Κυριακή, «Η Πασκαλιά γιατ’ έτσι λίγο να βαστάξει;»

Κώστα Βάρναλη, «Το πέρασμά σου»

 

Στη ζήση αυτή που τη μισούμε,
στη γης αυτή που μας μισεί,

κι όσο να πιούμε δε σε σβηούμε,

πόνε πικρέ και πόνε αψύ,

που μας κρατάς και σε κρατούμε·  

 

σ’ αυτήν τη μαύρη γης και ζήση,
που περπατούσαμε τυφλά

κι ανθός για μας δεν είχε ανθίσει

κι ούτε σε δέντρον αψηλά

κρυμμένο αηδόνι κελαηδήσει, 

 

ήρθες Εσύ μιαν άγιαν ώρα,
όραμα θείο και ξαφνικό,

και γέμισε ήλιο, ανθόν, οπώρα,

κελαηδισμόν παθητικό

όλ’ η καρδιά μας, όλ’ η χώρα.

  

Αχ! τόσο λίγο να βαστάξει
τούτ’ η γιορτή κι η Πασκαλιά!…

Έφυγες κι έχουμε ρημάξει

ξανά και πάλι. Η Πασκαλιά
γιατ’ έτσι λίγο να βαστάξει!

  

Πηγή: https://antonispetrides.wordpress.com

Διαβάστε περισσότερα...

Μεγάλη Παρασκευή, ο Θρήνος της Μάνας.

Aπόσπασμα από τον «Επιτάφιο» του Γιάννη Ρίτσου

…Σήκω, γλυκέ μου, ἀργήσαμε· ψηλώνει ὁ ἥλιος· ἔλα,
καὶ τὸ φαγάκι σου ἔρημο θὰ κρύωσε στὴν πιατέλα.

Ἡ μπλέ σου ἡ μπλοῦζα τῆς δουλειᾶς στὴν πόρτα κρεμασμένη
θὰ καρτεράει τὴ σάρκα σου τὴ μαρμαρογλυμμένη.

Διαβάστε περισσότερα...

Με αφορμή το τροπάριο της αμαρτίας της Κασσιανής, ένα τροπάριο αμαρτίας του Καβάφη

Όπως μπορείς πια δούλεψε, μυαλό.—
Τον φθείρει αυτόν μια απόλαυσις μισή.
Είναι σε μια κατάστασι εκνευριστική.
Φιλεί το πρόσωπο το αγαπημένο κάθε μέρα,
τα χέρια του είναι πάνω στα πιο εξαίσια μέλη.
Ποτέ του δεν αγάπησε με τόσο μέγα
πάθος. Μα λείπει η ωραία πραγμάτωσις
του έρωτος· λείπει η πραγμάτωσις
που πρέπει νάναι κι απ’ τους δυο μ’ έντασιν επιθυμητή.

Διαβάστε περισσότερα...

Ελευθερία ή Θάνατος - Πέντε επαναστατικά τραγούδια της Κρήτης

Ελευθερία ή Θάνατος

Πέντε επαναστατικά τραγούδια της Κρήτης

Ι

«Γεύγεσαι, γιε μου, γεύγεσαι, χαροκοπάς και πίνεις
κι οι Τούρκοι σε κυκλώνουνε, μη ντροπιαστείς, υγιέ μου».
«Πρόβαλε, μάνα μου, να ιδείς πόσες χιλιάδες είναι,
κι αν είναι δυο να γεύγομαι, κι αν είναι τρεις να πίνω
κι αν είναι περισσότεροι να βάλω τ’ άρματά μου!
Και τότες, μάνα μου, θα ιδείς πώς πολεμά ο γιος σου,
πώς τη σκοτώνουν τη ν-Τουρκιά!»

Διαβάστε περισσότερα...

«Κάθε φιλί είχε την τραχιά γεύση της θάλασσας…»

γράφει ο φίλος από το Λένινγκραντ

Τι κοινό έχουμε εμείς στην ή από την Ελλάδα με τον Derek Walcott, τον νομπελίστα ποιητή που πέθανε αυτές τις μέρες, ώστε να θλιβόμαστε κι εμείς για τον θάνατό του; Μα κάτι πολύ βασικό. Κάτι πολύ απλό αλλά πολύ θεμελιακό. Τη θάλασσα – αυτή την αχανή λεκάνη νερού που αγκαλιάζει όλη τη γη ενώνει τους ανθρώπους με δεσμούς αδελφοσύνης, αλλά και μίσους κάποτε, στις εποχές συγκρούσεων και πολέμου. Το ποίημα του Walcottτα «Νησιά» που παραθέτουμε παρακάτω θα μπορούσε να έχει γραφτεί για το Αιγαίο, για το Ικάριο, για το Κρητικό Πέλαγος.

Διαβάστε περισσότερα...

Α. Αλαβάνος: «Εκτός από τη δραχμή χρειάζεται και η ποίηση;»

«Νεών ποίησιν» αναφέρει ο Θουκυδίδης (Γ, 2) εννοώντας την κατασκευή πλοίων, συγκεκριμένα από τους Λέσβιους όταν αποστάτησαν από την Αθηναϊκή Συμμαχία. «Έτερον δ’ εστί ποίησις και πράξις», γράφει ο Αριστοτέλης (Ηθικά Νικομάχεια, ΣΤ, 4,2), άλλο η δημιουργία κι άλλο η πρακτική, και στην «ποίησιν» ως παράδειγμα δίνει την «οικοδομικήν», αρχιτεκτονική θα λέγαμε σήμερα. Η ποίηση, λοιπόν, με την αρχική διευρυμένη σημασία της δημιουργίας, σε διάκριση με τη σημερινή εξειδικευμένη για τον λόγο με μέτρο ή ρίμα ή ελεύθερο συνειρμό.

Διαβάστε περισσότερα...

Χαϊκού των εποχών


"Οι συννεφένιες
δαντέλες ματαίωσαν
την Πανσέληνο"
                                
                                              ΚΑΙ
              
                                 " Της παπαρούνας
                                   η ομορφιά στα ρείθρα -
                                   μα επιμένει"

Δύο χαϊ-κου του Απρίλη, από το νέο βιβλίο της Λούλης Τσαμαντάνη,"ΧΑΪ - ΚΟΥ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ  από τις Εκδόσεις Γαβριηλίδη.
Της Λούλης "μας" που με τη σεμνότητα, την ποιότητα και την ευγένεια που τη διακρίνει , αναβαθμίζει και ομορφαίνει τις συνεδριάσεις μας.

Διαβάστε περισσότερα...

Για τους αθώους νεκρούς του βρώμικου πολέμου

Οταν οι πολιτικές αναλύσεις δεν επαρκούν για να περιγράψουν την φρίκη των τελευταίων ημερών τότε σου καρφώνονται στο μυαλό αυτές οι «ανερμάτιστες» φράσεις και λέξεις:

ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΖΗΣΩ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΦΟΛΚ ΜΠΑΛΑΝΤΑ όπως ο Τζο Χιλ. Ήθελα να χύσω τα δάκρυά μου για τους αθώους που θα σακάτευε η βόμβα μου. Ήθελα να ευχαριστήσω τον αγρότη πατέρα που μας ανάθρεψε κυριο-λεκτικά «στον δρόμο».

Διαβάστε περισσότερα...

Για τον όρο «μετανάστες»

Μπέρτολτ Μπρεχτ

Λαθεμένο μού φαινόταν πάντα τ’ όνομα που μας δίναν:

«Μετανάστες».

Θα πει, κείνοι που αφήσαν την πατρίδα τους. Εμείς, ωστόσο,

δε φύγαμε γιατί το θέλαμε,

λεύτερα να διαλέξουμε μιαν άλλη γη. Ούτε

και σε μιαν άλλη χώρα μπήκαμε

να μείνουμε για πάντα εκεί, αν γινόταν.

Εμείς φύγαμε στα κρυφά. Μας κυνηγήσαν, μας προγράψανε.

Κι η χώρα που μας δέχτηκε, σπίτι δε θα ’ναι, μα εξορία.

Έτσι, απομένουμε δω πέρα, ασύχαστοι, όσο μπορούμε πιο κοντά

στα σύνορα,

προσμένοντας του γυρισμού τη μέρα, καραδοκώντας το παραμικρό

σημάδι αλλαγής στην άλλη όχθη, πνίγοντας μ’ ερωτήσεις

κάθε νεοφερμένο, χωρίς τίποτα να ξεχνάμε, τίποτα

ν’ απαρνιόμαστε,

χωρίς να συχωράμε τίποτ’ απ’ όσα έγιναν, τίποτα δε συχωράμε.

Α, δε μας ξεγελάει τούτη η τριγύρω σιωπή! Ακούμε ίσαμ’ εδώ

τα ουρλιαχτά που αντιλαλούν απ’ τα στρατόπεδά τους. Εμείς

οι ίδιοι μοιάζουμε των εγκλημάτων τους απόηχος, που κατάφερε

τα σύνορα να δρασκελίσει. Ο καθένας μας,

περπατώντας μες στο πλήθος με παπούτσια ξεσκισμένα,

μαρτυράει την ντροπή που τη χώρα μας μολεύει.

Όμως κανένας μας

δε θα μείνει εδώ. Η τελευταία λέξη

δεν ειπώθηκε ακόμα.

                                                                      Μπ. Μπρεχτ, Ποιήματα,

                                                            μτφρ. Μάριος Πλωρίτης, Θεμέλιο

Διαβάστε περισσότερα...
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Σολωμού 13, Εξάρχεια, 2ος όροφος (5μμ - 10μμ)

info@sxedio-b.gr

2108224344