσιών, την αυξημένη εισφορά αλληλεγγύης και τα τέλη κυκλοφορίας. Mάλιστα, οι περισσότεροι εξ αυτών θα καταβληθούν εντός του καλοκαιριού.

B. Χρέη σε ασφαλιστικά ταμεία:

Σύμφωνα με την έκθεση του Κέντρο Είσπραξης Ασφαλιστικών Οφειλών (ΚΕΑΟ) 3, από την αρχή λειτουργίας του μέχρι 30 Ιουνίου 2017 εντάχθηκαν συνολικά:

499.558 οφειλέτες του τ. ΙΚΑ-ΕΤΑΜ (95% των οφειλετών του τ. ΙΚΑ-ΕΤΑΜ)

136.678 οφειλέτες του τ. ΟΑΕΕ, 232.105 οφειλέτες του τ. ΟΓΑ 

  •        και 3.134 οφειλέτες του τ. ΕΤΑΑ.

Τα χρέη προς τα ασφαλιστικά ταμεία, τα οποία «αγγίζουν» τα 34 δισ. ευρώ.

Τα συγκεντρωτικά στοιχεία της ένταξης οφειλετών στο Κ.Ε.Α.Ο. ανά Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης:  

  • Υπάρχει συγκέντρωση πλήθους οφειλετών στις χαμηλότερες κλίμακες οφειλών με 591.004 οφειλέτες (74% των οφειλετών) να έχουν οφειλή έως 15.000 ευρώ ο καθένας.  
  • Το 84% των οφειλετών (674.784 οφειλέτες) έχουν οφειλή έως 30.000 ευρώ ο καθένας.
  • Μεγάλο μέρος του υπολοίπου οφειλών αφορά 64.326 οφειλέτες που έχουν οφειλή από 50.000 - 100.000 ευρώ (περίπου 20% του τρέχοντος υπολοίπου).
  • Το μεγαλύτερο μέρος των οφειλών αφορά λίγους μεγαλο-οφειλέτες με οφειλές άνω του 1εκ. ευρώ (1.634 οφειλέτες συγκεντρώνουν το 28% του υπόλοιπου οφειλών).   

Γ. Κόκκινα Δάνεια

Από το σύνολο των περίπου 105 δισ. ευρώ προβληματικών δανείων, τα περίπου 48 δισ. ευρώ έχουν ήδη «κοκκινίσει», άλλα 30 δισ. ευρώ είναι σε καθεστώς αβέβαιης είσπραξης και πάνω από 27 δισ. ευρώ είναι σε καθυστέρηση άνω των 90 ημερών.

Εχετε μήνυμα απο την Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ): Τελεσίγραφο κατασχέσεων σε 761.000 φορολογούμενους.

Δεκαπέντε ημέρες προθεσμία για την τακτοποίηση των φορολογικών ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων, με τη διακριτική υπενθύμιση της δυνατότητας των προϊσταμένων των ΔΟΥ να προχωρήσουν στη λήψη διοικητικών, αναγκαστικών και διασφαλιστικών μέτρων για την είσπραξη των χρεωστουμένων. Ρυθμίστε την οφειλή ή αλλιώς έρχεται κατάσχεση.

Οι φόροι όμως συνεχίζουν να μένουν απλήρωτοι, με τα ληξιπρόθεσμα να αυξάνονται κατά περίπου 700 εκατ. κάθε μήνα. Αν ο φορολογούμενος δεν ρυθμίσει έγκαιρα την οφειλή του οι κατασχέσεις καραδοκούν απειλώντας ευθέως το όποιο κομπόδεμα έχει παραμείνει εγκλωβισμένο λόγω capital controls στην τράπεζα για ώρα ανάγκης.

Το ραβασάκι είναι τυποποιημένο. Αρχικά οι οφειλέτες ενημερώνονται πως διαπιστώθηκε «μετά από έλεγχο που διενεργήθηκε στα ηλεκτρονικά αρχεία της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων στις 19 Αυγούστου 2017, ότι εκκρεμούν οφειλές οι οποίες κατέστησαν ληξιπρόθεσμες, επειδή δεν καταβάλατε στις προβλεπόμενες προθεσμίες τα ποσά των δόσεων που αντιστοιχούν σε αυτές». Στη συνέχεια, οι φορολογούμενοι καλούνται να μεριμνήσουν για την τακτοποίηση των οφειλών «εντός 15 ημερών από την έκδοση της ειδοποίησης» και παραπέμπονται στην εφαρμογή του Taxisnet «Προσωποποιημένη Πληροφόρηση» όπου θα αναζητήσουν το ύψος του απλήρωτου χρέους στα «Στοιχεία οφειλών εκτός ρύθμισης».

ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΥΝ

Νοικοκυριά και επιχειρήσεις επιχειρούν να επιβιώσουν σε ένα περιβάλλον ακραίας υπερφορολόγησης η οποία σε συνδυασμό με τον επικείμενο επανυπολογισμό των ασφαλιστικών εισφορών για τους ελεύθερους επαγγελματίες από το φθινόπωρο έχει ήδη βάλει νάρκες στην ομαλή εκτέλεση του προϋπολογισμού στο σκέλος των εσόδων.

Πριν καλά καλά ολοκληρωθεί η διαδικασία υποβολής των φορολογικών δηλώσεων, οι απλήρωτοι φόροι στο πρώτο εξάμηνο έφτασαν τα 4,2 δισ. διαμορφώνοντας στα 95 δισ. το στοκ των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το Δημόσιο.

Ο νόμος 4469/2017

Ας προσπαθήσουμε να μπούμε στην στην ψυχολογία ενός κατεστραμμένου απο την κρίση οφειλέτη, ο οποίος ψάχνει απεγνωσμένα μια λύση να σωθεί. Ερχεται «ο απο μηχανής θεός» να τον σώσει, ο νόμος 4469/2017.

Σωσίβιο στον «ναυαγό» ή σπρώξιμο δεμένο χειροπόδαρα χωρίς σωσίβιο μεσοπέλαγα σε τρικυμιώδη θάλασσα για να πνιγεί;  

 Ας δούμε ορισμένες διατάξεις του:

1. Ποιοι μπορούν να υποβάλουν αίτηση για τον εξωδικαστικό μηχανισμό;

Αίτηση για υπαγωγή στη διαδικασία μπορεί να υποβάλει κάθε φυσικό πρόσωπο που μπορεί να υπαχθεί σε πτώχευση και κάθε νομικό πρόσωπο που αποκτά εισόδημα από επιχειρηματική δραστηριότητα, εάν έχει φορολογική κατοικία στην Ελλάδα, εφόσον κατά την 31 Δεκεμβρίου 2016 είχε οφειλή προς χρηματοδοτικό φορέα από δάνειο ή πίστωση σε καθυστέρηση τουλάχιστον 90 ημερών (ή οφειλή που ρυθμίστηκε μετά την 1 Ιουλίου 2016) ή είχε ληξιπρόθεσμες οφειλές προς τη Φορολογική Διοίκηση ή Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης (ΦΚΑ) ή άλλο ΝΠΔΔ, περιλαμβανομένων των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης, ή είχε βεβαιωθεί η μη πληρωμή επιταγών εκδόσεώς του λόγω μη επαρκούς υπολοίπου ή είχαν εκδοθεί διαταγές πληρωμής ή δικαστικές αποφάσεις λόγω ληξιπρόθεσμων απαιτήσεων εις βάρος του.

2. Αρκούν μόνο οι παραπάνω προϋποθέσεις;

Όχι, καθώς, όπως ορίζει ο νόμος, η επιχείρηση σε μία τουλάχιστον από τις τελευταίες 3 χρήσεις πριν από την υποβολή της αίτησης είχε:

α) θετικό καθαρό αποτέλεσμα προ φόρων, τόκων και αποσβέσεων, εάν πρόκειται για οφειλέτη που τηρεί απλογραφικό λογιστικό σύστημα ή

β) θετικά αποτελέσματα προ τόκων, φόρων και αποσβέσεων ή θετική καθαρή θέση, εάν πρόκειται για οφειλέτη που τηρεί διπλογραφικό λογιστικό σύστημα

Το δόλωμα: Διαγράφονται τα εξής σε περίπτωση ολικής αποπληρωμής των χρεών

  • το σύνολο των τόκων υπερημερίας των πιστωτών του ιδιωτικού τομέα,
  • ποσοστό 95% των απαιτήσεων του Δημοσίου από πρόστιμα που έχουν επιβληθεί από τη φορολογική διοίκηση και ποσοστό 85% των απαιτήσεων του Δημοσίου και των Φορέων Κοινωνικής Ασφάλισης από προσαυξήσεις ή τόκους εκπρόθεσμης καταβολής.

Η φάκα:

Για να ξεκινήσει η διαδιακασία του εξωδικαστικού πρέπει να κάνει την πρώτη κίνηση ο οφειλέτης (ελεύθερος επαγγελματίας και επιχείρηση) μπαίνοντας στην ειδική εφαρμογή με τους κωδικούς Taxisnet και δηλώνοντας πόσα και σε ποιους οφείλει.

  • Πριν από όλα όμως, θα έχει δηλώσει και συναινέσει να αρθεί έναντι των πιστωτών του κάθε μυστικότητα που προστατεύει την ιδιωτική περιουσία του (τα στοιχεία που υποβάλλονται αφορούν τον οφειλέτη καθώς και τους συνοφειλέτες και όλοι μαζί δηλώνουν  υποχρεούνται να δηλώσουν τα στοιχεία όλων των συγγενών β βαθμού όπως και τις επιχειρήσεις που διαθέτουν) Και όχι μόνον. Ουσιαστικά εξουσιοδοτεί τους πιστωτές του να έχουν πλήρη πρόσβαση στις πληροφορίες για την οικονομική κατάσταση και δραστηριότητά του:

1.  Για Φυσικό πρόσωπο: Ο οφειλέτης, εγγυητής, συνοφειλέτης, και όσοι εμπλέκονται στενά βάσει συγγένειας  προσκομίζουν δικαιολογητικά που αφορούν  από το 2012 έως και 31/12/2016 οικογενειακή κατάσταση  Ε1,Ε9,Ε2, ΕΝΦΙΑ,ΜΕ ΑΝΑΛΥΣΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ στοιχείων από εκτιμητή  (ΕΠΙΒΑΡΥΝΣΗ  1) προκειμένου να εκτιμηθεί η αξία ρευστοποίησης της περιουσίας  με όλα τα βάρη και μεταβιβάσεις  που υπάρχουν, καθώς και ανάλυση αμοιβών για τα συνδεδεμένα ή όχι πρόσωπα με τον οφειλέτη και σε βάθος 24μηνών. Για  την επιχείρηση που εφαρμόζει απλογραφικό σύστημα Ε3, Εκκαθαριστικό,ΦΠΑ (τελευταίου έτους), ρυθμίσεις που διατηρεί και βεβαιωμένες οφειλές σε Δ.Ο.Υ και Κοινωνική Ασφάλιση. Επιπλέον οι τράπεζες-πιστωτές μπορούν να ζητήσουν εμπειρογνώμων προκειμένου την εκπόνηση αξιολόγησης  βιωσιμότητας  και του σχεδίου αναδιάρθρωσης οφειλών. Ο εμπειρογνώμων συντάσσει την πρόταση για το συνολικό ποσό που πρέπει να πληρωθεί σε κάθε πιστωτή, αποδίδει  την αξία ρευστοποίησης των περιουσιακών στοιχείων, και το ποσό που προτείνεται να καταβάλει μηνιαία και  τα έξοδα (ΕΠΙΒΑΡΥΝΣΗ  2)  προστίθενται στη ρύθμιση του οφειλέτη για τις υπηρεσίες του.

2. Εάν η εταιρεία εφαρμόζει διπλογραφικό σύστημα επιπλέον προσκομίζει  Ν,Ε5 Χρηματοοικονομικές καταστάσεις, ισοζύγιο αναλυτικό 4βαθμιο και εδώ ο εμπειρογνώμων βάση του αρθ.11 είναι απαραίτητος. Επίσης  ΓΕΜΗ περί μη λύσης-Πρωτοδικείο  περί μη μεταβολών, περί μη πτώχευσης ( ΕΠΙΒΑΡΥΝΣΗ  3). Και μέχρι εδώ αναμενόμενο καθώς  και η άρση απορρήτου των τραπεζικών  και φορολογικών δεδομένων του οφειλέτη για κοινοποιήσεις. Όμως βάσει του Αρθρ.8 παρ 11  ο οφειλέτης μπορεί να αρνηθεί  να αποκαλύψει σε πιστωτή επιχειρηματικά απόρρητα σε οφειλέτη με οφειλή μικρότερη του 25%. Εν τω μεταξύ θα έχει οριστεί και συντονιστής με αμοιβή  ύψους 200 ή 400 ευρώ (ΕΠΙΒΑΡΥΝΣΗ  4) ανάλογα την κατηγορία της επιχείρησης. Εδώ να αναφέρουμε πως με Υ.Α μπορούν να ζητήσουν επιπλέον στοιχεία σύμφωνα με την παραγρ.9 του παρόντος άρθρου.  (εισοδήματα, ακίνητα, φορολογικές δηλώσεις Ε1 και Ε3, καταθέσεις κλπ).

  • Οταν δηλώσει ο οφειλέτης πόσα και σε ποιους οφείλει, θα ειδοποιούνται οι πιστωτές (με βάση το ΑΦΜ τους) να μπουν και αυτοί στην ηλεκτρονική πλατφόρμα για να διαπραγματευτούν πόσα και πώς θα εισπράξουν. Αυτό σημαίνει ότι ακόμα και αν ο οφειλέτης είναι π.χ. μια εταιρία που χρωστά δεδουλευμένα σε δεκάδες ή εκατοντάδες εργαζομένούς της, θα πρέπει και ο κάθε εργαζόμενος να μην χάσει την ειδοποίηση που θα του σταλεί, ώστε να προλάβει να μπει και αυτός στη ρύθμιση διεκδικώντας το μερίδιό του στις πληρωμές. Οι πιστωτές (τράπεζες, εργαζόμενοι προμηθευτές, συναλλασσόμενοι κλπ) που περιμένουν να διεκδικήσουν τα οφειλόμενα, δεν έχουν άλλον τρόπο να μάθουν ότι ο οφειλέτης ξεκίνησε την διαδικασία ένταξης στον εξωδικαστικό, παρά μόνον αν λάβουν την σχετική ειδοποίηση μέσα από την ηλεκτρονική εφαρμογή. Ο οφειλέτης είναι σχεδόν βέβαιον ότι δεν θα παραλείψει να εντάξει στην δήλωσή του όσους πιστωτές τον απειλούν με δικαστικά μέτρα, προκειμένου να τα παγώσει και να ηρεμήσει από το «κυνήγι» των πιστωτών του. Δεν αποκλείεται όμως έτσι και να «ξεχάσει» να δηλώσει κάποιους άλλους πιστωτές που είναι πιο διαλλακτικοί, τον εμπιστεύονται περισσότερο ή δεν έχουν τα μέσα για να κινηθούν νομικά σε βάρος του (πληρώνοντας δικηγόρους κλπ). Σε τέτοια περίπτωση, αυτοί οι πιστωτές δεν θα ειδοποιηθούν αυτόματα ότι ξεκίνησε η διαδικασία, αν δεν έχει δηλωθεί και ο δικός τους ΑΦΜ στην πλατφόρμα από τον οφειλέτη. Ο κίνδυνος τότε για τους πιστωτές αυτούς, είναι να ολοκληρωθεί μέσα σε 2-3 μήνες αφότου ξεκίνησε η όλη διαδικασία διαπραγμάτευσης του οφειλέτη με τους υπόλοιπους πιστωτές, και να έχει καταλήξει σε αποτέλεσμα χωρίς να έχουν ληφθεί υπόψιν οι δικές τους απαιτήσεις. Αν αντιληφθούν πχ μετά από 2-3 μήνες ότι η διαδικασία τελείωσε ερήμην τους, ακόμα και αν αποφασίσουν να σταφούν και αυτοί νομικά, το πιθανότερο είναι να μην βρουν και πολλά για να διεκδικήσουν τότε, αφού όλοι οι άλλοι θα έχουν μπει «στη σειρά» για να εξοφληθούν.
  • Και αντίστροφα όμως, μπορεί καλόπιστα ένας οφειλέτης να δηλώσει τα πάντα για να μπει στον εξωδικαστικό, προσδοκώντας σε μια ρύθμιση. Αν όμως τελικά το αποτέλεσμα δεν οδηγήσει σε συμφωνία και η διαδικασία κριθεί άκαρπη, τότε δεν θα έχει μεν πετύχει καμία διευκόλυνση για να εξυπηρετήσει τα χρέη του, αντιθέτως δε όλοι οι πιστωτές του θα έχουν πλήρη πρόσβαση στα οικονομικά στοιχεία του για να διεκδικήσουν επιθετικά την είσπραξη των οφειλών. Έτσι, για παράδειγμα, το δημόσιο, οι τράπεζες, οι προμηθευτές και κάθε άλλος πιστωτής θα ξέρει ότι μπορεί να κινηθεί στοχευμένα για να κατασχέσει σπίτια, λογαριασμούς, απαιτήσεις έναντι τρίτων, ενοίκια και όποιο άλλο οικονομικό στοιχείο «γυαλίσει» σε αυτούς, χωρίς να μπορεί να κρατήσει πλέον «άμυνες» ο οφειλέτης. Σε κάθε περίπτωση, οι πιστωτές θα έχουν το δικαίωμα να ελέγξουν όχι μόνον τον οφειλέτη για το τι έχει και το τι τυχόν άλλο κρύβει, αλλά ακόμα και…. όλους τους άλλους πιστωτές, αν νόμιμα διεκδικούν μερίδιο που «κόβει» από το δικό τους.

Οπως αποδεικνύεται δηλαδή, ο εξωδικαστικός μηχανισμός ρύθμισης οφειλών επιχειρήσεων δεν είναι τίποτ’ άλλο από ακόμη μια προσπάθεια των τραπεζών να παγιδέψουν τους επιχειρηματίες με κόκκινα δάνεια.

ΣΤΑΔΙΟ 14. Εάν δεν υπάρχει απαρτία των συμμετεχόντων πιστωτών σύμφωνα με την παρ 2 ο συντονιστής συντάσσει πρακτικό αποτυχίας  της διαδικασίας και θεωρείται άκαρπη.

ΣΤΑΔΙΟ 2. Μετά την έγκριση αναδιάρθρωσης και αφού έχεις τελειώσει με όλα τα παραπάνω έρχεται το στάδιο της ψηφοφορίας  αφού απαιτείται η συμφωνία των 3/5 των συμμετεχόντων πιστωτών. Η ψήφος του Δημοσίου μετράει πάντα υπέρ του οφειλέτη δηλαδή θετική. Σε περίπτωση που δεν επέλθει συμφωνία η διαδικασία θεωρείται άκαρπη από τον συντονιστή και συντάσσει πρακτικό αποτυχίας. Όσοι πιστωτές δηλώσουν ένσταση αλλά η πλειοψηφία συμφωνήσει η διαδικασία συνεχίζει και η ένσταση των πιστωτών καταγράφεται ώστε να κατατεθεί σε ύστερη φάση στο δικαστήριο.

ΣΤΑΔΙΟ 3. Σε συμμετέχων πιστωτή με οφειλή μικρότερη του 25%, σε περίπτωση που ζητήσει σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας πρόσθετα δικαιολογητικά  ο οφειλέτης μπορεί να αρνηθεί εφόσον θεωρεί πως θα αποκαλυφθούν επιχειρηματικά απόρρητα και θα υποστεί βλάβη. Οι πιστωτές  που έχουν  πλειοψηφικά το 60% αποφασίζουν επί της διαφωνίας και εάν ο οφειλέτης  ξανααρνηθεί  η διαδικασία θεωρείται ως περατωθείσα  άκαρπη και συντάσσεται πρακτικό αποτυχίας.

ΑΡΘ.9 (ν.4469/21017)

Αφού επήλθε περαίωση της διαδικασίας με τα παραπάνω στάδια σε αυτό το σημείο  αρχίζει η μεταξύ πιστωτών και οφειλέτη ανταλλαγή  προτάσεων  προκειμένου την ύπαρξη συμφωνίας μεταξύ των μερών. Εδώ έχουμε το παζάρι όπου οι πιστωτές για την ρύθμιση των χρεών λαμβάνουν ποσά, ανταλλάγματα ισάξια με τα ποσά που θα λάμβαναν από ρευστοποίηση περιουσιακών στοιχείων. Στο αρθρο 4,  αναφέρεται ότι ρυθμίζεται  το δικαίωμα του πιστωτή να εγγράψει υποθήκη, προσημείωση υποθήκης, ειδικό περιουσιακό προνόμιο στον οφειλέτη και συνοφειλέτη  για εξασφάλιση των απαιτήσεων με την ΣΥΜΒΑΣΗ ΡΥΘΜΙΣΗΣ.

Κρατήστε τη λέξη σύμβαση και όχι αίτηση….  στο σημείο αυτό έχουμε την κατάληξη του τρόπο καταβολής, τον αριθμό δόσεων, το ύψος αυτών, καθώς επίσης και συμψηφισμό με καταβολή σε είδος, εγγυήσεις, υποθήκες, προσημειώσεις  και κλείδωμα του εναπομείναντος ποσού. Εννοείται ότι σε κάθε διαφωνία η εκάστοτε πρόταση καταψηφίζεται εως ότου φτάσουμε στο σημείο συμφωνίας.

Παράδειγμα.

Ο οφειλέτης έχει δύο κτίρια, το ένα το δίνει στην τράπεζα αντί χρημάτων και η τράπεζα το εκτιμάει σε τιμή ρευστοποιήσιμη ισάξια  τουλάχιστον με τα ποσά που θα λάμβαναν για βεβαρημένα περιουσιακά στοιχεία στα πλαίσια της διαδικασίας αναγκαστικής εκτέλεσης  και το αφαιρεί από το σύνολο του ποσού. Για άλλα ανταλλάγματα όπως μηχανήματα, αποθήκες, αυτοκίνητα, φορτηγά κλπ που μπορούν να δοθούν ως έναντι λειτουργούν με την παραπάνω τακτική, προκειμένου να μειώσουν (κουρέψουν) το ύψος της οφειλής και το εναπομείναν  ανεξόφλητο ποσό μπαίνει στην ρύθμιση.

ΠΡΟΣΟΧΗ: 

Βάσει  των διατάξεων του παρόντος άρθρου και παρ2 ββ   «τα ποσά διαγράφονται μετά την ολοσχερή εξόφληση όλων των οφειλών με βάση την σύμβαση αναδιάρθρωσης»  το κούρεμα από τόκους υπερημερίας από πιστωτές, και τους  τόκους και προσαυξήσεις του Δημοσίου τους έχουν σε αναμονή και  διαγράφονται στην τελευταία αποπληρωμή της ρύθμισης.  Μήπως να προβληματιστούμε ενθυμούμενοι  παρόμοιες ρυθμίσεις (κυρίως Δημοσίου) των 100 δόσεων  και τελικά σχεδόν το 70% των οφειλετών έχασε τις ρυθμίσεις; Αποτέλεσμα τότε ήταν η επιπλέον επιβάρυνση από την 8% προσαύξηση επί  του συνόλου και η επαναφορά τόκων και προστίμων. Εδώ τι επιπτώσεις θα έχουμε;  …

Μέχρι εδώ έχει καλώς και συνεχίζεις  μέχρι το τέλος της διαδικασίας αν και υπάρχει  περίπτωση  οι πιστωτές να μην έρθουν σε τελική  συμφωνία.  Μερικοί από τους λόγους που μπορεί να συμβεί είναι:

Διαφωνία  στα ποσά που θα ορισθούν προς  αποπληρωμή της ρύθμισης, στην κινητή & ακίνητη περιουσία που θα δοθεί ως αντάλλαγμα προκειμένου να μειωθεί το ποσό και να μείνουν λιγότερες οφειλές  οι οποίες θα ρυθμιστούν  με τον παρόν εξωδικαστικό, ενώ διαφωνίες μπορεί να υπάρξουν στις  επιπλέον εγγυήσεις  και  προσημειώσεις και νέων ακινήτων ή κινητών περιουσιών  και όλα αυτά  πριν από το δικαστήριο.

ΑΡΘΡ. 12.  Αφού η αίτηση μετατραπεί σε ΣΥΜΒΑΣΗ  και υπογραφεί από όλα τα μέρη,  σειρά έχει  το Πολυμελές Πρωτοδικείο. Η υπόθεση  εκδικάζεται με έκδοση απόφασης για την επικύρωση της. Η ΣΥΜΒΑΣΗ δεσμεύει τον οφειλέτη  και τον συνοφειλέτη  και τον εγγυητή απέναντι στους πιστωτές.

Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΚΥΡΩΣΗ  ΑΠΟΤΕΛΕΙ  ΤΙΤΛΟ ΕΚΤΕΛΕΣΤΟ. Με αυτή την κίνηση οι ΠΙΣΤΩΤΕΣ  πέτυχαν την σύναψη σύμβασης  μέσω δικαστηρίου.  ΔΗΛ. ΧΡΩΣΤΑΣ ΠΛΕΟΝ ΜΕ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ …

ΑΡΘΡ 14. ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΜΗ ΤΗΡΗΣΗΣ  ΤΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ

Εάν ο οφειλέτης  δεν καταβάλει προς πιστωτή  οποιοδήποτε από τα συμφωνημένα ποσά για χρονικό διάστημα μέχρι και 90 ημερών ο πιστωτής δικαιούται να ζητήσει ακύρωση της σύμβασης  ως προς όλους. Με την ακύρωση της σύμβασης ΑΝΑΒΙΩΝΟΥΝ ΟΙ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΤΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΦΕΙΛΕΤΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΝΟΦΕΙΛΕΤΗ. Ο Πιστωτής ζητάει από το δικαστήριο να ληφθούν ασφαλιστικά μέτρα τα οποία και διατάσσονται αφού ο τίτλος έγινε εκτελεστός σύμφωνα με την απόφαση και πλέον αυτοδικαίως επέρχεται ανατροπή της σύμβασης .

Για όλους τους φορείς  που λάμβαναν μέρος επέρχεται αναβίωση των απαιτήσεων καθίσταται άμεσα ληξιπρόθεσμο το σύνολο της ανεξόφλητης οφειλής μαζί με τους αναλογούντες τόκους και τις προσαυξήσεις.  Τη ρύθμιση επίσης μπορείς να την χάσεις εάν παραλείψεις να υποβάλεις  δηλώσεις εισοδήματος, ΦΠΑ, εντος 3 μηνών από την παρέλευση υποβολής τους. Ετσι το Δημόσιο έχει το δικαίωμα να καταστήσει εκπιπτέα τη σύμβαση με ακύρωση αυτής  με αποτέλεσμα να ακυρωθεί η συμφωνία ως προς όλους τους πιστωτές. Εάν σκεφτούμε ότι έχει κατατεθεί ένα project βιωσιμότητας  για τα επόμενα χρόνια λειτουργίας των εταιρειών ενώ δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει την επόμενη ημέρα  καθώς θα πρέπει να εξυπηρετούνται από τον οφειλέτη όλες οι παλαιές και νέες ρυθμίσεις όπως και κάθε νέα οφειλή που προκύπτει (φόροι, τέλη,  ενφια , κλπ),  κατά πόσο θεωρούμε εφικτή την τήρηση όλων αυτών ???. Σε περίπτωση που δεν καταφέρει ο οφειλέτης να τηρήσει τη σύμβαση, έχει χάσει εκ προιμίου τα ανταλλάγματα που έχει συμφωνήσει ενώ το χρέος επανέρχεται και μετά δικαστικής αποφάσης.

«Κοινωνική» πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ ή αφελληνισμός της περιουσίας των Ελλήνων βάσει σχεδίου των μνημονιακών κομμάτων.

1. Γουίλιαμ Σαίξπηρ, 1564-1616 (από την «Τρικυμία»)

2. Η  Καθημερινή  

3. Πηγή: Taxheaven  

4. Βασιλειάδης Πολύκαρπος, Οικονομολόγος 

 

Διαβάστε περισσότερα...

Η Αβάσταχτη Ηλιθιότητα των «Αριστείων» και των Μνημονιακών Κομμάτων

Η Αβάσταχτη Ηλιθιότητα των «Αριστείων» και των Μνημονιακών Κομμάτων

 

Η κλιμακούμενη καταστροφή των «newversion» μνημονίων τις βιώνουμε. Απο τα πρώτα θύματα της «δολοφονίας» είναι η παιδεία.

Το έγκλημα και τα ενοχοποιητικά στοιχεία:  

  • Ενοχοποιητικό στοιχείο ΝΟ-1: 30.000 μαθητές εγκαταλείπουν τη βασική εκπαίδευση1:

Σύμφωνα με στοιχεία του Συνηγόρου του Παιδιού, περίπου 30.000 παιδιά, στην πλειονότητά τους ηλικίας 15-17 ετών, αναγκάζονται κάθε χρόνο να εγκαταλείψουν το σχολείο.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα παρατηρείται στην Γ’ Τάξη του Γυμνασίου, καθώς χιλιάδες μαθητές αποφασίζουν να μην ολοκληρώσουν ούτε την υποχρεωτική εκπαίδευση. Οι αριθμοί είναι αποκαλυπτικοί. Μόνο το τρέχον σχολικό έτος, 2.479 μαθητές δεν συνέχισαν τη φοίτηση στην Α’ Γυμνασίου, 1.842 στη Β’ Γυμνασίου, 4.305 στη Γ’ Γυμνασίου, ενώ στα λύκεια της χώρας 2.861 μαθητές εγκατέλειψαν την Α’ Λυκείου, 5.682 τη Β’ Λυκείου και 711 μαθητές τη Γ’ Λυκείου. Σύνολο: 17.880 μαθητές. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Συνηγόρου του Παιδιού, το συνολικό ποσοστό των μαθητών που δεν συνεχίζουν τη φοίτηση κυμαίνεται στο 4%-4,5% και τα τελευταία χρόνια παρατηρείται ανησυχητική αύξησή του-ενδεικτικό και αυτό της απότομης φτωχοποίησης της κοινωνίας στα χρόνια των Μνημονίων. Ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι και το στοιχείο ότι τα υψηλότερα ποσοστά σχολικής «διαρροής» παρατηρούνται σε ακριτικές περιοχές, όπως ο Εβρος, η Ροδόπη και τα Δωδεκάνησα, όπου το ποσοστό των μαθητών που εγκαταλείπουν το σχολείο είναι αρκετά πάνω από τον μέσο όρο. Αναλυτικά κατά περιοχή:

Ποσοστό εγκατάλειψης του σχολείου κατά περιοχή και τάξη
Περιοχή Α-Γυμνασίου Περιοχή Γ-Γυμνασίου
Εβρος 6,78% Δωδεκάνησα 8,55%
Ροδόπης 5.69% Ροδόπης 8,25%
Ξάνθη 5,60% Κιλκίς 7,05%
Μαγνησία 5.60% Λευκάδα 7,54%

Τα αντίστοιχα ποσοστά παρουσιάζουν ραγδαία αύξηση και στα Επαγγελματικά Λύκεια. Υπάρχουν νομοί στους οποίους η «διαρροή» μαθητών από όλες τις τάξεις ξεπερνά το 15% και σε κάποιες περιπτώσεις αγγίζει, ειδικά στην Α’ και τη Β’ Λυκείου, το 20%.

  • Ενοχοποιητικό στοιχείο ΝΟ-2: Μείωση των δημοσίων δαπανών για την παιδεία κατά 33 % (2009-2013) και κατά 47% μέχρι το 2016.

Ο προϋπολογισμός για την παιδεία είναι 2,51% του ΑΕΠ το 2013 και θα φτάσει στο 2,15% το 2016.

Ο προϋπολογισμός του 2014 για την Παιδεία διαμορφώνεται σε 5.090 εκατομμύρια.

Το 2013 είχε προϋπολογιστεί το ύψος του σε 5. 820.

Με βάση τα παραπάνω στοιχεία εχουμε μείωση 730 ε κατ. από τα προϋπολογισθέντα για το 2013 και 306 εκατ. λιγότερα και από τα υλοποιημένα στο χρόνο που πέρασε .

Το 2017 η Παιδεία οι δαπάνες του προϋπολογισμού για την κάλυψη των αναγκών της εκπαιδευτικής κοινότητας θα είναι κάτι λιγότερα από 100 εκατ. ευρώ με τα συνολικά κονδύλια να διαμορφώνονται σε 4,693 διs. ευρώ από 4,596 δισ. ευρώ το 2016.

  • Ενοχοποιητικό στοιχείο ΝΟ-32:

30.000 λιγότεροι εκπαιδευτικοί στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση που σημαίνει μείωση 30% από τον Ιούνη του 2010 . Από 102.360 το 2010 σε 72.428 το 2013 .

  • Ενοχοποιητικό στοιχείο ΝΟ-4:

Κλείσιμο σχολείων και κατάργηση των εκπαιδευτικών υποστηρικτικών δομών (βιβλιοθήκες, ενισχυτική, Συμβουλευτικοί σταθμοί, κ.λ.π). Πάνω από 1200 σχολεία στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση από το 2011 και, προσφάτως, 102 ΕΠΑΣ έκλεισαν. 

  • Ενοχοποιητικό στοιχείο ΝΟ-5:

Αύξηση του αριθμού των μαθητών ανά τμήμα στους 30. Μετακινήσεις μαθητών σε άλλα σχολεία για να μη δημιουργούνται μικρότερα τμήματα.

  • Ενοχοποιητικό στοιχείο ΝΟ-6:

Αυταρχικό πλέγμα νόμων (νέο πειθαρχικό, ηλεκτρονικό  παρουσιολόγιο αξιολόγηση κ.λ.π) που μαζί με τις διαθεσιμότητες, απολύσεις, υποχρεωτικές μετακινήσεις δημιουργούν ένα κλίμα φόβου και ανασφάλειας διαλύοντας συγχρόνως και κάθε συλλογικότητα στο σχολείο.

  • Ενοχοποιητικό στοιχείο ΝΟ-7:

Παραχωρείται ένα μέρος της Επαγγελματικής Εκπαίδευσης στους ιδιώτες και εισάγεται η μαθητεία δηλ. η απλήρωτη και ανασφάλιστη εργασία ακόμα και ανηλίκων η οποία θα αντικαταστήσει την εκπαιδευτική διαδικασία.

  • Ενοχοποιητικό στοιχείο ΝΟ-8:

Μείωση των μισθών των εκπαιδευτικών έως και 45% για τους νεοδιοριζόμενους εκπαιδευτικούς.

Εισαγωγικός μισθός 640 ευρώ από 1070 και καταληκτικός 1400 ευρώ από 1600 καθαρά.

Μείωση των συντάξεων και του εφάπαξ.

Τα  καθρεφτάκια για τους ιθαγενείς:

Η «Ευρώπη των ονείρων μας» και η αξιολόγηση απο την ευρωπαική επιτροπή βάσει της «Εκθεσης Παρακολούθησης της Εκπαίδευσης και της Κατάρτισης-2016»

Βασικά σημεία

  • Τα ποσοστά της πρόωρης εγκατάλειψης του σχολείου και της ολοκλήρωσης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης σημείωσαν σημαντική βελτίωση και είναι πλέον καλύτερα από τον μέσο όρο της ΕΕ.
  • Οι επιδόσεις είναι απογοητευτικές όσον αφορά την απόκτηση βασικών δεξιοτήτων από τους νέους και τους ενήλικες, τη συμμετοχή στην επαγγελματική εκπαίδευση και κατάρτιση, καθώς επίσης και την εκπαίδευση των ενηλίκων.
    • Στο πλαίσιο του εθνικού διαλόγου για την παιδεία και της επανεξέτασης του εκπαιδευτικού συστήματος, επισημαίνονται καίρια προβλήματα όπως η σοβαρή υποχρηματοδότηση, η στελέχωση των σχολείων με εκπαιδευτικό προσωπικό, η ισότητα και η αποδοτικότητα.
    • Η ανατροπή προγενέστερων μεταρρυθμίσεων που αποσκοπούσαν στην αύξηση της διαφάνειας, της λογοδοσίας και της αξιολόγησης στα σχολεία και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση αποτελεί εστία ανησυχίας.

Ολα τα ‘χει η Μαριορή τα «Αριστεία» της λείπουν (και οι παρελάσεις).

1. Του Γ. Λυκουρέντζου-Εφημερίδα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ

2. Από τη συνέντευξη τύπου (21-10-2013) της ΟΛΜΕ .Οι σημαντικότερες επιπτώσεις της πολιτικής των μνημονίων στην εκπαίδευση.

Γιάννης  Περάκης

Οικονομολόγος

Διαβάστε περισσότερα...
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Σολωμού 13, Εξάρχεια, 2ος όροφος (5μμ - 10μμ)

info@sxedio-b.gr

2108224344