«Αγαπητέ Μοσκοβισί». Ανοικτή επιστολή ενός Ευρωπαίου πολίτη (τουλάχιστον προς το παρόν)

«Αγαπητέ Μοσκοβισί». Ανοικτή επιστολή ενός Ευρωπαίου πολίτη (τουλάχιστον προς το παρόν)

«Αγαπητέ Μοσκοβισί». Ανοικτή επιστολή ενός Ευρωπαίου πολίτη (τουλάχιστον προς το παρόν)

Κύριε Επίτροπε Μοσκοβισί,

Άκουσα προσεκτικά τη συνέντευξη Τύπου όπου εξηγείτε τους λόγους που οδήγησαν στην απόρριψη του προϋπολογισμού της ιταλικής κυβέρνησης για καταφανή παραβίαση των λεγόμενων ευρωπαϊκών κανόνων.

Δεν νομίζω να κάνω λάθος λέγοντας πως το ισχυρότερο επιχείρημα που χρησιμοποιείτε για να αιτιολογήσετε τη σοβαρή απόφαση είναι πως τον κάθε Ιταλό βαραίνουν 37 χιλιάδες ευρώ χρέους από τη γέννησή του.

Επιτρέψτε μου να εξηγήσω πως η δήλωσή σας αυτή είναι μόνο εν μέρει αληθινή, υπενθυμίζοντας σας, ωστόσο, πως εκείνοι που πληροφορούν με μισές αλήθειες παραλείποντας τις άλλες μισές, λένε έξυπνα ψέματα και αυτό ονομάζεται χειραγώγηση. Θα έπρεπε πράγματι να θυμάστε ότι το δημόσιο χρέος, που τόσο σας απασχολεί, σε ποσοστό που υπερβαίνει κατά πολύ το 60% το κατέχουν οι ίδιοι οι Ιταλοί. Έτσι, ναι είναι αλήθεια ότι σε κάθε Ιταλό αντιστοιχεί ένα μερίδιο του εθνικού χρέους ίσο με 37.000 ευρώ, αλλά είναι εξίσου γεγονός αναμφισβήτητο ότι οι ίδιοι οι Ιταλοί είναι πιστωτές του κράτους τους για τουλάχιστον 24.000 ευρώ ανά άτομο (κατά μέσο όρο, εννοείται). Αυτό σημαίνει ότι το κατά κεφαλήν δημόσιο χρέος είναι το πολύ ίσο με 13.000€.

Αλλά τι είναι αυτό το δημόσιο χρέος που τόσο σας θλίβει κ. Μοσκοβισί; Θα προσπαθήσω να το εξηγήσω με λίγα λόγια: το δημόσιο χρέος δεν είναι τίποτα περισσότερο από το ποσοστό αποταμίευσης που το ιταλικό κράτος απαιτεί από τους πολίτες ώστε να πληρώσουν τις υπηρεσίες και τις υποδομές που προσφέρει στους ίδιους τους πολίτες. Για την ακρίβεια το ιταλικό κράτος τις υπηρεσίες και τις υποδομές που παρέχει τις πληρώνει μέσα από τη φορολόγηση: δεν θα σας διέφυγε πως είμαστε η πιο συνεπής χώρα στην Ευρώπη η οποία στα 26 από τα τελευταία 27 έτη παρουσίασε, στον κρατικό της προϋπολογισμό, πρωτογενή πλεονάσματα.

Αλλά κ. Μοσκοβισί ας πάμε παρακάτω, ανησυχείτε για την αύξηση του ιταλικού δημόσιου χρέους αντί να εστιάσετε στη βιωσιμότητά του, αρά θεωρείτε πως αυτό που έχει σημασία είναι αυτή καθαυτή η μείωση του δημόσιου χρέους. Στην ουσία από τη δική σας οπτική πιστεύετε πως το μοντέλο ανάπτυξης στο οποίο πρέπει να στοχεύσουμε είναι αυτό της Μποτσουάνα που έχει αναλογία χρέους/ΑΕΠ 22,3%. Μια χώρα που γνωρίζει την αναγνώριση και το θαυμασμό των χρηματοπιστωτικών αγορών και των άγρυπνων φρουρών τους, όπως ο οίκος αξιολόγησης Moody’s, ο οποίος την αξιολογεί με Α2 κάτι που εμείς οι Ιταλοί θα έπρεπε να ζηλεύουμε. Εννοείται πως αυτή η θετική αξιολόγηση έχει το τίμημά της όπως όλα τα καλά πράγματα στη ζωή: στη Μποτσουάνα δεν υπάρχει εθνικό σύστημα υγείας όπως στην Ιταλία ή όπως και στην όμορφη Γαλλία σας. Πράγματι το 30% του πληθυσμού της είναι φορείς το AIDS. Ένα τίμημα που προφανώς πρέπει να πληρώσει για αυτή την πολυπόθητη αναγνώριση των Χρηματοπιστωτικών Αγορών και των ιερομάντεων τους. Και όχι μόνο, το 40% του πληθυσμού της Μποτσουάνα ζει με λιγότερο από 2 δολάρια την ημέρα. Και τι αξία μπορεί να έχει η ενδημική φτώχεια μπρος την αναγνώριση των χρηματοπιστωτικών αγορών; Ένα προβληματάκι όμως υπάρχει: η Ευρώπη δεν έχει πει ποτέ στους Ιταλούς ότι η Ευρώπη γεννήθηκε με ιδέα και πρότυπο το μοντέλο ανθρώπινης ανάπτυξης που εφαρμόστηκε στην προαναφερόμενη αφρικανική χώρα. Ένα μοντέλο που έχει ως άστρο φωτεινό την επιβράβευση από τις χρηματοπιστωτικές αγορές και τους οργανισμούς αξιολόγησης. Όποιο και αν είναι το ανθρώπινο κόστος για να την επίτευξη του.

Θα ήθελα να σας υπενθυμίσω και μερικά άλλα πράγματα κ Μοσκοβισί, όπως για παράδειγμα ότι η Ιταλία έχει πλεόνασμα εμπορικού ισοζυγίου ύψους 50 δις ευρώ ετησίως και άλλα 60 δισ πλεόνασμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών.

Το παραπάνω μας τοποθετεί από την άποψη αυτή στο βάθρο των ενάρετων χωρών της Ευρώπης μαζί με τη Γερμανία και την Ολλανδία. Όπως και να έχει, όμως θα έπρεπε να γνωρίζετε πως αυτό σημαίνει ότι η Ιταλία ζει πολύ κάτω από τις δυνατότητές της καθώς το σύστημα-Ιταλία είναι πραγματικά ένας καθαρός πιστωτής έναντι του υπόλοιπου κόσμου. Ίσως, ίσως ακόμη και της ίδιας της Γαλλίας σου η οποία παρουσιάζει χρόνιο παθητικό εμπορικό ισοζύγιο, όπως η Αργεντινή άλλωστε.

Σας λέω αυτά χωρίς καμία σοβινιστική διάθεση, αλλά μόνο για να σας υπογραμμίσω πως η σχέση χρέους/ΑΕΠ λαμβάνει υπόψη μόνο μερικές πτυχές της οικονομικής σταθερότητας μιας χώρας: εκτός από το δημόσιο χρέος υπάρχει και το ιδιωτικό και πως αν το εμπορικό ισοζύγιο είναι χρόνια παθητικό και το κράτος έχει χαμηλό δημόσιο χρέος τότε αυτό αναμφισβήτητα σημαίνει πως τα χρέη για τη χρηματοδότηση του εμπορικού ισοζυγίου είναι καλά κρυμμένα στον ιδιωτικό τομέα. Θα μου πείτε πως όλα αυτά, αν και σωστά, δεν περιλαμβάνονται στη συνθήκη του Μάαστριχτ και επομένως δεν σας αφορούν. Σε αυτό, με ταπεινότητα, σας απαντώ πως εάν αυτός ο στοιχειώδης οικονομικός μηχανισμός δεν λαμβάνεται υπόψη από τους κανόνες του Μάαστριχτ, το πρόβλημα δεν είναι ο οικονομικός μηχανισμός, αλλά οι κανόνες που δεν τον λαμβάνουν υπόψη: πράγματι η Ισπανία (συνεπής, μέχρι εκείνη τη στιγμή, με αναλογία χρέους/ΑΕΠ κάτω 40%) με αυτόν τον αδυσώπητο μηχανισμό είδε στην αρχή να εκτινάσσεται το ιδιωτικό της χρέος και στη συνέχεια είδε το τραπεζικό της σύστημα να καταλήγει στις φοβερές θεραπείες των διαφόρων ευρωπαϊκών μηχανισμών σταθερότητας που εσείς πάρα πολύ καλά γνωρίζετε. Όλο αυτό για να σας πω πως η οικονομία λειτουργεί σύμφωνα με τρομερούς και αμείλικτους κανόνες, ακόμη και όταν οι ευρωπαϊκοί κανόνες και συνθήκες τους αγνοούν. Με άλλα λόγια, μιλάτε και λειτουργείται δουλικά και με αναισθησία ακολουθώντας τους λάθους κανόνες που λαμβάνουν υπόψη μόνο ένα μέρος του οικονομικού μηχανισμού που διέπει τις οικονομικές σχέσεις μεταξύ των εθνών. Εάν η Επιτροπή της οποίας είστε μέλος κινούνταν με σοφία κι όχι με την ψυχρή λογική ενός επαρχιώτη λογιστή που σας ωθεί να ακολουθήσετε επιμέρους κανόνες και ως εκ τούτου άδικους, συνθλίβοντας μια συνετή χώρα, θα επιχειρούσατε να αλλάξετε τούς κανόνες αυτούς, λαμβάνοντας υπόψη αυτό που υποδεικνύουν ο δείκτης του εμπορικού ισοζυγίου, ο δείκτης ιδιωτικού χρέους και ο δείκτης της καθαρής χρηματοοικονομικής θέσης των μεμονωμένων χωρών που ανήκουν στην ευρωζώνη. Αυτό για να μην την πατήσετε σαν άσχετος: επειδή η ιστορία ξέρει να γίνεται δύστροπη και αμείλικτη. Ακόμη και τη στιγμή που κάνετε τον Κέρβερο στην Ιταλία με τους κανόνες του Μάαστριχτ ανά χείρας μπορεί να τιναχθεί στον αέρα κάποια άλλη χώρα μέλος, συνεπής στους δικούς σας κανόνες, αλλά απολύτως ελλειμματική του οικονομικού μηχανισμού που πεισματικά αρνείστε να σεβαστείτε. Άλλωστε όπως είπα στην ευρωζώνη, έχει συμβεί ήδη ενάρετες χώρες έχουν τιναχθεί στον αέρα, όπως πχ η Ισπανία αλλά και η Ιρλανδία.

Σίγουρος πως δεν θα θελήσετε να περάσετε στην ιστορία ως οι άνθρωποι που οδήγησαν την Ευρώπη σε μια πολιτική κατάσταση ανάλογη του 1913 εφαρμόζοντας στενόμυαλους και ηλίθιους κανόνες, να έχετε τις καλύτερες ευχές μου.

Ένας Ευρωπαίος πολίτης (τουλάχιστον προς το παρόν).

Πηγή: lantidiplomatico.it

Μετάφραση Μουρατίδης Γιώργος

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Μπόταση 6, Εξάρχεια, 1ος όροφος 

info@sxedio-b.gr

210 3810040