Σχέδιο Β

Σχέδιο Β

Το Σχέδιο Β συγκροτήθηκε σε πολιτική κίνηση τον Μάιο του 2013. Σχέδιο Β σημαίνει σε πρώτο στάδιο την αποχώρηση από τη ζώνη του ευρώ, που στην πορεία μπορεί να οδηγήσει όχι μόνο σε έξοδο από την κρίση και απαλλαγή από τα δεσμά των δανειστών, αλλά να αποτελέσει την αρχή για μια νέα Ελλάδα.

URL Ιστότοπου:

Το ολοκαύτωμα, του Νίκου Μαρκέτου

11.Το ολοκαύτωμα

Το ολοκαύτωμα είναι η πρώτη συστηματική και βιομηχανοποιημένη γενοκτονία της ανθρώπινης ιστορίας, σε μια άνευ προηγουμένου μαζική κλίμακα.  Θύματα υπήρξαν κατά κύριο λόγο Εβραίοι, αλλά και Σλάβοι, κομμουνιστές, ομοφυλόφιλοι, ψυχασθενείς.

Ο  Braudrillard χαρακτηρίζει το ολοκαύτωμα:

…Kρύο γεγονός τραγικό αλλά κρύο, το πρώτο σημαντικό φαινόμενο των ψυχρών συστημάτων, των συστημάτων ψύξης, των συστημάτων αποτροπής και εξόντωσης που θα εφαρμοσθούν σε άλλες μορφές (συμπεριλαμβανομένου του ψυχρού πολέμου κ.λπ.) και σε σχέση με τις ψυχρές μάζες.

Baudrillard-Simulacra_and_Simulation

Στο ολοκαύτωμα υπό τον συντονισμό των SS, με οδηγίες από την ανώτατη ηγεσία του ναζιστικού κόμματος, κάθε σκέλος της γραφειοκρατίας της Γερμανίας ασχολήθηκε τόσο με την υλικοτεχνική υποστήριξη όσο και με τη τέλεση της μαζικής δολοφονίας.

Η γενοκτονία διεξήχθη σταδιακά με την χρήση των ειδικών παραστρατιωτικών ομάδων (Einsatzgruppen) που δολοφονούσαν σε μαζικούς πυροβολισμούς και των στρατοπέδων εξόντωσης όπου τα θύματα εξοντώνονταν μεθοδικά στους θαλάμους αερίων.  Η πολιτική της εξόντωσης ονομάστηκε "Τελική Λύση " (Endlosung).

Το Ολοκαύτωμα δεν ήταν μια παράλογη διαρροή των μη-ακόμη πλήρως εξαλειφθέντων καταλοίπων της αρχαϊκής βαρβαρότητας, ένα λυπηρό παράδειγμα αυτού που μπορεί να κάνει μια αχαλίνωτη έμφυτη ανθρώπινη επιθετικότητα, στο κατά τα άλλα υγιές σώμα της πολιτισμένης κοινωνίας, αλλά αποκαλύπτει ένα άλλο πρόσωπο της ίδιας σύγχρονης κοινωνίας, της οποίας το άλλο, πιο οικείο, πρόσωπο θαυμάζουμε. Είναι το επιστέγασμα της διαδρομής του ναζιστικού καθεστώτος και έσχατη συνέπεια της τεχνοκρατικής και γραφειοκρατικής λογικής. Στην μαζική δολοφονία του Ευρωπαϊκού Εβραϊσμού αξιοποιήθηκαν τα τεχνολογικά επιτεύγματα της βιομηχανικής κοινωνίας, και τα οργανωτικά επιτεύγματα μιας γραφειοκρατικής κοινωνίας (Bauman Z., 1989).

Ο αιτιολογικός μύθος βαθιά εδραιωμένος στην αυτοσυνείδηση της δυτικής κοινωνίας μας είναι η ηθικά ανυψωτική ιστορία της ανθρωπότητας που αναδύεται από την προ-κοινωνική βαρβαρότητα.  Το ολοκαύτωμα αποκαλύπτει την σκοτεινή πλευρά του δυτικού πολιτισμού που είναι  δουλεία, πόλεμοι, εκμετάλλευση και στρατόπεδα θανάτου. Στην εποχή μας οι αγριότητες, όπως και οι περισσότερες άλλες πτυχές του κόσμου μας, χορηγούνται πιο αποτελεσματικά από ποτέ. Δεν έπαψαν και δεν θα πάψουν να υπάρχουν. Τόσο η δημιουργία όσο και η καταστροφή αποτελούν αναπόσπαστες πτυχές αυτού που ονομάζουμε πολιτισμό (Bauman Z., 1989).

 Η τελική λύση (Endlosung) μας θυμίζει πόσο ηθικά τυφλή είναι η γραφειοκρατική επιδίωξη της αποδοτικότητας. Σύμφωνα με τον Karl Schleuner, ο «Χίτλερ έθεσε τον στόχο του ναζισμού»: «να απαλλαγούμε από τους Εβραίους και κυρίως να φτιάξουμε την επικράτεια του Reichjudenfrei (Ραϊχ χωρίς Εβραίους)"- χωρίς όμως να διευκρινίζει πώς αυτό θα επιτευχθεί. » Μόλις ο στόχος είχε τεθεί, η γραφειοκρατία ανέλαβε την εκτέλεση του με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο.

Στην γραφειοκρατική κουλτούρα «αντικειμενική» εκτέλεση των επιχειρήσεων σημαίνει κατά κύριο λόγο την εκτέλεση των επιχειρήσεων σύμφωνα με μετρήσιμους κανόνες και «χωρίς να λαμβάνονται υπόψη τα πρόσωπα» (Gerth H. Mills 1970)

Δεν υπάρχει τίποτα σ’ αυτήν την περιγραφή που να εγγυάται την αμφισβήτηση του γραφειοκρατικού ορισμού του Ολοκαυτώματος είτε ως απλή παρωδία της αλήθειας είτε ως εκδήλωση μίας ιδιαίτερα τερατώδους μορφής κυνισμού.

Σε κανένα σημείο της μακρόχρονης και βασανιστικής εκτέλεσης του, το Ολοκαύτωμα δεν ήλθε σε σύγκρουση με τις αρχές του ορθολογισμού. Η «τελική λύση» δεν συγκρούστηκε σε κανένα στάδιο με την ορθολογική επιδίωξη αποτελεσματικής και βέλτιστης υλοποίησης στόχων.

Αυτή η κατάσταση των πραγμάτων είναι ανησυχητική  στην συνειδητοποίηση του γεγονότος ότι καμία από τις κοινωνικές συνθήκες που κατέστησαν δυνατό το Άουσβιτς δεν εξέλειπε αληθινά, και δεν έχουν ληφθεί αποτελεσματικά μέτρα για την αποτροπή τέτοιων πιθανοτήτων και αρχών από τη δημιουργία καταστροφών που μοιάζουν με το Άουσβιτς (Bauman Z., 1989).

Κι όμως Ισπανία και Καταλονία έχουν διάλογο...

Κι όμως Ισπανία και Καταλονία έχουν διάλογο...

Οι γυναίκες Δήμαρχοι Μαδρίτης και Βαρκελώνης υπερασπίστηκαν το "διάλογο" για την Καταλωνία απέναντι στην "καταστολή" του Rajoy

Οι δύο γυναίκες δήμαρχοι της Μαδρίτης και της Βαρκελώνης, Manuela Carmena και Ada Colau, παρευρισκόμενες στην εκπομπή  'El Intermedio' του καναλιού Sexta TVστις 19 Σεπτεμβρίου, εξέφρασαν την πεποίθηση τους ότι υπάρχει ακόμα χρόνος για την εξεύρεση λύσης με έναν άνευ όρων διάλογο για την επίλυση της κατάστασης που δημιουργήθηκε στην Καταλονία πριν από το δημοψήφισμα της 1ης Οκτώβρη (1-Ο) και ισχυρίζονται ότι «πρέπει να το αναλάβουν και να το οδηγήσουν σε μια πολιτική λύση ". Και οι δύο επιβεβαίωσαν την κοινή δέσμευσή τους να βρουν μια λύση και την κοινή τους θέληση να «εξαπλωθούν οι ελπίδες και να αποδειχθεί ότι αυτό το πρόβλημα μπορεί να λυθεί».

Με τον ήρεμο και εγκάρδιο τόνο που επικράτησε σε όλη τη διάρκεια της συνομιλίας τους πολλοί πολίτες προσδιόρισαν την κοινή εμφάνισή τους σαν "υποδειγματική" και «ως μοντέλο που τους εμπνέει».

Διάλογος πάνω απ 'όλα

Η δήμαρχος της Μαδρίτης Manuela Carmena προέβλεψε ότι «η 1η Οκτωβρίου θα είναι μια καταστροφή, διότι είναι μια συσσώρευση των λαθών», αφού το δημοψήφισμα δεν είναι ούτε νόμιμο ούτε συνταγματικό, καθώς ανεστάλη από το Συνταγματικό Δικαστήριο. "Αυτό υπαγορεύει ότι το αποτέλεσμα θα είναι κακό και θα υπάρξει μια κατάσταση στην οποία κανείς δεν θα κερδίσει, γι 'αυτό ο διάλογος είναι τόσο σημαντικός", πρόσθεσε η Carmena.

Κρίσεις για την "καταστολή" της κυβέρνησης Rajoy

Η Camena θεωρεί ότι μια κυβέρνηση που αντιμετωπίζει αυτή την κατάσταση μόνο με την καταστολή "είναι μια αποτυχία, σπάει τις γέφυρες και τις σχέσεις". «Θα είναι ένας αγώνας που θα τελειώσει  0-0 προκαλώντας  πόνο για όλους», όταν «αυτό που πρέπει να κάνουμε δεν είναι να σπάσουμε τους δεσμούς, δεν έχει νόημα. Θα πρέπει να οικοδομήσουμε»  δήλωσε η Carmena.

Ο δήμαρχος της Βαρκελώνης, Ada Colau, προέβλεψε ότι την 1η Οκτωβρίου «κάτι θα συμβεί» και πρόσθεσε ότι «μεταξύ του δημοψηφίσματος και του τίποτα, σίγουρα θα υπάρξει μια πολύ μεγάλη κινητοποίηση».

Η Colau ήταν πολύ επικριτική για τις ενέργειες της Πολιτικής Φρουράς και της Εισαγγελίας, " είναι κάτι που πολλοί πιστεύαμε ότι δεν θα το βλέπαμε." Η δήμαρχος θεώρησε ότι αυτό το μέγεθος της  "καταστολής" από την πλευρά της κυβέρνησης του Λαϊκού κόμματος- ΡΡ προκαλεί την κινητοποίηση. Πιστεύει ότι αυτό το είδος ενεργειών είναι "κακό για τη δημοκρατία και για όλη την Ισπανία".

Δεν καταλαβαίνω τον Rajoy

Όσον αφορά στις δηλώσεις του πρωθυπουργού, Mariano Rajoy, ότι αναγκάζεται να κάνει κάτι που δεν θέλει να κάνει, η Colau είπε: «Δεν καταλαβαίνω τη φράση» γιατί στην πολιτική πρέπει  κάποιος να εργάζεται για να κάνει το καλύτερο δυνατό και να προσπαθεί να κάνει ότι θέλει να επιτύχει. Κατά τη γνώμη της, «το δημοψήφισμα που χρειάζεται η Καταλονία δεν πρόκειται να λάβει χώρα και εάν γίνει η ψηφοφορία δεν νομίζω ότι θα υπάρξει αποτέλεσμα που να μπορεί να θεωρηθεί δεσμευτικό».

Η Colau προσθέτει ότι σύμφωνα με το αποτέλεσμα η πιθανή ανακήρυξη της ανεξαρτησίας θα ήταν παράλογη, γιατί  αυτή «πρέπει να αναγνωριστεί» και υποστηρίζει ότι «είναι πολύ δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι αυτή η διαδικασία μπορεί να γίνει αν δεν είναι συμφωνημένο το  δημοψήφισμα με Σύμφωνο». «Η μονομερής απόφαση του δημοψηφίσματος δεν είναι επιτυχής κυρίως γιατί δεν είναι αποτελεσματική, αλλά και γιατί θα αμφισβητηθεί από πολλούς ανθρώπους που είναι υπέρ του δικαιώματος να αποφασίσουν, μέσω ενός συμφωνημένου δημοψηφίσματος οι οποίοι δεν αντιπροσωπεύονται με αυτόν τον τρόπο», λέει ο δήμαρχος της Βαρκελώνης.

Παρόλα αυτά, πιστεύει ότι η κινητοποίηση του δημοψηφίσματος της 1-O θα είναι νόμιμη για "να διεκδικήσει κάτι που διεκδικείται με ειρηνικό, δημοκρατικό και υποδειγματικό τρόπο, κάτι για το οποίο δεν έχει λάβει απάντηση από την κυβέρνηση του κράτους".

"Η Μαδρίτη και η Βαρκελώνη θέλουν να είναι μαζί"

«σκέφτηκα ότι θα ήταν πολύ ωραίο οι δύο δήμαρχοι των δύο μεγαλύτερων πόλεων σε εθνικό επίπεδο, Μαδρίτης και Βαρκελώνης, να ερχόμασταν μαζί για να δείξουμε ότι, αν και σε ορισμένα πράγματα συμφωνούμε και σε άλλα όχι  μπορούμε ωστόσο να κάνουμε διάλογο. Πρόκειται για δύο πολύ σημαντικές πόλεις και οι δύο θέλουν να είναι μαζί» είπε η Δήμαρχος της Μαδρίτης.

Ο δήμαρχος της Μαδρίτης, Manuela Carmena, εξηγεί ότι «ήταν μια μεγάλη έκπληξη» η απαγόρευση με δικαστική πράξη στη Μαδρίτη του δημοψηφίσματος της  1-Ο στην Καταλωνία, επειδή «αυτή η απόφαση είναι λανθασμένη. Αυτός είναι ο λάθος δρόμος, όταν βλέπουμε έναν άνθρωπο που σκέφτεται διαφορετικά πρέπει να τον ακούμε γιατί  βρισκόμαστε  σε μια δημοκρατία ".

 Και  Τι είναι η δημοκρατία; η δήμαρχος της Μαδρίτης αφιέρωσε λίγα λεπτά μιλώντας  για τη δημοκρατία: «Η δημοκρατία είναι το να ακούς, είναι το να σέβεσαι το διαφορετικό, δεν είναι  απλώς ένα σλόγκαν».

Η Ada Colau ανέλυσε επίσης το καταλανικό δημοψήφισμα και εξέφρασε την απογοήτευσή της ότι "οι ακραίες θέσεις τείνουν να δημιουργούν έναν αποκλεισμό όπου οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αισθάνονται άνετα ή /και δεν ταυτίζονται με αυτές ". Επιπλέον, πρότεινε « να κάνουμε την πολιτική γυναικεία υπόθεση και να κατεβάσουμε την τεστοστερόνη», θυμίζοντας μας την απόφαση των γυναικών να σταματήσουν τον πόλεμο και να ξαναφέρουν την ειρήνη στον τόπο τους, όπως περιγράφει στην Λυσιστράτη ο Αριστοφάνης . Τόσο η Colau όσο και η  Carmena υπερασπίστηκαν  την αδελφοσύνη  που υπάρχει μεταξύ Καταλωνίας και Μαδρίτης «ορισμένοι ομιλητές έχουν την τάση να ταυτίζουν την Ισπανία με την κυβέρνηση του Λαϊκού Κόμματος, αλλά αυτό είναι ένα μεγάλο λάθος», δήλωσε η δήμαρχος της Βαρκελώνης.

Η συνομιλία μεταξύ των δύο γυναικών δημάρχων εξέπληξε θετικά πολλούς τηλεθεατές που αποτύπωσαν  τις εντυπώσεις τους στο Twitter, για την "ορθή λογική κρίση " και την "εγκαρδιότητα" τους.

Μια ακόμη ιστορία επιτυχίας για τον Αλέξη, του Γ. Ανδρουλιδάκη

ΜΙΑ  ΑΚΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ  ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΕΞΗ

Του Γιάννη Ανδρουλιδάκη*

            Όλες οι μνηνονιακές κυβερνήσεις  είχαν ανάγκη από ένα ευχάριστο  αφήγημα. Ήθελαν  να παρουσιάσουν  ένα successstory, όπως είχε πει ο κ. Σαμαράς, σαν αντίβαρο στην βάρβαρη κοινωνική πολιτική  που εφάρμοζαν. Μάταια όμως. Το περιεχόμενο των επιτυχιών τους ήταν τόσο μικρό και ασήμαντο  που δεν κατόρθωσαν να πείσουν  την κοινωνία. Τη λογική αυτή  ακολουθεί  και ο κ.  Τσίπρας. Σε κάθε ευκαιρία,  που του δίνεται, διηγείται  τα δικά του κατορθώματα,  τα οποία, όμως,  γρήγορα ξεθωριάζουν.  Σε μια περίπτωση  από τις πολλές π.χ. ,  όπου  μοιράστηκαν ψίχουλα από το  πλεόνασμα  και αυτό  βαφτίστηκε  13η σύνταξη, η αφήγηση έκλεισε με  ταπεινωτική συγνώμη στους θεσμούς  και με τη δέσμευση ότι στο μέλλον δε θα ξαναγίνουν  μονομερείς ενέργειες. Αποδείχτηκε για μια ακόμη φορά  ότι ιστορίες με καλό τέλος δεν υπάρχουν στα μνημόνια.

            Πρόσφατα από τη 2η σύνοδο Thessaloniki Summit , που διοργάνωσε ο ΣΒΒΕ, ο πρωθυπουργός  έστειλε άλλο ένα μήνυμα επιτυχίας.  «Η χώρα πέρασε σε διαφορετική εποχή», τόνισε και αναφέρθηκε στο θετικό momentum στο οποίο βρίσκεται η οικονομία. Επισήμανε,  επίσης,  ότι το πρόγραμμα θα  ολοκληρωθεί  στην ώρα του και το τρέχον έτος θα τελειώσουμε με τα μνημόνια. Ειλικρινά , αν τον άκουγε κάποιος,  ο οποίος δε ζει στη χώρα, θα πίστευε ότι εδώ γίνονται οικονομικά και πολιτικά  θαύματα. Αν, ωστόσο, ήταν  κάτοικος αυτού του τόπου θα αναρωτιόταν αν ο κ. Τσίπρας συνεχίζει την πολιτική απατεωνιά ή αν  έχει επαφή με την πραγματικότητα.  Γιατί με την ανεργία να καλπάζει, τη χώρα να έχει ξεπουληθεί στους ξένους, την ανασφάλιστη εργασία να βρίσκεται στα ύψη, την κοινωνία να βουλιάζει στη φτώχεια και στο αδιέξοδο, τους πολίτες να  αδυνατούν να πληρώσουν τους κεφαλικούς φόρους,  τους πλειστηριασμούς  να είναι στην ημερήσια διάταξη για ποια αλλαγή σελίδας  να μιλήσουμε; Γιατί  και στην περίπτωση που  δεχτούμε  ότι η χώρα βγαίνει από τα μνημόνια αύριο το πρωί, δε θα βρίσκεται σε επιτροπεία ως το 2060 και  η οικονομική πολιτική δε  θα υπαγορεύεται από το εξωτερικό;   Αυτή η θεσμοθέτηση της διαρκούς λιτότητας δε έγινε με τη δική του συγκατάθεση και υπογραφή;  Γιατί δεν αφηγείται  αυτό τον  πολιτικό  «άθλο» που του ανήκει εξ ολοκλήρου;

            Ο πρωθυπουργός, εντούτοις, δεν έμεινε εδώ. Μίλησε για την ανάπτυξη και τις επενδύσεις  που όλο έρχονται και όλο ξεστρατίζουν. Μάλιστα συνταγογράφησε  το κατάλληλο φάρμακο.  «Αυτοπεποίθηση και μέγιστη εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας», είπε.   Αναρωτιέμαι  σε ποια  ανάπτυξη αναφέρεται και ποιες επενδύσεις ονειρεύεται.  Σε εκείνες  των απλήρωτων εξάμηνων δοκιμαστικών συμβάσεων ή σε αυτές της μαύρης εργασίας, των ημερομισθίων πείνας και των μεσαιωνικών συνθηκών δουλειάς; Σε επενδύσεις  ασυδοσίας και καταστροφής του περιβάλλοντος τύπου  Σκουριών Χαλκιδικής  ή σε ληστρικές  συμβάσεις  κατηγορίας  Fraport με απαίτηση πανωπροικιών;  Ποιο  είναι το επενδυτικό του όραμα;  Οι φαραωνικές κατασκευές και οι ουρανοξύστες  που θα υψωθούν  στο Ελληνικό «ομορφαίνοντας» ακόμη περισσότερο το αστικό  αττικό τοπίο;

            Όχι, ο κ. Τσίπρας  δε μίλησε για τη μόλυνση του Σαρωνικού και το λαθρεμπόριο καυσίμων που γίνεται φανερά κάτω από τη  μύτη του λιμενικού.  Θα ήταν, εξάλλου, απρέπεια να δυσαρεστήσει το ακροατήριο του ( βιομήχανοι γαρ). Αυτούς θα τους καταγγείλει,  όταν θα απευθυνθεί στους κομματικούς υποστηρικτές του για να χαϊδέψει τα αυτιά τους και να αποδείξει ότι παραμένει αριστερός.  Ο πρωθυπουργός  έχει εμπεδώσει την τακτική του λαϊκισμού  και την προσαρμόζει, όπου χρειαστεί.  Κοροϊδεύει, εξαπατά συστηματικά και συμπεριφέρεται σαν κόθορνος. Η χώρα λεηλατείται  και η κοινωνία μαστιγώνεται με τις ευλογίες του. Γι αυτό είναι επιτακτική ανάγκη να  ηττηθεί η πολιτική αυτή από  όχι από δεξιά αλλά από αριστερά. Από ένα  μέτωπο ανατροπής  το οποίο θα προέλθει  από τη συνεργασία   πατριωτικών  και αριστερών δυνάμεων  και από  συλλογικότητες και άλλες κινήσεις των ενεργών πολιτών , το οποίο  θα μιλήσει με τη γλώσσα της  υπευθυνότητας και της αλήθειας στον ελληνικό λαό  με τη στήριξη του οποίου θα ανοίξει ένα άλλο δρόμο και θα αναλάβει την τεράστια ευθύνη να βγάλει τη χώρα από την κρίση θέτοντας τέλος στα μνημόνια και στις απατηλές αφηγήσεις  των σωτήρων της χώρας.

*εκπαιδευτικός στο 6ο Λύκειο Καλαμάτας

Τσε Γκεβάρα : Μισός αιώνας από τον θάνατό του

Τσε Γκεβάρα : Μισός αιώνας από τον θάνατό του

50 χρόνια κλείνουν σήμερα από τη μέρα του 1967 που ο Τσε Γκεβάρα σκοτώθηκε στη Βολιβία, όπου είχε πάει μετά την θητεία του ως υπουργός στην Αβάνα και μετά από την πολύμηνη παρουσία του σε αφρικάνικες χώρες. Στην Ελλάδα, λίγους μήνες μετά την εγκαθίδρυση της δικτατορίας των συνταγματαρχών, η αριστερή νεολαία έκανε το πένθος της μοναχικά ή σε μικρές παρέες.

Με βάση λοιπόν την επέτειο αυτή και InMemoriamδημοσιεύουμε την  πρώτη συνέντευξη του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα στην αμερικανική τηλεόραση δόθηκε στην εκπομπή “Issues and Answers” του τηλεοπτικού δικτύου ABC. Η ανταποκρίτρια  LisaHoward (στη φωτογραφία) ταξίδεψε στην Αβάνα την άνοιξη του 1964 όπου συνάντησε τον τότε υπουργό βιομηχανίας της επαναστατικής κυβέρνησης της Κούβας. Παρακάτω παρατίθεται, μεταφρασμένα στα ελληνικά, τα πρακτικά της συνέντευξης, με τις ερωτήσεις και τις απαντήσεις όπως ακριβώς δόθηκαν στη δημοσιότητα απ’ το τηλεοπτικό δίκτυο.

22 Μαρτίου 1964. 


Ερώτηση: Πόσο σοβαρά επηρεάζει την κουβανική οικονομία ο αποκλεισμός (εμπάργκο) των ΗΠΑ;


ΓΚΕΒΑΡΑ: Δε μπορώ να σας δώσω συγκεκριμένη εικόνα των επιπτώσεων που ο οικονομικός αποκλεισμός έχει επιφέρει στην Κούβα και, είτε το πιστεύετε η όχι, το εμπάργκο έχει και καλές και αρνητικές επιπτώσεις. Στις καλές [επιπτώσεις] είναι η ανάπτυξη της εθνικής επίγνωσης και του αγωνιστικού πνεύματος του κουβανικού λαού σε μια προσπάθεια να ξεπεράσει το γεγονός ότι [στο παρελθόν] κάθε μηχάνημα στην Κούβα ήταν κατασκευασμένο στις ΗΠΑ και πως το νησί είχε καταστεί σκουπιδότοπος μεταχειρισμένων αμερικανικών μηχανημάτων, με το αζημίωτο, κάτι που έχει διακοπεί τώρα. Αν το αναλογιστείτε αυτό μπορείτε να καταλάβετε τι έχει επιφέρει το εμπάργκο και την προσπάθεια που απαιτείται για να το αντιμετωπίσουμε. Δε μπορώ να σας δώσω στατιστικά στοιχεία. Δεν τα γνωρίζω. Αλλά ασφαλώς ο αποκλεισμός έχει επιφέρει σοβαρές δυσκολίες. Την ίδια όμως στιγμή, έχει αποτελέσει ένα καλό μάθημα για μας. Μας έμαθε πως να διαχειριστούμε την οικονομία μας στο μέλλον. 

Ερώτηση: Η Ρωσία ενισχύει με μεγάλα χρηματικά ποσά στην κουβανική οικονομία κάθε μέρα. Τι θα συνέβαινε στην οικονομία του νησιού εάν αυτή η βοήθεια σταματούσε ξαφνικά;

ΓΚΕΒΑΡΑ: Αυτές οι δηλώσεις περί “καθημερινής” οικονομικής βοήθειας είναι, πιστεύω, χαρακτηριστικό του αμερικανικού τρόπου σκέψης και του πως αντιλαμβάνεστε την έννοια της επένδυσης. Θα μπορούσε, πράγματι, να αντικατοπτρίζει περίπου του πως αντιλαμβάνονται οι αμερικανοί την “οικονομική βοήθεια”. Η αμερικανική βοήθεια στις χώρες της Νότιας Αμερικής τελικώς στράφηκε ενάντια στα κράτη που λάμβαναν τη βοήθεια αυτήν. Στην δική μας περίπτωση έχει υπάρξει αυτό που θα αποκαλούσαμε “οικονομική βοήθεια”, όπως η διαγραφή συγκεκριμένων εμπορικών χρεών, η χορήγηση μακροπρόθεσμων δανείων, σε μια καθαρά εμπορική βάση. Όσο για τα υπόλοιπα, έχουμε την φυσιολογική, φυσική εμπορική σχέση μεταξύ δύο χωρών. Οι ΗΠΑ δεν είναι πλέον ο κύριος πελάτης εισαγωγών-εξαγωγών της Κούβας. Είναι η Σοβιετική Ένωση. Τώρα εάν, με την ερώτηση σας, θέλετε να σας πω τι θα συνέβαινε εάν η σοβιετική οικονομική βοήθεια σταματούσε, τότε μπορώ να σας απαντήσω πως η ζωή της χώρας θα παρέλυε επειδή, για παράδειγμα, το πετρέλαιο μας, όλο το πετρέλαιο που έχουμε, σχεδόν τέσσερα εκατομμύρια τόνοι, εισάγονται απ’ την Σοβιετική Ένωση – αλλά αυτό δεν συνιστά βοήθεια. Αποτελεί εμπορική σχέση ανταλλαγής στη βάση της πλήρους ισότητας και πληρώνουμε γι’ αυτήν με ζάχαρη και άλλα προϊόντα. 

Ερώτηση: Θα κάνατε μια εκτίμηση για το πόσο επιτυχημένος έχει αποδειχθεί ο οικονομικός αποκλεισμός εκ μέρους των Ηνωμένων Πολιτειών;

ΓΚΕΒΑΡΑ: Νομίζω ότι σχεδόν με καλείτε να διαρρεύσω απόρρητες πληροφορίες. Έχουμε αναγνωρίσει την σημασία του οικονομικού αποκλεισμού, αλλά έχουμε επίσης δηλώσει πως το εμπάργκο δεν πρόκειται να μας εμποδίσει να αναπτυχθούμε. Κυρίως όμως είναι δύσκολο να είμαι σαφής αναφορικά με αυτό και ούτε είναι σωστό. Σε τελική ανάλυση, ασχέτως των καλών σας προθέσεων, είμαστε ακόμη εχθροί. Και ο εχθρός πρέπει να γνωρίζει μόνο γενικά πράγματα αναφορικά με την άλλη πλευρά. 

Ερώτηση: Η Κούβα αγόρασε πρόσφατα λεωφορεία από το Λονδίνο. Διαπραγματεύεστε για πλοία με την Ισπανία. Αντιλαμβάνομαι πως υπάρχει κάποια οικονομικού τύπου αποστολή στην Ελβετία – αποτελεί αυτό για σας βασική αλλαγή της κουβανικής οικονομίας;

ΓΚΕΒΑΡΑ: Δε νομίζω. Νομίζω υπάρχει αλλαγή στην οικονομική πολιτική ορισμένων χωρών. Έχει υπάρξει μια συγκεκριμένη διάλυση της επονομαζόμενης μονολιθικής ενότητας του ελεύθερου κόσμου. Υπάρχουν περισσότερες εμπορικές σχέσεις με την Κούβα τώρα. Η εμπορική μας αντίληψη βασίζεται πάντα στις ίδιες αρχές. Με άλλα λόγια, το εμπόρευμα είναι εμπόρευμα και πρέπει να είναι ισοβαρές και για τον αγοραστή και τον πωλητή. Και σε αυτή τη βάση έχουμε εμπορικές σχέσεις με όλον τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, ακόμη και μετά την χειροτέρευση των σχέσεων μας.
Οι ΗΠΑ έχουν εξασκήσει μεγάλη πίεση προκειμένου να απαγορεύσουν την πώληση συγκεκριμένων προϊόντων σε μας και γνωρίζετε καλά τις συζητήσεις που έγιναν επειδή η Leyland [1] μας πούλησε λεωφορεία. Αλλά στην πραγματικότητα δεν είμαστε εμείς που έχουμε αλλάξει. Συγκεκριμένα στοιχεία της διεθνούς πολιτικής έχουν αλλάξει. Δε γνωρίζω εάν αυτά σχετίζονται με εμάς. Δεν το νομίζω. Δε νομίζω ότι είμαστε και τόσο σημαντικοί. 

Ερώτηση: Αισθάνεστε ότι αυτές οι αγορές (εκ μέρους της Κούβας) αποτελούν αποτυχία του οικονομικού αποκλεισμού των ΗΠΑ;

ΓΚΕΒΑΡΑ: Ναι.

Ερώτηση: Σημαντική αποτυχία;

ΓΚΕΒΑΡΑ: Αυτό εξαρτάται απ’ το πως επηρεάζει το αμερικανικό “εγώ”, τον εγωισμό των ΗΠΑ. 

Ερώτηση: Στρατηγέ Γκεβάρα, πιστεύετε ότι οι εμπορικές σας σχέσεις με τη Δύση που υπάρχουν τώρα θα συνεχίσουν – και πιθανόν να επεκταθούν – στο προσεχές μέλλον;

ΓΚΕΒΑΡΑ: Το ελπίζω. Φυσικά δεν έγκειται μόνο στις δικές μας ευχές αλλά επίσης στη θέληση των λαών με τους οποίους έχουμε σήμερα εμπορικές σχέσεις. Αλλά έχω ελπίδες πως θα συνεχιστεί και θα περάσουμε σε μια νέα εποχή αναφορικά με τις σχέσεις της Κούβας. Το γεγονός δηλαδή ότι οι χώρες της Ευρώπης έχουν αντιληφθεί την σημασία του να έχουν σχέσεις με όλες τις χώρες του κόσμου και πως η Κούβα είναι μια καλή, αξιόπιστη, σταθερή αγορά. Επομένως, όλα μας οδηγούν στο να ελπίζουμε πως αυτές οι σχέσεις θα συνεχιστούν και θα επεκταθούν στο μέλλον. Ενδιαφερόμαστε ιδιαίτερα γι’ αυτό. Έχουμε κλείσει συμφωνίες για την αγορά εργοστασιακών μονάδων με συγκεκριμένες χώρες, τη Γαλλία, τη Βρετανία, την Ιαπωνία. Αισθανόμαστε ότι στο μέλλον θα είμαστε σε θέση να κάνουμε τέτοιες συμφωνίες και με ακόμη μεγαλύτερη ασφάλεια. Διότι κατά το παρελθόν υπήρχε πάντοτε ο φόβος πως οι εμπορικές σχέσεις μπορούσαν να διακοπούν, αλλά ειδικά η Αγγλία και η Γαλλία έχουν διατηρήσει πολύ καλές σχέσεις με εμάς σε αυτόν τον τομέα. Έχουν εγγυηθεί την παροχή επιμέρους τμημάτων του εξοπλισμού που αγοράσαμε κατά την επαναστατική περίοδο.
Αυτό έχει ενισχύσει την αυτοπεποίθηση μας στην πιθανότητα να εισάγουμε νέο μηχανικό εξοπλισμό και τότε, με αυτόν τον πρώτης τάξης εξοπλισμό τελευταίας τεχνολογίας, να χτίσουμε μια ολόκληρη σειρά βιομηχανιών τις οποίες αναπτύσσουμε σήμερα. 

Ερώτηση: Τι θα συνέβαινε στην κουβανική οικονομία εάν αυτό το εμπόριο με τη Δύση διακόπτονταν ξαφνικά;

ΓΚΕΒΑΡΑ: Τίποτα. 

Ερώτηση: Στρατηγέ Γκεβάρα, αποδεικτικά στοιχεία απ’ το εξωτερικό δείχνουν ότι το μαρξιστικό οικονομικό σύστημα απλά δεν λειτουργεί. Δεν προσφέρει πλούσια ζωή για τους ανθρώπους. Μετά από 47 χρόνια εφαρμογής του, η Σοβιετική Ένωση δε μπορεί ακόμη να θρέψει, να στεγάσει και να ντύσει επαρκώς το λαό της. Πιστεύετε ότι είναι πιθανόν το μαρξιστικό σύστημα να μην προσφέρει τα κατάλληλα κίνητρα για την ύπαρξη υψηλού επιπέδου παραγωγικότητας;

ΓΚΕΒΑΡΑ: Έχετε μια τάση να κάνετε δηλώσεις υπό τη μορφή ερωτήσεων. Και πάλι, οφείλω να διαψεύσω τη δήλωση σας και έπειτα να απαντήσω στην ερώτηση. Λέτε πως έχει αποδειχθεί ότι ο μαρξισμός, ή το μαρξιστικό σύστημα, δεν προσφέρει στους ανθρώπους αυτά που χρειάζονται για να διασφαλιστεί μια καλή ζωή. Νομίζω πως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Εάν συγκρίνουμε το μέσο βιοτικό επίπεδο στις ΗΠΑ με αυτό άλλων χωρών τότε πρέπει πράγματι να παραδεχτούμε πως στις υπόλοιπες χώρες είναι χαμηλότερο. Όταν όμως μιλάτε για τον αμερικανικό τρόπο ζωής, και αυτόν του ελεύθερου κόσμου, πρέπει να λάβετε υπ’ όψη τα 200 εκατομμύρια ανθρώπων στη Λατινική Αμερική που πεθαίνουν της πείνας, που πεθαίνουν από αρρώστιες, που η ζωή τους δεν περνάει τα 18 χρόνια, που πεθαίνουν σε παιδική ηλικία. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι συμβάλλουν στο οικονομικό μεγαλείο των Ηνωμένων Πολιτειών οι οποίες τους εκμεταλλεύονται με τον ένα η τον άλλο τρόπο. Το ίδιο συμβαίνει στην Αφρική και συνέβη επίσης στην Ασία. Ο μαρξισμός δίνει ένα τέλος σε όλα αυτά. Την στιγμή που πολιορκούμαστε απ’ τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό δε μπορούμε να προσφέρουμε στο λαό μας όλα αυτά που θα επιθυμούσαμε, όλα αυτά που θα μπορούσαμε να παρέχουμε μέχρι τώρα. Και αυτός είναι ο βασικός λόγος που οι λαοί συνεχίζουν να αγωνίζονται για την απελευθέρωση τους. 

Ερώτηση: Όμως η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών γνωρίζει καλά τα προβλήματα στη Λατινική Αμερική και μέσω της Alianza [2] προσπαθεί πολύ σκληρά να ανυψώσει το βιοτικό επίπεδο των λαών σε όλο το ημισφαίριο. Εάν οι μεγαλοαστικές τάξεις συμφωνήσουν σε αγροτικές και φορολογικές μεταρρυθμίσεις και αν αυξηθεί το βιοτικό επίπεδο, το νόημα της κουβανικής επανάστασης δεν χάνει την σημασία του;

ΓΚΕΒΑΡΑ: Ασφαλώς θα το έχανε αμέσως. Το μήνυμα της κουβανικής επανάστασης έχει νόημα επειδή ο Ιμπεριαλισμός μπορεί μόνο να προσφέρει χλιαρές μεταρρυθμίσεις οι οποίες δεν φτάνουν στη ρίζα των προβλημάτων. Εάν το σύνολο της Λατινικής Αμερικής απελευθερώνονταν απ’ την ιμπεριαλιστική επικυριαρχία, τότε ο ίδιος ο Ιμπεριαλισμός θα έρχονταν αντιμέτωπος με πολύ σοβαρά ζητήματα. 
Η βάση του Ιμπεριαλισμού είναι η κυριαρχία του στις λατινοαμερικανικές χώρες μέσω της ανισοβαρούς σχέσης, της ανταλλαγής βιομηχανικών προϊόντων για πρώτες ύλες, η υφαρπαγή θέσεων “κλειδιά” στις κυβερνήσεις μέσω εθνικών ολιγαρχιών-πιστών στα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα.
Τώρα, εάν όλα αυτά επρόκειτο να αλλάξουν, ο Ιμπεριαλισμός θα έχανε την ισχύ του. Θα αντιμετώπιζε τότε τη γενική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος. Με άλλα λόγια, κρίση προερχόμενη απ’ την εργατική τάξη της ίδιας της πατρίδας του. Και παρ’ ότι δεν είναι τόσο άμεση απειλή στην χώρα σας τώρα, επειδή η εκμετάλλευση των εργατικών τάξεων έχει μεταφερθεί στη Λατινική Αμερική, στην Αφρική και την Ασία, η ταξική πάλη θα στραφεί σε μια τέτοια περίπτωση στο εσωτερικό των ΗΠΑ. 
Φυσικά το μήνυμα της κουβανικής επανάστασης θα έχανε όλη την σημασία του, αλλά δεν θα ήταν ούτε χρήσιμο πλέον, επειδή αυτό είναι ακριβώς [σ.μ: η ταξική πάλη] που επιθυμούμε για όλους της λαούς της Λατινικής Αμερικής – και από την στιγμή που αυτό θα είχε επιτευχθεί δεν θα υπήρχε περαιτέρω ανάγκη να διαδώσουμε το μήνυμα μας. Δεν θα είχε νόημα. 

Ερώτηση: Επομένως, συμφωνούμε στην ανάγκη για μεταρρυθμίσεις;

ΓΚΕΒΑΡΑ: Αληθινές μεταρρυθμίσεις, για την πρόσβαση των λαών στην εξουσία. Τότε συμφωνούμε. 

Ερώτηση: Στρατηγέ Γκεβάρα, αισθάνεστε ότι αυτό δεν μπορεί να έρθει μέσα από μια εξελικτική διαδικασία και πρέπει να έρθει μέσω της βίας και των επαναστατικών αναστατώσεων;

ΓΚΕΒΑΡΑ: Αυτό, φυσικά, έγκειται στις αντιδραστικές τάξεις. Είναι αυτές που αρνούνται να παραδώσουν την εξουσία, να παραδώσουν τα ηνία της ισχύος. Οπουδήποτε οι αντιδραστικές τάξεις επιμένουν τα κρατάνε την εξουσία, πέραν της θέλησης του συνόλου, η σπίθα θα εκραγεί και θα μπορούσε να προκαλέσει πυρκαγιά σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική και οι λαοί θα έρθουν στην εξουσία. 

Ερώτηση: Στρατηγέ Γκεβάρα, από την επιτυχία της επανάστασης μέχρι τώρα, η κουβανική οικονομία, σύμφωνα με όλες τις πληροφορίες, έχει επιδεινωθεί σε κάθε τομέα. Η βιομηχανική παραγωγή, η καλλιέργεια λαχανικών, η συγκομιδή ζάχαρης η οποία πέρυσι ήταν μειωμένη στους τρεισήμισι εκατομμύρια τόνους. Πως εκτιμάτε αυτήν την οικονομική οπισθοδρόμηση;

ΓΚΕΒΑΡΑ: Λοιπόν, και πάλι η ερώτηση αυτή συνιστά δήλωση. Επομένως το πρώτο πράγμα που πρέπει να γίνει είναι η διάψευση της δήλωσης αυτής και μετά η όποια απάντηση. Λέτε ότι όλοι οι τομείς της κουβανικής οικονομίας έχουν επιδεινωθεί κατά τη διάρκεια της επαναστατικής περιόδου και σας λέω πως κάνετε λάθος. 
Η βιομηχανική παραγωγή αυξήθηκε απ’ το 1959 και θα μπορούσε να έχει αυξηθεί πολύ περισσότερο εάν δεν είχε επηρεαστεί απ’ την παραγωγή ζάχαρης η οποία, πράγματι, μειώθηκε. Η βιομηχανική παραγωγή έχει αυξηθεί με ετήσιο ρυθμό 7% και, φυσικά, χωρίς να μετράμε τη ζάχαρη. Και η αύξηση για το 1963, και οι εκτιμήσεις για το 1964, δείχνουν ακόμη υψηλότερο ρυθμό. Για το 1963, έφτασε το 10% και οι προβλέψεις για το 1964 είναι ακόμη υψηλότερες, όπως και παραγωγή ζάχαρης θα αυξηθεί επίσης. 

Ερώτηση: Στρατηγέ Γκεβάρα, όταν πολεμούσατε στους λόγους της Σιέρρα Μαέστρα είχατε προβλέψει ότι η επανάσταση θα γινόταν τόσο ριζοσπαστική;

ΓΚΕΒΑΡΑ: Διαισθητικά το ένιωσα. Φυσικά, η πορεία και η βίαιη ανάπτυξη της επανάστασης δε μπορούσε να προβλεφθεί. Ούτε ο μαρξιστικός-λενινιστικός χαρακτήρας αυτής μπορούσε να προβλεφθεί. 
Είχαμε μια, λίγο έως πολύ, ασαφή ιδέα για το πως θα λύσουμε τα προβλήματα που ξεκάθαρα ταλαιπωρούσαν τους χωρικούς που πολεμούσαν μαζί μας και τα προβλήματα που εντοπίσαμε στις ζωές των εργατών. Αλλά θα έπαιρνε πάρα πολύ χρόνο να σας αφηγηθώ την όλη διαδικασία μεταμόρφωσης της ιδεολογίας μας. 

Ερώτηση: Στις ΗΠΑ υπάρχει η πεποίθηση ότι ο Στρατηγός Γκεβάρα ήταν ένας εκ των πλέον ριζοσπαστών της επανάστασης και μετατόπισε (πολιτικά) τον Δρ. Κάστρο προς τα αριστερά. Αυτό που συνέβη εδώ ήταν εν μέρει ότι είχε προσχεδιάσει. Το δέχεται ή το αρνείται αυτό;

 

ΓΚΕΒΑΡΑ: Για μεγάλο διάστημα, στις ΗΠΑ και σε πολλές άλλες χώρες, μου έχουν κάνει την τιμή να θεωρούμαι ο εγκέφαλος της επανάστασης, ο ψυχρός υπολογιστής, ο αριστεριστής, η ισχύς πίσω απ’ την εξουσία. Λοιπόν, σε προσωπικό επίπεδο δεν θα με ενοχλούσε, αλλά η ειλικρίνεια μου ως επαναστάτη, η έμφυτη μετριοφροσύνη και ειλικρίνεια με οδηγούν στο να εξομολογηθώ πως ο κορυφαίος αριστερός στην Κούβα είναι ο Φιντέλ Κάστρο και πως ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τις ΗΠΑ στην Κούβα είναι ο Φιντέλ και όχι εγώ. 

Ερώτηση: Στους λόφους της Σιέρρα Μαέστρα, όταν ο Φιντέλ Κάστρο δήλωσε ότι δεν είναι κομμουνιστής, πιστέψατε ότι δεν ήταν κομμουνιστής και δεν επρόκειτο να γίνει;

ΓΚΕΒΑΡΑ: Γνώριζα ότι δεν ήταν κομμουνιστής, αλλά πιστεύω πως επίσης γνώριζα ότι θα γινόταν κομμουνιστής. Όπως ακριβώς ήξερα, εκείνη την στιγμή, ότι δεν ήμουν και γω κομμουνιστής αλλά θα γινόμουν ένας μέσα σε σύντομο διάστημα – και πως η φυσική συνέχεια της επανάστασης θα μας οδηγούσε όλους στο μαρξισμό-λενινισμό. Δε μπορώ να πω ότι ήταν καθαρή, συνειδητή γνώση, αλλά ήταν διαίσθηση, το αποτέλεσμα προσεκτικής εκτίμησης της συμπεριφοράς των ΗΠΑ και ο τρόπος που η χώρα σας έδρασε εκείνη την εποχή εναντίον μας και υπέρ του Μπατίστα. 

Ερώτηση: Εάν συνέβαινε κάτι στον Φιντέλ Κάστρο, ποιά πιστεύετε θα ήταν η μοίρα της κουβανικής επανάστασης και ποιός θα αναλάμβανε τα ηνία της ισχύος εδώ;

ΓΚΕΒΑΡΑ: Απ’ την ερώτηση της συμπεραίνω ότι αναφέρεστε σε περίπτωση που του συνέβαινε κάτι βίαιο. Δε μπορούμε να αρνηθούμε ότι θα ήταν ένα πολύ σοβαρό χτύπημα στην κουβανική επανάσταση. Ο Φιντέλ είναι ο ηγέτης μας, αδιαμφισβήτητος και αδιαφιλονίκητος. Έχει υπάρξει ο αληθινός οδηγός μας μέσα από μια σειρά πολύ πολύ δύσκολων περιστάσεων που η Κούβα είχε να αντιμετωπίσει, και σε αυτές τις στιγμές απέδειξε το ηγετικό του ανάστημα ως διεθνούς κύρους ηγέτης. 
Δε νομίζω ότι κάποιος από εμάς έχει το ηγετικό του ανάστημα, αλλά έχουμε αποκτήσει επαναστατική εμπειρία πολεμώντας στο πλευρό του. Γίναμε αυτό που γίναμε πηγαίνοντας στο ίδιο “σχολείο” με αυτόν, ένα σχολείο κουράγιου, τόλμης, θυσίας, της αποφασιστικότητας να υπερασπιστούμε τις αρχές μας, της ανάλυσης διαφορετικών προβλημάτων. Και πιστεύω πως όλοι μαζί θα μπορούσαμε, να βαδίσουμε ακόμη και αν συνέβαινε κάτι σ’ αυτόν.
Τώρα, αναφορικά με το ποιός θα τον αντικαθιστούσε, αυτό είναι κάτι που θα έπρεπε να συζητηθεί τότε. Κανένας από μας δεν έχει αυτού του είδους την πολιτική φιλοδοξία αλλά, λογικά, ο αδελφός του Ραούλ (θα τον αντικαθιστούσε), όχι επειδή είναι αδελφός του, αλλά για τα ίδια του τα προσόντα – είναι ο αναπληρωτής πρωθυπουργός και επομένως θα ήταν ο πλέον κατάλληλος μεταξύ υμών ώστε να ακολουθήσει το ίδιο μονοπάτι της κουβανικής επανάστασης. 

Ερώτηση: Στρατηγέ Γκεβάρα, ο Δρ. Κάστρο συχνά εκφράζει την επιθυμία του να ομαλοποιηθούν οι σχέσεις μεταξύ Κούβας και ΗΠΑ. Επιθυμείτε εσείς τέτοια ομαλοποίηση των σχέσεων;

ΓΚΕΒΑΡΑ: Εάν βασίζεται σε αρχές, ναι. Και πιθανόν εγώ [να το επιθυμώ] περισσότερο από κάθε άλλον επειδή η βιομηχανία είναι αυτή που πλήττεται περισσότερο απ’ τον οικονομικό αποκλεισμό. Η βιομηχανία και οι μεταφορές είναι ίσως οι τομείς της παραγωγής που έχουν πληγεί περισσότερο απ’ το εμπάργκο. Οι μεταφορές έχουν, λίγο έως πολύ, απελευθερωθεί απ’ τον αποκλεισμό αλλά όχι και η βιομηχανία και επομένως, στη βάση αρχών και πλήρους ισότητας, η ομαλοποίηση των σχέσεων θα ήταν ιδανική για μας. 

Ερώτηση: Είστε αισιόδοξος για την πιθανότητα ομαλοποίησης των σχέσεων Κούβας και Ηνωμένων Πολιτειών;

ΓΚΕΒΑΡΑ: Νομίζω πως είναι δύσκολο να απαντήσω. Παρακολουθούμε. Περιμένουμε. Ετοιμαζόμαστε για όποιον δρόμο κι’ αν ακολουθηθεί, οτιδήποτε κι’ αν συμβεί. Είναι κάτι που εξαρτάται από μια σειρά περιστάσεων. Εξαρτάται απ’ το πως η αμερικανική κυβέρνηση είναι σε θέση να υπολογίσει την κατάσταση διεθνώς. Μέχρι στιγμής η κυβέρνηση σας δεν έχει δώσει σαφή εικόνα ότι γνωρίζει πως να υπολογίσει τον συσχετισμό δυνάμεων παγκοσμίως και επομένως δεν υπάρχει ξεκάθαρη ιδέα για την πλήρη ομαλοποίηση [των σχέσεων]. 

Ερώτηση: Τι θα επιθυμούσατε να κάνουν οι ΗΠΑ αναφορικά με την Κούβα;

ΓΚΕΒΑΡΑ: Είναι πολύ δύσκολο να σας δώσω σαφή απάντηση. Είναι κάπως μη ρεαλιστική, ως ερώτηση. Ίσως η πιο ειλικρινής και υποκειμενική απάντηση θα ήταν η εξής: Τίποτα. Τίποτα απολύτως. Τίποτα για μας ή εναντίον μας. Απλά να μας αφήσουν ήσυχους.

Λίζα Χάουαρντ: Σας ευχαριστώ πάρα πολύ Στρατηγέ Γκεβάρα.

Υποσημειώσεις:


[1] Leyland: Βρετανική εταιρεία κατασκευής οχημάτων, λεωφορείων και τρόλλεϋ με την επωνυμία Leyland Motors. Ιδρύθηκε το 1896, εθνικοποιήθηκε το 1975 και εντάχθηκε στην εταιρεία Rover το 1986.

[2] Alianza para el Progresso: “Συμμαχία για την ειρήνη”, εμπνεύσεως του αμερικανού προέδρου Τζων Φ. Κέννεντι το 1961. Στόχος της, σύμφωνα με τις ΗΠΑ, ήταν η επέκταση των σχέσεων μεταξύ ΗΠΑ και Λατινικής Αμερικής.

Πηγή: American Broadcasting Corporation, Μετάφραση & Επιμέλεια: Νικόλαος Μόττας/Guevaristas.

(Πηγή για τη συνέντευξη, praxis)

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Σολωμού 13, Εξάρχεια, 2ος όροφος (5μμ - 10μμ)

info@sxedio-b.gr

2108224344