Η κατά «Φραγκενστάιν Τζούνιορ» Ψήφος αυτών των Εκλογών. Του Γιάννη Περάκη

Η κατά «Φραγκενστάιν Τζούνιορ» Ψήφος αυτών των Εκλογών

Το φόντο αυτών των εκλογών δείχνει να είναι μαυρόασπρο. Εμείς οι αριστεροί σήμερα μάλλον περνάμε φάση πολιτικής «παράκρουσης». Η Ν.Δ. έχει ξεσαλώσει. Κάνουν ότι περνάει απο το χέρι τους να «τρομάξουν» τους ψηφοφόρους. Βέβαια για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι το «βούτυρο στο ψωμί τους». Η εξήγηση είναι το μάντρωμα του κόσμου στον δικομματισμό.

Παροχές απο τους μεν και απο τους δε. Στους σχηματισμούς της αριστεράς, οι φραστικές «επιθέσεις» συνοδευόμενη με ιδεολογική συνέπεια, πάνε καλά. Εμείς τους κοιτάμε και δεν μιλάμε. Θυμίζουμε τον Γ. Ζουγανέλη κάποτε σε μια παράσταση στο Αχ Μαρία, που βγαίνει στην σκηνή και κάθεται δίπλα στο μικρόφωνο. Κάθεται αμίλητος για αρκετή ώρα ενώ μας κοιτάει κατάματα. Εμείς οι θεατές τον κοιτάμε, ο χρόνος τρέχει και αρχίζουμε να απορούμε. Ξαφνικά σαν να ξυπνάει απο λήθαργο,  λέει, αγαπητοί μου αυτή είναι η πολιτική μου άποψη. Αυτά κάπου στο 1984-1985. Σήμερα εμείς κάνουμε το ίδιο «λέγοντας», αυτή είναι η εκλογική μου προτίμηση.

Τα μαλλιά μας έχουν ασπρίσει (σε όσους απο εμάς έχουν απομείνει μαλλιά), αποκτήσαμε παιδιά εγγόνια, σκυλιά και γατιά. Πολλοί απο εμάς επίσης έχουμε «παραξενέψει» λόγω ηλικίας. Αλλά αρκετά «μ’εμάς» για την ώρα.

Αλήθεια τα παιδιά μας τι λένε; Τα παιδιά μας που μεγαλώνουν στην εποχή των μνημονίων τι άποψη έχουν, για την πολιτική, την αποχή απο τις εκλογές, λέξη που ακούμε συχνά-πυκνά τελευταία.

Ο πρόεδρος του Ινστιτούτου Εκπαδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ), μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ τονίζει: Με τα σημερινά δεδομένα όμως, των πληθώρα των τεχνολογιών και των μέσων που έχει ένας νέος στη διάθεσή του, είναι αστείο να πει κανείς πως οι νέοι δεν είναι πληροφορημένοι» επισημαίνει Αλλά πολιτικοποιημένοι; «Σαφέστατα και είναι πολιτικοποιημένοι. Έτσι όμως όπως είναι πολιτικοποιημένη η σημερινή νεολαία. Δεν είναι η γενιά του Πολυτεχνείου, είναι διαφορετικά τα πράγματα. Είναι πολιτικοποιημένοι με άλλους όρους» απαντά ο ίδιος.

Απο την άλλη, τις τάσεις και προθέσεις των δεκαεπτάχρονων ψηφοφόρων κατέγραψε δειγματοληπτική έρευνα που υλοποιήθηκε στο πλαίσιο του μαθήματος «Διδακτική της Πολιτικής Παιδείας» του τμήματος Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Η έρευνα έγινε τον Απρίλιο 2019 σε 14 Λύκεια της Θεσσαλονίκης και συγκεντρώθηκαν 500 ερωτηματολόγια από μαθητές και μαθήτριες της Β' Λυκείου.

Ως «πρώτη φορά» η άσκηση του εκλογικού δικαιώματος φαίνεται να συγκινεί τους μαθητές καθώς ποσοστό 72,8% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι προτίθεται να ψηφίσει, 10,4% ότι επιλέγει άκυρο/λευκό, 13,3% ότι θα απέχει και 3,5% δεν απαντά. Ποσοστό 40% των μαθητών και μαθητριών δηλώνει ότι ενδιαφέρεται (πολύ και αρκετά) για την πολιτική, ποσοστό 46,5% λίγο και 12,5% καθόλου. Από το σύνολο των μαθητών που δήλωσαν ότι θα ψηφίσουν ποσοστό 16% δεν αιτιολογεί την απόφαση του. Από τους υπόλοιπους (πολλαπλή επιλογή) ποσοστό 50% απαντά ότι «έχει ευθύνη», 43,2% δηλώνει πως εκτιμά την εμπειρία συμμετοχής, 26,5% αναφέρεται στην ιδιότητα του πολίτη 28,8% αναφέρεται στη συλλογική ευθύνη και το 18,7% προβάλλει την «συμβολή στο μέλλον».  Ο δείκτης πολιτικής γνώσης δείχνει ότι ποσοστό 51,7% των μαθητών και μαθητριών είναι επαρκώς ενημερωμένο ενώ 13,3% δεν είναι.

Πώς βλέπουν, όμως, οι 17άηρες την Ευρώπη; Οι μαθητές και οι μαθήτριες απαντούν ότι εμπιστεύονται την ΕΕ σε ποσοστό 38%, εκτιμούν ότι δεν υπάρχει κοινή ευρωπαϊκή πολιτική σε ποσοστό 62%, πιστεύουν ότι το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο πρέπει να έχει μεγαλύτερη δύναμη σε ποσοστό 48% και ότι οι Ευρωπαίοι πολίτες πρέπει να έχουν μεγαλύτερη ανάμειξη στις αποφάσεις σε ποσοστό 86%. Αισθάνονται, περαιτέρω, ότι δεν είναι πληροφορημένοι για τους θεσμούς και τις πολιτικές σε ποσοστό 55% και εκτιμούν ότι δεν μετρούν στην Ευρωπαϊκή Ένωση η γνώμη της Ελλάδας σε ποσοστό 43,5% και η προσωπική τους γνώμη σε ποσοστό 53,5%.  Ειδικά για τους 17άρηδες, δηλαδή για τους νέους που γεννήθηκαν το διάστημα 2001-2002, η εκτίμηση πως το δικαίωμα του εκλέγειν θα μπορούσαν να ασκήσουν δυνητικά 205.750 άτομα, από τα οποία τα 106.300 είναι αγόρια και τα 99.450 κορίτσια. Θα τρέξουν όλοι αυτοί στα εκλογικά τμήματα; Σε έρευνα που πραγματοποίησε προ μηνός η εταιρία ερευνών Prorata, είχε δηλώσει ότι θα συμμετάσχει στις εκλογές το 65-70% των ερωτηθέντων στην ηλικιακή ομάδα 17-24. Όπως, όμως, επισημαίνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο πολιτικός αναλυτής Άγ. Σεριάτος, η εμπειρία αυτή έχει δείξει πως το ποσοστό είναι πιο αυξημένο σε σχέση με την πραγματικότητα.

«Η έρευνα», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, «έδειξε ότι οι 4 στους 5 που είχαν ψηφίσει «Όχι» στο δημοψήφισμα δηλώνουν τώρα ότι δεν θα πάνε να ψηφίσουν, όπως επίσης και οι 3 στους 5 εκείνων που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2015».

Οι νέοι ψηφίζουν αντισυστημικά. Και το αντιλαμβανόμαστε και από την καχυποψία και τον αρνητισμό που υπάρχει απέναντι στα παραδοσιακά κόμματα. Η ΝΔ στα μάτια των περισσότερων νέων φαντάζει ένα κόμμα παλιό, που αντιπροσωπεύει το κατεστημένο, κλπ».

Ας επανέλθουμε «σ’ εμάς». Κάνουμε ότι περνάει απο το χέρι μας για «ποιήσωμεν ανθρώπους κατ΄ εικόνα και καθ΄ ομοίωσιν» μας. Οχι δεν είναι έτσι, θα έλεγε κάποια/ος, εμείς γινόμαστε «θυσία» για τα παιδιά μας, που κάνουμε ότι μπορούμε να μην τους λείπει τίποτα κλπ. Ας το σκεφτούμε λίγο πιο «βαθιά».

Η πρώτη εκδοχή: «Οι καινούργιες ιδέες, οι νεωτερισμοί δεν αρέσουν στους ηλικιωμένους. Τους αρέσει να πείθονται ότι ο κόσμος δεν βελτιώνεται, αλλά χειροτερεύει επειδή αυτοί έπαψαν να είναι νέοι (Ντε Σταέλ)». Η προηγούμενη πρόταση μάλλον είναι η εξήγηση της στάσης πολλών αριστερών ψηφοφόρων του σύριζα, αυτής της νέας κατηγορίας οπαδών ενός «light» αυριανισμού.

Η δεύτερη εκδοχή:  Στην αρχαία Σπάρτη, κατά τις ώρες τις διασκέδασης, οι γέροντες τραγουδούσαν: «Άμμες ποτ' ήμες άλκιμοι νεανίαι» μτφ (Εμείς υπήρξαμε κάποτε ρωμαλέοι και ισχυροί νέοι). Οι δε νέοι και ώριμοι άνδρες τραγουδούσαν: «Άμμες δε γ' ειμές, αι δε λης πείραν λάβε» μτφ (Εμείς, όμως, είμαστε τώρα, και εάν θέλεις έλα να δοκιμάσεις). Τέλος τα παιδιά και οι έφηβοι τραγουδούσαν: «Άμμες δε γ' εσόμεθα, πολλώ κάρρωνες» μτφ (Εμείς όμως, θα γίνουμε πολύ καλύτεροι), [Σπαρτιατικό γνωμικό / Πλούταρχος].

Στην πρώτη εκδοχή, στα «υπέρ» συγκαταλέγονται: Η «εύκολη» και η «ξεκούραστη» ανάγνωση της πραγματικότητάς. Επιλέγουμε τον σύριζα ή την αποχή απο τις εκλογές και ως «αναχωρητές», ούτε γάτα ούτε ζημιά. Άλλωστε δεν «χαλάμε την ζαχαρένια μας».    

Στην δεύτερη εκδοχή,  στα «κατά» συγκαταλέγονται: Η «ταλαιπωρία» του μυαλού μας και οτι θα υπάρξουν φορές που θα «πικραθούμε». Αλλωστε το ίδιο δεν συνέβει και στο παρελθόν;  Υπάρχει όμως κάτι που «απαλύνει» την πίκρα. Υπάρχει μια «εξοικείωση» με αυτή την εκδοχή, στα νιάτα μας βέβαια.

Εχουμε όμως την εμπειρία να απομονώσουμε κάποια «φωτογραφικά στιγμιότυπα». Όπως στην σύνθεση των εκλογικών σχηματισμών της αριστεράς,  το ποιόν των ανθρώπων, την εντιμότητα τους, την συνέπεια στα λεγόμενά τους διαχρονικά, τις θέσεις τους για την ενότητα το ρεαλιστικό και άμεσα εφαρμόσιμο πρόγραμμά τους, αλλά και το χιούμορ τους. Παραδείγματα «μοναχικών» υποψηφίων έχουμε. Ας επιτραπεί να ειπωθούν επιλεγμένα κάποια παραδείγματα: Η Ν. Βαλαβάνη, ο Ν. Χουντής, ο Στάθης, και άλλοι, παρά τις διαφορετικές απόψεις που τυχόν έχουμε. Να σημειωθεί υπάρχουν πολλοί περισσότεροι «καλοί» και αξιοπρεπείς που δεν συμμετέχουν στα συγκεκριμμένα σχήματα. 

Ισως ο τίτλος του κειμένου να ταιριάζει εδώ. Το ερώτημα είναι: Το «τέρας» της ταινίας στο τέλος της ταινίας βρήκε το «γλυκό πουλί της νιότης». Εμείς θα το βρούμε;

Γιάννης Περάκης

 

Οικονομολόγος 

Διαβάστε περισσότερα...

Το Παιχνίδι είναι στημένο από πριν ξεπουλημένο και εμείς παίζουμε τα ρέστα μας.Του Γ. Περάκη

Το Παιχνίδι είναι στημένο από πριν ξεπουλημένο και εμείς παίζουμε τα ρέστα μας

 

Παρατηρείς τα αποτελέσματα των εκλογών. Για κάποιον περίεργο λόγο αυτή η προεκλογική περίοδος θυμίζει τις «χρυσές» εποχές των «επικών μονομαχιών» των Α. Παπανδρέου και Κων. Μητσοτάκη (σε lightversion). Βέβαια οι συνθήκες και τα μεγέθη των προσωπικοτήτων, δεν είναι συγκρίσιμα. Η τεχνολογία επίσης. Σήμερα οι απαντήσεις εκατέρωθεν (Σύριζα-Νέας Δημοκρατίας) είναι άμεσες με τον προπαγανδιστικό μηχανισμό που διαθέτουν. Οι χαρακτηριστικές ατάκες:

«Πραγματικότητα»-Νο-1, της Νέας Δημοκρατίας

Μ. Ξαφά: πρώην στέλεχος του ΔΝΤ: Λάθος της κυβέρνησης να μην κοπούν οι υπάρχουσες συντάξεις. «Οι παροχές που προσέφερε η κυβέρνηση βασίζονται αποκλειστικά σε μία μικροπολιτική σκοπιμότητα και δεν εντάσσονται σε καμία αναπτυξιακή στρατηγική.

Στουρνάρας: «Τα περιθώρια χρηματοδότησης των συντάξεων από τον κρατικό προϋπολογισμό είναι πλέον στενά και επομένως απαιτείται ένα σύστημα συνταξιοδοτικών προϊόντων του ιδιωτικού τομέα» σημείωσε ο κ. Στουρνάρας.  

«Πραγματικότητα»-Νο-1, του ΣΥΡΙΖΑ

Το Μέγαρο Μαξίμου τονίζει: «Οι σημερινές δηλώσεις του κ. Στουρνάρα που απηχούν απολύτως το πρόγραμμα και τις προτάσεις του κου Μητσοτάκη είναι σαφέστατες, παραπέμποντας στο λεγόμενο «ασφαλιστικό Πινοσέτ ». «Την ίδια στιγμή ο κος Στουρνάρας αμφισβήτησε και τη δυνατότητα χρηματοδότησης της καθολικής πρόσβασης σε δημόσιες υπηρεσίες Υγείας αμφισβητώντας έτσι μια κεντρική κυβερνητική επιλογή στήριξης των ανασφάλιστων συμπολιτών μας». «Οι πολίτες που σε λίγες εβδομάδες θα αποφασίσουν οριστικά, μπορούν να πάρουν σήμερα μια πρώτη γεύση για τη κοινωνική ισοπέδωση που θα προκαλέσει η επαναφορά στις σκληρές ταξικές πολιτικές του κου Μητσοτάκη και των συνοδοιπόρων του» καταλήγουν. 

Η πραγματικότητα της καθημερινότητας-Νο-1

Στοιχεία-σοκ για τις συντάξεις στην Ελλάδα: Οι συνταξιούχοι επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ είχαν μείωση εισοδήματος κατά 15,5% σύμφωνα με τα στοιχεία της ΑΑΔΕ από την επεξεργασία των φορολογικών δηλώσεων, καθώς το μέσο εισόδημα μειώθηκε κατά 2.056 ευρώ (15,5%) δηλαδή από 13.321 ευρώ το 2014, σε 11.115 ευρώ το 2017, λόγω των περικοπών του ΣΥΡΙΖΑ. Δραματικές είναι οι περικοπές και στους νέους συνταξιούχους (μετά το 2016), οι οποίοι λόγω του ν. Κατρούγκαλου είχαν 22 μειώσεις σε συντάξεις και επιδόματα. Το 50% των συνταξιούχων στη χώρα μας (1,2 εκατ. άτομα) επιβιώνει με κύρια-μεικτή σύνταξη κάτω από 500 ευρώ!

«Πραγματικότητα»-Νο-2, της Νέας Δημοκρατίας

Βρούτσης: Οι 120 δόσεις υπονομεύουν την οικονομία, δήλωσε ο τομεάρχης Εργασίας της ΝΔ.

«Πραγματικότητα»-Νο-2, του ΣΥΡΙΖΑ

Πετρόπουλος: Σχετικά με τις δηλώσεις του Γ. Βρούτση και τις 120 δόσεις ο κ. Πετρόπουλος είπε χαρακτηριστικά: «Έμεινα σύξυλος. Με δυσθυμία το ψήφισε η ΝΔ το μέτρο γιατί αυτό που κάναμε εμείς δεν το έκαναν εκείνοι. Ποτέ δεν προσέτρεξαν να βοηθήσουν εκείνους που είχαν ανάγκη. Αν μειώσει την εισφορά τότε από την πρώτη χρονιά θα έχουμε έλλειμμα 2,5 δισ. ευρώ».

Η πραγματικότητα της καθημερινότητας-Νο-2

Το συνολικό ύψος των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς την Εφορία ανέρχεται στα 104,3 δισ. ευρώ. Το 47,4% ή 49,4 δισ. ευρώ είναι οφειλές από μη φορολογικά έσοδα . Από αυτά τα 33,7 δισ. ευρώ αφορούν σε πρόστιμα του παλαιού (ΚΒΣ). Οι οφειλές από έμμεσους φόρους φθάνουν τα 29,2 δις. ευρώ  με το ΦΠΑ να ανέρχοται σε 23,1 δις. ευρώ. Μόλις το 3,3% των συνολικών χρεών βρίσκεται σε ρύθμιση όταν το 2015 το ποσοστό του ρυθμισμένου χρέους αντιστοιχούσε στο 7,6%. Ένας στους δύο οφειλέτες χρωστά ποσά έως 500 ευρώ. Εννέα στους δέκα φορολογούμενους έχουν χρέη έως 10.000 ευρώ.

Οι δύο «μονομάχοι» θυμίζουν δύο συμμάχους που αν και νικητές στον πόλεμο, μαλλώνουν πάνω από τον «ετοιμοθάνατο» εχθρό ποιός απο τους δύο θα τον αποτελειώσει.

«Πραγματικότητα»-Νο-3, της Νέας Δημοκρατίας

Εξη χρόνια πριν: Όταν ο Κυριάκος απέλυσε 2.500 εκπαιδευτικούς των ΕΠΑΛ…Τον Ιούλιο του 2013, ο τότε πρωθυπουργός Α, Σαμαράς, ο τότε υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης Κυριάκος Μητσοτάκης και ο τότε υπουργός Παιδείας Κ. Αρβανιτόπουλος, αποφάσισαν τη διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης με την κατάργηση 46 ειδικοτήτων των ΕΠΑΛ και την απόλυση 2.500 χιλιάδων εκπαιδευτικών.

«Πραγματικότητα»-Νο-3, του ΣΥΡΙΖΑ

Η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας, ανεξάρτητα από τις δεσμεύσεις του Μεσοπρόθεσμου για την αναδιοργάνωση του Δημόσιου Τομέα, προτάσσει ως αναγκαία για την ουσιαστική αναβάθμιση του εκπαιδευτικού μας συστήματος την αναδιοργάνωση των υπηρεσιών του, την απλούστευση των λειτουργιών του και την αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού του. Το Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης στο πλαίσιο των υποχρεώσεών του είχε ορίσει την συμμετοχή του Υπουργείου Παιδείας στις 12.500 «διαθεσιμότητες» σε 7.500 εκπαιδευτικούς. ΕΥΤΥΧΩΣ Ο ΛΑΟΣ ΜΑΣ, ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΤΟΝ ΓΕΝΑΡΗ ΤΟΥ 2015…

Η πραγματικότητα της καθημερινότητας-Νο-3

Η χρηματοδότηση της παιδείας στα χρόνια των μνημονίων:

Πίνακας 1- Η Χρηματοδότηση του Υπουργείου Παιδείας απο το 2009-2019 σε δισ. ευρώ και ποσοστό επι του ΑΕΠ
  2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 2016 2017 2018 2019
Υπουργ. Παιδείας 7,48 6,739 6,317 5,792 5,275 5,014 5,054 4,864 4,976 5,364 5,527
ΑΕΠ 237,5 226 207 191,2 180,7 178,7 177,3 176,5 180,2 185,7 192,8
% Δαπανών / ΑΕΠ 3,15% 2,98% 3,05% 3,03% 2,92% 2,81% 2,85% 2,76% 2,76% 2,89% 2,87%

Τα αποτελέσματα της υποχρηματοδότησης:

Πίνακας 2- Σχολική χρονιά 2017-2018:
Σχολεία Κατάργηση Συγχώνευση Υποβίβαση Προάγονται Ιδρύονται
Δημοτικά 14 11 43 69 11
Νηπιαγωγεία 29 59 168 118 6
Πίνακας 2Α- Σχολική χρονιά 2018-2019:
Δημοτικά 12 11 168 118 6
Νηπιαγωγεία 15 59 43 69 11
Σύνολο 70 140 422 374 34

 «Πραγματικότητα»-Νο-4, της Νέας Δημοκρατίας

Τ. Αϊβαλιώτης, υποψήφιος βουλευτης ΝΔ: «Υπάρχει ξέρετε και η Σύμβαση της Γενεύης που προβλέπει την ανθρωπιστική μεταχείριση των αιχμαλώτων των πολέμων, είτε των πραγματικών πολέμων είτε των πολιτικών πολέμων»…

Πραγματικότητα»-Νο-3, του ΣΥΡΙΖΑ

Όσο κι αν θέλουν όμως να κρυφτούν, είναι τα ποσοστά των ευρωεκλογών που κάποιους δεν τους αφήνουν. Είναι μικρά, είναι και μεγάλα στελέχη που δεν μπορούν να κρατηθούν αποκαλύπτοντας το πραγματικό πρόσωπο του είδους και του ύφους εξουσίας που εκπροσωπούν. Μια εξουσία των λίγων που ξερνάει μίσος ταξικό για τους πολλούς. 

Η πραγματικότητα της καθημερινότητας-Νο-4

Ο χουλιγκανισμός και ο ρεβανσισμός ποτέ δεν έκανε κακό στον δικομματισμό.

Προσπαθείς να καταλάβεις τι συμβαίνει. Υπάρχουν πολλές ερμηνείες των αποτελεσμάτων. Μια είναι ότι ο λαός τιμώρησε τον ΣΥΡΙΖΑ για την δεξιά στροφή του ψηφίζοντας την δεξιά. Η τιμωρία αφορούσε μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ ή πήρε σβάρνα και εμάς; Μιά άλλη το «Μακεδονικό» κλπ.

Δεν μπορεί λές οι άνθρωποι να είναι τόσο ανόητοι και βλάκες (οι της Νέας Δημοκρατίας). Ενα βήμα πριν την εξουσία βρίσκονται και κάνουν ότι μπορούν να τρομάξουν τον κόσμο. Οι του ΣΥΡΙΖΑ είναι μέσα στο παιχνίδι και υπερθερματίζουν. Αυτή είναι η πρώτη ανάγνωση ή μήπως είναι και η επιφανειακή; Η απάντηση δεν σε καλύπτει και ψάχνεις άλλη εξήγηση. Τότε σου περνά απο το μυαλό η εξής απλή σκέψη. Μήπως είναι μέρος της στρατηγικής του δικομματισμού των μνημονιακών κομμάτων, να περιχαρακώσουν τις αντιδράσεις; Η εξήγηση αυτή σου φαίνεται πιο λογική. Τελειώνεις και με αυτό.

Εχει όμως ένα μεγάλο κενό. Πέρα απ’ αυτούς τους δύο τι υπάρχει; Μια άλλη λύση βρε παιδί μου. Μετράς ψήφους των κομμάτων που κατά την άποψη σου, πρόσκεινται «φιλικά» στις απόψεις σου. Συστηματοποιείς τις σκέψεις σου και καταγράφεις ψήφους:

  • Κ.Κ.Ε.: Ευρωεκλογές Μαίου-2019 (302.673), ευρωεκλογές Μαίου-2014 (349.342), μείωση                  -46.669 ή ποσοστό μείωσης  -13,36%.
  • Πλεύση Ελευθερίας+Λαική Ενότητα: Ευρωεκλογές Μαίου-2019 (90.856+31.674)=(122.530) βουλευτικές εκλογές Σεπτεμβρίου-2015 (155.242), μείωση -29.712 ή ποσοστό μείωσης                        -19%.
  • ΑΝΤ.ΑΡ.Σ.ΥΑ.: Ευρωεκλογές Μαίου-2019 (36.334), ευρωεκλογές Μαίου-2014 (41.299) μείωση -4.965 ή ποσοστό μείωσης  -12,02%.
  • ΜΕΡΑ25: Ευρωεκλογές Μαίου-2019 129.293, αλλά δεν έχεις συγκρίνεις με το 2014.

 

Κάποια κόμματα κάνουν την αυτοκριτική τους, άλλα τις εκτιμήσεις τους. Σε κάποιες εκτιμήσεις συμφωνείς και σε άλλες όχι. Άλλωστε δεν είναι πολιτικά «πρέπον» να πείς το οτιδήποτε, ειδικά όταν υπάρχουν εκτιμήσεις που αφορούν εσωκομματικές διαδικασίες όταν δεν είσαι μέλος αυτών των κομμάτων.

Άλλωστε ένας απλός αριστερός «ελευθέρας βοσκής» είσαι.

Επίσης καταλαβαίνεις ότι εκεί όπου υπάρχουν επιθέσεις «ιδεολογικής καθαρότητας», το κεντρικό ζήτημα ανάγεται στο ότι μάλλον «ο στόχος μιας καλύτερης ζωής μάλλον χωρίζει παρά ενώνει». Μια σκέψη όμως σου τριβελίζει το μυαλό, είναι η πραγματικότητα που βλέπεις, απο το πρωί μέχρι το βράδυ. Σου φαίνονται αυτές οι αυτοκρικές λίγες και λειψές. Μετά λές, δεν το βλέπουμε αυτό; Τι άλλο θέλουμε για να το χωνέψουμε;

Η Δεξιά είναι προ των πυλών. Λόγω προγούμενης εμπειρίας (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ) γνωρίζεις ότι σήμερα δεξιά πρώτα απ’ όλα σημαίνει ακραίος νεοφιλευθερισμός με την διάλυση του κοινωνικού κράτους και περαιτέρω φτωχοποίηση των εργαζόμενων και των συνταξιούχων. Παρομοίως σημαίνει η «τομή» του ν. Κατρούγκαλου στις συντάξεις. Όσο για τα 380,00 ευρώ της εθνικής σύνταξης είναι πολύ κοντά στο Α’ μνημόνιο που αναφέρει «το κράτος εγγυάται τα 15 ημερομίσθια του ανειδίκευτου εργάτη δηλαδή 293,00 ευρώ. Δεξιά και υποτέλεια επίσης σημαίνει επίσης η εκχώρηση των δημοσίων εσόδων στούς «θεσμούς» για 99 χρόνια και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.   

Μπλοκάρεις, θα είμαστε ηττημένοι εσαεί αναρωτιέσαι; Απελπισμένος όπως είσαι θυμάσαι τον  φίλο σου τον Μπουκόφκσι, «η ελεύθερη ψυχή είναι σπάνια, αλλά όταν τη συναντήσεις την αναγνωρίζεις. Κι αυτό, γιατί αισθάνεσαι όμορφα, πολύ όμορφα όταν είσαι κοντά της ή μαζί της».  Θυμάσαι ένα κείμενο με τα δέκα σημεία του 114:

Πρώτο: Αρνούμαστε να συμβιβαστούμε με την άγρια επίθεση ενάντια στην κοινωνία, στον κόσμο της εργασίας, στη νέα γενιά και με τον εξευτελισμό της Ελλάδας, ...

Δεύτερο: Γνωρίζουμε ότι ο τόπος μας διαθέτει άφθονες δυνατότητες ανάπτυξης και πλούτου, φτάνει να αξιοποιηθούν με αυτοπεποίθηση και όραμα οι υποδομές του που σήμερα λεηλατούνται, ...

Τρίτο: Είμαστε πεπεισμένοι ότι υπάρχει εναλλακτική λύση που θα οδηγήσει στην ανασυγκρότηση και την αναγέννηση της οικονομίας και της πατρίδας μας....

Τέταρτο: ...Κρίνουμε ως άμεσα αναγκαία: Την τόνωση της ενεργού ζήτησης...

Πέμπτο: Θεωρούμε ότι οι νέες πολιτικές απαιτούν την κατάκτηση και εδραίωση της λαϊκής και εθνικής κυριαρχίας, ...

Έκτο: Θέτουμε, ζώντας σε μια περιοχή ρευστότητας και ανασφάλειας, αμερικανικών και ευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων, ...

Έβδομο: Είμαστε βέβαιοι ότι υφίστανται οι αναγκαίες δυνάμεις για ένα τέτοιο φιλόδοξο εγχείρημα. Είναι όμως διασκορπισμένες και συχνά ανταγωνιστικές, και γι’ αυτό μειωμένης αποτελεσματικότητας. Μπορούμε να ενώσουμε τις διάσπαρτες αυτές νησίδες σε ένα πανίσχυρο Αρχιπέλαγος. ...

Όγδοο: Ζούμε σε χρόνια που από τη νεολαία έχει αφαιρεθεί το δικαίωμα να έχει όραμα, ακόμα και να ονειρεύεται. ...

Ένατο: Συνυπογράφουμε το κείμενο: ... Η μόνη εγγύηση μας γι’ αυτό θα είναι η δράση μας...

(για πειρισσότερα:  https://www.sxedio-b.gr/index.php/articles1/item/2062-deka-simeia-gia-ti-synergasia-tin-koini-drasi-kai-tin-enotita-keimeno-ypegrafwn).

Το διαβάζεις, μα «αυθόρμητα» σιγοψιθυρίζεις την τελευταία στροφή ενός όμορφου τραγουδιού, του Ν. Μαυρουδή το «Πρωινό τσιγάρο»:....

Βγήκε ο ήλιος το ράδιο διαπασών
μ’ ένα χασάπικο που κλαίει για κάποιον Τάσο
κι εγώ σε ποντάρω κι ύστερα πάω πάσο
σ’ ένα καρέ τυφλών σ’ ένα καρέ τυφλών

Δεν μπορεί. μονολογείς υπάρχει ελπίδα, το λέει κι’ ο ποιητής:

Όμως απ’ τ’ άλλα πιο πολύ με άγγιξε το άσμα

το Τραπεζούντιον με την παράξενή του γλώσσα

και με την λύπη των Γραικών των μακρινών εκείνων

που ίσως όλο πίστευαν που θα σωθούμε ακόμη (Κ. Καβάφης)

Γιάννης Περάκης

Οικονομολόγος

Διαβάστε περισσότερα...

Εκλογική Συνεργασία ή Στρατηγική Ήττα;Του Κ. Παπουλή

Εκλογική Συνεργασία ή Στρατηγική Ήττα;

Του Κ. Παπουλή

Η χώρα μας μπαίνει δυστυχώς στο 9ο μνημονιακό έτος. H τρόικα εγκαταστάθηκε εδώ τον Μάιο του 2010, μήνας που συνοδεύτηκε από την πρώτη μεγάλη διαδήλωση του λαού, όπου απειλήθηκε με εισβολή η Βουλή. Εκείνη η λαϊκή οργή    «κτυπήθηκε» από την πυρπόληση της Μαρφίν, όπου όπως όλα «δείχνουν», ήταν πιθανότατα έργο μυστικών υπηρεσιών. Ακολούθησε η πλατεία Συντάγματος, η κυβέρνηση της πρώτης φοράς «αριστερά», η παραποίηση και ο ευτελισμός του δημοψηφίσματος. Εδώ όλα νεκρώνουν και η «αριστερή» κυβέρνηση υλοποιεί ότι δεν μπορούσε να υλοποιήσει η «δεξιά».

Έτσι, η «εξάτμιση» της Ελλάδας, σε όλα τα επίπεδα συνεχίζεται. Κύρια:

Α) Σε ανθρώπινο δυναμικό: Ζούμε από το 2010 την Τρίτη Μαζική Μετανάστευση, μετά την περίοδο 1903-1917 και 1960-1972. Το 2013 μετανάστευσαν 100.000 άτομα, ενώ τελευταία φαίνεται να αναχωρούν 10.000 το μήνα!!! Κατά πλειοψηφία νέοι, επιστήμονες, ειδικευμένοι, ο ανθός της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Σύμφωνα με το Τεχνικό Επιμελητήριο, η πλειοψηφία των νέων μηχανικών μεταναστεύει. Πάνε στη Γερμανία, στο Ηνωμένο, Βασίλειο, στα Αραβικά Εμιράτα κλπ.. ‘Όπου υπάρχει εργασία, υπάρχει και πατρίς…..

Το διάνυσμα της μετανάστευσης έχει συγκεκριμένη φορά, και το βέλος αυτό αποδεικνύει ποιο κράτος ή περιφέρεια, είναι σε «κρίση» και ποιο δεν είναι. Από την άλλη, το μέτρο του διανύσματος της μετανάστευσης απεικονίζει το βάθος της κρίσης και της μετατροπής της πατρίδας μας σε «εξάρτημα» και αποψιλωμένη περιφέρεια του ευρωπαϊκού κέντρου, στην «καλύτερη» των περιπτώσεων.

Β) Η εργασία: Οι εργαζόμενοι το 2010 -πριν την επιβολή- των μνημονίων αριθμούσαν περί τα 4,5 εκ. και πλέον, όταν η ανεργία ήταν 10%. Σήμερα είναι κοντά στα 3,8 εκ., με υποαπασχολούμενους γύρω στις 400 χιλιάδες και καταγεγραμμένους ανέργους περίπου 1εκ. Ζούγκλα απέραντη. επικρατεί στις εργασιακές σχέσεις. Αν η απασχόληση ανερχόταν αντί να μειωνόταν τα χρόνια της κρίσης, δηλαδή αυξανόταν με έναν μικρό φυσιολογικό ρυθμό μεγαλύτερο ή ίσο του 1%, δηλαδή δημιουργούνταν 50.000 νέες θέσεις εργασίας ανά έτος, τότε έπρεπε σήμερα να είχαμε τουλάχιστον 5 εκ. εργαζόμενους. Η φυσιολογική αύξηση του εργατικού δυναμικού μαζί με εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους διοχετεύτηκε στο εξωτερικό. Η μετανάστευση αποτέλεσε πάλι την «ευλογία» για το σύστημα, αποσυμπιέζοντας την οργή της νεολαίας.

Γ) Η δημόσια περιουσία κινητή και ακίνητη υποθηκεύτηκε στον μηχανισμό χρέους της Ε.Ε. και ξεπουλιέται, μέσω του υπερταμείου, ενώ η Γερμανία απαιτεί θρασύτατα να μπει ενέχυρο και ο λιγοστός ελληνικός χρυσός. Η αποικιοκρατική στάση των διευθυντών της Ε.Ε. είναι πρωτοφανής. Είναι σαν να έχουμε χάσει πόλεμο και να πληρώνουμε το τίμημα.

Δ) Το γενικό επίπεδο ζωής χειροτερεύει μέρα με την μέρα. Μισθοί και συντάξεις έχουν κατακρεουργηθεί, δημόσια εκπαίδευση και υγεία στενάζουν από το βάρος της υποχρηματοδότησης.

Ε) Οι τράπεζες λεηλατούν περιουσίες, καταστρέφουν ανθρώπους, αποτελούν βάρος για την οικονομία αφού διογκώνουν το δημόσιο χρέος με συνεχείς ανακεφαλαιοποιήσεις, αντί να δίνουν δάνεια και να ενισχύουν την ανάπτυξη. Πρόκειται για τράπεζες-ζόμπι που έχουν περάσει στο ξένο κεφάλαιο.

Σε αυτή λοιπόν την χώρα που λέγεται Ελλάδα ο παραπάνω κατάλογος είναι ατελείωτος. Εδώ έχουν δημιουργηθεί οι πιο ακραίες συνέπειες της ευρωπαϊκής πόλωσης, που ύψωσε στο κύβο η μητέρα του ευρώ, η συμφωνία του Μάαστριχτ. Σε αυτή την χώρα έχει δημιουργηθεί μια κοινωνία του 1/3, ενώ οι υπόλοιποι αγωνίζονται για την επιβίωση. Σε κάθε σπίτι της λαϊκής πλειοψηφίας υπάρχει ένας άνεργος, ή δύο άνεργοι, ή κάποιος που λείπει στο εξωτερικό. Κάποια σπίτια από αυτά δεν έχουν ρεύμα, άλλα είναι ήδη στα χέρια τραπεζών, σε πολλά λείπουν τα λεφτά για τα φροντιστήρια και το χαρτζιλίκι των παιδιών, σε άλλα λείπει ακόμη και το φαγητό, τα φάρμακα των ηλικιωμένων, το πετρέλαιο του χειμώνα. Σε αυτή την χώρα οι νέοι δεν παντρεύονται, δεν γεννούν παιδιά οι θάνατοι πλειοψηφούν στις γεννήσεις.

           Αυτή την χώρα, ο ξένος παράγοντας αγκαλιά με την εγχώρια οικονομική και πολιτική ημι-ελίτ την διαλύει όπως ένα κλεμμένο αυτοκίνητο σε μάντρα κλεπταποδόχων.

Σε αυτή την χώρα σε λίγους μήνες θα έχουμε πολλαπλές εκλογές. Η κυβέρνηση μάλιστα μιλάει για έξοδο από την κρίση! Το παράλογο είναι ότι σε αυτή την χώρα, σε αυτές τις συνθήκες, δεν υπάρχει ένα κύριο ευρωσκεπτιστικιστικό πολιτικό ρεύμα, «ανάλογο» έστω με αυτό της Λε-Πεν, ή του Μελανσόν στη Γαλλία, των Πέντε Αστέρων, ή της Λέγκα στην Ιταλία. Αντίθετα μια δεξιά-νεοφιλελεύθερη και βαθιά ευρωπαϊστική αντιπολίτευση θα πρωτεύσει στις εθνικές εκλογές, ενώ μια «αριστερή» επίσης πολλαπλά νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση που θυσίασε το λαό της για την σωτηρία του ευρώ, θα περάσει με τη σειρά της στην αντιπολίτευση. Δύο «όμοια» κόμματα στην κεντρική επιλογή τους, υπέρ της άκρατης παγκοσμιοποίησης, της Ε.Ε. και του ευρώ, του ΝΑΤΟ και των αμερικανών, Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να κυριαρχούν στην πολιτική ζωή.

Μάλιστα είναι πολύ πιθανό ο αστερισμός των αντιμνημονιακών, ριζοσπαστικών οργανώσεων κινήσεων και προσώπων να μείνει εκτός Βουλής, αν και αθροιστικά μπορεί και να βρίσκονται στη θέση του τρίτου κόμματος, το βράδυ εκείνης της Κυριακής.

Αν τα πράγματα οδηγηθούν εκεί, η απογοήτευση και η αποστράτευση θα ενταθεί, ενώ ο μόνος παίκτης που θα απομείνει -και δικαίως- θα είναι το ΚΚΕ, που (προς το παρόν ας ελπίζουμε….) δεν προβάλλει κάποιο πρόγραμμα άμεσης εξόδου από την θανατηφόρα κρίση που βιώνουμε.

Σε αυτή λοιπόν την χώρα το πολιτικό αυτό παράδοξο πρέπει να σπάσει. Η λύση και η απάντηση είναι πια μία. Εκλογική συνεργασία και όχι προγραμματική συμφωνία, όλων των ριζοσπαστικών, αντιμνημονιακών, πατριωτικών, αντιιμπεριαλιστικών, δημοκρατικών, αντικαπιταλιστικών δυνάμεων, που θέλουν η Ελλάδα να ξαναγίνει κυρίαρχη και να απελευθερωθεί από το έκτακτο καθεστώς της χρεοκρατίας.

Εν ολίγοις όσοι συμφωνούν με απλά πράγματα, όπως με παύση του καθεστώτος της χρεοκρατίας, την ανάκτηση της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας (πράγμα που συνεπάγεται ότι η ελληνική βουλή και όχι οι Βρυξέλες και το Βερολίνο) θα αποφασίζει για τον προϋπολογισμό της και την πολιτική της Ελλάδας, αντίστροφη οικονομική πολιτική σε όλα τα επίπεδα, με στόχο την πλήρη απασχόληση και την παλιννόστηση. Άρα, Ρήξη με την ευρωζώνη, την συνθήκη του Μάαστριχτ και την Ε.Ε.. και πιθανό απελευθερωτικό Grexit. Η εκλογική συνεργασία έχει κόκκινη γραμμή απέναντι στη ξενοφοβία και τον ρατσισμό, άλλωστε και την άνοδο της ακροδεξιάς θέλουμε να αποτρέψουμε. Όλα αυτά βέβαια μπορούν να διατυπωθούν και με καλύτερο και με διαφορετικό τρόπο. Μιλάμε για εκλογική συνεργασία και όχι προγραμματική συμφωνία μια που η δεύτερη «φαντάζει» ιδιαίτερα δύσκολη.

Από εκεί και πέρα ο καθένας ας εκφράσει το δικό του ιδιαίτερο πρόγραμμα και ας κάνει και διακριτή προεκλογική εκστρατεία. Μια τέτοια εκλογική συνεργασία θα σπάσει το εκλογικό δίπολο και θα εμφανίσει με άνεση στην Βουλή μια μεγάλη ομάδα βουλευτών και πολιτικών σχηματισμών που αντιστρατεύονται την εξόντωση του λαού και της χώρας.

Θα ήταν μια πολιτική ανάταση να βλέπαμε στο κοινοβούλιο τον Λαφαζάνη, τον Αλαβάνο, την Κωνσταντοπούλου, την Σακοράφα, τον Λαπαβίτσα κ.α. από τον χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς, γιατί όχι τον Τσοβόλα, τον Κατσανέβα κ.α. από τον παλιό σοσιαλιστικό χώρο, τον Κασιμάτη, τον Καζάκη, τον Κυπριώτη, τον Στάλια κ.α. από τον Δημοκρατικό-Πατριωτικό χώρο, βουλευτές από αντιιμπεριαλιστικές ή κομμουνιστικές οργανώσεις, όπως η ΚΟΕ, ο «Κορδάτος», η Παρέμβαση, ο «Εργατικός Αγώνας», το «Κομμουνιστικό Σχέδιο», τον μ.λ. χώρο   και φυσικά την Ανταρσυα.

Είμαι βέβαιος ότι πολλοί θα πουν, ότι αυτό το πρόσωπο ή αυτός ο χώρος δεν χωράει, έχει «πει» το ένα και το άλλο. Η απάντηση είναι: «αν πάμε έτσι, δεν θα μπει στη Βουλή κανένας και στη θέση αυτού που δεν χωράει, είναι καλύτερα ένας βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, της Ν.Δ. του ΚΙΝΑΛ ή της Χρυσής Αυγής.

Είναι λοιπόν εφικτό ο αστερισμός των απέναντι να βρεθεί στη Βουλή και μάλιστα με μεγάλο αριθμό βουλευτών, ώστε να εκπροσωπηθούν όλες σχεδόν οι τάσεις. Και εκεί κάθε μέρα ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ. θα εισπράττουν χαστούκια. Είναι εφικτή μια ανάταση των αντιστάσεων ξεκινώντας από τις εκλογές, ώστε η χώρα να βγει από την κρίση με ενισχυμένες τις δυνάμεις της εργασίας και της δημοκρατίας.

Αν δεν γίνει κάτι τέτοιο και ο καθένας κατεβεί στις εκλογές με το μαγαζάκι του, τότε το αποτέλεσμα θα είναι μια στρατηγική ήττα. Γιατί αν μετά από δέκα σχεδόν χρόνια μνημονίων δεν έχει εμφανιστεί η μαγιά μιας νέας πολιτικής πλειοψηφίας, τότε καλό ταξίδι, και ο καθένας στο δικό του Θιβέτ.

Υπάρχει σήμερα μια συσπείρωση γύρω από την ΛΑΕ και το 1-1-4, αυτοί ας αναλάβουν πρωτοβουλία. Η πρόταση της εκλογικής συνεργασίας πρέπει να απευθυνθεί και στο ΚΚΕ, στροφή του οποίου θα άλλαζε, ριζικά και ποιοτικά τα πράγματα.

Ένα είναι βέβαιο, η ιστορία γραπτή και άγραφη δεν θα δικάσει μόνο τους «προδότες» του λαϊκού παράγοντα, αυτούς που εκτέλεσαν τα μνημόνια, μαζί με τον ελληνικό Λαό, αλλά και όλους εμάς τους υπόλοιπους, ως ανίκανους να τους ανατρέψουμε και μάλιστα χωρίς να μπούμε καν στο γήπεδο, χωρίς μάχη και χωρίς να ανοίξει μύτη.

Διαβάστε περισσότερα...

Οι εκλογές στη Γαλλία και η Ευρωπαϊκή Αριστερά

Του Γιάννη Ανδρουλιδάκη*

            Οι εκλογές στη Γαλλία έγιναν σε μια ιδιαίτερη συγκυρία. Η Ευρώπη συνολικά αντιμετωπίζει σοβαρά πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα. Η κρίση στην ευρωζώνη, τα αδιέξοδα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, το Brexit, η άνοδος της ακροδεξιάς, οι τρομοκρατικές επιθέσεις του ISIS, η υποταγή της Γαλλίας στο γερμανικό άξονα ( η οποία πληγώνει την ιστορική περηφάνια των Γάλλων) κ.α. δημιουργούσαν ένα πλαίσιο ρευστό. Υπήρχε ο κίνδυνος να καρπωθεί τη λαϊκή δυσαρέσκεια η ακροδεξιά της Μαρί Λεπέν, όπως και συνέβη σε μεγάλο βαθμό γι αυτό και η ίδια βρίσκεται στο β΄ γύρο. Αν δε αθροίσουμε τα ποσοστά, θα δούμε ότι η Γαλλία κινήθηκε ακροδεξιά και συντηρητικά. Στον τελευταίο χώρο, θεωρώ, ότι ανήκει και ο παρουσιαζόμενος ως κεντρώος Μακρόν. Στο πρόσωπο του το κατεστημένο και το κλυδωνιζόμενο γαλλικό πολιτικό σύστημα βρήκε τη λύση που αναζητούσε .

Διαβάστε περισσότερα...

H Ευρώπη υπό αμφισβήτηση. Από το πρόγραμμα της Ανυπότακτης Γαλλίας (Μελανσόν) (Ι)

Από τη Βαγγελιώ Σωτηροπούλου λάβαμε μετάφραση του κεφαλαίου του προγράμματος του Μελανσόν που αφορά στο θέμα της ΕΕ. Θα ακολουθήσουν και άλλα κεφάλαια από το πρόγραμμα της Ανυπόταχτης Γαλλίας.

Διαβάστε περισσότερα...

Στοιχεία ενός Plan B από τη Γαλλία

Της Βαγγελιώς Σωτηροπούλου

Έτυχε να βρεθώ στο Παρίσι προεκλογικά. Χαζεύοντας για να εντοπίσω προεκλογικές αφίσες (πράγμα εξαιρετικά σπάνιο, τουλάχιστον στο κέντρο του Παρισιού) το μάτι μου έπεσε σε ένα ηλεκτρικό ερμάριο όπου ήταν κολλημένη μια «εφημερίδα τοίχου παλαιάς κοπής» που αναφερόταν στο FRexit. Αναλυτικός λόγος που απευθύνεται στη λογική και όχι το συναίσθημα και μια μικρή φωτογραφία του υποψηφίου Aσελινό. Η αφίσα περιείχε επιχειρήματα ανάλογα με αυτά που αναπτύσσει το δικό μας Σχέδιο Β για το πως η έξοδος από την ΕΕ θα συμβάλλει στην μείωση της ανεργίας, στην απεξάρτηση της γαλλικής οικονομίας από τις πολυεθνικές κλπ.

Διαβάστε περισσότερα...

Να ψηφίσουμε ή να επινοήσουμε ξανά την πολιτική;

Του Αλέν Μπαντιού 

Μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος δεν έχει ακόμη αποφασίσει τι θα ψηφίσει στις γαλλικές προεδρικές εκλογές. Το κατανοώ.  Αυτό δεν οφείλεται τόσο στο   ότι  μένουν στο σκοτάδι  ή  είναι συγκεχυμένα τα προγράμματα των υποψηφίων  που θεωρείται ότι πληρούν τις προϋποθέσεις. Δεν οφείλεται τόσο  --για να επιλέξω μια αποστροφή της φράσης που κάποτε χρησιμοποίησα για τον Σαρκοζί και η οποία είχε κάποια επιτυχία— στο ότι πρέπει να αναρωτηθούμε «ποιο είναι το όνομα του …». Μάλλον όλα αυτά είναι αρκετά σαφή. 

Η Μαρίν Λεπέν αποτελεί μια εκσυγχρονισμένη –και συνεπώς εκθηλυμένη – εκδοχή  αυτού που πάντα ήταν η γαλλική ακροδεξιά. Ένας διαρκής πεταινισμός. [Από τον στρατάρχη Πεταίν, που συνθηκολόγησε με τη ναζιστική Γερμανία και τέθηκε επικεφαλής του γαλλικού προτεκτοράτου της, του κράτους του Βισί. Σ.τ.μ.] 

Ο Φρανσουά Φιγιόν είναι ένας πεταινιστής,  σε κοστούμι τριών κομματιών. Η (προσωπική ή δημοσιονομική) φιλοσοφία του μπορεί να αναχθεί στην «εξοικονόμηση κάθε δεκάρας». Δεν είναι καθόλου προσεκτικός όσον αφορά το από πού προέρχονται οι δεκάρες του, αλλά είναι σιχαμερά, άθλια αδιάλλακτος  όταν πρόκειται για δημοσιονομικές δαπάνες και ιδίως για χρήματα προς τους φτωχούς. 

Ο Μπενουά Αμόν είναι ο άτολμος, μάλλον λίγος, αντιπρόσωπος του «αριστερού σοσιαλισμού». Κάτι που υπήρχε κάποτε, αν και είναι πιο δύσκολο να αναγνωρίσουμε  ή να αποκαλύψουμε ακόμη και έναν από εκείνους τους χαρακτήρες που ποτέ δεν είδαμε.

Ο Ζαν-Λικ Μελανσόν  --ασφαλώς ο λιγότερο δυσάρεστος— αποτελεί εντούτοις την κοινοβουλευτική έκφραση  εκείνου που σήμερα αποκαλούμε «ριζοσπαστική» Αριστερά, στο επισφαλές σύνορο ανάμεσα στον παλιό, καταρρακωμένο σοσιαλισμό και σε  έναν κομμουνισμό, εξοβελισμένο στη χώρα των φαντασμάτων.  Καλύπτει την έλλειψη τολμηρότητας ή σαφήνειας  του προγράμματός του  με ευγλωττία άξια του Ζαν Ζωρές. 

Ο Εμανουέλ Μακρόν, από την πλευρά του, είναι ένα δημιούργημα εκ του μηδενός των αληθινών αφεντάδων του, των  νέο- καπιταλιστών, εκείνων που εξαγόρασαν όλες τις εφημερίδες  για λόγους προφύλαξης.   Εάν πιστεύει και λέει ότι η Γουιάνα είναι νησί ή ότι ο Πειραιάς είναι άνθρωπος, αυτό οφείλεται στο ότι ξέρει πως κανείς στην παράταξή του  δεν δεσμεύτηκε ποτέ από όσα έλεγε. 

Έτσι, για  εκείνους που διστάζουν  μπροστά στη γνώση   – όσο κι αν υπάρχει αβεβαιότητα— ότι αυτό είναι ένα θέατρο παλιών και πασίγνωστων ρόλων, η πολιτική πεποίθηση μετρά πολύ λίγο ή είναι απλώς ένα πρόσχημα για  τα παραπλανητικά τεχνάσματα του χεριού.  Γι’ αυτό  είναι χρήσιμο να αρχίσουμε από το ερώτημα: τι είναι πολιτική; Και τι είναι μια μη αναγνωρίσιμη, διακηρυγμένη πολιτική; 

Τέσσερις θεμελιώδεις πολιτικοί προσανατολισμοί

Μια πολιτική μπορεί πάντα να αυτοπροσδιοριστεί  με  βάση τρία στοιχεία.  Πρώτα,  με τη μάζα των απλών ανθρώπων, με το τι κάνουν και σκέφτονται. Ας την αποκαλέσουμε  «λαό».  Στη συνέχεια, με τους διάφορους συλλογικούς σχηματισμούς: ενώσεις, συνδικάτα και κόμματα – συνολικά όλες τις ομάδες που είναι ικανές να δρουν συλλογικά.  Τέλος,  με τα όργανα της κρατικής εξουσίας – βουλευτές, κυβέρνηση, αστυνομία— αλλά επίσης και με τα όργανα της οικονομικής ή/και της μιντιακής εξουσίας (μια διαφορά που έχει καταστεί σχεδόν αδιόρατη) ή  με καθετί που αποκαλούμε σήμερα –με έναν γλαφυρό και ακαταμάχητο όρο— «εκείνοι που αποφασίζουν». 

Μια πολιτική πάντα επιδιώκει κάποιους σκοπούς, αρθρώνοντας αυτά τα τρία στοιχεία. Έτσι,  γενικά μιλώντας, μπορούμε να δούμε ότι στον σύγχρονο κόσμο υπάρχουν τέσσερις θεμελιώδεις πολιτικοί προσανατολισμοί: ο φασιστικός, ο συντηρητικός,  ο ρεφορμιστικός και ο κομμουνιστικός.

Ο συντηρητικός και ο ρεφορμιστικός προσανατολισμός  συναπαρτίζουν το κεντρικό κοινοβουλευτικό μπλοκ στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές κοινωνίες: Αριστερά και Δεξιά στη Γαλλία, Ρεπουμπλικανοί και Δημοκρατικοί στις ΗΠΑ κ.λπ.  Το  θεμελιωδώς κοινό αυτών των  δύο προσανατολισμών είναι πως  υποστηρίζουν ότι  η μεταξύ τους σύγκρουση –κυρίως ως προς την άρθρωση των τριών στοιχείων— μπορεί και πρέπει να παραμείνει μέσα στα συνταγματικά όρια που   αμφότεροι αποδέχονται. 

Το κοινό των άλλων δύο –φασιστικού και κομμουνιστικού— προσανατολισμών, παρά την έντονη αντίθεση  των σκοπών  τους,  είναι ότι  επιμένουν πως η σύγκρουση ανάμεσα στα διάφορα κόμματα για το ζήτημα της κρατικής εξουσίας είναι  απόλυτα ασυμβίβαστη: δεν μπορεί να περιορίζεται σε κάποια συνταγματική συναίνεση.  Αυτοί οι προσανατολισμοί  αρνούνται να ενσωματώσουν σκοπούς αφ’ εαυτών αντιφατικούς –ή ακόμη,  απλά, αφ’ εαυτών διαφορετικούς— στην αντίληψή τους για την κοινωνία και το κράτος.

Οι  φιλο-φασιστικοί προσανατολισμοί που ευνοούνται

Μπορούμε να χρησιμοποιούμε τον «κοινοβουλευτισμό» ως ονομασία μιας οργάνωσης της κρατικής εξουσίας που διασφαλίζει την κοινή ηγεμονία  των συντηρητικών και των ρεφορμιστών  – με τη διαμεσολάβηση του εκλογικού μηχανισμού , των κομμάτων και της πελατείας τους— που παντού εξαλείφει κάθε σοβαρή προοπτική  των φασιστών ή των κομμουνιστών να πάρουν την κρατική εξουσία.  Αυτή είναι η κυρίαρχη μορφή κράτους στην αποκαλούμενη «Δύση».  Αυτό δικαιωματικά απαιτεί έναν τρίτο όρο,  μια ισχυρή, κοινή, συμβατική βάση, εξωτερική όσο και εσωτερική στους δύο κύριους προσανατολισμούς. Στις κοινωνίες μας, αυτή η βάση είναι σαφώς ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός. Απεριόριστη ελευθερία της επιχείρησης,  αυτο-πλουτισμός , απόλυτος σεβασμός στην ιδιωτική ιδιοκτησία –εγγυημένα από το δικαστικό σύστημα και την ασφυκτική αστυνόμευση— εμπιστοσύνη στις τράπεζες, εκπαίδευση των νέων, ανταγωνισμός υπό την κάλυψη της «δημοκρατίας»,  λατρεία της «επιτυχίας»,  επανειλημμένες διαβεβαιώσεις ενός βλαβερού και ουτοπικού χαρακτήρα ισότητας: αυτή είναι η μήτρα των συναινετικά συμφωνημένων «ελευθεριών».   Αυτές είναι οι ελευθερίες που τα δύο αποκαλούμενα κυβερνητικά κόμματα λίγο πολύ  σιωπηρά  δεσμεύονται να τις εγγυώνται εις το διηνεκές. 

Η εξέλιξη του καπιταλισμού μπορεί να προκαλέσει κάποιες αβεβαιότητες ως προς την αξία της κοινοβουλευτικής συναίνεσης  και  συνεπώς ως προς τη συμφωνημένη εμπιστοσύνη –κατά τη διάρκεια της εκλογικής τελετουργίας—στα «μεγάλα», συντηρητικά ή ρεφορμιστικά, κόμματα.  Αυτό κυρίως ισχύει για τη μικροαστική τάξη,  η κοινωνική θέση της οποίας απειλείται,  ή στις  εργατικές περιοχές που ρημάζουν με την αποβιομηχάνιση.  Το βλέπουμε στη Δύση, όπου μπορούμε να διαπιστώσουμε μια μορφή παρακμής  μπροστά στην ανερχόμενη δύναμη των ασιατικών χωρών.  Αυτή η υποκειμενική κρίση ευνοεί σήμερα, αναμφίβολα,  τους φιλοφασιστικούς, εθνικιστικούς, θρησκευτικούς, ισλαμοφοβικούς και πολεμοχαρείς προσανατολισμούς, γιατί ο φόβος είναι κακός σύμβουλος και αυτές οι χτυπημένες από την κρίση υποκειμενικότητες  νιώθουν τον πειρασμό να πιαστούν από τους περί ταυτοτήτων  μύθους.  Πάνω απ’ όλα, γιατί  η κομμουνιστική υπόθεση έχει εξασθενήσει τρομερά λόγω της ιστορικής αποτυχίας όλων των πρώτων, κρατικών εκδοχών της  -- κυρίως της ΕΣΣΔ και της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. 

Η συνέπεια αυτής της αποτυχίας είναι αυταπόδεικτη: μεγάλο μέρος της νεολαίας, των στερημένων, των εγκαταλελειμμένων εργατών  και του νομαδικού προλεταριάτου των δικών μας προαστίων έχει πεισθεί ότι η μόνη εναλλακτική  στην κοινοβουλευτική συναίνεση είναι η φασιστική πολιτική των χολωμένων ταυτοτήτων, του ρατσισμού και του εθνικισμού.

Κομμουνισμός, η απελευθέρωση της ανθρωπότητας

Εάν θέλουμε να εναντιωθούμε σ’ αυτή την τροπή των πραγμάτων,  μόνο ένας δρόμος είναι ανοικτός:  να επανεφεύρουμε τον κομμουνισμό.  Αυτή  η πολύ απονομιμοποιημένη λέξη πρέπει να υιοθετηθεί ξανά , να  καθαρθεί, να αναδημιουργηθεί.  Προοιωνίζεται –όπως επί δύο σχεδόν αιώνες , με ένα μεγάλο όραμα που ενισχύεται  από την  πραγματικότητα— την απελευθέρωση της ανθρωπότητας.  Ελάχιστες δεκαετίες πρωτόγνωρων προσπαθειών — βίαιων, γιατί περικυκλώθηκαν και δέχτηκαν  βάναυσες επιθέσεις, και τελικά καταδικάστηκαν στην ήττα--  δεν μπορούν να πείσουν τους καλόπιστους  ότι είναι αρκετές για να εγκαταλειφθεί αυτή η προοπτική, αναγκάζοντάς μας να εγκαταλείψουμε την πραγματοποίησή της δια παντός.  

Διαβάστε περισσότερα...

Κι όμως, υπάρχει ραγδαία ανερχόμενη Αριστερά στην Ολλανδία…

του Χ.Χ.

Οι μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις προβλέπουν ένα θρίαμβο για το αριστερό οικολογικό κόμμα Groen Links. Αναμένεται να πενταπλασιάσει την κοινοβουλευτική της δύναμη από 4 σε 20 βουλευτές. Αναμένεται επίσης να ξεπεράσει το σοσιαλιστικό κόμμα PvdA και να γίνει έτσι το μεγαλύτερο κόμμα αριστερά του κέντρου. Ο καθένας μπορεί να σκεφτεί γιατί ο διεθνής τύπος προβάλλει συνεχώς το ακροδεξιό ρατσιστικό κόμμα της ελευθερίας και δεν λέει κουβέντα για την Πράσινη Αριστερά. Γιατί έχει κάνει παγκόσμια φίρμα τον αντιδραστικό Wilders, ηγέτη του πρώτου, και δεν λέει κουβέντα για τον τριαντάρη ηγέτη του δεύτερου, Klaver, ο οποίος έχει συμβάλει στην εντυπωσιακή απήχηση του κόμματός του, στις πόλεις ιδιαίτερα που διαθέτουν Πανεπιστήμια.

Διαβάστε περισσότερα...

Κοινωνική ακτινογραφία της ακροδεξιάς στην Ολλανδία

του Χρήστου Χρυσοστόμου

Είναι ήδη γνωστό ότι το «θέμα» των εκλογών μετά από λίγες εβδομάδες στην Ολλανδία είναι η δημοσκοπική άνοδος του ρατσιστικού Κόμματος για Ελευθερία (P.V.V.) με επικεφαλής τον Geert Wilders. Οι δημοσκοπήσεις το φέρουν να έρχεται πρώτο σε ψήφους. H εφημερίδα Financial Times έκανε μια πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη σε σχέση με τους παράγοντες ενίσχυσης αυτού του κόμματος με βάση 60 δημογραφικές, γεωγραφικές, κοινωνικές και οικονομικές μεταβλητές που στηρίζονται στα στατιστικά και δημογραφικά δεδομένα της Ολλανδίας. Είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες οι εκτιμήσεις αυτής της έρευνας.

Διαβάστε περισσότερα...

Εκλογές-Οικουμενική-Χρεοκοπία;

Του K. Παπουλή

  1. 1.Γιατί να κάνει εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ;

Στην Ελλάδα της μνημονιακής εποχής, όπως αποδείχτηκε και με τις προηγούμενες κυβερνήσεις, είναι η οικονομία που σφραγίζει τις πολιτικές εξελίξεις και όχι η βούληση των πολιτικών κομμάτων. Η επιδείνωση της οικονομίας είναι αυτή που θα ρίξει (και σύντομα) τον ΣΥΡΙΖΑ.

Διαβάστε περισσότερα...
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Μπόταση 6, Εξάρχεια, 1ος όροφος 

info@sxedio-b.gr

210 3810040