Άρθρα και Τοποθετήσεις

Κυβέρνηση...σσσ!!! μην την ξυπνάτε, κοιμάται στην μνήμη του παρελθόντος ...Του Γιάννη Περάκη

Κυβέρνηση...σσσ!!! μην την ξυπνάτε, κοιμάται στην μνήμη του παρελθόντος ...

 

Εχουν περάσει αρκετές ώρες απο την πρωτοφανή γερμανική πρόκληση, με την δήλωση που έκανε ο Γερμανός υπουργός Εσωτερικών και κυβερνητικός εταίρος της Α. Μέρκελ, Χ. Ζεεχόφερ CSU (Χριστιανοκοινωνική Ένωση Βαυαρίας), «καλύτερα να κυβερνούσαν μόνιμα την Ελλάδα οι Βαυαροί». Κάποιος ψίθυρος απο το πολιτικό σύστημα εξουσίας και τα ΜΜΕ;

Μάταια αναμένουμε:Μια φωνή ρε παιδιά, ένα ψέλλισμα, κάτι από την κυβέρνηση της πρώτης φοράς "αριστερά". Υπουργός εσωτερικών της Γερμανίας είναι. Ακόμα και για τους πλέον λαλίστατους υπουργούς και ευρωβουλευτές, ήχησε σιωπητήριο. Ο κ. Πολάκης, η κ. Σβίγκου, ο κ. Σκουρλέτης και ο πλέον αρμόδιος κ. Κοτζιάς; Αντί αυτού διαβάζουμε δηλώσεις όπως:

κ. Παπαδημούλης: Δύο νέα θετικά μηνύματα για την ελληνική οικονομία

κ. Ρήγας: Ζητήματα εθνικών συμφερόντων να μη μπαίνουν στη διάσταση της μικροπολιτικής

κ. Κοτζιάς για Τουρκία: Η φιλική μας πολιτική δεν αποτελεί δείγμα αδυναμίας

κ.Καμμένος: Η Ελλάδα μπορεί να γίνει η πόρτα των ΗΠΑ στα Βαλκάνια

κ.Παπαδημούλης: Άλλο Ιταλία, άλλο Ελλάδα

Αλλά το σιωπητήριο ήχησε και  στα συντρίμμια της «ισχυρής» Ελλάδας (ΠΑΣΟΚ ή ΚΙΝΑΛ).

Οι «ντούροι εθνικόφρονες» (Ν.Δ.) εσίγησαν ή όπως λέμε άκρα του τάφου σιωπή. Το κάψιμο της σημαίας στην ΝΔ  θεωρείται μεγαλύτερο πολιτικό γεγονός απο την δήλωση του κ. Ζεεχόφερ

Β. Κικίλιας: «για το κάψιμο της σημαίας», έκανε την ακόλουθη δήλωση: «Για τη Νέα Δημοκρατία, όπως και για όλους τους Ελληνες, η σημαία μας είναι όσιο και ιερό».

Τέλος «εθνικιστές» της Χρυσής Αυγής, εσίγησαν και αυτοί (λόγω ιδεολογικής συγγένειας).

Δυστυχία σου, Ελλάς, με τα τέκνα που γεννάς!

Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;... (Γ. Σουρής)

Τό κενό της αντίστασης στην ξένη κηδεμονία θα αναπληρωθεί, όπως αναφέρεται στα  Δέκα Σημεία για τη Συνεργασία, την Κοινή Δράση και την Ενότητα-Κείμενο Υπογραφών:

«Ολες οι εξουσίες πηγάζουν από τον λαό, ανήκουν στον λαό και ασκούνται από τον λαό».  Εθνικό Συμβούλιο των Αντιπροσώπων του Ελληνικού Λαού Κορυσχάδες Ευρυτανίας, 27 Μαϊου 1944

Σήμερα:  Εμείς, όσες κι όσοι, υπογράφουμε αυτό το κείμενο:

Πρώτο: Αρνούμαστε να συμβιβαστούμε με την άγρια επίθεση ενάντια στην κοινωνία, στον κόσμο της εργασίας, στη νέα γενιά και με τον εξευτελισμό της Ελλάδας, αποτέλεσμα των πολιτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ευρωζώνης, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Το τέλος του τρίτου προγράμματος δεν εγκαινιάζει καμία ανάπτυξη και απαλλαγή από το μνημονιακό καθεστώς και την ξένη κηδεμονία. Από το 2010, πέρα από το πάγιο καθεστώς εξάρτησης της σύγχρονης εποχής, οι κυβερνήσεις έχουν δεσμεύσει την Ελλάδα σε καθεστώς άμεσης επιτροπείας για δεκαετίες, σε κατάσταση στασιμότητας και αναπτυξιακής καθήλωσης. Η κρίση είναι οικονομική κοινωνική, πολιτική, εκπαιδευτική, επικοινωνιακή, αξιακή, δηλαδή καθολική, κρίση πολιτισμού. Η πατρίδα μας βρίσκεται εν κινδύνω.

Ενατο: Συνυπογράφουμε το κείμενο: Όσες και όσοι πιστεύουμε ότι οι αναγκαίες αυτές αλλαγές είναι ασυμβίβαστες με την παραμονή στην Ευρωζώνη και οδηγούν σε ρήξη με την ΕΕ. Όσες και όσοι, παράλληλα, προτάσσουν την εφαρμογή ενός προγράμματος ανασυγκρότησης και μετασχηματισμών της χώρας και είναι αποφασισμένοι να μην επιτρέψουν ν’ ανακοπεί απ’ οποιονδήποτε εκβιασμό ή τελεσίγραφο από την πλευρά της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή οιουδήποτε άλλου. Καλούμε όλες και όλους που συμμερίζονται αυτές τις σκέψεις να ενώσουμε τις δυνάμεις μας: μεμονωμένα πρόσωπα αλλά και πρωτοβουλίες και κινήσεις πολιτικές, κοινωνικές, οικολογικές, εκπαιδευτικές, επιστημονικές, συνεργατικές, για τα δικαιώματα. Να συνδυάσουμε την ισχύ της ενότητας με το εύρος της διαφορετικότητας. Έχουμε συνείδηση ότι, ιδιαίτερα με τη σημερινή διακυβέρνηση, έχει πληγεί σε βάθος η εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού σε κάθε πολιτική δράση για εναλλακτική λύση κι οφείλουμε να αγωνισθούμε σκληρά για να την αποκαταστήσουμε. Η μόνη εγγύηση μας γι’ αυτό θα είναι η δράση μας.  

Δέκατο: Δεσμευόμαστε, αμέσως μετά την ολοκλήρωση της συγκέντρωσης υπογραφών, που θα είναι η πρώτη ένδειξη στήριξης και γενναίας απόφασης για την κοινή μας πρωτοβουλία, να προχωρήσουμε σε ευρείες συναντήσεις σε ολόκληρη τη χώρα, προκειμένου να συζητήσουμε για τους τρόπους συνεργασίας, κοινής δράσης, αγωνιστικής παρουσίας όλων των κινήσεων και προσώπων που συμμετέχουν στην πρωτοβουλία. Στο χέρι μας είναι να αποτελέσει το 2018 τομή για τη δημιουργία ενός ισχυρού ρεύματος για μια νέα λαϊκή πλειοψηφία, που θα συμβάλει στην ανακοπή και στην ανατροπή της σημερινής κατάστασης.

Για να ανοίξει ένας νέος ορίζοντας ειρηνικής επανάστασης και λυτρωτικής απελευθέρωσης του λαού μας.

Γιάννης Περάκης

Οικονομολόγος

Διαβάστε περισσότερα...

Η συμμαχία ήταν ανέκαθεν ηγεμονία.Του Γιάννη Ανδρουλιδάκη

Η ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΗΤΑΝ ΑΝΕΚΑΘΕΝ  ΗΓΕΜΟΝΙΑ

του Γιάννη Ανδρουλιδάκη*

            Άλλο ένα ταξίδι του πρωθυπουργού στις ΗΠΑ ολοκληρώθηκε. Η κυβέρνηση θεωρεί ότι τα αποτελέσματα είναι θετικά γι αυτό και τα φιλικά ΜΜΕ , τα οποία τη στηρίζουν (συμπεριλαμβανομένης και της ΕΡΤ), ανέλυαν τα οφέλη που θα έχει η χώρα. Μάλιστα η προπαγάνδα ήταν τέτοια και τόσο φτηνή που θεωρούσαν ότι η καλή σχέση του κ. Τσίπρα με τον υπουργό εμπορίου της Αμερικής θα βοηθήσει στο να έρθουν επενδύσεις στην Ελλάδα!! Αυτό που στην πραγματικότητα συνέβη είναι ότι η πατρίδα μας εξαρτήθηκε ακόμη περισσότερο. Ο πρωθυπουργός με τις δηλώσεις και τη στάση του απέδειξε ότι έχει εξελιχθεί στον πιο πιστό υπηρέτη των αμερικανικών συμφερόντων στη Βαλκανική.

            Ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ μεγάλωσε και ωρίμασε πολιτικά σε ένα χώρο στον οποίο δικαιολογημένα επικρατεί ο αντιαμερικανισμός. Τι κράτησε από αυτόν; Τίποτα. Αντιθέτως πέρασε στο άλλο άκρο με το επιχείρημα ότι έτσι θα προστατεύσει τα συμφέροντα της χώρας. Αλήθεια , ποιος πιστεύει ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο; Ποιος θεωρεί ότι έτσι θωρακίζει την Ελλάδα απέναντι στην τουρκική ή σε άλλη βαλκανική απειλή; Πότε στο παρελθόν οι ΗΠΑ στάθηκαν στο πλευρό μας; Η μετεμφυλιακή ανάμειξη της Αμερικής στα εσωτερικά πράγματα της χώρας, η δικτατορία, το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου, η εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο, τα Ίμια και γενικότερα η στάση που έχει σε μικρότερες η μεγαλύτερες κρίσεις στην ευρύτερη περιοχή αποτελεί την απάντηση σε όποια ανιστόρητη πολιτική δύναμη θεωρεί τις ΗΠΑ ως σύμμαχο.

Τέτοια είναι και η ΝΔ η οποία ως αξιωματική αντιπολίτευση ευρισκόμενη στον προθάλαμο της εξουσίας αγωνιά μήπως η κυβέρνηση αναγνωριστεί ως περισσότερο αμερικανόφιλη από εκείνην. Έχοντας στο πολιτικό της DNA το δόγμα « ανήκομεν εις την Δύσιν» και «είμεθα σταθεροί σύμμαχοι των ΗΠΑ» δεν προτείνει κάτι  διαφορετικό απ ό, τι κάνει η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Η μόνιμη επωδός της είναι ότι «εμείς θα το κάναμε γρηγορότερα και καλύτερα.» Ο ελληνικός λαός, επομένως, δεν έχει να προσδοκά κάτι καλύτερο από την πιθανή άνοδο της στην κυβέρνηση. Η εξάρτηση της χώρας και η υποτέλεια είναι βασικός άξονας του κυβερνητικού της προγράμματος.

            «Η αθηναϊκή συμμαχία μετατράπηκε σε αθηναϊκή ηγεμονία» , μας λέει ο Θουκυδίδης αναφερόμενος στην πολιτική συμπεριφορά της Αθήνας του 5ου π. Χ. αι. απέναντι στους συμμάχους της. Μόνο που η Αμερική ανέκαθεν ήταν ηγεμονία. Ως υπερδύναμη, όπως και κάθε άλλη , μιλάει τη γλώσσα του ισχυρού και συμπεριφέρεται αλαζονικά, δεν αναγνωρίζει φιλίες και ισότιμες συμμαχίες, δεν τηρεί το διεθνές δίκαιο και δεν έχει ηθικούς φραγμούς , παρά μόνο συμφέροντα τα οποία επιβάλλει παντοιοτρόπως. Η κυβέρνηση επιχειρεί να πείσει ότι υπηρετεί την ειρήνη στην περιοχή με τη φημολογούμενη επέκταση των παλαιών βάσεων και με τη δημιουργία νέων, αλλά για μια ακόμη φορά   κοροϊδεύει και εξαπατά τον ελληνικό λαό. Το βέβαιο είναι ότι η πατρίδα μας θα αποτελέσει μέρος των πολεμικών σχεδίων του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ στην περιοχή, τα οποία προβλέπουν ακόμη και αλλαγή των συνόρων, και θα τη φέρει σε αντίθεση με τις αραβικές χώρες, με τις οποίες παραδοσιακά διατηρούσε καλές σχέσεις σε πολλούς τομείς.

                        Η Ελλάδα της κρίσης και της ταπείνωσης δε χρειάζεται άλλους προστάτες και πολιτικούς προαγωγούς. Αρκετά έχουν ασελγήσει πάνω της όλα αυτά τα χρόνια. Αυτό που απαιτείται είναι μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική στηριγμένη στο διεθνές δίκαιο , στις διμερείς και πολυμερείς συνθήκες και στον αμοιβαίο σεβασμό. Μόνο αυτή μπορεί να είναι επωφελής για όλα τα κράτη. Αυτή η πολιτική, που στηρίζεται στη γεωστρατηγική θέση της Ελλάδας, είναι που θα θωρακίσει τη χώρα απέναντι σε επιβουλές , που θα φέρει επενδύσεις και θετικά αποτελέσματα. Αυτήν την πορεία δεν μπορούν να ακολουθήσουν η ΝΔ, το ΚΙΝΑΛ, ο ΣΥΡΙΖΑ και όλοι όσοι κυβέρνησαν τη χώρα μέχρι σήμερα. Τα συμφέροντα της χώρας και η αδέσμευτη εξωτερική πολιτική μπορούν να υπηρετηθούν μόνο από ένα πλατύ, λαϊκό, δημοκρατικό, πατριωτικό  Μέτωπο όλων εκείνων των δυνάμεων που αγωνίζονται για μια Ελλάδα που να ανήκει στους Έλληνες, ανεξάρτητη, υπερήφανη , ειρηνική και δημοκρατική απαλλαγμένη από την κηδεμονία, τα μνημόνια και την ξένη μπότα.

*εκπαιδευτικός στο 5ο ΓΕΛ Καλαμάτας

Διαβάστε περισσότερα...

Φαλιρισμένες Τράπεζες , Φαλιρισμένη χώρα.Του Κ. Παπουλή

Φαλιρισμένες Τράπεζες , Φαλιρισμένη χώρα

Του Κ. Παπουλή

Τι γίνεται με τις τράπεζες; αναρωτιούνται αρκετοί. Η απάντηση είναι πολύ απλή, μια φαλιρισμένη οικονομία θα έχει και φαλιρισμένες τράπεζες. Αυτό που έχουν πάθει οι τράπεζες, είναι ότι όπως κάθε επιχείρηση όταν οι ζημιές ολοένα μεγαλώνουν και τα έσοδα λιγοστεύουν, τότε βρίσκονται μπροστά στην χρεοκοπία.

Στις τράπεζες ο λόγος κόκκινων δανείων διά κανονικά εξυπηρετούμενων δανείων χειροτερεύει συνέχεια. Από την μια καθώς επιδεινώνεται η θέση των δανειοληπτών από την παρατεταμένη και πρωτοφανή για ανεπτυγμένη χώρα ύφεση, αυξάνει ο αριθμητής και πλησιάζει πλέον τα 90 δις. Ανάλογα μειώνεται ο παρανομαστής. Συγχρόνως ή όλη διαδικασία για γρήγορη μείωση των κόκκινων δανείων είτε μέσω ξεπουλήματός τους αντί πινακίου φακής, είτε μέσω κατασχέσεων και πλειστηριασμών  σε ευτελείς σε σχέση με τα δάνεια αξίες, επιφέρει νέες ζημιές.

Τέλος ο τραπεζικός τομέας, αντί να μπορέσει να βοηθήσει την οικονομία, μέσω χρηματοδότησης επενδύσεων γίνεται βαρίδι σε αυτήν, αποσπώντας συνέχεια δημόσιο χρήμα για να καλύψει τις ζημιές του και να επιβιώσει. Διότι οι επενδύσεις προϋποθέτουν αποταμίευση και για να υπάρξει αυτή, σημαίνει ανόρθωση της οικονομίας και αυτή με την σειρά της, ένα σφριγηλό τραπεζικό σύστημα. Ο κύκλος είναι φαύλος και το αδιέξοδο της εντός ευρώ ελληνικής οικονομίας και του τραπεζικού της συστήματος, παρά τα όσα λέγονται περί «εξόδου» από την «μνημονιακή»   εποχή, εντεινόμενος.

Στην πραγματικότητα η ευρωζωνική Ελλάδα είναι κλινικά νεκρή και δεν μπορεί να ανταποκριθεί έξω από τους μηχανισμούς στήριξης, που αποτελούν τον σωλήνα της εντατικής μονάδας που την κρατούν νεκροζώντανη, είτε πρόκειται για το δημόσιο χρέος της, είτε πρόκειται για τις τράπεζες. Οι αγορές για το δημόσιο παραμένουν κλειστές μετά την έξοδο από το τρίτο πρόγραμμα, λόγω του υπέρογκου χρέους, ενώ οι τράπεζες βρίσκονται σε δεινή θέση λόγω και της μη αποδοχής των ελληνικών εγγυήσεων και ομολόγων από την Ε.Κ.Τ., επειδή βρισκόμαστε εκτός δανειακών προγραμμάτων.

Δεν θέλει πολύ φαντασία για να κατανοήσει κανείς ότι το δίλημμα δραχμή, ή τέταρτο επίσημο πρόγραμμα θα έρθει μόλις εξαντληθεί το μαξιλάρι των 30 δις που θα πάει συνδυαστικά, σε αποπληρωμή τοκοχρεολυσίων και σε πεσκέσι για τις τράπεζες.

          Το εντός-ευρώ ελληνικό τραπεζικό σύστημα λειτούργησε ως διαμεσολαβητικός μηχανισμός χρηματοδότησης των επενδύσεων δύο – ταυτοχρόνως – ελλειμματικών τομέων (Δημόσιος-Ιδιωτικός), δια των ιδιωτικών αποταμιεύσεων και, κυρίως, του εξωτερικού δανεισμού.       Καθώςτο «ισοζύγιο» εθνικής καθαρής αποταμίευσης-καθαρών επενδύσεων-ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών-εξωτερικού δανεισμού, ήταν άκρως προβληματικό λόγω της συμμετοχής στην ΟΝΕ, συνάγεται ότι αυτός ο μηχανισμός δεν μπορεί παρά να βρισκόταν σε καθεστώς ασταθούς ισορροπίας, η οποία προσέλαβε μορφή ολοκληρωτικής κατάρρευσης, όταν εκδηλώθηκε η «δημοσιονομική κρίση» και ανακόπηκε, εν συνεχεία, η ροή του εξωτερικού δανεισμού. Από τον δημόσιο τομέα έχασε γύρω στα 27 δις από το κούρεμα του P.S.I. και από τον ιδιωτικό τομέα οι ζημιές είναι άγνωστες και αύξουσες. Ο δε Δημόσιος τομέας δεν διέθετε, δεδομένης της υπαγωγής της χώρας στην ΕΕ-ΕΖ, τη δυνατότητα της ανακεφαλαιοποίησης του τραπεζικού τομέα μέσω νομισματικής χρηματοδότησης των δημοσίων ελλειμμάτων. Στερούνταν επίσης της χρήσης του εργαλείου της νομισματικής υποτίμησης ώστε να βελτιώσει το εξωτερικό ισοζύγιο και μέσω αυτού την αποταμίευση.

Έτσι πέρα από την πλουσιοπάροχη παροχή εγγυήσεων, το ελληνικό δημόσιο έχει συνεισφέρει μέσω ανακεφαλαιοποιήσεων μέχρι σήμερα (από την εποχή του Αλογοσκούφη), περίπου 50 δις ευρώ για την σωτηρία των τραπεζών. Μετά την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών (του Νοεμβρίου 2015), η χρηματιστηριακή αξία τους υποχώρησε από τα 34 δισ. ευρώ (στα μέσα του 2014, 80 δισ. ευρώ το 2007) στο 1 δισ. ευρώ. Το Δημόσιο απώλεσε, ουσιαστικά, ό,τι είχε συνεισφέρει στις προηγούμενες ανακεφαλαιοποιήσεις, ενώ η συμμετοχή του στο νέο μετοχικό κεφάλαιό τους συρρικνώθηκε ή καλύτερα εξατμίστηκε. Έτσι, η πλειοψηφία των μετοχών πέρασε σε διεθνή ιδιωτικά χέρια.

Για την ιστορία …Μετά την συνθήκη του Μάαστριχτ…..

Για την ιστορία, η πραγματική απαρχή του ελληνικού δράματος μπορεί να προσδιοριστεί, ακριβώς μετά την συνθήκη του Μάαστριχτ, το έτος 1994.

Το 1994, α) απελευθερώθηκε το τραπεζικό σύστημα με την αποδέσμευση των εποπτικών κεφαλαίων που οι εγχώριες τράπεζες τηρούσαν στην τράπεζα της Ελλάδος, και με την άρση περιορισμών για τα καταναλωτικά δάνεια. β) Το κύριο είναι ότι άρχισε η προσπάθεια για την είσοδο στην ΟΝΕ με την υιοθέτηση της πολιτικής της σκληρής δραχμής. Είχαμε υψηλά επιτόκια, ενώ παράλληλα περιορίστηκε η ονομαστική υποτίμηση της δραχμής ώστε να περιοριστεί ο εισαγόμενος πληθωρισμός, με σκοπό να επιτευχθεί ο αναγκαίος αποπληθωρισμός για να εισαχθεί η χώρα στην Ζ.Ε.. Ο στόχος επετεύχθη, αλλά με το μεγάλο κόστος ανατίμησης της δραχμής. Αυτές οι συνθήκες, υψηλά επιτόκια, ονομαστική υποτίμηση κάτω από τον πληθωρισμό, έδιναν εγγύηση βέβαιων αποδόσεων για προσέλκυση κεφαλαίων που με την σειρά τους δημιουργούσαν τάση περαιτέρω ανατίμησης της δραχμής. γ) Η προοπτική της ΟΝΕ και τελικά η ένταξη, άρχισε να βελτιώνει και την συνολική πιστοληπτική ικανότητα της χώρας, και την δυνατότητα άντλησης κεφαλαίων   τόσο για τον δημόσιος τομέα όσο και το ιδιωτικό τομέα.

Σε αυτή την κατάσταση η πιστωτική επέκταση επιταχύνθηκε, ενώ επιτράπηκε η αύξηση της επένδυσης, της κατανάλωσης και η διατήρηση μεγάλων εξωτερικών ελλειμμάτων.  

Οι τράπεζες αύξησαν σημαντικά και ανεξέλεγκτα την χρηματοδότηση επιχειρήσεων και νοικοκυριών χρησιμοποιώντας κεφάλαια που απελευθερώθηκαν και κεφάλαια από τις διεθνείς χρηματαγορές. Από 40 δις ευρώ τα δάνεια το 1998, ξεπέρασαν τις δύο εκατοντάδες δις και πλέον το 2010.

Εν τω μεταξύ η νομισματική πολιτική της Ε.Κ.Τ ήταν αντίθετη με την κατάσταση που επικρατούσε στο Νότο, μια που συντονίζονταν με την ατμομηχανή της ευρωζώνης, την Γερμανία. Δημιουργήθηκαν φούσκες στα ακίνητα, αύξηση του πληθωρισμού, εισροές κεφαλαίων (ακόμη και ξένων αποταμιευτών-γύρω στα 50 δις, στις ελληνικές τράπεζες-) και γενική στρέβλωση της οικονομίας.

Η αύξηση της πιστωτική επέκτασης προς τον ιδιωτικό τομέα μεταξύ 1998-2007 ήταν κατά μέσον όρο 16,9%, αλλά 28% για τα καταναλωτικά και στεγαστικά δάνεια. Έτσι ενώ η επένδυση ήταν σημαντική πάνω από 40% κινήθηκε στην κατασκευή κατοικιών. Αν συνυπολογίσουμε και τις δημόσιες κατασκευές, τους ολυμπιακούς αγώνες κλπ, δεν έχουμε αύξηση των επενδύσεων εξοπλισμού κλπ ώστε να αυξηθούν οι παραγωγικές δυνατότητες της χώρας.

Αντίστροφα η συνολική εγχώρια ζήτηση ήταν κατά μέσο όρο 112,8% του ΑΕΠ. Η ιδιωτική κατανάλωση κινήθηκε πάνω από 70% του ΑΕΠ φτάνοντας το 74% το 2010, όταν ο μέσος όρος στην ευρωζώνη ήταν 58%.   Ο εξωτερικός δανεισμός και η πίστωση ήταν τα στοιχεία που τροφοδότησαν μια υπερβάλλουσα ζήτηση, μια εικόνα πλαστής ευμάρειας για την μεσαία τάξη, που ίσως δημιούργησε και λανθασμένη συνείδηση για το τι είναι το ευρώ, συνείδηση που σπάει σήμερα.

Από εκεί και πέρα τα πράγματα είναι γνωστά, όπως και η λύση: επιστροφή στην δραχμή, εθνικοποίηση των τραπεζών και ανάκτηση της εθνικής, λαϊκής και οικονομικής κυριαρχίας. Και όμως σήμερα 5-10-2018, ενώ ακούμε για το τι θα γίνει για τις συντάξεις από τις ανακοινώσεις της Γερμανικής Καγκελαρίας, η «αριστερή» κυβέρνηση της χώρας,   χωρίς αιδώ για αυτή την κατάντια, χωρίς να έχει καμία πρόταση για την λύση της αμφίδρομης χρεοκοπίας οικονομικής-τραπεζικής, φαίνεται ότι τα έχει τελείως χαμένα μια που ασχολείται και μαγειρεύει την δίωξη και την καταστολή όσων αντιστέκονται στους πλειστηριασμούς και ιδιαίτερα του Π. Λαφαζάνη .

Διαβάστε περισσότερα...

Οι κυνηγοί κεφαλών στα μυαλά αφελών φαντάζουνε ηγέτες. Οι χαφιέδες τους όμως;Του Γ. Περάκη

Οι κυνηγοί κεφαλών στα μυαλά αφελών

φαντάζουνε ηγέτες (Τζ. Πανούσης)

Οι χαφιέδες τους όμως;

Το πολιτικό κλίμα βαραίνει επικίνδυνα. Η κυβέρνηση πανικόβλητη τρέχει να συμμαζέψει τα αμάζευτα (καταθέτει 2 εκδοχές του προυπολογισμού, κλπ). Η λογική του κατήφορου είναι ο πάτος σε βαρέλι δίχως πάτο.

Πέρασαν μαύρα μεσάνυχτα (τότε συνυπάρχει και ο άγραφος νόμος της νύχτας) μία τροπολογία υπαγορευμένη απευθείας από τις τράπεζες και τους ιδιώτες-μετόχους των πρώην ΔΕΚΟ, η κυβέρνηση έρχεται να ενισχύσει ακόμη περισσότερο το κλίμα πιέσεων και εκβιασμών για την είσπραξη των «κόκκινων» δανείων και των ανείσπρακτων οφειλών. Η τροπολογία που κατατέθηκε χθες τη νύχτα... σε νομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών το οποίο ψηφίστηκε σήμερα Πέμπτη, στη Βουλή, δίνει τη δυνατότητα σε διατραπεζικές εταιρείες που διαχειρίζονται αρχεία «δεδομένων οικονομικής συμπεριφοράς» να ενημερώνουν τα αρχεία τους λαμβάνοντας απόρρητα στοιχεία της φορολογικής διοίκησης, δηλαδή στοιχεία των φορολογουμένων όπως το ΑΦΜ, κλπ.

Στην τροπολογία αναφέρεται πως η χορήγηση των φορολογικών στοιχείων γίνεται για «να επιτυγχάνεται η ακριβέστερη ταυτοποίηση» αυτών που είναι καταχωρημένοι στα αρχεία των διατραπεζικών εταιρειών, γιατί «η τήρηση αξιόπιστου αρχείου από μέρους των εταιρειών αυτών με ακριβείς πληροφορίες, μειώνει τυχόν επισφάλειες». Επιτρέπεται να χορηγούνται φορολογικά στοιχεία σε ΝΠΔΔ, «αμιγείς ή μεικτές επιχειρήσεις ΟΤΑ, καθώς και σε Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου «στα οποία το κράτος είναι μέτοχος», κλπ, δίνοντας το έναυσμα για να κλιμακωθούν οι πιέσεις για τους ανείσπρακτούς λογαριασμούς ηλεκτρικού ρεύματος, νερού, δημοτικά τέλη, κόκκινα δάνεια κλπ. Το ΚΚΕ την καταψήφισε. Υπερψηφίστηκε από ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ. Η ΝΔ καταψήφισε όπως επίσης η Χρυσή Αυγή και η Ένωση Κεντρώων, ενώ «παρών» ψήφισαν Δημοκρατική Συμπαράταξη και το Ποτάμι. 

Αλήθεια η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα με (πρόεδρο τον Κ. Μενουδάκο-Επίτιμος Πρόεδρος του Σ.τ.Επικρατείας), προέβη σε κάποια δήλωση και δεν την πληροφορηθήκαμε; ή μήπως και αυτή η «ανεξάρτητη αρχή» πέρασε στους δανειστές μαζί με τις υπόλοιπες 251 «ανεξάρτητες» αρχές, την ΕΛΣΤΑΤ, τη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (ΡΑΕ), την Επιτροπή Ανταγωνισμού και τη Ρυθμιστική Αρχή Επιβατικών Μεταφορών (ΡΑΕΜ), κλπ.

Υπάρχει σε εξέλιξη η κρίση των ελληνικών τραπεζών. Η αναταραχή στο Χρηματιστήριο αποδεικνύει πως το σύνθημα βγήκαμε απο τα μνημόνια ούτε να το συζητάμε. Η αλήθεια είναι ότι η απαξίωση της τιμής των μετοχών έχει άμεση σχέση με την κεφαλαιακή βάση των τραπεζώνη οποία δεν είναι επαρκής.Τα «κόκκινα» μη εξυπηρετούμενα δάνεια είναι πολύ υψηλά και η αποπληρωμή τους είναι αβέβαιη.

Το ενδεχόμενο ανάγκης ενός νέου πακέτου κρατικής στήριξης των τραπεζών είναι ανοικτό. Το ευρωπαϊκό πλαίσιο λειτουργίας των τραπεζών, σε μια τέτοια περίπτωση, καθορίζει την υποχρεωτική συμμετοχή όχι μόνο των μετόχων αλλά και των καταθετών. Η πολιτική της ΕΕ δεν αποκλείει και την προοπτική «κουρέματος» των καταθέσεων σε περίπτωση νέας ανακεφαλαιοποίησης.

Η ευθύνη πέρασε στον κ. Φλαμπουράρη. Μπορεί να μην έχει ιδιαίτερες γνώσεις στο τραπεζικό τομέα αλλά διαθέτει ιδιαίτερα μεγάλη εμπειρία σε τεχνικές εταιρείες. Κοινώς ανέλαβε «Mission Impossible».

Η τροπολογία αυτή δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαία ούτε αποσπασματική.

Υπάρχουν η σκέψη για την τεχνική δυνατότητα δημιουργίας ενός εγγυητικού σχήματος για τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια των τραπεζών (εξετάζει η κυβέρνηση). Το σχέδιο αυτό το έβαλε το ΤΧΣ στο τραπέζι πριν ένα χρόνο.

Ουσιαστικά πρόκειται για την ελληνική εκδοχή ενός εργαλείου που χρησιμοποιήθηκε την περίοδο 2009-2010 στη Βρετανία για την ανάσχεση των κόκκινων δανείων. Το εν λόγω σχέδιο προβλέπει την παροχή εγγύησης του Δημοσίου για ενδεχόμενες ζημιές των τραπεζών από μη εξυπηρετούμενα δάνεια, μέσω ενός ειδικού εγγυητικού σχήματος asset protection scheme2 (συστήματος προστασίας περιουσιακών στοιχείων), με στόχο την άμεση κεφαλαιακή ανακούφισή τους και την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση του μεγάλου προβλήματος των μη εξυπηρετούμενων δανείων. Στόχος είναι να χορηγηθούν εγγυήσεις για μέρος των μη εξυπηρετούμενων δανείων των τραπεζών κυρίως μικρομεσαίων επιχειρήσεων προσφέροντας έτσι άμεσα ισχυρή κεφαλαιακή στήριξη στις τράπεζες. O Δ. Σύμβουλος του ΤΧΣ Μ. Τσούρντα υπερασπίζεται το asset protection scheme υποστηρίζοντας πως οδηγεί σε έμμεση κεφαλαιακή ενίσχυση των πιστωτικών ιδρυμάτων και δίνει χρόνο για να αντιμετωπίσουν τα μεγάλα μη εξυπηρετούμενα ανοίγματά τους και οδηγεί στην αποφυγή μαζικών πωλήσεων κόκκινων δανείων σε χαμηλές τιμές.

Τα προηγούμενα θα πρέπει να τα δούμε σε συνάρτηση με το brexitτου Ηνωμένου Βασιλείου και την Ιταλία.

Οσον αφορά τώρα τις τράπεζες και τους κερδοσκόπους που κατηγορούνται για την πτώση των τιμών τους, όπου δυστυχώς αρκετοί δεν γνωρίζουν αυτού του είδους τη δυνατότητα επένδυσης (ανοιχτές πωλήσεις, short), ασφαλώς είναι χρεοκοπημένες αφού4

(α) Τα κόκκινα δάνεια τους είναι στα ύψη ενώ προβλέπεται η περαιτέρω επιδείνωση τους, με κριτήριο τους τεράστιους μελλοντικούς κινδύνους της Ελλάδας

(β) Ο δείκτης κάλυψης της ρευστότητας τους είναι ο χαμηλότερος στην Ευρώπη και

(γ) Ο τζίρος τους μειώνεται συνεχώς, αφού έχει περιορισθεί η ζήτηση για δάνεια, ενώ οι ίδιες εύλογα αποφεύγουν να δανείζουν μελλοντικούς ανέργους και επιχειρήσεις υπό χρεοκοπία.

Με δεδομένο δε το ότι θα χρειαστεί κάποια στιγμή να διασωθούν, σε συνδυασμό με τον κανονισμό της Ευρώπης που απαγορεύει τη διάσωση τους από το κράτος, αυτοί που θα πληρώσουν το λογαριασμό θα είναι οι ομολογιούχοι οι μέτοχοι και οι καταθέτες τους.

Το συμπέρασμα είναι ότι όποιο σενάριο και να επιλεγεί, με μνημονιακή κυβέρνηση, η ανακεφαλοποίηση των τραπεζών θα γίνει στις δικές μας πλάτες και τα fundsθα «τσιμπήσουν» το φιλέτο, χωρίς να αποκλείεται το σενάριο της χρεωκοπίας. Σ΄αυτό το σημείο υπάρχει το δικό μας έλλειμμα, ένα κοινό και επεξεργασμένο,λεπτομερές πρόγραμμα των πρώτων 100 ημερών.

 

Γιάννης Περάκης

Οικονομολόγος

 

Πηγές:

1. Για την ιστορία υπάρχουν αυτές οι 25 «ανεξάρτητες αρχές»: Επιτροπή Ανταγωνισμού, Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων, Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (ΡΑΕ), Εθνική Αναλογιστική Αρχή, Επιτροπή Εποπτείας και Ελέγχου Παιγνίων, Συνήγορος του Καταναλωτή, Εθνική Αρχή Ιατρικώς Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής, Εθνικό Συμβούλιο Δημόσιας Υγείας

  • Αρχή Διασφάλισης και Πιστοποίησης της Ποιότητας στην Ανώτατη Εκπαίδευση, Αρχή Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες και της Χρηματοδότησης της Τρομοκρατίας , Ελέγχου των Δηλώσεων Περιουσιακής Κατάστασης, Επιτροπή Διερεύνησης Ατυχημάτων και Ασφάλειας Πτήσεων, Ελληνική Στατιστική Αρχή Σώμα Φορολ. Διαιτητών Ενιαία Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Συμβάσεων, Ρυθμιστική Αρχή Σιδηροδρόμων, Αρχή Διασφάλισης της Ποιότητας στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, Εθνική Αρχή Συντονισμού Πτήσεων, Επιτροπή Διερεύνησης Σιδηροδρομικών Ατυχημάτων και Συμβάντων , Εθνικός Οργανισμός Εξετάσεων, Ρυθμιστική Αρχή Επιβατικών Μεταφορών, Ελληνικό Δημοσιονομικό Συμβούλιο, Ρυθμιστική Αρχή Λιμένων, Αρχή Εξέτασης Προδικαστικών Προσφυγών, Αρχή Πολιτικής Αεροπορίας , Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων

2. pelop.gr: Πώς γίνεται αυτό; Αρχικά επιλέγονται τα κόκκινα δάνεια που θα μετέχουν στο σχήμα. Εν συνεχεία καθορίζεται ένα κατώτερο όριο για την τιμή που μπορούν να λάβουν αυτά τα δάνεια (π.χ. 40 λεπτά ανά 1 ευρώ δανείου). Στο επόμενο βήμα, παρέχεται η κυβερνητική εγγύηση πως οποιαδήποτε ζημία έως το 90% της τιμής που έχει προσδιοριστεί (στο παράδειγμα μας 36 λεπτά ανά 1 ευρώ δανείου) θα καλυφθεί από το Δημόσιο, με το πρώτο 10% της ζημίας (4 λεπτά) να αναλαμβάνεται από την τράπεζα. Με τη μέθοδο αυτή προβληματικά περιουσιακά στοιχεία της τράπεζας τιμολογούνται με ευνοϊκό τρόπο, χωριστά από τα λοιπά assets. Το Δημόσιο θα μπορεί δε να εισπράττει και προμήθεια από τις τράπεζες για τη χορήγηση των εγγυήσεων, η οποία θα καταβάλλεται σε βάθος χρόνου(στο βρετανικό μοντέλο ήταν 2% επί της συνολικής εγγύησης).

3. 902.gr

4. Βασ. Βιλιάρδος-The Analyst-06/10/2018.

Διαβάστε περισσότερα...

Συνέντευξη με τον Σαλβίνι, το νέο πρόσωπο της Ευρώπης. Του Μουρατίδη Γιώργου

Συνέντευξη με τον Σαλβίνι, το νέο πρόσωπο της Ευρώπης

του Μουρατίδη Γιώργου

Σε συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης στο εβδομαδιαίο περιοδικό Time, o Ιταλός υπουργός Εσωτερικών Ματέο Σαλβίνι παρουσιάζεται ως το νέο πρόσωπο της Ευρώπης και ένας από τους πιο καθοριστικούς Ευρωπαίους ηγέτες, δυνητικά ο πιο αποφασισμένος, δεδομένου του στόχου του, για τη μετατροπή των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων. Η αλλαγή της Ευρώπης θυμίζει κάτι και ακούγεται γνώριμο στα ελληνικά αυτιά μας ωστόσο ο καιρός θα δείξει αν η Ε.Ε. επιδέχεται μεταρρύθμισης και αν αυτός που θα το πετύχει θα είναι ο Ματέο Σαλβίνι

της Vivienne Walt, 13 Σεπτεμβρίου 2018

Ο Ματέο Σαλβίνι μπορεί να μην είναι ο πρωθυπουργός της Ιταλίας. Αλλά αναμφίβολα ο Ιταλός υπουργός Εσωτερικών είναι πλέον ο πιο σημαντικός πολιτικός στη χώρα. Και αν τα καταφέρει, θα μπορούσε να γίνει ένας από τους ισχυρότερους ηγέτες στην Ευρώπη.

Ο Σαλβίνι είναι ο επικεφαλής της Λίγκας, του ακροδεξιού εθνικιστικού κόμματος που κέρδισε το 17,4% των ψήφων στις εκλογές του Μαρτίου, με μια επιθετική στάση ενάντια στη μετανάστευση. Μετά τη συμμαχία με το ανατρεπτικό Κίνημα των Πέντε Αστέρων, έγινε υπουργός Εσωτερικών, αρμόδιος για την ασφάλεια, τη δημόσια τάξη και τη μετανάστευση.

Ως προς αυτό το τελευταίο δεν άργησε να βάλει το στίγμα του. Προσπάθησε να αναστείλει πλήρως* τις διαδικασίες ασύλου έως ότου η ΕΕ να καταλήξει σε συμφωνία για μια δίκαιη κατανομή των προσφύγων. Εξαγρίωσε τους ηγέτες της ΕΕ, εμποδίζοντας τα πλοία με διασωθέντες μετανάστες να δέσουν σε ιταλικά λιμάνια - τον Αύγουστο, για παράδειγμα, αρνήθηκε να επιτρέψει σε ένα σκάφος της ιταλικής ακτοφυλακής, το Ντιτσιότι να αποβιβάσει 177 μετανάστες που περισυλλέχτηκαν στη Μεσόγειο.

Αυτή η αποφασιστική στάση του «όχι κρατούμενοι» έχει κερδίσει επιπλέον δημοφιλία στην Ιταλία, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν τώρα ότι Λίγκα έχει την υποστήριξη του 30% των ψηφοφόρων. Και ο Σαλβίνι διευρύνει τη σφαίρα επιρροής του. Σε συνάντησή τους στις 7 Σεπτεμβρίου, ο πρώην διευθυντής της εκστρατείας του Τραμπ, ο Στηβ Μπάνον, επεδίωξε τη συμμετοχή του Σαλβίνι στη νέα οργάνωσή του στις Βρυξέλλες, η οποία στοχεύει σε μια ισχυροποίηση των λαϊκιστικών κομμάτων της δεξιάς στις ευρωπαϊκές εκλογές του επόμενου έτους.

Ο Σαλβίνι τώρα έχει θέσει ως στόχο, τίποτα λιγότερο από, τη μετατροπή της πολιτικής και οικονομικής ένωσης. «η αλλαγή της Ευρώπης είναι ο μεγάλος στόχος», δήλωσε στο Time σε μια αποκλειστική συνέντευξη στο γραφείο του στη Ρώμη στις 4 Σεπτεμβρίου. «Νομίζω όμως πως είναι στις δυνατότητές μας».

Ακολουθεί η συνέντευξη.

Time: Αν υποθέσουμε ότι αύριο παρουσιαστεί ένα άλλο περιστατικό όπως αυτό του Ντιτσιότι. Τι θα κάνετε;

ΣΑΛΒΙΝΙ: Προσπαθούμε να μην υπάρξουν τέτοια συμβάντα. Αλλά αν ξανασυμβεί, θα συμπεριφερθούμε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

Οπότε δεν θα επιτρέψετε νέες αποβιβάσεις στις ιταλικές ακτές. Κατάλαβα σωστά; Γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι ΜΚΟ, υποστηρίζουν πως αυτό είναι αντίθετο με το δίκαιο της θάλασσας, κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ενάντια στις διεθνείς συμβάσεις που έχει υπογράψει η Ιταλία.

Είμαι πατέρας δύο κοριτσιών, αλλά ακόμη και από το Ντιτσιότι επιτρέψαμε την αποβίβαση παιδιών, ασθενών και γυναικών. Αλλά να σταματήσουμε το εμπόριο ανθρώπων είναι πολύ σημαντικό για εμάς και για το μέλλον τους.

Η γαλλική εφημερίδα Le Figaro έγραψε αυτή την εβδομάδα ότι επιθυμείτε να «τινάξετε στον αέρα την Ευρωπαϊκή Ένωση». Είναι αυτό που θέλετε να κάνετε;

Όχι. Όχι. Αντίθετα, νομίζω πως η ιστορία μας εμπιστεύτηκε το καθήκον της σωτηρίας των ευρωπαϊκών αξιών - από τις ιουδαϊκο-χριστιανικές ρίζες μέχρι το δικαίωμα στην εργασία, το δικαίωμα στην ασφάλεια, το δικαίωμα στη ζωή. Αυτή η ένωση μεγάλωσε πάρα πολύ, και πάρα πολύ γρήγορα, χωρίς κοινές ρίζες, μοναχά με ένα κοινό νόμισμα. Γι αυτό εργαζόμαστε για την αποκατάσταση του ευρωπαϊκού πνεύματος που έχει προδοθεί από εκείνους που κυβερνούν την ένωση.

Γιατί λοιπόν όχι στην έξοδο της Ιταλίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση; Δεν ήσασταν ξεκάθαρος σ΄ αυτό το θέμα. Πολλοί από τους υποστηρικτές σας με τους οποίους συνομίλησα λένε «δεν θέλουμε να είμαστε στην ΕΕ». Συμφωνείτε;

Επέλεξα να αλλάξω τα πράγματα από μέσα. Αυτό ίσως να είναι το πιο δύσκολο, μακροπρόθεσμο και πιο πολύπλοκο, αλλά είναι μια λύση πιο ξεκάθαρη. Δουλεύουμε από μέσα για να αλλάξουμε τις νομισματικές, οικονομικές, γεωργικές, εμπορικές, βιομηχανικές πολιτικές. Μεγαλώνουμε, δημιουργούμε συμμαχίες με άλλες ευρωπαϊκές χώρες για να αλλάξουμε την ΕΕ από μέσα. Αν τα παρατούσαμε, θα ήταν το τέλος της ελπίδας.

Έχετε απέναντί σας ισχυρές δυνάμεις, τον Πρόεδρο της Γαλλίας Εμμανουέλ Μακρόν και τη Γερμανίδα Καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ. Πιστεύετε ότι μπορείτε να κάνετε αρκετές αλλαγές για να ικανοποιήσετε τους υποστηρικτές σας και να τους πείσετε ότι αξίζει να μείνετε στην ΕΕ;

Νομίζω πως ναι. Συνεργαζόμαστε με φίλους από τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Πολωνία, τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, την Ολλανδία, το Βέλγιο και την Αυστρία για να δημιουργήσουμε μια εναλλακτική συμμαχία στο δίπολο των Χριστιανοδημοκρατών και των Σοσιαλιστών που κυβερνούν την Ευρώπη. Είναι σαφές ότι πρέπει να αλλάξω τις ευρωπαϊκές δυναμικές για να δημιουργήσω έναν καλύτερο τόπο για τους Ιταλούς, τους Γάλλους, τους Αυστριακούς και τους Ισπανούς.

Ο στόχος είναι να δημιουργηθεί μια συμμαχία χωρίς τους σοσιαλιστές, χωρίς λοιπόν το Μακρόν, χωρίς [τον πρώην Πρωθυπουργό Ματέο] Ρέντσι. Αυτή η συμμαχία πρέπει να αλλάξει τις ισορροπίες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Εκλέχθηκα γραμματέας της Λίγκας πριν από τεσσεράμισι χρόνια, το κόμμα ήταν στο 3%. Σήμερα οι δημοσκοπήσεις μας δίνουν το 30%. Επομένως, ο μεγάλος στόχος η αλλαγή της Ευρώπης, νομίζω πως είναι στις δυνατότητές μας.

Θέλετε να κλείσετε τα ευρωπαϊκά σύνορα;

Τα εξωτερικά σύνορα. Νομίζω ότι αυτός είναι ο στόχος όλων σχεδόν των Ευρωπαίων ηγετών, ακόμη και εκείνων που βρίσκονται στα αριστερά, όπως ο Πέδρο Σάντσες στην Ισπανία. Η προστασία των εξωτερικών συνόρων θα μας επέτρεπε να ξανανοίξουμε τα εσωτερικά σύνορα που τώρα είναι κλειστά. Θα ήθελα την ελεύθερη κυκλοφορία εντός της Ε.Ε., ως αποτέλεσμα της προστασίας των εξωτερικών συνόρων.

Είστε απίστευτα επικεντρωμένος στο μεταναστευτικό. Κάποιοι θα το αποκαλούσαν εμμονή. Γιατί είστε τόσο αποφασισμένος να ελέγξετε τη μετανάστευση;

Το μεγαλύτερο πρόβλημα στην Ιταλία είναι η εργασία. Και η ανεξέλεγκτη μετανάστευση βλάπτει την αγορά εργασίας, επειδή οι Ιταλοί δεν μπορούν να ανταγωνιστούν τους παράνομους εργαζόμενους λόγω της εκμετάλλευσής τους. Κατά συνέπεια για να αποκαταστήσουμε την αξιοπρέπεια στην εργασία, πρέπει να ελέγξουμε τη μετανάστευση.

Δεν είναι το μοναδικό ζήτημα. Ο Υπουργός Εσωτερικών είναι υπεύθυνος για την ασφάλεια. Γι αυτό αφιερώνουμε τον εαυτό μας στον αγώνα ενάντια στη μαφία, τα ναρκωτικά, της βίας κατά των γυναικών. Η μετανάστευση είναι ένα από τα θέματα.

Όταν μιλάτε για εγκλήματα και μετανάστες, οι άνθρωποι λένε ότι είστε ρατσιστής ή ναζί. Αυτό δεν φαίνεται να σας ανησυχεί.

Οι νόμιμοι μετανάστες στην Ιταλία είναι πέντε εκατομμύρια, το 8% του πληθυσμού. Είναι ευπρόσδεκτοι. Το πρόβλημα είναι η παράτυπη μετανάστευση, η οποία προκαλεί εγκληματικότητα και κοινωνικές συγκρούσεις. Αν κατορθώσω να μειώσω τον αριθμό αυτών των εγκλημάτων και την παρουσία παράνομων μεταναστών μπορούν να με αποκαλούν ρατσιστή όσο θέλουν. Εγώ θα προχωρήσω και ο κόσμος θα συνεχίσει να με στηρίζει. Ακόμη και οι αριστεροί ψηφοφόροι θέλουν περισσότερη ασφάλεια και περισσότερη τάξη σε αυτό το θέμα. Διαφορετικά δεν εξηγείται το 30% στις δημοσκοπήσεις.

Σε πολλούς Αμερικανούς θυμίζετε πολύ τον Πρόεδρο Τραμπ. Αυτός λέει «πρώτα η Αμερική», ενώ το σύνθημα της εκστρατείας σας ήταν «πρώτα οι Ιταλοί». Πήγατε να τον συναντήσετε όταν ήταν υποψήφιος για την προεδρία, σας ενέπνευσε κατά κάποιον τρόπο;

Προφανώς είμαστε διαφορετικές χώρες, με διαφορετικές ιστορίες, διαφορετικές οικονομίες και είμαστε δύο διαφορετικοί άνθρωποι. Εκτίμησα όμως τις προτάσεις του σχετικά με την ασφάλεια και ιδιαίτερα στην οικονομία, καθώς και το γεγονός ότι τίμησε τις δεσμεύσεις αυτές μετά τις εκλογές - ακόμη και σε καυτά θέματα, όπως να μεταφέρει την πρωτεύουσα του Ισραήλ στην Ιερουσαλήμ. Μου αρέσει το γεγονός ότι έχει κρατήσει τις δεσμεύσεις του για την προστασία των συνόρων, τη μείωση των φόρων και τις επενδύσεις. Η οικονομική κατάσταση των ΗΠΑ είναι απολύτως θετική.

Αν και είμαι μικρότερος και η Ιταλία είναι μικρότερη, μοιράζομαι με τον Αμερικανό Πρόεδρο, τις επιθέσεις από το mainstream της πολιτικής ορθότητας: ηθοποιούς, τραγουδιστές, σκηνοθέτες, δημοσιογράφους. Και αυτό σημαίνει ότι δουλεύουμε καλά.

Είστε κι εσείς επίσης ένας μεγάλος χρήστης των κοινωνικών μέσων, αν και στο Facebook αντί του αγαπημένου μέσου του Trump, το Twitter. Τι μάθατε από αυτό;

Στην αρχή δεν ήθελα καν να έχω Facebook. Εγκατέστησα το Whatsapp πριν από ένα μήνα για να δουλέψουμε στο υπουργείο. Αλλά μέσω των κοινωνικών μέσων έχω άμεση προσωπική επαφή. Για παράδειγμα, το βίντεο που έκανα στα βουνά κατά τη διάρκεια του επεισοδίου Ντιτσιότι έφθασε σε οκτώ εκατομμύρια ανθρώπους. Νούμερο πολύ μεγαλύτερο από τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης.

Συμφωνείτε με την άποψη του Προέδρου Τραμπ ότι πολλά από τα mainstream media είναι αυτά που ονομάζει fakenews;

Όχι. Νομίζω ότι οι άνθρωποι έχουν πλέον αρκετές ευκαιρίες να ενημερωθούν: από το Διαδίκτυο, από το ραδιόφωνο, από τις εφημερίδες και την τηλεόραση. Η Ενημέρωση στην Ιταλία κλίνει προς την αριστερά, έτσι ήταν από πάντα, αν και δεν επηρεάζει πλέον την κοινή γνώμη. Δεν πιστεύω στις συνωμοσίες.

Πιστεύετε πως εσείς και ο Trump ανήκετε στο ίδιο παγκόσμιο κίνημα;

Θα έλεγα πως ναι. Η ιστορία έχει κύκλους. Αυτός είναι ένας κύκλος που χαρακτηρίζεται περισσότερο από την αντιπαράθεση μεταξύ των ελίτ και του λαού παρά από αυτήν μεταξύ αριστεράς και δεξιάς. Έτσι οι λαϊκές αξίες, οικογένεια, εργασία, ασφάλεια, ευημερία, τα παιδιά, βρίσκονται απέναντι από τις επιταγές των οικονομικών συμφερόντων, των πολυεθνικών και της μοναδικής σκέψης. Δεν ξέρω πόσο καιρό θα διαρκέσει.

Νομίζω ότι πρόκειται για την ιδία περίπου ιστορία. Όχι μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες ή στην Ευρώπη, αλλά και σε άλλες περιοχές. Οι αλλαγές είναι στη Ρωσία, στην Κίνα. Ένας κοινός παράγοντας: η αντιπαράθεση μεταξύ του λαού και της ελίτ.

Υποστηρίζει το ενδεχόμενο τερματισμού των κυρώσεων κατά της Ρωσίας; Και θεωρείτε τον Πούτιν σύμμαχο ή όχι;

Πάντα υποστήριζα πως οι κυρώσεις δεν είναι χρήσιμες για την επίτευξη των σκοπών για τους οποίους επιβλήθηκαν και αποτελούν οικονομικό κόστος για την Ιταλία, την Ευρώπη και τη Ρωσία. Προτιμώ το διάλογο από τις κυρώσεις. Συναντήθηκαμε τον Πούτιν μόνο μία φορά. Δεν υπάρχουν οικονομικοί δεσμοί ή εμπορικές σχέσεις. Θέλω μοναχά καλές σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Ευρώπης. Υπάρχει συμφωνία μεταξύ της Λίγκας και του κόμματος [του Πούτιν] Ενωμένη Ρωσία. Ελπίζω να τερματίσω αυτό το καθεστώς κυρώσεων το συντομότερο δυνατόν επειδή δεν υπάρχει λόγος σύγκρουσης.

Ο Πρόεδρος Πούτιν είπε στην πραγματικότητα, όπως τουλάχιστον μεταφράστηκε στα αγγλικά, ότι του άρεσε πώς πήγαν τα πράγματα μετά τις εκλογές στην Ιταλία. Πιστεύετε ότι οι Ρώσοι παρενέβησαν στις εκλογές όπως φαίνεται να έχει γίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Γαλλία και τη Γερμανία;

Όχι, δεν υπήρξε απολύτως καμία παρέμβαση, ούτε και σχέση οικονομική ή επικοινωνιακή. Ψάχνουν για ρώσους χάκερ παντού. Οι Ιταλοί σκέφτονται με το δικό τους μυαλό. Δεν ξέρω τι έκαναν ή αν έκαναν κάτι στην Αμερική ή τη Γαλλία. Όμως, όπως το βλέπω εγώ, αυτή η ιστορία της ρωσικής παρέμβασης είναι γελοία. Τα fakenews διανέμονται όλη την ημέρα από τα επίσημα ιταλικά τηλεοπτικά μέσα τα οποία πληρώνουν οι Ιταλοί φορολογούμενοι και όχι οι Ρώσοι χάκερ. Δεν έχω συναντήσει ποτέ κανέναν Ρώσο χάκερ. Θα είχε ενδιαφέρον να συναντήσω κάποιον απο αυτούς.

Ο Στηβ Μπάνον είπε ότι σας συμβούλεψε πριν από τις εκλογές στην πολύωρη συνάντησή σας. Ήταν δική του η ιδέα για το συνασπισμό με το Κίνημα των Πέντε Αστέρων. Πώς ήταν η συζήτηση μαζί του; Ήταν χρήσιμη;

Μιλήσαμε στο τηλέφωνο και συναντηθήκαμε πριν και μετά τις εκλογές, συζητώντας τις ιδέες μας. Έχει μια ενδιαφέρουσα ιδέα για την ανάπτυξη δεσμών μεταξύ των δυτικών χωρών. Εμείς προφανώς στην Ιταλία έχουμε τις δικές μας ευαισθησίες μας, τις ανάγκες μας, οι οποίες δεν είναι πάντα κοντά σε εκείνες άλλων χωρών. Έχει μια ενδιαφέρουσα ιδέα της μελλοντικής πολιτικής εξέλιξης. Τον συνάντησα και πιθανόν να τον συναντήσω ξανά, καθώς θεωρώ ευτύχημα να συναντώ άλλους ελεύθερους στοχαστές και για να διευρύνω τους ορίζοντές μου.

Πλησιάζουν οι ευρωπαϊκές εκλογές τον προσεχή Μάιο. Ποιο θα είναι το βασικό σας αίτημά σε αυτή την ευρωπαϊκή εκστρατεία; Και τι θα συμβεί εάν δεν λάβετε αυτό που ζητάτε από τις Βρυξέλλες; Τι είδους επιρροή έχετε;

Η Ιταλία είναι η δεύτερη ευρωπαϊκή βιομηχανική δύναμη, ιδρυτικό μέλος [της ΕΕ]. Είμαστε 60 εκατομμύρια. Πληρώνουμε 6 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως στον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό. Πιστεύουμε λοιπόν ότι έχουμε βάσιμους λόγους να εισακουστούμε και θα εισακουστούμε, διότι δεν υπάρχει Ευρώπη χωρίς την Ιταλία.

Κι άλλοι προσπάθησαν και απέτυχαν. Ποιο είναι το δικό σας σχέδιο Β;

Είναι πάντα κακός οιωνός να αποκαλύπτεις το σχέδιο Β. Θα το κρατήσω για την επόμενη συνέντευξη.

Καμία έξοδος λοιπόν από την ΕΕ;

Όχι. Θέλουμε να αλλάξουμε τα πράγματα από τα μέσα.

Πηγή vocidallestero.it

Μετάφραση από τα ιταλικά Μουρατίδης Γιώργος

Διαβάστε περισσότερα...

Λαφυραγώγηση, το Ανώτερο Στάδιο των Μνημονιακών Πολιτικών. Του Γιάννη Περάκη

Λαφυραγώγηση, το Ανώτερο Στάδιο των Μνημονιακών Πολιτικών.

Στόχοι: 1ος) Διατήρηση του Δόγματος του Σοκ και 2ος) Κατασχέσεις

Ο τίτλος αυτού του κειμένου φαντάζει «υπερβολικός». Η παράθεση των παρακάτω στοιχείων και αποδείξεων ίσως αποδείξει το αντίθετο. Αισίως διανύουμε τον όγδοο χρόνο των μνημονίων και προβλέπεται να συνεχίσουμε εως το 2060. Μέχρι σήμερα δεν υπάρχουν σημάδια ανάκαμψης της οικονομίας και το σοβαρότερο της κοινωνίας, με ευθύνη κατά κύριο λόγο της διασπασμένης αριστεράς και κατά δεύτερο των εχόντων κοινό νού και έντιμων ελλήνων πολιτών. Τα νέα παιδιά μας μεταναστεύουν κάθε μέρα έχοντας κοστίσει στους γονείς τους και την κοινωνία τουλάχιστον 100.000,00 ευρώ έξοδα σπουδών και η Ελλάδα γηράσκει.

Οι νέες προσλήψεις μαζί με την «αύξηση» της απασχόλησης σε ποσοστό 53% έχουν την μορφή της μερικής και εκ περιτροπής απασχόλησης στο Α’- Οκτάμηνο του 2018 (Εργάνη-19/09/2018).

Οι κατασχέσεις πρώτων κατοικιών, επιχειρήσεων κλπ, θα συνεχισθούν με μεγαλύτερη ένταση μετά απο την «πώληση» των δανείων, σε εξευτελιστικές τιμές στα διάφορα funds(κοράκια), όπως επίσης και των λογαριασμό των πολιτών που έχουν οφειλές.

Α) Η αξία της μεταβίβασης των δανείων στα funds (κοράκια):

Ακόμη και στο 3% της αξίας τους εκχωρούν τις επισφάλειές τους στις εταιρίες «κοράκια» την ώρα που οι οφειλέτες δεν έχουν δικαίωμα να τα αγοράσουν.

Οι τράπεζες εισπράττουν μόλις 3-5 λεπτά ανά ευρώ, αν πρόκειται για δάνεια χωρίς εξασφαλίσεις, και 20-30 λεπτά ανά ευρώ, αν πρόκειται για δάνεια με εξασφαλίσεις.

Αναλυτικά:

  • Η Τράπεζα Πειραιώς εκποίησε δάνεια ύψους 1,95 δισ. ευρώ στο 22% της αξίας τους και εισέπραξε 429.000.000,00 εκατ. ευρώ. Το χαρτοφυλάκιο που διατέθηκε προς πώληση στο ξένο fund αφορά επιχειρηματικά δάνεια 180 επιχειρήσεων με εμπράγματες εξασφαλίσεις (1.737 καταστήματα, εργοστάσια, ξενοδοχεία, κατοικίες κ.λπ.).
  • Η Eurobank μεταβίβασε στη σουηδική Intrum
  • Ακολούθησε η Εθνική Τράπεζα, που πούλησε σε αμερικανοσουηδική κοινοπραξία πακέτο μη εξυπηρετούμενων δανείων (300.000 καταναλωτικά δάνεια και πιστωτικές κάρτες), αξίας 5,2 δισ. ευρώ αντί 110.000.000 ευρώ (ποσοστό 2% επί της αξίας των δανείων).
  • Η AlphaBankστον επενδυτικό όμιλο B2Holding για την πώληση χαρτοφυλακίου μη εξυπηρετούμενων δανείων λιανικής άνευ εξασφαλίσεων, ύψους 3,7 δισ. ευρώ. Τ τίμημα της συναλλαγής διαμορφώθηκε στα 90.000.000, ευρώ (ποσοστό 2% επί της αξίας των δανείων).

Παράλληλα ετοιμάζονται να βγάλουν στο σφυρί κι άλλα πακέτα δανείων, με την Τράπεζα της Ελλάδος να ζητά επιτάχυνση των διαδικασιών, κυρίως στο επιχειρηματικό και το καταναλωτικό χαρτοφυλάκιο. Οι στόχοι της Τράπεζας της Ελλάδος μέχρι το Δεκέμβριο του 2019:

Πίνακας-1: Μείωση των μη Εξυπηρετούμενων Πιστωτικών Ανοιγμάτων και Δανείων σε δισ. Ευρώ
Ετος Δεκέμβριος 2017 Δεκέμβριος 2018 Δεκέμβριος 2019
Μη Εξυπηρετούμενα Πιστωτικά Ανοίγματα 95,9 81,5 64,6
Μη Εξυπηρετούμενα Δάνεια 65,9 52,0 38,6
Πηγή: Τράπεζα της Ελλάδος

Συνολικά τα πιστωτικά ιδρύματα έχουν πουλήσει τον τελευταίο χρόνο σε εταιρίες διαχείρισης δανείων «κόκκινα» δάνεια ύψους 13,5 δισ. ευρώ αντί περίπου 680.000.000 ευρώ (ποσοστό 5% της αξίας των δανείων). Παρουσιάζουν δε ιδιαίτερο «ενδιαφέρον», τα ακίνητα όπως, τα εξοχικά και παραθαλάσσια. Αλλά «ενδιαφέρον» παρουσιάζουν και τα ακίνητα σε υποβαθισμένες συνοικίες κοντά στο κέντρο της Αθήνας λόγω του Airbnb (βραχυχρόνια μίσθωση).

Αυτό σημαίνει τελικά «κούρεμα χρεών». Αυτό εννοούσε ο ΣΥΡΙΖΑ όταν έταζε κούρεμα δανείων.

Πως θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αυτή η επαίσχυντη πολιτική απόφαση απο τα μνημονιακά κόμματα και ειδικά απο τον ΣΥΡΙΖΑ; Βλασφημία των προηγούμενων γενεών Συνενοχή στην προδοσία, ή μήπως Ανάπτυξη, Αλήθεια πώς;

                                                                                                                        

B) Οφειλές και κατασχέσεις των πολιτών απο την Εφορία

Σε ερώτηση που κατέθεσε ο ανεξάρτητος βουλευτής Δ. Καμμένος, απάντησε η Α.Α.Δ.Ε.

Ο κ. Δ. Καμμένος ρώτησε το Υπ. Οικονομικών εάν οι 3,8 εκατ. οφειλέτες της εφορίας βαρύνονται, πέραν των 101,5 δισ. ευρώ ληξιπρόθεσμων χρεών προς το Δημόσιο, και με «κρυφά» χρέη επιπλέον 30 δισ. ευρώ ή ακόμη και 50 δισ. ευρώ. τα εξής ερωτήματα:

Πόσες και ποιες είναι τελικώς οι πραγματικές οφειλές στην εφορία; Παρακαλώ να προσκομιστεί παραλλήλως η σχετική λίστα των οφειλετών ανά ποσό κεφαλαίου.

Σε απάντηση των ανωτέρω, η ΑΑΔΕ («Ανεξάρτητη» Αρχή «Δημοσίων» Εσόδων) με το έγγραφο ΔΗΛΕΔ Β 1123731 ΕΞ2018, αντλώντας στοιχεία από το πληροφοριακό σύστημα TAXIS, απαντάει με τα κατωτέρω. Σχετικά με τις οφειλές των φορολογούμενων, η ανάλυση σε πλήθους οφειλετών και ανά ποσό κεφαλαίου (στις 10/8/2018), αποτυπώνονται στον Πίνακα-2:

Πίνακας-2. Ανάλυση του Ληξιπρόθεσμου Κεφαλαίου σε Κατηγορίες Ποσών οφειλής και Πλήθους Οφειλετών
Κατηγορία Ποσού Οφειλής σε ευρώ ΠλήθοςΟφειλετών Ποσοστό Πλήθους Οφειλετών Ποσό Ποσοστό Μέσος Ορος Οφειλής
0 -10.000 3.593.007 93% 3.707.786.293,18 3,65% 1.031,97
10.000 -100.000 240.694 6% 6.617.511.890,25 6,51% 27.493,46
Ανωτων 100.000 41.232 1% 91.263.462.586,77 89,84% 2.213.413,43
ΣΥΝΟΛΑ 3.874.933 100% 101.588.760.770,00 100,00%  

Ας δούμε το «ζουμί» των χρεών στην ΑΑΔΑΕ. Το 1% οφείλει το 90% των οφειλών. Εδώ ακριβώς βρίσκεται το κομβικό σημείο των κατασχέσεων. Κατά σχεδόν μισό εκατομμύριο έχουν αυξηθεί οι πολίτες που μέσα στα δυόμισι τελευταία χρόνια εναντίον των οποίων υπήρξαν μέτρα αναγκαστικής είσπραξης. Οι κατασχέσεις, ειδικά σε καταθέσεις αυξήθηκαν κατά 440.000. Ενδεικτικό της φορο-εξόντωσης των πολιτών είναι το γεγονός ότι ενώ το 2015 ο αριθμός των φορολογουμένων εναντίον των οποίων είχαν υπάρξει μέτρα όπως κατασχέσεις καταθέσεων ήταν 695.074, πλέον και με βάση τα στοιχεία ως τον Ιούλιο-2018 ο αριθμός είχε εκτοξευτεί στους 1.143.308. Στο στόχαστρο με βάση τα στοιχεία μπαίνουν κυρίως όσοι έχουν οφειλές άνω των 500 ευρώ και καθυστερούν την πληρωμή για περισσότερο από τρεις μήνες.

Μήπως εξάντλησαν τους 41.232 οφειλέτες (90%) των χρεών (91.263.462.586,77 ευρώ) και ακολούθησαν οι πολίτες με τα λιγώτερα χρέη;

Θα αποτελούσε αντιπρωσωπευτικό δείγμα black χιούμορ, κάποιος φουκαράς που του κατάσχεσε χρήματα απο τον λογαριασμό του η ΑΑΔΕ, να του καταθέσουν το επίδομα αλληλεγγύης λόγω ύψους εισοδήματος.

Ο συνδυασμός των δύο δηλαδή τα δάνεια και οι οφειλές, δηλώνει ότι ο πρωταρχικός τους στόχος δεν είναι η είσπραξη των οφειλών, αλλά η κατάληψη και η εξόντωση της πατρίδας μας και των Ελλήνων πολιτών και μετά ότι αρπάξουν. Θα το πετύχουν μόνο εάν συνεχίσει να υπάρχει το σοκ.

Το «δόγμα του σοκ» εφαρμόζεται είτε η επιβολή από δικτατορικά καθεστώτα είτε δι’ εφαρμογής από δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις του τρίπτυχου: «ιδιωτικοποιήσεις, κρατική απορρύθμιση ελεύθερο εμπόριο και δραστικές περικοπές στις κρατικές δαπάνες». Προϋπόθεση για να εφαρμοστεί το δόγμα αυτό είναι… να υπάρξει μια κρίση που μπορεί να οφείλεται είτε σε πολέμους, εμφύλιους πολέμους, είτε σε φυσικές καταστροφές είτε σε δυσεπίλυτα οικονομικά προβλήματα, όπως ο υπερπληθωρισμός ή το υπέρογκο χρέος.

Στον Μ. Φρίντμαν αποδίδεται η θεωρία του δόγματος του σοκ ή θεραπείας σοκ. Οπως ο ίδιος ισχυρίζεται η “επιτυχία” της πολιτικής αυτής βασίζεται στο γεγονός ότι ο φόβος και οι ενοχές για τα αποτελέσματα της κρίσης ή της καταστροφής κάνει τους πολίτες ανεκτικούς και απαθείς σε επαναλαμβανόμενες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις ακριβώς επειδή πιστεύουν ότι κάτι άλλο χειρότερο έρχεται. Σε μια τέτοια κατάσταση προσθέτει ο Friedman ήταν πεπεισμένος ότι, όταν ξεσπάσει μια κρίση, αποτελεί ζήτημα καθοριστικής σημασίας η ακαριαία δράση. Εκτιμούσε ότι μια καινούργια κυβέρνηση έχει στη διάθεσή της 6 με 9 μήνες για να επιβάλει μείζονες αλλαγές».

Η συγγραφέας Ναόμι Κλάιν επισημαίνει ότι «η θεμελιώδης αρχή είναι απλή: οι χώρες σε κρίση (χρέους) χρειάζονται απεγνωσμένα μια επείγουσα βοήθεια… Οταν οι ιδιωτικοποιήσεις και οι πολιτικές του ελεύθερου εμπορίου προωθούνται από κοινού με τη χρηματοοικονομική διάσωση (δάνειο) σε ένα ολοκληρωμένο πακέτο, οι χώρες δεν έχουν άλλη επιλογή από το να αποδεχθούν ολόκληρο το πακέτο» και όπως αναφέρει η ίδια, «η κρίση του χρέους, στην οποία βρέθηκαν χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Αφρικής κατά τη δεκαετία του ’80, τις ανάγκασε να υποκύψουν στον εκβιασμό «Θέλετε να σώσετε τη χώρα σας; Ξεπουλήστε την».

Στη φαρέτρα τους έχουν ένα παλιό και δοκιμασμένο όπλο. Το «Make the economy scream» (κάντε την οικονομία να αναστενάξει). Με το όπλο αυτό επιδιώκουν στραγγαλισμό της οικονομίας και του Έθνους. Τα αρπακτικά συνέτριψαν μισθούς και συντάξεις, διέλυσαν την ελληνική επιχειρηματικότητα και βύθισαν στα τάρταρα την αγοραστική δυνατότητα του Έλληνα, προκαλώντας άσκοπη εσωτερική υποτίμηση, για να δικαιολογήσουν τα υπέρογκα δάνεια που έπαιρναν και χρέωναν τον ελληνικό λαό. Η οικονομία της χώρας μας μειώθηκε περίπου όσο των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Υφεσης. Το πρόγραμμα της τρόικας που ακολουθούν οι μνημονιακές κυβερνήσεις, οδήγησε στην «κοινωνία των 2/3», όπου το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας και ο πλούτος συγκεντρώθηκε στα χέρια των λίγων.

Υπάρχει επίσης αλλαγή πολιτικής της κυβέρνησης με αφορμή τον ανασχηματισμό. Ενας αυταρχισμός και εντονότερη παρουσία του αστυνομικού κράτους, πλανιέται πάνω απο την χώρα.

1) Στοχοποιεί και διώκει τον Γραμματέα της ΛΑΕ Π. Λαφαζάνη, γιατί αγωνίζεται ενάντια στους πλειστηριασμούς, υπερασπιζόμενος τη λαϊκή κατοικία, και καταγγέλλει το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ με την ανακοίνωσή του για την κλήση του γραμματέα της ΛΑΕ Π. Λαφαζάνη για παροχή εξηγήσεων, περιπλέκει τα πράγματα. Η νεομφανισθείσα τρομοκρατική οργάνωση, με συγχωρείτε ξέφυγε εν τη ρύμη του λόγου, της κρατικής υπηρεσίας Τμήμα Προστασίας του Κράτους και του Δημοκρατικού Πολιτεύματος, ελέγχεται ναι ή οχι απο το αρμόδιο υπουργείο;

ή μήπως ο έλεγχος της υπηρεσίας αυτής δόθηκε στον κ. Τζέφρι Πάιατ (πρέσβη των ΗΠΑ).

2) Πρωτόγνωρα συμβάντα και συμπεριφορές επιβάλλουν οι πετρελαϊκές εταιρείες, με την κυβέρνηση και την αυτοδιοίκηση να περιορίζονται σε ρόλο παρατηρητή. Επιχειρούν να ποινικοποιήσουν το δικαίωμα στη διαμαρτυρία για να καταστρέψουν ανενόχλητοι το περιβάλλον της Ηπείρου. Τζιπ σεκιουριτάδων αλωνίζουν τα χωριά, ρίχνοντας τους προβολείς τους μαύρα μεσάνυκτα σε συγκεκριμένα σπίτια πολιτών που είναι ενάντια στην έρευνα και εξόρυξη υδρογονανθράκων στην Ήπειρο. Λίγο αργότερα 20μελης ομάδα της ασφάλειας εισβάλει για έρευνες σε σπίτια πολιτών που εναντιώνονται στις εξορύξεις. Μέρες τρομοκρατίας στην Ήπειρο!!!

Ο Τζώρτζ Oργουελ έγραφε, «Θα σας στύψουμε μέχρι να αδειάσετε, και μετά θα σας ξαναγεμίσουμε με τα συμφέροντά μας». Σας θυμίζει τίποτα από τις μέρες που ζούμε;

Θα `ρθουν καιροί

που ακόμη και τα βαλσαμωμένα πουλιά

θα ανοίξουν τις φτερούγες τους

και θα αποχωρήσουν περήφανα

από τις βιτρίνες μας.

Και εμείς οι δήθεν ζωντανοί και παντοδύναμοι

πιο ηττημένοι από ποτέ

θα τα κυνηγάμε ασθμαίνοντας

και θα ανεμίζουν στον αέρα

ανήμπορες οι μπαλωμένες μας απόχες. (Γ. Αγγελάκας)

Γιάννης Περάκης

Οικονομολόγος

 

 

Πηγές:

Taxhaven

ΝΟΣΤΙΜΟ ΗΜΑΡ

Tο Δόγμα του Σοκ», (enet.gr, Μανόλης Γ. Δρεττάκης)

Διαβάστε περισσότερα...

Η εξαπάτηση της πολυπολιτισμικότητας. Από την Τσίντζια Σιούτο

Η εξαπάτηση της πολυπολιτισμικότητας

Το πολυπολιτισμικό μοντέλο κυρίαρχο τις τελευταίες δεκαετίες στη Δύση υποθέτει, εξ αρχής, ότι οι «πολιτισμοί» είναι καλά διακριτοί και αναγνωρίσιμοι και καταλήγει - αναπόφευκτα - στο τέλος σε μια πληθώρα νομικών συστημάτων, στο σχηματισμό παράλληλων κοινωνιών και στον κίνδυνο παραβιάσεων των ατομικών ελευθεριών. Η μόνη διέξοδος είναι μια συνεπής εκκοσμίκευση. Παρουσιάζουμε μερικά αποσπάσματα από το βιβλίο της Τσίντζια Σιούτο "Non c'è fede che tenga", εκδόσεις Feltrinelli.

από την Τσίντζια Σιούτο

Η «πολυπολιτισμικότητα» είναι ένας παραπλανητικός όρος, διότι έχει πολύ περισσότερες επιπτώσεις από εκείνες που βιαστικά και αφελώς είχαμε σκεφτεί. Παραμένοντας σ’ ένα πρώτο επιφανειακό επίπεδο η πολυπολιτισμικότητα αναφέρεται σε μια πολύχρωμη συνάντηση παραδόσεων, εθίμων, τροφίμων, μοδών και μουσικών. Παραπέμπει στα έθνικ φεστιβάλ, στη γιορτή της Ταραντέλας στη Νορβηγία, στην κατανάλωση κεμπάπ στο Λονδίνο, στους αραβικούς ήχους που εξαπλώνονται σε κάποιες συνοικίες σε μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις, στην πίτσα που έχει γίνει διεθνές φαγητό αν και ακόμη τόσο στενά συνδεδεμένη με την Ιταλία, στις επιρροές στην τέχνη και τη λογοτεχνία.

Μέχρι εδώ όλα καλά. Το πρόβλημα γεννιέται όταν από τη διαπίστωση μιας πολυεθνικής και πολυπολιτισμικής κοινωνίας - ως εκ τούτου, μια εκ των πραγμάτων ανομοιογένεια στις γλώσσες στις συνήθειες, στα έθιμα, στις παραδόσεις, θρησκείες, εθνότητες που συνυπάρχουν μέσα στην ίδια κοινωνία - προκύπτει η αρχή σύμφωνα με την οποία τα μέλη της πολιτικής κοινότητας θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με διαφορετικό τρόπο ανάλογα με το αν ανήκουν σε διαφορετικές «κοινότητες» εθνο-πολιτισμικές-θρησκευτικές και πως οι μειονοτικοί «πολιτισμοί» θα πρέπει να διαφυλαχθούν ως έχουν (ή όπως υποτίθεται πως έχουν) και ως τέτοιοι. Όταν, δηλαδή, από την αναγνώριση μιας πληθώρας εθίμων, παραδόσεων, γλωσσών, θρησκειών, προκύπτει ένα πλήθος δικαιωμάτων που οδηγεί αναπόφευκτα σε μια πληθώρα νομικών συστημάτων. Μια προσέγγιση που προξένησε τεράστιες ζημιές στη διαδικασία ενσωμάτωσης των μεταναστών σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.

Η κοινοτιστική/πολυπολιτισμική[1] λογική θεωρεί πως έχουμε «αντικείμενα» εύκολα αναγνωρίσιμα και προσδιοριζόμενα – τους «πολιτισμούς» - και πως είναι αναγκαία η εφαρμογή ad hoc πολιτικών για την «προστασία» τους. Κρίμα που οι «πολιτισμοί» δεν είναι φυσικά αντικείμενα που προκύπτουν από την παρατήρηση της κοινωνίας, αλλά είναι και οι ίδιοι τους κοινωνικά κατασκευάσματα σε συνεχή εξέλιξη. Η πολυπολιτισμική προσέγγιση, δεν «φωτογραφίζει» την πραγματικότητα, την πλάθει, δημιουργώντας αυτές τις «κοινότητες» που θεωρεί πως προϋπάρχουν, αποδίδοντάς σε αυτές - και, εν τέλει, στα άτομα φορείς αυτών των πολιτισμών - μια σειρά από χαρακτηριστικά που φαντάζεται πως θα πρέπει να έχουν, περικλείοντας ανθρώπους σε κατηγορίες και στερεότυπα που είναι πάντα ή υπερβολικά στενά ή υπερβολικά μεγάλα και ποτέ δεν καταγράφουν την πολυπλοκότητα της ταυτότητας του καθενός.

Έχει πολύ ενδιαφέρον από την άποψη αυτή, να αναλύσουμε τι συνέβη τις τελευταίες δεκαετίες στο Ηνωμένο Βασίλειο, μια χώρα που έχει γνωρίσει έντονο μεταναστευτικό ρεύμα ανθρώπων, ως επί το πλείστον - λόγω της βρετανικής αυτοκρατορικής ιστορίας και την ιδιαίτερη σχέση που το Ηνωμένο Βασίλειο εξακολουθεί να διατηρεί με τις χώρες της Κοινοπολιτείας - [2] από τη νοτιοανατολική Ασία.

Για μεγάλο χρονικό διάστημα οι μετανάστες από αυτή τη γεωγραφική περιοχή ομαδοποιηθήκαν – και τους ομαδοποίησαν - σύμφωνα με τη χώρα προέλευσης: υπήρχαν Ινδοί, Πακιστανοί, οι «bangla». Η «ισλαμική κοινότητα» δεν υπήρχε ακόμη[3]. Όχι ότι κάποιοι από αυτούς τους ανθρώπους δεν ήταν μουσουλμάνοι, αλλά ήταν η εθνική τους ταυτότητα και όχι η θρησκευτική που είχε καθοριστική σημασία στον ορισμό (και στην απόδοση) της ταυτότητας. Σε κάποιο σημείο αυτοί οι άνθρωποι «ανακαλύφθηκαν» μουσουλμάνοι, υπό την έννοια ότι η θρησκευτική τους πίστη τους ως χαρακτηριστικό ταυτότητας είχε αρχίσει να επικρατεί έναντι των υπολοίπων στοιχείων. Σταδιακά μια πληθώρα χαρακτηριστικών και καταγωγής αντικαταστάθηκαν από ένα και μοναδικό τη θρησκευτική πίστη, βάζοντας κάτω από την ίδια ομπρέλα ανθρώπους με εντελώς διαφορετικές ιστορίες, έθιμα, παραδόσεις και γλώσσες.


Ο Kenan Malik, ο Βρετανός συγγραφέας ινδικής καταγωγής, γεννημένος το 1960, διηγείται πως όταν ήταν νέος, στα τέλη της δεκαετίας του εβδομήντα και στις αρχές της δεκαετίας του ογδόντα, σημαντικό για έναν άντρα που γεννήθηκε στην Ινδία δεν ήταν τόσο η μουσουλμανική του πίστη όσο ότι ήταν μαύρος και εργάτης. Από τη μία πλευρά, λοιπόν, ένα στοιχείο που συνέδεε ιδανικά κάποιον σαν τον Malik με τους αγώνες των μαύρων στην Αμερική και από την άλλη μια χροιά πολιτική, καθαρά ταξική. Οι ενώσεις των μεταναστών, όπως αναφέρει ο Malik, συχνά είχαν πολιτικό χαρακτήρα, συνήθως κοσμικό και αριστερό, όχι θρησκευτικό. Η αλλαγή παραδείγματος, σύμφωνα με το Malik, προήλθε από τις πολυπολιτισμικές πολιτικές που εφαρμόστηκαν από τις κυβερνήσεις της εποχής που «απέτυχαν να ανταποκριθούν στις ανάγκες των μειονοτήτων, ενώ σε γενικές γραμμές, έχουν συμβάλει στη δημιουργία αυτών των κοινοτήτων με την επιβολή ταυτότητας στους ανθρώπους και αγνοώντας τις εσωτερικές αντιθέσεις που προέκυπταν από τις διαφορές ταξικής προέλευσης, φύλου ακόμη και εντός της ίδιας της θρησκείας. Δεν ενίσχυσαν τις μειονότητες, αλλά τους εκπροσώπους των κοινοτήτων, οι οποίοι οφείλουν τη θέση τους και την επιρροή τους πάνω από όλα στη σχέση τους με το κράτος. [...] Δεν ήταν οι μειονότητες που πίεσαν τους πολιτικούς να εισαγάγουν τις πολυπολιτισμικές πολιτικές. Κυρίως, η ίδια επιθυμία για την εδραίωση συγκεκριμένων πολιτιστικών ταυτοτήτων, εν μέρει τουλάχιστον, εξαρτήθηκε από την εφαρμογή των πολυπολιτισμικών πολιτικών»[4].

Ένας από τους λόγους που οδήγησαν τις κυβερνήσεις της εποχής σε αυτή την πρακτική, σύμφωνα με το Μαλίκ, ήταν η επιθυμία να αποσπάσουν την προσοχή από πολιτικά συμφέροντα, να σπάσουν την ταξική αλληλεγγύη και να την αντικαταστήσουν με τη θρησκευτική, ακολουθώντας μια ιεράρχηση βασισμένη σε ταυτότητες καταγωγής.

Η ταυτότητα κάθε ατόμου είναι ένα περίπλοκο πρίσμα, το οποίο προσλαμβάνει διάφορα «πρόσωπα», μια το ένα μια το άλλο, ανάλογα το συνδυασμό διαφορετικών περιστάσεων. Η κοινοτιστική προσέγγιση πιέζει έτσι ώστε το προσδιοριστικό στοιχείο της ταυτότητας του καθενός να μην είναι, ας πούμε, το φύλο ή η κοινωνική τάξη, αλλά η πίστη ή η εθνοτική καταγωγή. Η έμφαση στα εθνοτικά και θρησκευτικά στοιχεία σε βάρος των άλλων έχει κρίσιμες κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες, διότι τροφοδοτεί την αλληλεγγύη ταυτότητας και όχι την αλληλεγγύη τάξης ή φύλου.

Στην περίπτωση αυτή η πολυπολιτισμική προσέγγιση έχει διαδραματίσει κεντρικό ρόλο στην ιεράρχηση των διαφόρων στοιχείων που χαρακτηρίζουν την ταυτότητα των μεταναστών από τη Νοτιοανατολική Ασία, στο Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς ανέδειξε και ενίσχυσε ένα - αυτό της θρησκείας - το οποίο ναι μεν υπήρχε, όμως, δεν ήταν το στοιχείο που προσέδιδε ταυτότητα.(...)

Η απλοποίηση στα στοιχειώδη των πολιτισμών και εστιάζοντας την προσοχή στο θρησκευτικό στοιχείο, παραμελώντας όλα τα άλλα χαρακτηριστικά στο όνομα της ομαδοποίησης των ατόμων, αποτελεί κατά τα άλλα τη συνήθη πρακτική των φονταμενταλιστών, εκείνων των ισλαμιστών κυρίως, οι οποίοι, καθόλου τυχαία, καλούν συνεχώς την προσοχή των μουσουλμάνων στην ισλαμική «Ούμα» ως το πρωταρχικό στοιχείο ταύτισης, σε βάρος όλων των άλλων που αντίθετα θα τους διαφοροποιούσαν, ακόμη κι εκείνων που αφορούν στις χώρες καταγωγής ή εκείνων στις οποίες ζουν. Μια πραγματική πολιτική δράση που στοχεύει, μεταξύ άλλων, στην αποδυνάμωση των δεσμών μεταξύ μουσουλμάνων μεταναστών και της χώρας στην οποία αποφάσισαν να ζήσουν.


Στο φονταμενταλιστικό αφήγημα, εδώ βρίσκει έναν απρόσμενο σύμμαχο την πολυπολιτισμικότητα τόσο μοδάτη σήμερα ειδικά στα αριστερά, αυτό που είναι σημαντικό για τον προσδιορισμό της ταυτότητας «σου» δεν είναι το φύλο, η εθνικότητα ή η κοινωνική τάξη, αλλά η θρησκευτική πίστη. Όλα τα υπόλοιπα έχουν δευτερεύουσα σημασία.(...)

Το κρίσιμο ερώτημα είναι: οι άνθρωποι θα πρέπει να διακρίνονται πρώτα απ' όλα ως μέλη και εκφραστές της κοινότητας και τον πολιτισμό στον οποίο έτυχε να γεννηθούν ή ως αυτόνομοι πολίτες που είναι ικανοί να έχουν μια διαλεκτική και ώριμη σχέση με το δικό τους πολιτισμό; Ταυτότητα, τέλος πάντων, ως μέλος κοινότητας ή ως πολίτης; Αποδοχή της μίας ή της άλλης προοπτικής οδηγεί σε αντίθετα πολιτικά αποτελέσματα: εάν η πρώτη οδηγεί στην αδιαφορία και τη διατήρηση του status quo, γιατί όχι ακόμη και στο να πυροδοτεί συγκρούσεις ταυτοτήτων, η δεύτερη παραπέμπει στην υλοποίηση πολιτικών που υποστηρίζουν και προωθούν τις ικανότητες των ατόμων να αλληλεπιδρούν με ώριμο, διαλεκτικό και αυτόνομο τρόπο με το δικό τους background.

Η Πολυπολιτισμικότητα – δηλαδή η αντιμετώπιση διάφορων ομάδων ως ξεχωριστές κοινότητες αντί να περιλαμβάνει τα άτομα ως υποκείμενα με πλήρη δικαιώματα - δημιουργεί τον κατακερματισμό της κοινωνίας που στα λόγια υποστηρίζουν ότι θέλουν να αποφύγουν. Το αποτέλεσμα δεν είναι πλέον η «πολυπολιτισμικότητα», αλλά αυτό που ο Αμαρτία Σεν αποκαλεί «μονοπολιτισμικός πλουραλισμός», ο πολλαπλασιασμός παράλληλων κοινοτήτων, κάθε μια με αιτήματα για ειδικά δικαιώματα: «Η συνύπαρξη των διαφορετικών πολιτισμών που βρίσκονται ο ένας πάνω στον άλλον σαν τα πρόβατα τη νύχτα μπορεί να θεωρηθεί μια επιτυχία της πολυπολιτισμικότητας; »[5].

Αυτό που δημιουργείται είναι μια διαχωρισμένη κοινωνία στην οποία ίσως μπορούμε να ελπίζουμε στη διατήρηση της κοινωνικής ειρήνης, στην οποία όμως η παραβίαση των δικαιωμάτων κινδυνεύει να είναι στην ημερήσια διάταξη. Από την άλλη, όταν χάσουμε από τα μάτια μας το άτομο - εννοείται με όλη του την ιστορία, τη σύνθετη ταυτότητα του, τις πολλαπλές αναφορές του, οι οποίες, όμως, εμφανίζονται μέσα από το άτομο, και δεν είναι υπερκείμενες σε αυτό - και το βλέπουμε μόνο μέσα από τον παραμορφωμένο φακό της κουλτούρας του (ή της υποτιθέμενης ως τέτοιας), αναπόφευκτα καταλήγουμε στο διαχωρισμό της κοινωνίας σε παράλληλες κοινότητες. (...) Τότε, όμως, αν οι «κοινότητες» ως κοινωνικές πραγματικότητες μονολιθικές και αμετάβλητες δεν υπάρχουν, πώς είναι δυνατόν να δικαιολογηθεί θεωρητικά η υποστήριξη του κοινοτισμού, της ιδέας, δηλαδή, ότι είναι αναγκαίο να θέσουμε ένα σύστημα κανόνων adhoc για κάθε ξεχωριστή κοινότητα;

Ο κοινοτισμός είναι ένα από τα πολλά ιδεολογικά παραδείγματα που εφευρίσκει το αντικείμενο του για να δικαιολογήσει την ύπαρξή του. Κατόπιν αγγίζουμε το παράδοξο όταν οι υπερασπιστές του πολυπολιτισμικού μοντέλου επικαλούνται την ελευθερία των πολιτισμών. Όπως υποστηρίζει ο Αμαρτία Σεν, «το να γεννηθείς σε ένα συγκεκριμένο πολιτισμικό περιβάλλον δεν αποτελεί από μόνο του άσκηση πολιτισμικής ελευθερίας, αφού δεν πρόκειται για μια επιλογή. Αντίθετα, η απόφαση παραμονής μέσα σε ένα πλαίσιο πολιτισμικής παράδοσης θα ήταν άσκηση ελευθερίας εάν η επιλογή γινόταν αφού πρώτα έχουμε λάβει υπόψη διάφορες εναλλακτικές λύσεις»[6].

Για να επιτευχθεί αυτή η συνθήκη είναι αναγκαίες ορισμένες προϋποθέσεις, αρχής γενομένης από ένα δημόσιο και κοσμικό εκπαιδευτικό σύστημα. Κατόπιν να απαντήσουμε στην ερώτηση: ποιες συνέπειες θα υποστεί κάποιος που θα επέλεγε μια διαφορετική εναλλακτική λύση; Αν, ανεξάρτητα από την ποια επιλογή, δεν υποστεί καμία συνέπεια - όχι μόνο από την άποψη της φυσικής ασφάλειας (δεν υπάρχει κίνδυνος θανάτου, σωματικής τιμωρίας, φυλάκιση), αλλά και σε επίπεδο οικονομικών και κοινωνικών σχέσεων (αποδοχή της οικογένειας και της κοινότητας, ευκαιρίες απασχόλησης και σταδιοδρομίας κλπ.) - μόνο τότε η επιλογή είναι πραγματικά ελεύθερη. Κάθε φορά, που η επιλογή επιφέρει έστω και μόνο την αποστροφή της κοινότητάς του (όπως στην περίπτωση εκείνων που αποφασίζουν να εγκαταλείψουν τους Μάρτυρες Ιεχωβά, που ουσιαστικά εκδιώκονται από την κοινότητα), είναι προφανές πως δεν πρόκειται για ελεύθερη επιλογή.

Είναι σαφές ότι δεν υπάρχει απολύτα ελεύθερη επιλογή παρά μόνο σε νοητικούς πειραματισμούς. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο «βαθμός» ελευθερίας δεν είναι κατά κάποιο τρόπο μετρήσιμος και πως - η διακύμανση από μια επιλογή που επιβάλλεται με σωματική βία(0 βαθμός ελευθερίας) σε μια εντελώς ελεύθερη επιλογή (ιδανικός στόχος αλλά χωρίς να είναι πλήρως εφικτός) - δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστεί η τάση προς έναν από τους δύο πόλους.

Σημειώσεις

[1] Οι όροι «κοινοτισμός» και «πολυπολιτισμικότητα» αναφέρονται σε μια σειρά συγγραφέων με πολύ διαφορετικές απόψεις. Εδώ θα αναφερθούμε κυρίως στον πολυπολιτισμικό κοινοτισμό του Taylor και στη φιλελεύθερη πολυπολιτισμικότητα του Kymlicka. Παρόλο που ο τελευταίος επεξεργάζεται τη θέση του προσπαθώντας απλώς να απαλλαγεί από την κοινοτιστική θέση, στο εξής θα προσπαθήσω να αναδείξω την ουσιαστική σύγκλιση των δύο θέσεων. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι όροι «κοινοτισμός» και «πολυπολιτισμικότητα» χρησιμοποιούνται εδώ σχεδόν ως συνώνυμα.

2] Οι πολίτες από τις χώρες της Κοινοπολιτείας, για να δώσω μόνο ένα παράδειγμα, έχουν πλήρη δικαιώματα ψήφου στη Βρετανία, παρά το γεγονός ότι δεν είναι Βρετανοί πολίτες. Συνεπώς, τουλάχιστον από την άποψη αυτή, οι μετανάστες είναι ιδιαίτερα «προνομιούχοι».

[3] Cfr. E. Manea, Women and Sharia Law, J.B. Taurus, London-New York 2016, p. 20.

[4] K. Malik, Il multiculturalismo e i suoi critici, Nessun Dogma, Roma 2016 pp. 55, 44.

[5] A. Sen, The Uses and Abuses of Multiculturalism, in “The New Republic, 27 febbraio 2006, μεταφ. τηςΣιούτο

[6] στο ίδιο.

Πηγή:micromega-online

Μετάφραση Μουρατίδης Γιώργος

Διαβάστε περισσότερα...

Αλέκος Αλαβάνος: «Η υπερήφανη σημαία του Φιρκά παραδίδεται κουρέλια στους Γερμανούς»

Αλέκος Αλαβάνος: «Η υπερήφανη σημαία του Φιρκά παραδίδεται κουρέλια στους Γερμανούς»

Τυχαίνει αυτές τις μέρες να βρίσκομαι στα Χανιά. Παρακολουθώ τους Χανιώτες, σε ένα νομό που και οι τέσσερις βουλευτές τους είναι Συριζα, μεταξύ των οποίων και ο Πολάκης, να μαθαίνουν τα νέα για την πολιτιστική κληρονομιά τους με έκπληξη, οργή και σαρκασμό. Σκανδιναβοί επισκέπτες θεωρούν τις ειδήσεις αυτές, που τις μαθαίνουν από αγγλόφωνες ιστοσελίδες για τα Χανιά, απίστευτες και αδιανόητες.

Όταν οι Τούρκοι ή οι Γερμανοί εισέβαλαν και λεηλατούσαν τα χωριά, ένα από τα πρώτα πράγματα που προσπαθούσαν να διασώσουν οι Κρητικοί, μαζί με τα παιδιά τους και τα κειμήλια των γονιών τους, ήταν οι βυζαντινές εικόνες των εκκλησιών από την εποχή της περίφημης κρητικής σχολής ζωγραφικής. Τα μοναστήρια αντιστέκονταν με κάθε τρόπο για να μη βεβηλωθεί η κληρονομιά των προγόνων στα χέρια ξένων κατακτητών, φτάνοντας μέχρι το ολοκαύτωμα του Αρκαδίου.

Είναι γι’ αυτό όνειδος το ότι μια κυβέρνηση, που τα μέλη της έχουν δυστυχώς ελληνικές ταυτότητες, παραδίδει την πολιτιστική μας κληρονομιά στους ξένους, πρώτα απ’ όλα στους σημερινούς Γερμανούς που το αεροδρόμιο των Χανίων Ιωάννης Δασκαλογιάννης, ο οποίος το 1771 γδάρθηκε ζωντανός στο Ηράκλειο από τους Οθωμανούς κατακτητές, το έχουν κάνει αεροδρόμιο Fraport, γερμανικής πολυεθνικής με έδρα στη Φραγκφούρτη. Παραδίδει την αρχαιολογική κληρονομιά χωρίς αντίσταση, στη ζούλα, κρυφά από τον ελληνικό λαό, χωρίς αιδώ, μέχρι να αποκαλυφθούν και να ξεγυμνωθούν. Κι όλα αυτά, την εποχή που υποτίθεται ότι έχουμε βγει από τα μνημόνια.

Το Φρούριο του Φιρκά στο Βενετσιάνικο Λιμάνι των Χανίων, που παραδόθηκε προς εκμετάλλευση στην ξενόφερτη, ξενοκίνητη και ξενοδιοίκητη Εταιρία Ακινήτων Δημοσίου, δεν είναι ένα από τα αναρίθμητα αρχιτεκτονικά μνημεία που είναι διάσπαρτα σε όλο το νησί. Είναι «το» «σύμβολο». Το σύμβολο της Ελευθερίας και της Ελληνικότητας του νησιού. Εδώ, την 1η Δεκεμβρίου του 1913, παρουσία του Ελευθερίου Βενιζέλου, των αγωνιστών του κινήματος του Θερίσου και του κρητικού λαού, υψώθηκε με περηφάνια η για πρώτη φορά η ελληνική σημαία. Αυτή τη σημαία ποδοπατά σήμερα και την παραδίδει κουρέλια στους ξένους η κυβέρνηση Συριζα Ανελ.

Είναι καιρός να τελειώνουμε με αυτή την εξευτελιστικά υποταγμένη στους ξένους κυβέρνηση. Είναι καιρός να ζήσει η Ελλάδα χωρίς κανενός είδους μνημονιακή κυβέρνηση. Είναι καιρός να σκεφτούμε σοβαρά «πότε θα κάνει ξαστεριά, πότε θα φλεβαρίσει…»

Χανιά 21.9.2018

Διαβάστε περισσότερα...
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Μπόταση 6, Εξάρχεια, 1ος όροφος 

info@sxedio-b.gr

210 3810040