Παλαιστίνη : Ποδόσφαιρο για την απελευθέρωση, του Assaf Gavron

Παλαιστίνη : Ποδόσφαιρο για την απελευθέρωση

του Assaf Gavron

Σε μια τηλεοπτική διαφήμιση του 2009 της ισραηλινής εταιρείας κινητής τηλεφωνίας Cellcom  ένα τζιπ προχωράει κατά μήκος ενός γκρίζου τσιμεντένιου τοίχου, προφανώς του τείχους διαχωρισμού Ισραήλ -  Δυτικής Όχθης. Ξαφνικά κάτι πέφτει στην οροφή του αυτοκινήτου. Οι στρατιώτες  βγαίνουν σε κατάσταση συναγερμού από το τζιπ. Ένας στρατιώτης όμως διαβεβαιώνει τους άλλους ότι «δεν είναι παρά μόνο μια μπάλα ποδοσφαίρου». Ο αξιωματικός διατάσσει ένα στρατιώτη να την επιστρέψει, και αυτός την κλωτσάει πάνω από τον τοίχο των 10 μέτρων. Λίγα δευτερόλεπτα μετά η μπάλα επιστρέφει. Οι στρατιώτες ξανά κλωτσάνε την μπάλα πάνω από τον τοίχο και η διαδικασία επαναλαμβάνεται. Είναι ένα παιχνίδι. Στο τέλος ακούγεται μια γλυκιά φωνή που λέει, «τι επιθυμεί ο καθένας μας στο κάτω κάτω; Μονάχα λίγη πλάκα».

Λίγες μέρες μετά από την προβολή αυτού του διαφημιστικού οι παλαιστίνιοι απάντησαν με το δικό τους τηλεοπτικό βίντεο.  Η αρχή είναι πανομοιότυπη, η μουσική υπόκρουση είναι το ίδιο γλυκιά και καθησυχαστική. Η συνέχεια  όμως είναι εντελώς διαφορετική. Αντί να επιστρέψουν την μπάλα οι ισραηλινοί στρατιώτες πετάνε πάνω από τον τοίχο χημικά και καπνογόνα.

Αναρωτιέται κανείς πώς μια μεγάλη εταιρεία σαν την Cellcom βρίσκεται τόσο έξω από τα πράγματα. Η εταιρεία προφανώς τόλμησε διαφημιστικά να περάσει το ναρκοπέδιο του παλαιστινιακού προβλήματος, πιστεύοντας ότι το ποδόσφαιρο εξουδετερώνει τις νάρκες, γιατί ο καθένας αγαπάει το ποδοσφαιρικό ματς .  Το ποδόσφαιρο είναι καθαρή έκφραση της ελευθερίας, της χαράς και της κοινότητας, το πιο δημοφιλές άθλημα στον πλανήτη, ο καθένας το αγαπάει  άσχετα από την φυλή του ή το θρήσκευμα του. Όμως οι παλαιστίνιοι στο βίντεο μας ωθούν να αντικρύσουμε μια διαφορετική πλευρά της ιστορίας :  ο καθένας αγαπάει να παίζει ποδόσφαιρο αλλά δεν μπορούνε όλοι.

Ο Shameh Marabah, ανερχόμενο αστέρι του παλαιστινιακού ποδοσφαίρου,  που οδήγησε την ομάδα του δεύτερη στο πρωτάθλημα της Δυτικής Όχθης πέρυσι, κατάλαβε πόσο δύσκολο είναι να ασκείς μια δραστηριότητα που κάποτε την θεωρούσε ένα «άθλημα». Στις 28 Απριλίου 2014 πέρασε τα σύνορα Ιορδανίας και Δυτικής Όχθης ερχόμενος από ένα προπονητικό χώρο μαζί με άλλους ποδοσφαιριστές, συνελήφθηκε από τις ισραηλινές αρχές. Σύμφωνα με την Shabah, την ισραηλινή μυστική υπηρεσία, όταν ο Μarabah ήταν στο Κατάρ, εκεί όπου έκαναν τις προπονήσεις τους, συνάντησε ένα πρώην μέλος της Χαμάς που μόλις είχε βγει από τις φυλακές, «πήρε χρήματα , ένα κινητό και γραπτά μηνύματα» για να τα παραδώσει σε ένα «ανώτερο στέλεχος της Χαμάς». Ο υπουργός αθλητισμού του Ισραήλ κατάγγειλε τον αθλητή στην FIFA,  αποδοκιμάζοντας την εκμετάλλευση του ποδοσφαίρου από την τρομοκρατία και ο αθλητής φυλακίστηκε στην Ναμπλούς για 8 μήνες.

Μετά από την αποφυλάκιση του τον Ιανουάριο του 2015 ο Marabah έφευγε με την Εθνική Παλαιστίνης για να συμμετάσχουν στο Κύπελλο Ασίας που αγώνες του διεξάγονταν στην Αυστραλία. Συνελήφθηκε πάλι στα σύνορα με την Ιορδανία, απαγορεύτηκε η έξοδός του, η Εθνική Παλαιστίνης έχασε και στους τρεις αγώνες  που συμμετείχε.

Το επόμενο ταξίδι του Marabah ήταν για την Μαλαισία τον Ιούνιο του 2015 για τους προκριματικούς του παγκοσμίου κυπέλλου. Σαν να ήταν υπόθεση ρουτίνας, ανακοινώθηκε από  τις ισραηλινές αρχές η απαγόρευση εξόδου του.  Αυτή την φορά όμως οι συμπαίκτες του αρνήθηκαν να περάσουν τα σύνορα, έκαναν καθιστική διαμαρτυρία και δήλωσαν ότι δεν θα προχωρήσουν μέχρι να έρθει μαζί τους ο συνάδελφός τους. Ταυτόχρονα η Παλαιστινιακή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία έκανε διάβημα στη FIFA. Το Ισραήλ έδωσε μια προσωρινή άδεια και ο Marabah έβαλε δύο γκολ στην νίκη 6-0 της Εθνικής του απέναντι στην Κουάλα Λουμπούρ.

Ο Marabah δεν είναι η μόνη τέτοια περίπτωση. Η ιστορία του αθλητισμού στην Δυτ. Όχθη είναι γεμάτη από τέτοιες περιπτώσεις. Συλλήψεις ποδοσφαιριστών στην Παλαιστίνη είναι τόσο συχνές ώστε ούτε καν θεωρούνται ειδήσεις. Η συνήθης κατηγορία είναι ο λιθοβολισμός ενάντια σε ισραηλινούς στόχους. Και η συνήθης ποινή οχτώ μήνες.  Ο Husam Karakre, δεκαεξάχρονος από την Αl- Birehσυνελήφθηκε, δικάστηκε μετά από ένα χρόνο και έφαγε 17 μήνες φυλακή. Έξι ποδοσφαιριστές της ομάδας Beit Umar συνελήφθηκαν πέρυσι και η ομάδα τους υποβιβάστηκε. Τρεις ποδοσφαιριστές της Hilal Gaza συνελήφθηκαν και φυλακίστηκαν με την κατηγορία ότι μετέφεραν έναν ύποπτο υπολογιστή (στον οποίο δεν βρήκαν τίποτα ύποπτο τελικά) από την Γάζα στην Ανατολική Ιερουσαλήμ.

Ο Μahmoud Sarzak, παίκτης από την Γάζα ο οποίος υπέγραψε συμβόλαιο με μια ομάδα της Δυτικής Όχθης συνελήφθηκε από τις ισραηλινές αρχές πριν καν φτάσει στα γραφεία της ομάδας του. Παρέμεινε στις φυλακές τρία χρόνια αλλά δεν δικάστηκε ποτέ. Μόνο μια απεργία πείνας 101 ημερών και η παρέμβαση φιλάθλων και ποδοσφαιριστών από όλο τον κόσμο (πρωταγωνίστησαν  οι φίλαθλοι της Σέλτικ Σκωτίας και οι παλαίμαχοι γάλλοι διεθνείς Ερίκ Καντονά και Λιλιάν Τουράν), των  επικεφαλής της FIFA και της Διεθνούς Αμνηστίας αφέθηκε ελεύθερος . Τι κάνει τώρα; Πουλάει φαλάφελ στο Λονδίνο.

Ας μη ρωτήσει κανείς για τον μύθο του Παλαιστινιακού ποδοσφαίρου Ahid Zakut, τον σταρ της δεκαετίας του 80 και του 90, τον πρωταγωνιστή της πρώτης Εθνικής Παλαιστίνης, τον προπονητή της ομάδας Ριάντι στη Γάζα, όταν κέρδισε το πρωτάθλημα. Σκοτώθηκε στο σπίτι του από την στοχευμένη βόμβα ενός ισραηλινού μαχητικού τζετ το 2014.

Το Ισραήλ ελέγχει τις αφηγήσεις που παρουσιάζουν τα εγχώρια μέσα μαζικής ενημέρωσης με στόχο την περιθωριοποίηση του παλαιστινιακού ποδοσφαίρου. Κάποιος παλαιστίνιος συναντάει κάποιον άλλο παλαιστίνιο στο Κατάρ. Κάποιος παλαιστίνιος συζητάει με ένα πρώην μέλος της Χαμάς, κάποιος παλαιστίνιος μεταφέρει υπολογιστή με τρομοκρατικά μυστικά. Αυτή είναι α αφήγηση χωρίς καμία όμως απόδειξη.

Μπορεί οι υποψίες του Ισραήλ να είναι κατανοητές και ίσως εν μέρει δικαιολογημένες. Αλλά η χώρα αυτή να σηκώνει ψηλά τα χέρια της και να ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει τρόπος να βρούμε την αλήθεια είναι και ηττοπαθές και λάθος. Μια ολόκληρη ζωή με αυτή την σύγκρουση στην  Μέση Ανατολή με έχει διδάξει ότι η ισραηλινή πλευρά έχει πάντα το χέρι της στην σκανδάλη, η δύναμή της την τυφλώνει και στο όνομα της ασφάλειας αυτό το έθνος συχνά χάνει τον δρόμο του.

Το παλαιστινιακό ποδόσφαιρο δεν είναι χωρίς ανταγωνισμούς. Όπως σε όλο τον κόσμο τα ντέρμπι είναι εκρηκτικά, ακόμη και ανάμεσα σε ομάδες από διαφορετικά στρατόπεδα προσφύγων. Η κύρια όμως οργή των φιλάθλων εκφράζεται ενάντια στην κατοχή. Για παράδειγμα τα ματς ανάμεσα στην ΑlThahriueh, πρωταθλήτρια το 2015 και την Al-Khalil, πρωταθλήτρια το 2016. Και οι δύο ομάδες προέρχονται από την περιοχή της Εβρόν, πρωτεύουσας του παλαιστινιακού ποδοσφαίρου. Τα ντέρμπι ανάμεσα στις δύο αυτές  ο κόσμος τα αποκαλεί «παλαιστινιακό El Classico», όπως τα ματς ανάμεσα στους τιτάνες Barcelona και Real.

Το El Classico της 30 Οκτώβρη 2015 έγινε όταν ένα κύμα βίας ήδη συγκλόνιζε όλη την περιοχή. Ήταν οι μέρες της νεανικής «ιντιφάντα των μαχαιριών» που πήρε  απάντηση από μια άγρια θανατηφόρα εφόρμηση των ισραηλινών εθνικιστών και των δυνάμεων ασφαλείας. Στην Εβρόν είχαν σκοτωθεί 16 ντόπιοι από τους Ισραηλινούς ανάμεσα τους και ο Basi lSidir που ήταν ο εμβληματικός αρχηγός των φιλάθλων της μιας ομάδας.

Πριν τον αγώνα και οι δύο ομάδες ζήτησαν από τους φιλάθλους να φορούν μαύρα σε ένδειξη αλληλεγγύης και πένθους για τους νεκρούς. Ζητήθηκε από τους φιλάθλους αντί για τα συνθήματα υπέρ της ομάδας τους να τραγουδήσουν όλοι μαζί παλαιστινιακά τραγούδια. Και αυτοί ανταποκριθήκαν. Όταν οι φίλοι της  Al- Khalilτραγουδούσαν, «Θα δώσουμε την ψυχή  και το αίμα μας για το Αλ –Ακσά» (το ιερό τζαμί στην Ιερουσαλήμ), οι φίλοι της Αl- Thahriueh απαντούσαν «Θα δώσουμε την ψυχή και το αίμα μας για την Παλαιστίνη». Κέρδισε η πρώτη 2-1. Κρίσιμο αποτέλεσμα για τον τίτλο, αλλά οι πανηγυρισμοί ήταν ελάχιστοι.

Η δύναμη του ποδοσφαίρου να ενώνει, να προβάλει την εθνική υπερηφάνεια και ενότητα ακόμη και σε σχέση με έθνη που δεν υπάρχουν στον παγκόσμιο χάρτη είναι ένα παλιό φαινόμενο. Στην Σοβιετική Ένωση οι πιο σπουδαίες ομάδες ήταν η ομάδα του λαού Σπάρτακ, η ομάδα του Στράτου CSKA και η ομάδα των υπηρεσιών ασφαλείας Dynamo και μέχρι σήμερα οι φίλαθλοι κρατάνε αυτές τις ταυτότητες, παρότι πολλά έχουν αλλάξει στον τόπο τους. Στην Γιουγκοσλαβία το 1990 η βία ανάμεσα στους φιλάθλους του Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου και της Dynamo Ζάγκρεμπ, Σερβίας και Κροατίας αντίστοιχα, ήταν ένας από τους λόγους που πυροδότησαν τον εμφύλιο πόλεμο των επόμενων χρόνων.Στίφη φανατικών οπαδών  μεταβλήθηκαν σε ένοπλες συμμορίες στις αιματηρές συγκρούσεις για εθνική κάθαρση.

Το 1958 η Αλγερία κατά τη διάρκεια του αντιαποικιακού πολέμου επί  γαλλικής αποικιοκρατίας δημιούργησε την Εθνική της ποδοσφαίρου. Σε μια μυστική επιχείρηση τον Απρίλη εννέα παίκτες αλγερινής καταγωγής που παίζανε σε γαλλικές ομάδες πρώτης κατηγορίας (δύο από αυτούς παίζανε και στην εθνική Γαλλίας) δραπέτευσαν από το γαλλικό έδαφος για να συμπεριληφθούν στην Εθνική Αλγερίας. Παρά την άρνηση της FIFA να την αναγνωρίσει, η νεοφερμένη Εθνική Αλγερίας έπαιξε 80 διεθνή παιχνίδια μέχρι το τέλος του πόλεμος. Οι παίκτες της ήταν ήρωες, όχι μόνο για τους αλγερινούς αλλά για όλο τον κόσμο που απελευθερώνονταν από την αποικιοκρατία. Ο Χο Τσι Μινχ τους συνάντησε στο Βιετνάμ και ο Τσου Εν Λάι στην Κίνα. Έγιναν ένα διαρκές σύμβολο της δύναμης του αθλητισμού να αντιστέκεται ενάντια στην πολιτική αδικία. Μέχρι και σήμερα νεαροί γάλλοι ποδοσφαιριστές με διπλή ιθαγένεια, και αλγερινή, προβληματίζονται σε ποια Εθνική να συμμετάσχουν παρότι μία από αυτές είναι μία από τις πιο ισχυρές παγκοσμίως. Κι όμως η Αλγερία είναι πιο κοντά στην καρδιά τους.

Σημαντικό ρόλο για το παλαιστινιακό ποδόσφαιρο έχει παίξει ο Jibril Rasoub: μαχητικό στέλεχος της Αλ Φατάχ, συμμέτοχος σε πολλές από τις μεγάλες επιχειρήσεις της, καταδικασμένος σε ισόβια από το Ισραήλ, φυλακισμένος για 15 χρόνια, στενός φίλος του Αραφάτ, δυναμικός στο εσωτερικό συμφιλιωτικός στο εξωτερικό, τέλειος γνώστης της εβραϊκής και της αγγλικής γλώσσας, ίδρυσε την Παλαιστινιακή Ένωση Ποδοσφαίρου. Επέτυχε τη συμμετοχή της στους Ολυμπιακούς το 1996. Έκανε την Παλαιστίνη μέλος της FIFAτο 1998. Βοηθήθηκε πολύ από την Ειδική Επιτροπή της FIFA την Παλαιστίνη, μετά τις καταγγελίες για τη στάση του Ισραήλ, που επικεφαλής είχε τον Mosima GabrielTokyoSexwale, φίλο του Μαντέλα, παλιό ηγετικό στέλεχος του Εθνικού Αφρικανικού Κογκρέσου.

Στα προκριματικά για το Παγκόσμιο Κύπελλο 2018 η Παλαιστίνη ήρθε τρίτη στον όμιλό της, μετά τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, πριν τη Μαλαισία και το Ανατολικό Τιμόρ. Στην αξιολόγηση της FIFA ανέβηκε κατά 30 θέσεις, από την 140η στην 110η.

Το παλαιστινιακό ποδόσφαιρο έχει υποφέρει πολύ από τα εγκλήματα της κατοχής, αλλά έχει την δύναμη να δημιουργεί αυτό προσδοκούν όλοι μετά την κατοχή. Είναι μια εθνική ομάδα που αντιπροσωπεύει ένα κράτος που δεν υπάρχει. Δεν έχει αεροδρόμιο, δεν ελέγχει την ελεύθερη διακίνηση των ποδοσφαιριστών του, δεν είναι ποτέ βέβαιο πού θα γίνει το παιχνίδι, ποιοί παίκτες θα έχουν την ελευθερία να συμμετάσχουν και ποιοί όχι. Την ίδια όμως στιγμή είναι μια ομάδα που συμμετέχει στις περιφερειακές και παγκόσμιες διοργανώσεις, πετυχαίνει όλο και μεγαλύτερα αποτελέσματα, εμφανίζει τον εαυτό της και τον λαό της ως μιας εθνική οντότητα που υπάρχει στην διεθνή σκηνή.

Ο δρόμος για το τέλος της ισραηλινής κατοχής είναι μακρύς και αβέβαιος. Είμαστε κατεχόμενοι εδώ και 50 χρόνια  και δεν είμαι πεισμένος ότι δεν θα χρειαστούν άλλα πενήντα. Αλλά η κατοχή θα λήξει. Και μέχρι εκείνη την ημέρα συμβουλεύω τον οποιοδήποτε θέλει να γνωρίζει πως πάνε τα πράγματα στην περιοχή μας να παρακολουθεί το παλαιστινιακό ποδόσφαιρο. Το ποδόσφαιρό χρησιμοποιώντας τη δύναμη του παιχνιδιού σέρνει το βαγόνι, αργά, έξω από την λάσπη.

Απόσπασμα άρθρου του παλαιστίνιου λογοτέχνη που ζει στο Λονδίνο AssafGavron, δημοσιευμένου στο TheTimesLiterarySupplement, 31 Μαΐου 2017.

Μετάφραση Μ.Λ.

Διαβάστε περισσότερα...

Τα χειρότερα έρχονται... και στο ποδόσφαιρο

Τα χειρότερα έρχονται... και στο ποδόσφαιρο

Στο Βόλο δεν είδαμε παρά μόνο την Α΄ πράξη του δράματος που θα παιχτεί στα ελληνικά γήπεδα από τον Αύγουστο.

Tου Νίκου Μάλλιαρη, πρώην μέλος του Τομέα Αθλητισμού του ΣΥΡΙΖΑ, Παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, πρώην γενικός γραμματέας του ΠΣΑΠ, μέλος του F.C Barcelona.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, καθ' οδών προς την εξουσία, υποσχέθηκε πάταξη των φαινομένων που αλλοιώνουν την ουσία του αθλητισμού.

Της αναξιοκρατίας.

Της φαυλότητας.

Της διαφθοράς.

Της βίας.

Της νοθείας.

Της ιδιωτικοποίησης ιδεών και αξιών.

Τι από όλα αυτά πέτυχε σε 28 μήνες η κυβέρνηση Τσίπρα; Απολύτως τίποτα. Ορθότερα. Πέτυχε όσα είδαμε να διαδραματίζονται στον τελικό του ποδοσφαιρικού κυπέλλου που διεξήχθη στο Βόλο. Μάχες σώμα με σώμα, δεκάδες τραυματίες, ολική καταστροφή του Πανθεσσαλικού Σταδίου, αμφισβήτηση του τελικού αποτελέσματος. 

Οι λόγοι της απαξίωσης ήταν δύο. Ή ο αθλητισμός παραδόθηκε στα χέρια ατόμων  άσχετων με το αντικείμενο, ή στα χέρια έξυπνων ανθρώπων αλλά με σκοτεινές και πονηρές σκέψεις. Ότι  το ποδόσφαιρο χρησιμοποιήθηκε τους τελευταίους μήνες για να υπηρετηθούν προσωπικά συμφέροντα και να αποκτήσει το κόμμα «πλούσιους» πολιτικούς φίλους και πρόσβαση σε ιδιωτικά ΜΜΕ, είναι ηλίου φαεινότερο.

Ηταν ο δεύτερος αποτυχημένος τελικός κυπέλλου επί ημερών ΣΥΡΙΖΑ. Για τον περυσινό, που διεξήχθη κεκλεισμένων των θυρών, κατά τον τότε υφυπουργό Αθλητισμού έφταιγε η αμαρτωλή διοίκηση της ΕΠΟ. Για τον φετινό τελικό, δυστυχώς δεν υπάρχει δράκος να του φορτωθούν οι ευθύνες. Αντίπαλοι στο Βόλο ήταν οι πολιτικοί φίλοι της Κυβέρνησης. Οι συνομιλητές και συνοδοιπόροι της στην υπόθεση της εξυγίανσης του αθλήματος. Και στην ηγεσία της ΕΠΟ αλλά και της διαιτησίας, βρίσκονταν τα δικά της διορισμένα παιδιά. 

Το μόνο μήνυμα που μπορεί να αντληθεί από τα αιματηρά γεγονότα του Βόλου, είναι ότι τα χειρότερα έπονται. Η καχυποψία κυριαρχεί πλέον από άκρον εις άκρον. Οι πάντες συζητούν ανοιχτά και φωναχτά, ότι η διαφθορά στο ποδόσφαιρο είναι σαν τη λερναία ύδρα. Ένα κεφάλι κόβεις, δύο ξεφυτρώνουν και μάλιστα εκεί από όπου δεν το περιμένεις. Εν ολίγοις η διαφθορά συνεχίζει την επίθεση, με  την ανοχή, τις ευλογίες ή την απερισκεψία της Κυβέρνησης. Οι «παράγκες», όπως ακούγεται και μαρτυρούν τα γεγονότα, από μία έγιναν τουλάχιστον δύο, οι διαιτητές συνεχίζουν με εντατικούς ρυθμούς να διαμορφώνουν αποτελέσματα και οι «τζογαδόροι» να έχουν πλειοψηφία στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο.

Αν οι αθλητικοί εξπέρ του ΣΥΡΙΖΑ, πιστεύουν, ότι οι λεγόμενοι «βλαχοπρόεδροι» που εκλέγουν την εκάστοτε διοίκηση της ΕΠΟ, ξύπνησαν ένα πρωί κι αποφάσισαν να εξομολογηθούν τις αμαρτίες τους ακολουθώντας έντιμο  και αναμάρτητο βίο για όσο κυβερνάει τον τόπο η αριστερά, είναι μακράν νυχτωμένοι. Η διαφορά του χτες με το σήμερα, είναι ότι στην προ ΣΥΡΙΖΑ εποχή η  «παράγκα» είχε απέναντί της την εκάστοτε αθλητική ηγεσία. Τώρα, αν μη τι άλλο, την αισθάνεται στο πλευρό της. Χωρίς τον έλεγχο της ΕΠΟ, καμία «παράγκα» δεν μπορεί να λειτουργήσει. Και η ΕΠΟ από τον περασμένο Οκτώβριο ελέγχεται από την Κυβέρνηση και τους οικονομικούς της φίλους. 

Μέχρι πριν ένα χρόνο, όταν  στέλνονταν από την UEFA ένας – δύο – πέντε φάκελοι με αγώνες υψηλού στοιχηματισμού, γίνονταν το έλα να δεις. Ο υφυπουργός Αθλητισμού κατακεραύνονε τους παραβάτες, τα κανάλια έπαιζαν το θέμα από το πρωί έως τα μεσάνυχτα και τα «λαγωνικά» του Τύπου χρέωναν ευθύνες σε υπεύθυνους και ανεύθυνους. Την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, όπου τα πρωταθλήματα διοργανώνονται υπό την ευθύνη της διορισμένης με κυβερνητική εισήγηση διοίκησης της ΕΠΟ, έχουν αποσταλεί από την UEFA εξήντα [60]φάκελοι ύποπτων αγώνων μόνο από το πρωτάθλημα της Β΄ εθνικής. Ουδείς πληροφορήθηκε το περιεχόμενό τους, ούτε πόσα χρήματα κερδήθηκαν από τους αετονύχηδες και φυσικά δεν μάθαμε αν υπάρχει έστω μία ομάδα που δεν εμπλέκεται σε αυτού του είδους τα παιχνίδια. Οι αρμόδιοι για την πάταξη της διαφθοράς στο ποδόσφαιρο, πετάνε τους φακέλους κάτω από το χαλί, φοβούμενοι ότι με την δημοσίευσή τους θα καταρρεύσει η πολιτική Κοντονή στο ποδόσφαιρο και κυρίως θα συκοφαντηθούν οι αξιότιμοι φίλοι τους με τους οποίους συνευρίσκονται πλέον ανοιχτά και στις εξέδρες των γηπέδων.  

Θέλει αρετή και τόλμη η ανεξαρτησία του ποδοσφαίρου που θα έλεγε κι ο ποιητής. Και γνώση και εντιμότητα και ανιδιοτέλεια και  στόχο και όραμα και καθαρά χέρια. Το ποδόσφαιρο παγκοσμίως είναι μία ανθούσα βιομηχανία με ετήσιο τζίρο 250 δισ. δολάρια. Στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης συνεχίζεται ακάθεκτα η απαξίωσή του. Ο νυν υφυπουργός Αθλητισμού, όπως διέρρευσε στον Τύπο, με αφορμή τα γεγονότα του Βόλου σχεδιάζει  να απαγορεύσει δια νόμου τις μετακινήσεις οπαδών. Εν ολίγοις σχεδιάζει  να διεξάγονται οι τελικοί κυπέλλου Ελλάδας κεκλεισμένων των θυρών. Εκτός αν αποφασίσει να πηγαίνουν σε αυτόν, με κλήρωση, οι οπαδοί της μίας εκ των δύο ομάδων.

Σοβαρευτείτε κύριοι. Αντιμετωπίστε (αν μπορείτε) το ποδόσφαιρο με τη δέουσα υπευθυνότητα και αναλάβετε δημόσια την ευθύνη για όσα θλιβερά συνέβησαν στο Βόλο αλλά και για τη σημερινή κατάντια του αθλήματος.

Παρεμπιπτόντως, αν τα όσα διαδραματίστηκαν στο Βόλο και το γενικότερο αλαλούμ που προηγήθηκε του τελικού με την  έκδοση των αναρίθμητων εισιτηρίων, είχαν στόχο να δικαιολογήσουν άλλη μία θητεία διορισμένης διοίκησης στην ΕΠΟ, η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. 

Χαιρετίσματα στην εξουσία, με ένα επίκαιρο στίχο των Τσακνή – αδελφών Κατσιμίχα. 

«Μένω μονάχος στο παρόν μου

να σώσω οτιδήποτε αν σώζεται

κι ας έχω τις συνέπειες του νόμου

συνένοχο στο φόνο δεν θα μ΄ έχετε».

Διαβάστε περισσότερα...

Πινέλα, κάγκελα και «στρογγυλή Θεά»!

Τι σχέση μπορεί να έχει το ποδόσφαιρο με τη ζωγραφική, τον Θεό και τη φυλακή; Και πως μπορούν όλα αυτά να συναντηθούν, να ενωθούν και να συμπορευτούν; Ο δρόμος είναι η αγάπη, η συγχώρεση, η αποδοχή και η ελεύθερη έκφραση... συναισθήματα που μοιράστηκαν στις φυλακές Κορυδαλλού κατά την έκθεση ζωγραφικής της Προοδευτικής Νεολαίας με θέμα το ποδόσφαιρο, στο περιθώριο των εκδηλώσεων για τα 90 χρόνια του συλλόγου, κρατούμενοι, ζωγράφοι, παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές, κληρικοί και κοινωνιολόγοι. Απόδραση από την πραγματικότητα το ποδόσφαιρο, απόδραση και η ζωγραφική όπως και κάθε μορφή τέχνης, απόδραση και η μύχια σκέψη των έγκλειστων.  «Μπορεί το σώμα να είναι μέσα σε μία φυλακή, αλλά το πνεύμα δεν φυλακίζεται με τίποτα,» επισήμανε ο δάσκαλος ζωγραφικής στο Εικαστικό Εργαστήρι του Καταστήματος Κράτησης Κορυδαλλού, Νίκος Σημάκος. Οι κρατούμενοι απόλαυσαν τους πίνακες μεγάλων καλλιτεχνών και συνομίλησαν για περισσότερο από μία ώρα με το μέλος του Συνδέσμου Παλαίμαχων της Προοδευτικής και διοργανωτή της έκθεσης Νίκο Μάλλιαρη, τον επιφανή Έλληνα ζωγράφο Πέτρο Ζουμπουλάκη, τον μεγαλύτερο Έλληνα ποδοσφαιριστή Τάκη Λουκανίδη, αλλά και τους παλαίμαχους της Προοδευτικής Χρήστο Ξανθόπουλο και Γιάννη Φουράκη, τον πατέρα Ιωάννη της Μητρόπολης Νικαίας, καθώς και με τον ίδιο τον διευθυντή των φυλακών Κορυδαλλού Χριστόφορο Γιαννακόπουλο. Μια παρέα, όλοι μαζί, με κοινό παρονομαστή την αγάπη για τη στρογγυλή Θεά, την μπάλα! 


Παίρνοντας πρώτος το λόγο, ο Νίκος Μάλλιαρης είπε απευθυνόμενος προς τους κρατούμενους: «Πριν ένα μήνα ήρθαμε εδώ οι Παλαίμαχοι της Προοδευτικής και παίξαμε μπάλα μαζί σας, φάγαμε και 9 γκολ!» «Έχουμε δυνατή έδρα» έλαβε απάντηση από τους παρευρισκόμενους  και όλοι γέλασαν. Ο Νίκος Μάλλιαρης συνέχισε: «Σήμερα ακολούθησε η έκθεση ζωγραφικής με θέμα το ποδόσφαιρο. Το ποδόσφαιρο έχει μεγάλη δύναμη, όχι μόνο στον αθλητικό κόσμο, αλλά και μέσω μεγάλων καλλιτεχνών που είναι ποδοσφαιρόφιλοι... Σημασία έχει να εκφραζόμαστε, είτε μέσα από τον αθλητισμό, είτε μέσα από τη ζωγραφική, είτε μέσα από το λόγο. Χωρίς ντροπή, όπως μπορεί και ξέρει καθένας από εμάς. Γι' αυτό είμαστε σήμερα εδώ και αυτό περιμένουμε από εσάς, να εκφραστείτε χωρίς ντροπή και όπως νιώθει ο καθένας».


Οι κρατούμενοι έθεσαν πολλές ερωτήσεις, σχετικά με τις διαφορετικές τεχνοτροπίες των εκθεμάτων, την ιστορία της ομάδας της Προοδευτικής, το έμβλημά της (Φοίνικας), αλλά και για το δυσάρεστο φαινόμενο της βίας στα γήπεδα που έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις στην εποχή μας. Κατέθεσαν, όμως και προσωπικά βιώματα και ιστορίες με επίκεντρο το ποδόσφαιρο: «Θυμάμαι παλιά υπήρχαν κάποιες σοκοφρέτες που είχαν χαρτάκια με ποδοσφαιριστές ομάδων. Το πιο σπάνιο χαρτάκι ήταν της Προοδευτικής και μια φορά που μου είχε πέσει ένα 20αρικο στο χέρι, είχα αγοράσει ένα κουτί σοκοφρέτες μπας και βρω το χαρτάκι της Προοδευτικής. Τελικά, το βρήκα μέσα στο κουτί και συμπλήρωσα το άλμπουμ. Πάντοτε ήσασταν μια σπάνια ομάδα και μία πολύ αγαπητή ομάδα, να το ξέρετε» κατέθεσε ο Νίκος Σημάκος.


Η κοινωνιολόγος του Καταστήματος Κράτησης Κορυδαλλού Γιολάντα Κωνσταντινίδου εξήγησε στο ΑΠΕ - ΜΠΕ για τη σημασία που έχει η συγκεκριμένη έκθεση ζωγραφικής μέσα στις φυλακές:  «Οι κρατούμενοι έχουν μια ιδιαίτερη αγάπη για το ποδόσφαιρο. Συχνά φιλοξενούμε ομάδες που παίζουν μαζί τους. Έχουν πολύ μεγάλη αγωνία ως προς το πώς μπορεί να συνδεθεί η μία τέχνη με την άλλη. Είναι κάτι πολύ διαφορετικό αυτή η έκθεση ζωγραφικής για τα 90 χρόνια της Προοδευτικής Νεολαίας. Το περίμεναν με πολύ μεγάλη χαρά.»


Εδώ και 20 μήνες, στις φυλακές Κορυδαλλού λειτουργεί το Εικαστικό Εργαστήρι, μία δράση της Λέσχης Ανάγνωσης. Μαθαίνουν να ζωγραφίζουν δηλαδή οι ίδιοι οι κρατούμενοι. «Ο δάσκαλός μας είναι ζωγράφος κρατούμενος, αυτοδίδακτος, αν και έξω είχε ήδη εκθέσεις έργων. Είμαστε μία ομάδα 15 ατόμων, έχουμε εκθέσει δύο φορές μέχρι τώρα έργα με μεγάλη επιτυχία,» επισήμανε η κ. Κωνσταντινίδου και ανέλυσε τι προσφέρει η ζωγραφική σε ανθρώπους που είναι έγκλειστοι: «Υπάρχουν κοινωνικές δεξιότητες και εργαλεία που κανένας από αυτούς δεν ήξερε ότι τα έχει. Kαι δεν τα απέκτησε μέσα από τη συμμετοχή τώρα. Τα είχε, απλά δεν τα είχε κάνει οικεία. Η ισορροπία είναι πολύ μεγαλύτερη, υπάρχουν θέματα που μπορούν να συζητήσουν με τους οικείους τους, είτε στο τηλέφωνο, είτε στο επισκεπτήριο, και υπάρχει δημιουργικός χρόνος που έχει να κάνει με το ψυχοφθόρο του εγκλεισμού τους. Είναι πολύ θετικό και φαίνεται  στη συμβίωσή τους εδώ μέσα».


Ο ζωγράφος Πέτρος Ζουμπουλάκης μίλησε για το πώς αποφάσισε να ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο στα έργα του: «Τα εκτιθέμενα έργα είναι της δεκαετίας του 70 που σημαίνει ότι είχαμε δικτατορία στην Ελλάδα. Βέβαια, το ποδόσφαιρο τότε ήταν ένα είδος οπίου του λαού. Δεν ήταν μόνο η θρησκεία (κατά τον Μαρξ), ήταν και το ποδόσφαιρο. Τότε, η δικτατορία χρησιμοποιούσε το ποδόσφαιρο σαν το «μακρύ χέρι» για να επιβάλλει την ηρεμία, την ησυχία και να αντιπερισπάσει τις μάζες από το πολιτικό πρόβλημα. Αυτό σατίρισα εγώ, γιατί τα έργα μου σατιρίζουν το ποδόσφαιρο, δεν το υμνούν».


Όσο για την απόφασή του να εκθέσει έργα του στις φυλακές Κορυδαλλού, ο Πέτρος Ζουμπουλάκης αποκάλυψε: «Όταν το είπα στο φιλικό, οικογενειακό και συναδελφικό περιβάλλον, εξεπλάγησαν ακούγοντας πως θα εκτεθούν έργα στις φυλακές. Όταν πέρασε η πρώτη έκπληξη, το υποδέχτηκαν με πολύ μεγάλη χαρά. Εξεδήλωσαν μάλιστα αρκετοί συνάδελφοί μου την πρόθεση να εκθέσουν κι εκείνοι εδώ. Αυτό με παρακίνησε πως η πολιτιστική δραστηριότητα που αναπτύσσεται μέσα στις φυλακές είναι πάρα πολύ σημαντική. Αξίζει τον κόπο να γίνονται συχνότερα τέτοιες ωσμώσεις, αμφίδρομη σχέση και της κοινωνίας με τους κρατούμενους και των κρατούμενων με την κοινωνία».

«Ποδόσφαιρο και εκκλησία μαζί;» ήταν η ερώτηση προς το νεαρό πατέρα Ιωάννη από τη Μητρόπολη Νικαίας. «Δυστυχώς στις μέρες μας ο κόσμος νομίζει ότι η εκκλησία είναι κάτι το διαφορετικό, ξέχωρο κομμάτι της ζωής του. Μπορώ δηλαδή να πηγαίνω να παίζω μπάλα, μπορώ να πηγαίνω κινηματογράφο, μπορώ να πηγαίνω κι εκκλησία. Η εκκλησία έρχεται, όμως να πει ότι βρίσκεται εδώ και έρχεται να τα αγκαλιάσει όλα. Ο Θεός είναι παντού: ο Θεός είναι στην μπάλα, στο σπίτι μας, στην εκκλησία, στο σούπερ μάρκετ. Τα σκεπάζει όλα. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι υπάρχει αθλητισμός χωρίς να υπάρχει Θεός».


Εκπροσωπώντας την Εκκλησία, ο πατήρ Ιωάννης ήταν εκεί, στην έκθεση ζωγραφικής με θέμα το ποδόσφαιρο, μέσα στις φυλακές. Γιατί; «Στη ζωή μας εμείς οι άνθρωποι έχουμε περιθωριοποιήσει κάποιους άλλους ανθρώπους, για κάποιους λόγους τους έχουμε θέσει εκτός κοινωνίας. Μια ομάδα τέτοιων ανθρώπων είναι οι φυλακισμένοι, οι οποίοι από λάθος, κάποιες φορές και άθελά τους βρίσκονται μέσα στη φυλακή και εκτίουν κάποια ποινή. Η Προοδευτική, με την πρωτοβουλία της αυτή, δείχνει ότι κι αυτοί είναι άνθρωποι της κοινωνίας μας. Όλοι μαζί είμαστε... άλλοι άνθρωποι κάνουν λάθη, άλλοι δεν κάνουν λάθη ή δεν έχουν κάνει μέχρι τώρα κι άλλοι κάνουν περισσότερα λάθη. Κάποιοι βρίσκονται εδώ για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, θα βγουν κάποια στιγμή έξω, άρα αυτό σημαίνει πως η κοινωνία τους συγχωρεί. Η πρωτοβουλία αυτή δείχνει ότι είμαστε όλοι ένα, υπάρχει μία ενότητα, δείχνει αγάπη προς το συνάνθρωπο».


Το Εικαστικό Εργαστήρι δεν είναι η μόνο καλλιτεχνική δράση που αναπτύσσεται μέσα στις φυλακές Κορυδαλλού. Υπάρχει το Θεατρικό Εργαστήρι σε συνεργασία με το Εθνικό Θέατρο και τη συνδρομή του σκηνοθέτη Στρατή Πανούριου. Συμμετέχουν 18 έγκλειστοι  που ετοιμάζουν την παράσταση για τον Ιούνιο "Τρικυμία" του Σαίξπηρ, το Μουσικό Εργαστήρι σε συνεργασία με τη Μουσική Εθνική Λυρική Σκηνή με μουσικοθεραπεύτριες και μουσικολόγους να διδάσκουν κάθε Τετάρτη μία ομάδα 20 ατόμων. Την Τετάρτη, 22 Μαρτίου έχει προγραμματιστεί και η πρώτη συναυλία φυλακισμένων. Υπάρχει η ομάδα της Λέσχης Ανάγνωσης, όπου διαβάζουν βιβλία και κατά καιρούς την έχουν επισκεφθεί καταξιωμένοι συγγραφείς, αλλά και η Ομάδα Κινηματογράφου την οποία έχουν επισκεφθεί πολλοί γνωστοί σκηνοθέτες και ηθοποιοί, όπως ο Παντελής Βούλγαρης, ο οποίος έκανε δέκα μαθήματα σεναρίου. 

Η ευχή του μεγαλύτερου ίσως Έλληνα ποδοσφαιριστή στην Ιστορία, Τάκη Λουκανίδη ήταν ο καλύτερος επίλογος για αυτή τη συνάντηση ανθρώπων με διαφορετικό background: «Είμαι υπέρ του ποδοσφαίρου πάντα. Καλό θα ήταν και οι άνθρωποι που διοικούν τις ομάδες να είναι πιο ανθρώπινοι, πιο σωστοί. Το ίδιο και οι φίλαθλοι...» Στο τέλος, έπεσε στο... τραπέζι και η πρόταση του ζωγράφου Πέτρου Ζουμπουλάκη για μία κοινή έκθεση καλλιτεχνών και κρατουμένων με θέμα το ποδόσφαιρο.

Πηγή : 

 

Διαβάστε περισσότερα...

90 Χρόνια Προοδευτική - Εκθεση ζωγραφικής

Στα πλαίσια των εορταστικών εκδηλώσεων για το 90 χρόνια της ποδοσφαιρικής Προοδευτικής Νεολαίας, θα πραγματοποιηθεί έκθεση ζωγραφικής.

Κύριο χαρακτηριστικό της έκθεσης είναι έργα εμπνευσμένα από το ποδόσφαιρο. Τα εγκαίνια θα γίνουν στις 20 Φεβρουαρίου στις 7.30μμ στην αίθουσα «Κ» του Πνευματικού Κέντρου «Μελίνα Μερκούρη» του Δήμου Κορυδαλλού (Γρ. Λαμπράκη και Καρυταίνης 4) και θα διαρκέσει έως και τις 24 Φεβρουαρίου.

Διαβάστε περισσότερα...

Για την ΑΕΚ

Του Νότη Μαυρουδή

(8/1/2017 στο HiltonHotel)

Από την εποχή τής προχωρημένης μεταπολίτευσης (περίπου τη δεκαετία προς τα τέλη του ‘90) άρχισα να μπερδεύομαι σχετικά με το ποδόσφαιρο και τους «κανόνες» που το διέπουν, από τον νοσηρό παραγοντισμό που συγκεντρωνόταν στα ΔΣ των ομάδων, στις επιτροπές διαιτησίας, καθώς και στις περίεργες συμπεριφορές των θεσμών που διοικούσαν τις Ομοσπονδίες… Άρχισα να βλέπω το ποδοσφαιρικό τοπίο ως θολό, γκρίζο και ταραχώδες. Πράγματι, ο επαγγελματικός ανταγωνισμός, από «ευγενής» εξελίχθηκε σε λυσσαλέο, μερικές δε φορές έφθανε να γίνει έως και εχθρικός!

Διαβάστε περισσότερα...

Εκδήλωση ΙΔΕΑΔ : Το Σύνταγμα στη μέγγενη του ποδοσφαιρικού μνημονίου

ΤΟ ΙΔΕΑΔ

Με αφορμή την αίτηση του Προέδρου του ΙΔΕΑΔ κ. Ανδρέα Μαλάτου για διορισμό προσωρινής διοίκησης στην ΕΠΟ και με την ευγενική συμπαράσταση του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών

ΣΑΣ ΚΑΛΕΙ

Στην εκδήλωση νομικού και αθλητικοπολιτικού προβληματισμού με θέμα:

ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΣΤΗ ΜΕΓΓΕΝΗ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ

Διαβάστε περισσότερα...

Όλα βαίνουν καλώς εναντίον του ποδοσφαίρου. Γιατί η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ δεν διαφέρει από τις πολιτικές που εφάρμοσαν επί δεκαετίας ΝΔ και ΠΑΣΟΚ

Νίκος Μάλλιαρης

Πρώην Γ.Γ του Π.Σ.Α.Π

Την πρόθεσή του να βάλει τάξη στα κακώς κείμενα του ποδοσφαίρου, επανέλαβε ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας.  στην τελευταία σύσκεψη των αρμοδίων Υπουργών και υπηρεσιακών παραγοντων.Τα ιδία δήλωσε ,στην συνάντηση του με τους διεθνείς ποδοσφαιριστές του 2004. Του εύχομαι από καρδιάς, καλή επιτυχία. Δεν αμφιβάλλω για τις προθέσεις του. Με προβληματίζουν όμως οι δυνατότητες και οι επιλογές του.

Διαβάστε περισσότερα...

Πώς και γιατί ο Κοντονής παίζει μπάλα με τους «επενδυτές» της Β΄ Εθνικής. Οι τρεις λόγοι που το πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής ξεκίνησε τον Νοέμβριο

Του Νίκου Μάλλιαρη

Με καθυστέρηση εβδομήντα ημερών ξεκίνησε το πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής κατηγορίας.  Πορκουά -  που λένε και οι Γάλλοι. Ποιοι λόγοι ανέβαλαν επί μακρόν τη σέντρα σε ένα πρωτάθλημα στο οποίο εκπροσωπούνται δεκαέξι ελληνικές μεγαλουπόλεις; Η απάντηση είναι για πρωτοετείς στο σχολείο που λέγεται ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο.

Διαβάστε περισσότερα...

… Ο γιαλός δεν είναι στραβός. Απλώς στραβά αρμενίζουμε

Νίκος Μάλλιαρης,

πρώην μέλος του αθλητικού τομέα του Σύριζα

ιδρυτικό μέλος του ΠΣΑΠ

Ο Σταυρος Κοντονης ,σε αρθρο του που δημοσιευθηκε στην εφημεριδα ΑΥΓΗ ,εγραφε πριν λιγες μερες:

“Έχω κατά νου την «απαίτηση» κομματικών κύκλων να νομοθετήσουμε υποχρεωτικό εκλογικό σύστημα στις αθλητικές ομοσπονδίες και τ’ αθλητικά σωματεία, κάτι που είναι αντισυνταγματικό και παράνομο".

Διαβάστε περισσότερα...
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Σολωμού 13, Εξάρχεια, 2ος όροφος (5μμ - 10μμ)

info@sxedio-b.gr

2108224344