Ερωτήσεις - Απαντήσεις για το 1 1 4

Τι γίνεται με το 114; Ερωτήσεις - Απαντήσεις

114meto114

 

Υπογράφοντες στο κείμενο για τα «Δέκα Σημεία για τη Συνεργασία, την Κοινή Δράση και την Ενότητα» απαντούν σε ερωτήσεις μας. Για διευκόλυνση των αναγνωστών μας, συγκεντρώνουμε σε ένα άρθρο όλες τις απαντήσεις.

                   

…..

114 k katzΟ Κατζουράκης Κυριάκος είναι Ζωγράφος, σκηνοθέτης, ομοτ. καθηγητής του ΑΠΘ

1. Η ενωτική κίνηση 114 φαίνεται πως χτύπησε ευαίσθητες χορδές σε αρκετούς αριστερούς ανθρώπους και όχι μόνο. Τώρα που γίνεται η μετά το καλοκαίρι ανασύνταξη, τι προσδοκάτε όσον αφορά τη συνέχιση αυτής της πρωτοβουλίας; Εσείς που συμμετέχετε εξαρχής σ' αυτήν, πώς θα μπορούσατε να συμβάλλετε στην εξέλιξή της;

2. Μέχρι στιγμής οι απόπειρες συμπόρευσης των διάσπαρτων δυνάμεων που έχουν ως κοινό παρονομαστή την αντίθεση με την κυρίαρχη πολιτική των μνημονίων και της ΕΕ δεν έχουν ευοδωθεί. Κατά τη γνώμη σας μπορεί να ξεπεραστεί αυτή η αδυναμία μετωπικής συσπείρωσης ; Και αν όχι, τι;

3. Εισερχόμαστε σε έτος πολλαπλών εκλογών. Υπάρχει ένα μέρος του λαού, κυρίως του λαού της αριστεράς, που δεν υποκύπτει στο παρωχημένο και παγιδευτικό δίλημμα "δεξιά-αντιδεξιά" και ό,τι να' ναι, ακόμη και χειρότερη από τη δεξιά. Επίσης που δεν του αρκεί να ψηφίζει ιδεολογικά, αλλά επιθυμεί να επιδράσει στον συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων και να πιέσει για να λυθούν άμεσα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που πλήττουν τους εργαζόμενους. Τι θα του προτείνατε;    

"Μέτωπο τώρα

Η ιστορία της μετεμφυλιακής αριστεράς είναι γεμάτη από μικρούς εγωισμούς ομάδων και ατόμων που ποτέ δεν μπόρεσαν να συμμαχήσουν για να αρθρώσουν ένα λόγο ενάντια στο τέρας που όλοι γνώριζαν ότι επελαύνει και έρχεται για να μείνει. Έτσι είναι, ούτε καν συζήτησαν την ανάγκη για ένα δυνατό κίνημα ( αντίστοιχο ίσως του ΕΑΜ) με τα γνωστά αποτελέσματα: πολυδιάσπαση, απομόνωση από την κοινωνία και εφησυχασμός την εποχή της οικονομικής σπατάλης (ευεξίας κατ’ άλλους ). Ο εφησυχασμός γέννησε τον απίστευτο οπορτουνισμό της κυβερνώσας αριστεράς, δηλαδή όλοι βάλαμε το χεράκι μας στη διάλυση της και οι ευθύνες μας ποτέ δε συζητήθηκαν, ποτέ δεν αναλύθηκαν.

Η γνώμη μου είναι ότι κάποτε πρέπει να γίνει αυτό, ανοιχτά και δημοκρατικά.

Και σήμερα δεν είναι η ώρα, σήμερα μας δίνεται η τελευταία ευκαιρία να δείξουμε στον κόσμο που τον διώξαμε από τις γραμμές μας, ότι βάζουμε πάνω απ’ όλα τις ανάγκες της χώρας. Γι αυτό και μόνο το λόγο, ένα μέτωπο εκλογικής συμμαχίας δεν είναι συμβιβασμός. Να αφήσουμε στη μπάντα τις προσωπικές διαφορές και να προτείνουμε τα μίνιμουμ που καλούμαστε να υπερασπιστούμε.

Έχουμε τα κατάλληλα εργαλεία - υπερ/επεξεργασμένα λόγω αδράνειας όλο τη διάστημα της κυβερνητικής θητείας του ΣΥΡΙΖΑ – να διαφυλάσσει ο καθένας μας τις θεωρίες που μας κρατάνε σε χωριστά δωμάτια, αλλά μέχρις εδώ. Από τη στιγμή που διαπιστώνουμε το αδιέξοδο της ανταλλαγής - στην πράξη - δε μας μένουν πολλές εναλλακτικές: ή τραβάει ο καθένας το δρόμο της μοναξιάς, της εκλογικής ανυπαρξίας και κυρίως της διογκούμενης απόστασης από τα προβλήματα της κοινωνικής μάχης που εξελίσσεται καθημερινά ή λερωνόμαστε ο καθένας με τις απόψεις του άλλου και αρχίζουμε να παλεύουμε με όσα όπλα μας έχουν απομείνει.

Αύριο θα είναι πολύ αργά, από αύριο θα ετοιμάζουμε την απολογία μας προς την επόμενη γενιά αγωνιστών αν επιλέξουμε την μη συμμετοχή στη σημερινή μάχη.

Όσα μας χωρίζουν είναι ελάχιστα μπροστά σ’ αυτά που μας ενώνουν ενάντια στην ολομέτωπη επίθεση του καπιταλισμού, που με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ βρήκε το μεγαλύτερο σύμμαχο γέννημα και θρέμμα της αριστεράς που μονοπωλούσε τον αντισταλινισμό, την ελεύθερη διακίνηση ιδεολογιών στα σπλάχνα της και την εσωτερική δημοκρατία στο κόμμα.

Το εκλογικό μέτωπο πρέπει να μεγαλώσει, να συμπεριλάβει όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο, ομάδες, πολιτικές πρωτοβουλίες - με όρους κοινωνικού συμβολαίου που θα τηρηθούν φυσικά – για να μπει στη βουλή μια ανεξάρτητη αριστερή φωνή που δεν θα κάτσει σε καμμιά καρέκλα να κομπάζει, μια αιρετή ομάδα πολιτών που θα εναλλάσσεται και θα ερευνά τρόπους επιβίωσης του λαού που πένεται, υποφέρει και εκτός όλων είναι έτοιμος να παραδοθεί στα νύχια του φασισμού που δυστυχώς αναδύεται αμαχητί και στη χώρα μας.

Ο αγώνας για την εκπροσώπηση στη βουλή συνοδεύεται από τον αγώνα με μεγάλες λαϊκές συνελεύσεις. Αυτά τα δυο πάνε μαζί και μόνο μαζί."

Κυριάκος Κατζουράκης, 6/11/18

114 L KΟ Καραγεώργος Λάμπρος   είναι Καρδιολόγος, δ/ντής ΕΣΥ, πρόεδρος της Ένωσης Ιατρών Νοσοκομείων-Κέντρων Υγείας Λάρισας, μέλος του Γ.Σ. της Ομοσπονδίας Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας

   1. Η ενωτική κίνηση 114 φαίνεται πως χτύπησε ευαίσθητες χορδές σε αρκετούς αριστερούς ανθρώπους και όχι μόνο. Τώρα που γίνεται η μετά το καλοκαίρι ανασύνταξη, τι προσδοκάτε όσον αφορά τη συνέχιση αυτής της πρωτοβουλίας; Εσείς που συμμετέχετε εξαρχής σ' αυτήν, πώς θα μπορούσατε να συμβάλλετε στην εξέλιξή της;

2. Μέχρι στιγμής οι απόπειρες συμπόρευσης των διάσπαρτων δυνάμεων που έχουν ως κοινό παρονομαστή την αντίθεση με την κυρίαρχη πολιτική των μνημονίων και της ΕΕ δεν έχουν ευοδωθεί. Κατά τη γνώμη σας μπορεί να ξεπεραστεί αυτή η αδυναμία μετωπικής συσπείρωσης ; Και αν όχι, τι;

3. Εισερχόμαστε σε έτος πολλαπλών εκλογών. Υπάρχει ένα μέρος του λαού, κυρίως του λαού της αριστεράς, που δεν υποκύπτει στο παρωχημένο και παγιδευτικό δίλημμα "δεξιά-αντιδεξιά" και ό,τι να' ναι, ακόμη και χειρότερη από τη δεξιά. Επίσης που δεν του αρκεί να ψηφίζει ιδεολογικά, αλλά επιθυμεί να επιδράσει στον συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων και να πιέσει για να λυθούν άμεσα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που πλήττουν τους εργαζόμενους. Τι θα του προτείνατε;  

Δεκαετίες πριν την εφαρμογή των μνημονίων ήταν εμφανής η αντιλαϊκή κατεύθυνση, η φαύλη διαχείριση και η νεοφιλελεύθερη προοπτική των εφαρμοζόμενων πολιτικών. Τα μνημόνια δεν ήρθαν ως φυσικό αποτέλεσμα άστοχων πολιτικών, αλλά ακριβώς ως ο στόχος των πολιτικών που εφαρμόσθηκαν. Κι αν η πλασματική ευμάρεια της προμνημονιακής περιόδου θόλωνε την πραγματική εικόνα, τα μνημόνια δεν άφηναν περιθώρια για οπτασίες. Έτσι ήρθε η ώρα του Τσίπρα και της παρέας του, που εκμεταλλευόμενος τη λαϊκή οργή, υποσχόμενος τα ανέφικτα και σε συμμαχία με ακροδεξιούς, πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ και νεοφιλελεύθερους διαχειριστές, πραγματοποίησε πολιτική στροφή 180 μοιρών, εγκαθιστώντας τη χειρότερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης. Βασιλικότερος του βασιλέως, υιοθέτησε και εφάρμοσε κατά γράμμα τις πιο ακραίες νεοφιλελεύθερες πολιτικές, συντάχθηκε πειθήνια με τα ιμπεριαλιστικά σχέδια, σπρώχνοντας την πατρίδα μας σε νέες περιπέτειες και κυρίως συμφώνησε με την ξένη επικυριαρχία τις πολιτικές που θα εφαρμοσθούν τις επόμενες δεκαετίες, της δήθεν μεταμνημονιακής εποχής, που οριοθετούνται από αέναη λιτότητα, δημοσιονομική πειθαρχία, διαρκή εποπτεία και ματωμένα υπερπλεονάσματα. Ο λαός μας ζει στο πετσί του τη ζοφερή πραγματικότητα και δεν έχει ανάγκη από λεπτομερείς αναλύσεις και σύνθετες ιδεολογικές προσεγγίσεις. Τα εκατομμύρια των άνεργων και ξενιτεμένων νέων μας, το ξεπούλημα της χώρας, οι χιλιάδες κατασχέσεις, η διάλυση του κοινωνικού κράτους και ο εργασιακός μεσαίωνας, που φέρνουν την ανέχεια κι απαγορεύουν την ελπίδα, αγγίζουν σχεδόν το σύνολο του πληθυσμού.

Η προσδοκία της ανατροπής και της αλλαγής πορείας, για το λαό και τη χώρα προβάλλει ως η μόνη ελπίδα, και είναι ευθύνη της κίνησής μας να πεισθεί και να πείσει, να εμπνευσθεί και να εμπνεύσει, να στρατευθεί και να στρατεύσει, να κινητοποιηθεί και να κινητοποιήσει, να υπερκεράσει τις ιδεολογικές ακαμψίες του παρελθόντος και τον κατακερματισμό των δυνάμεων, να εργασθεί ακατάβλητα και να κοινοποιήσει στον πληθυσμό το εναλλακτικό της πρόγραμμα. Να καταγγείλει το σαθρό ιδεολόγημα της άρχουσας τάξης ότι δεν υπάρχει εναλλακτική, τις ατομικές λύσεις και τη λογική της ανάθεσης, προβάλλοντας τη συλλογική δράση και τη συμμετοχή. Σ’ αυτή την κατεύθυνση αντιλαμβάνομαι την ύπαρξη και την πορεία τόσο της κίνησης 114 όσο και της δικής μου συνεισφοράς και συμμετοχής.

   Έχω την πεποίθηση ότι η παράμετρος του πολιτικού χρόνου, ιδιαίτερα στη σημερινή συγκυρία, έχει κεντρική αξία στην εξέλιξη των πραγμάτων, λειτουργώντας υπέρ των διαχειριστών της εξουσίας στην εμπέδωση αντιδραστικών πολιτικών και στη διαμόρφωση καταστάσεων που δύσκολα θα ανατραπούν στο μέλλον. Πολλές από τις αντιτιθέμενες σ’ αυτές τις πολιτικές δυνάμεις, εμφανίζονται δυστυχώς, ως να λειτουργούν σε χρονικό κενό, προτάσσοντας απέναντι στην άμεση ανάγκη για συμπόρευση, ζητήματα ιδεολογικής ταύτισης και καθαρότητας. Όμως, ένα πλατύ πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο, που θα πρέπει να είναι ο στόχος της προσπάθειάς μας, είναι αδύνατο να ταυτίζεται απολύτως ιδεολογικά και να ανεχθεί καπελώματα και ηγεμονισμούς από τους μηχανισμούς. Μια τέτοια προσπάθεια οφείλουμε να ξεκινήσουμε άμεσα μ’ αυτούς που θέλουν και μπορούν. Οι άλλοι συνήθως ακολουθούν.

   Εύηχες έννοιες και ορισμοί, όπως φιλελευθερισμός, παγκοσμιοποίηση, οικονομία των ελεύθερης και αυτορυθμιζόμενης αγοράς, πήραν τη θέση της έννοιας δεξιά, του παρελθόντος και παρά το γεγονός ότι αναφέρονται στην εξέλιξη του ίδιου καπιταλιστικού συστήματος, χρησιμοποιήθηκαν από τα καθεστωτικά πολιτικά κόμματα, για να δικαιολογήσουν, ακόμα και να διαφημίσουν τις νέες επιλογές τους. Φιλελεύθεροι δεξιοί, σοσιαλιστές, εργατικοί, πράσινοι, ακόμα και ευρωκομουνιστές συμπορεύονται σήμερα στην εφαρμογή του νεοφιλελεύθερου μοντέλου στην Ευρώπη, απέναντι σε δεξιούς κρατικιστές, εθνικιστές, αυτονομιστές και αριστερούς. Αυτή η εξέλιξη, ταυτόχρονα με την περαιτέρω αποκάλυψη της απάνθρωπης φύσης του εξελισσόμενου μοντέλου, την αναγόρευση του κέρδους σε υπέρτατη δύναμη, τη μετατροπή των κοινωνικών αγαθών σε αγοραία εμπορεύματα, την προώθηση του ατομικισμού κόντρα στη συλλογική προσπάθεια, που εισάγουν την ανθρωπότητα σ’ ένα ιδιότυπο μεσαίωνα του 21ου αιώνα, επανακαθορίζει και την πολιτική στάση του πληθυσμού. Είναι ρεαλιστικότερο σήμερα να αναφερόμαστε σε πρώην δεξιούς και πρώην αριστερούς και είναι ανάγκη να συζητήσουμε απαρχής για το πολίτευμα, τη δημοκρατία, τη συμμετοχή των πολιτών, τα διαχειριστικά και παρεμβατικά όρια του κράτους και την κοινωνική εξέλιξη. Τα παγιδευτικά διλλήματα του παρελθόντος και ο διαχωρισμός των πολιτών σύμφωνα με τις κομματικές ταυτότητες των παππούδων τους, ετεροκαθορίζουν τις ταξικές τους προτεραιότητες και αναπαράγουν τον απομονωτισμό και την περιθωριοποίηση της δράση μας.

   Η διαδραστική σχέση της πρωτοβουλίας μας με πλατιές λαϊκές μάζες χωρίς αποκλεισμούς, θα καθορίσει τόσο το μέλλον όσο και τα παρεμβατικά της αποτελέσματα.

114 t stavΟ Τάσος Σταυρόπουλος είναι Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Συνταξιούχων Εκπαιδευτικών

1. Η ενωτική κίνηση 114 φαίνεται πως χτύπησε ευαίσθητες χορδές σε αρκετούς αριστερούς ανθρώπους και όχι μόνο. Τώρα που γίνεται η μετά το καλοκαίρι ανασύνταξη, τι προσδοκάτε όσον αφορά τη συνέχιση αυτής της πρωτοβουλίας; Εσείς που συμμετέχετε εξαρχής σ' αυτήν, πώς θα μπορούσατε να συμβάλλετε στην εξέλιξή της;

2. Μέχρι στιγμής οι απόπειρες συμπόρευσης των διάσπαρτων δυνάμεων που έχουν ως κοινό παρονομαστή την αντίθεση με την κυρίαρχη πολιτική των μνημονίων και της ΕΕ δεν έχουν ευοδωθεί. Κατά τη γνώμη σας μπορεί να ξεπεραστεί αυτή η αδυναμία μετωπικής συσπείρωσης ; Και αν όχι, τι;

3. Εισερχόμαστε σε έτος πολλαπλών εκλογών. Υπάρχει ένα μέρος του λαού, κυρίως του λαού της αριστεράς, που δεν υποκύπτει στο παρωχημένο και παγιδευτικό δίλημμα "δεξιά-αντιδεξιά" και ό,τι να' ναι, ακόμη και χειρότερη από τη δεξιά. Επίσης που δεν του αρκεί να ψηφίζει ιδεολογικά, αλλά επιθυμεί να επιδράσει στον συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων και να πιέσει για να λυθούν άμεσα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που πλήττουν τους εργαζόμενους. Τι θα του προτείνατε;

  • “Εδώ   και 3,5 χρόνια εργαζόμενοι και συνταξιούχοι βιώνουν   την πιο καταστροφική και αντιλαϊκή πολιτική μετά τη μεταπολίτευση και μάλιστα από μια κυβέρνηση που χρησιμοποίησε και καπηλεύτηκε με τον πιο χειρότερο τρόπο   αριστερά συνθήματα. Μια τέτοια πολιτική δια χειρός «αριστερής»   κυβέρνησης έχει ξευτιλίσει την έννοια της αριστεράς και έχει περιορίσει κάθε διάθεση για αντίσταση. Σ’ αυτό έχει συμβάλλει   σε μεγάλο βαθμό   ο μηδισμός των συνδικαλιστικών ηγεσιών που ανέχθηκαν την κυβέρνηση   Σύριζα-ΑΝΕΛ   να κονιορτοποιεί εργασιακά , ασφαλιστικά δικαιώματα και να επιβάλει την πιο νεοφιλελεύθερη πολιτική μετά τη μεταπολίτευση, που καμιά δεξιά κυβέρνηση δε θα μπορούσε να περάσει, χωρίς να χυθεί αίμα. Ο Τσίπρας , είναι αλήθεια, εκμεταλλεύτηκε την απουσία και τη χρεοκοπία της αριστεράς στην Ευρώπη, που έγινε το όχημα για να διαλύσει το μεταπολεμικό κοινωνικό κράτος , σχηματίζοντας ή συμμαχώντας με κεντροδεξιές ή κεντρο «αριστερές» κυβερνήσεις. Ίσως αυτό να ήταν και το τίμημα από την απουσία του αντίπαλου δέους.
  • Ευθύνη στην «ύβρη» που καθημερινά διαπράττει η κυβέρνηση η κυβέρνηση Τσίπρα- Καμένου σε βάρος του λαού έχει η εκτός των τειχών αριστερά που   μέχρι τώρα δεν μπόρεσε ή μάλλον έδειξε ασυγχώρητη ανοχή ( πχ δημοψήφισμα) στην   πολιτική Σύριζα. Είναι ευνόητο ότι η πολιτική αυτή , εδώ που έχουμε φτάσει, δεν αντιμετωπίζεται με συνθήματα, αν δε συνοδεύεται από συγκεκριμένα βήματα για την έξοδο από την κρίση, που θα δίνουν ελπίδα στους εργαζόμενους και στους συνταξιούχους.  Η χρεοκοπία είναι μεγάλη και η κατάσταση σε συμμαζεύεται. Κάθε προσπάθεια μπορεί να δίνει κάποια ελπίδα, αλλά δεν αρκεί. Δεν είναι αρκετές σήμερα οι αριστερές μας ευαισθησίες για να πείσουν και να καλέσουν σε κοινή συστράτευση τους απόκληρους της κοινωνίας. Το ιδεολογικό οπλοστάσιο του εχθρού είναι τεράστιο και   μπροστά σου εμφανίζει τις «καθημερινές» ήττες και υποχωρήσεις σε παγκόσμιο επίπεδο. Η κατάργηση του 8ώρου, η επιστροφή στην προ Σικάγου εποχή, η 12ωρη ή 14ωρη εργασία με μεροκάματα πείνας, η διάλυση κάθε δημόσιας υποδομής( υγείας, παιδείας), «επενδύονται» με την απουσία εναλλακτικής πρότασης που ο αντίπαλος ξέρει και τα εκμεταλλεύεται. Ο καθημερινός βομβαρδισμός από το σύστημα έχει πείσει ότι δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική πρόταση και εδώ η πολιτική Σύριζα παίζει ακόμη «ουκ εν παικτοίς».
  • Κατά τη γνώμη μου υπάρχει απάντηση: Με ειλικρίνεια και σοβαρότητα που θα ξεπερνάει τις μικροπολιτικές διαφωνίες και θα ξυπνάει τις ευαίσθητες χορδές όχι μόνο της αριστεράς   απέναντι σε ένα σύστημα   που   μας γυρίζει ολοταχώς σε ένα εργασιακό Μεσαίωνα και χρησιμοποιεί την τεχνολογία για να εκμεταλλεύεται ακόμη περισσότερο τους εργαζόμενους. Η νεολαία το μεγάλο θύμα,   δε «μετέχει». Υπάρχουν ευθύνες. Οι νέοι δε συγχωρούν για τα λάθη μας και καλά κάνουν. Δε βλέπουν λύση και καθημερινά συνθλίβονται στα κάτεργα της μερικής απασχόλησης. Η απάντηση πρέπει να είναι συνολική. Το καινούργιο δε φαίνεται και το πολιτικό κενό είναι αισθητό παντού.  Όλοι το αισθάνονται, αλλά πολλοί από την αριστερά κάνουν πως δε το βλέπουν.
  •  Καμιά Μετωπική συμπόρευση δεν μπορεί να ευοδωθεί σήμερα, αν δεν απομυθοποιηθούν οι «ρεαλιστικές» προτάσεις του Σύριζα,   δηλ. του συστήματος, γιατί ο Σύριζα εκφράζει καλύτερα από όλους σήμερα το σύστημα και το υπερασπίζεται καλύτερα από τον Μητσοτάκη.    Ο Τσίπρας πρώτα πέρασε την ήττα μέσα στην ψυχή του καθενός και μετά άρχισε   να αποδομεί κάθε λαϊκή κατάκτηση. Η διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης συνοδεύτηκε από την έντεχνη χρεοκοπία των ασφαλιστικών ταμείων και από τον κίνδυνο κατάρρευσης της σύνταξης. Πρώτα η ανεργία και μετά διάλυση των εργασιακών σχέσεων και συλλογικών συμβάσεων. Η Μετωπική συμπόρευση θα ανατρέπει βήμα προς βήμα την πολιτική τους, για να προχωρήσει στο επόμενο βήμα που θα είναι η λύση. Διαφορετικά θα βλέπουμε τα τρένα να περνούν.
  • Συσπείρωση, συμπόρευση, πολιτικό και κοινωνικό Μέτωπο στη βάση της εξόδου του λαού από την κρίση. Αν δεν προταθεί   λύση, κάθε προσπάθεια θα είναι καταδικασμένη. Το   Μέτωπο, μπροστά στις εκλογές, πρέπει να είναι έτοιμο να δώσει λύσεις στα οξύτατα   οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα των εργαζομένων :     Ανεργία, ΕΝΦΙΑ, δωρεάν δημόσια υγεία και παιδεία, κατάργηση όλων των αντιεργατικών και αντιασφαλιστικών νόμων , αποκατάσταση μισθών και συντάξεων, απαλλαγή από τα δάνεια και από το άγχος των πλειστηριασμών.   Επανάκτηση της δημόσιας περιουσίας που έχει ξεπουληθεί. Ιδεολογική απάντηση και επίθεση   βήμα προς βήμα στις «αναπόφευκτες»   συνταγές της κυβέρνησης Σύριζα. Και βέβαια, μέσα στο σφικτό εναγκαλισμό της ευρωζώνης και Ε.Ε –ΔΝΤ   προτάσεις εξόδου από την κρίση δε νομίζω ότι υπάρχουν. Οι ψευδαισθήσεις πρέπει να διαλυθούν, γιατί ο κίνδυνος να εκφράσει και να καρπωθεί την αμφισβήτηση η ακροδεξιά είναι μεγάλος. Η Ιταλία είναι δίπλα μας…. “

 

114 y andrΟ Γιάγκος Ανδρεάδης είναι καθηγητής, συγγραφέας, σκηνοθέτης

1. Η ενωτική κίνηση 114 φαίνεται πως χτύπησε ευαίσθητες χορδές σε αρκετούς αριστερούς ανθρώπους και όχι μόνο. Τώρα που γίνεται η μετά το καλοκαίρι ανασύνταξη, τι προσδοκάτε όσον αφορά τη συνέχιση αυτής της πρωτοβουλίας; Εσείς που συμμετέχετε εξαρχής σ' αυτήν, πώς θα μπορούσατε να συμβάλλετε στην εξέλιξή της;

Αυτό που χρειάζεται είναι όσο το δυνατόν περισσότεροι από τους υπογράψαντες να συμβάλουν σε συνεχή διάλογο και δράση με στόχο την ανάκτηση της κυριαρχίας του λαού μας, την υπεράσπιση της ίδιας της ζωής μας και την διάνοιξη ενός δρόμου δημιουργίας και ανάπτυξης για χάρη των ανθρώπων και όχι όσων μας απομυζούν και μας λεηλατούν. . Ο αγώνας θα είναι πολιτικός, πολιτισμικός, οικονομικός. Προσωπικά θα προσπαθήσω να συμβάλλω μαζί με άλλους στο πεδίο που περιλαμβάνει ένα τρίπτυχο α)την παιδεία/ εκπαίδευση β)την πολιτιστική δραστηριότητα και την δημιουργία σε κάθε μορφή γ) την μεσολαβημένη επικοινωνία (Μέσα) και δ) την πολιτιστική/πολιτισμική διπλωματία ακι τον διάλογο των πολιτισμών. Είναι ένα ευρύ πεδίο όπου η παρούσα ακι οι άλλες κυβερνήσεις έχουν παοτύχει παταγωδώς από ανικανότητα και κάποτε από πρόθεση. Πεδίο όπου μπορούμε να παρεμβαίνουμε κριτικά και δημιουργικά από τώρα. Μαζί με άλλους κρίνουμε ότι ένας σχετικός διαδικτυακός τόπος που θα φιλοξενεί κάθε άποψη προσανατολισμένη σε θετικά βήματα στο πεδίο αυτό ( συνδεδεμένο εννοείται με το πολιτικο/οικονομικό) μπορεί να είναι το πρώτο βήμα.

2. Μέχρι στιγμής οι απόπειρες συμπόρευσης των διάσπαρτων δυνάμεων που έχουν ως κοινό παρονομαστή την αντίθεση με την κυρίαρχη πολιτική των μνημονίων και της ΕΕ δεν έχουν ευοδωθεί. Κατά τη γνώμη σας μπορεί να ξεπεραστεί αυτή η αδυναμία μετωπικής συσπείρωσης ; Και αν όχι, τι;

Υπάρχουν πολιτικά ζητήματα που πρέπει να συζητηθούν - από την διεθνή συγκυρία και τα πολιτισμικά όπως αναλύθηκαν στο 1 μεχρι την διατύπωση ενός θεμελιώδους αφηγήματος σχετικά με το τι συνέβη από το 2010 ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΕΝΟΥ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΥΤΜΑΣΤΙΓΩΣΗ Η ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΟΦΑΓΊΑ ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΔΡΑΣΗ. Υπάρχουν και προσωπικές διαφορές που τις τρέφει η γεύση της ήττας και η απογοήτευση και έλλειψη ελπίδας καρπός της παλινωδίας μετά το δημοψήφισμα του 2015. Επιμονή Α) στον υπέυθυνο και θετικά προσανατολισμένο πολιτικό διάλογο με στόχο την δημιουργία μετώπου που θα είναι κάτι πολύ περισσότερο από ευκαιριακή συγκόλληση σχημάτων κα Β) στην υπέρβαση όσων τελικά δεν έχουν παρά ατομικό χαρακτήρα πράγματα που επείγουν. Το άρθρο της Πέπης Ρηγοπούλου δημοσιευμένο στον Δρόμο του Σαββα΄του 20 Οκτωβρίου αναπτύσσουν διεξοδικότερα αυτή την άποψη.

3. Εισερχόμαστε σε έτος πολλαπλών εκλογών. Υπάρχει ένα μέρος του λαού, κυρίως του λαού της αριστεράς, που δεν υποκύπτει στο παρωχημένο και παγιδευτικό δίλημμα "δεξιά-αντιδεξιά" και ό,τι να' ναι, ακόμη και χειρότερη από τη δεξιά. Επίσης που δεν του αρκεί να ψηφίζει ιδεολογικά, αλλά επιθυμεί να επιδράσει στον συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων και να πιέσει για να λυθούν άμεσα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που πλήττουν τους εργαζόμενους. Τι θα του προτείνατε;  

Μπορούμε να συμβάλλουμε άμεσα ώστε ένας πόλος αντίστασης, αλληλεγγύης και πολιτικης/πολιτισμικής σκέψης πράξης ο οποίος υπάρχει ήδη σε ένα βαθμό να αποκτήσει μεγαλύτερη υπόσταση. Η πορεία προς τις εκλογές δεν είναι το άπαν αλλά είναι μια συγκυρία που θα ήταν λάθος να υποτιμήσουμε. Και η έξοδος από το αντιθεθτικό ψευδο- Δίπολο ΝΔ/ ΣΥΡΙΖΑ, δίπολο που κρατούν ζωντανό ο φόβος η απογοήτευση και η παθητικότητα είναι απαραίτητος. Το κομματικό σκηνικό όπως το γνωρίσαμε μετά την μεταπολίτευση καταρρέει. Ακόμη και αν κυριαρχήσει και πάλι εκλογικά - κάτι αβέβαιο- είναι πολιτικά και ακόμη περισσότερο πολιτισμικά νεκρό. Αντί να μας συμπαπασύρει- εμάς και την χώρα- στην καταστροφή ας θεσουμε από τώρα με ότι δυνάμεις έχουμε την βάση μιας ουσιωδώς εναλλακτικής πορείας.

114 j alΟ Γιάννης Αλαβάνος είναι Αγρ. τοπογράφος μηχανικός, πρώην πρόεδρος Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας

1. Η ενωτική κίνηση 114 φαίνεται πως χτύπησε ευαίσθητες  χορδές σε αρκετούς αριστερούς ανθρώπους και όχι μόνο. Τώρα που  γίνεται η μετά το καλοκαίρι ανασύνταξη, τι προσδοκάτε όσον αφορά τη συνέχιση αυτής της πρωτοβουλίας; Εσείς που συμμετέχετε εξαρχής σ' αυτήν, πώς θα μπορούσατε να συμβάλλετε στην εξέλιξή της;

2.  Μέχρι στιγμής οι απόπειρες συμπόρευσης των διάσπαρτων δυνάμεων που  έχουν ως κοινό παρονομαστή την αντίθεση με την κυρίαρχη πολιτική των μνημονίων και της ΕΕ  δεν έχουν ευοδωθεί. Κατά τη γνώμη σας μπορεί να ξεπεραστεί αυτή η  αδυναμία μετωπικής συσπείρωσης ; Και αν όχι, τι; 

3. Εισερχόμαστε σε έτος πολλαπλών εκλογών.  Υπάρχει ένα μέρος του λαού, κυρίως του λαού της αριστεράς,  που δεν υποκύπτει στο παρωχημένο και παγιδευτικό δίλημμα "δεξιά-αντιδεξιά" και ό,τι να' ναι, ακόμη και χειρότερη από τη δεξιά. Επίσης που δεν του αρκεί να ψηφίζει ιδεολογικά, αλλά επιθυμεί να επιδράσει στον συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων και να πιέσει για να λυθούν άμεσα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που πλήττουν τους εργαζόμενους. Τι θα του προτείνατε;     

«Η αριστερά επιδιώκει τη συνειδητή και πολυπληθή αντίθεση των κοινωνιών στο σύστημα αξιών που προωθεί τα μνημόνια και την πολιτική της ΕΕ. Δεν αρκούν πλέον η επίκληση της εξ ορισμού αντικειμενικής αντιπαλότητας των λαών και οι στρατιωτικής συλλογιστικής οργανώσεις. Ούτε η πίστη ότι οι πολίτες θα ενεργοποιηθούν ή έστω θα πεισθούν να στηρίξουν τις θέσεις της αριστεράς, τα συμφέροντα τους δηλαδή, σε στοιχειωδώς μακροχρόνια βάση, με μόνο τις φωτεινές παρεμβάσεις ηγεσιών ή ατόμων. Επιβάλλεται να ανοίξει το δρόμο με το ίδιο το παράδειγμα της. Τα μέλη της, με διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας, να είναι συμμέτοχοι στην ενημέρωση, τον προβληματισμό, τις επιλογές, τις προοπτικές εξίσου με τον αγώνα και τις διεκδικήσεις. Οι εξελίξεις στην πληροφορική συνδράμουν και επιτρέπουν αυτές τις διαδικασίες. Τις επιβάλει το ότι απέναντι είναι ένα σύστημα που στοχοποιεί τα κοινά αγαθά και θεοποιεί τις ανισότητες και, ταυτόχρονα, με απειρία πόρων μελετά, εξελίσσεται, εκσυγχρονίζεται και γίνεται όλο και πιο αδίστακτο.

Αυτό διαβάζω στο κείμενο των 114. Αν αυτή η πρωτοβουλία κατορθώσει να ξεπεράσει τις ασθένειες νηπιακής πολιτικής λογικής, η σκέψη να δημιουργηθούν πυρήνες που θα μελετούν και εισηγούνται θέματα ευρείας θεματολογίας με αριστερή οπτική και επιστημονική δεοντολογία, ενταγμένα σε μια προγραμματική συλλογιστική, αξιοποιώντας ανθρώπους, αναλύσεις και ιδέες που έχουν ήδη διατυπωθεί ή θα προκύψουν, θα συγκινούσε και θα προσέλκυε πολλούς ειδικούς από γνώσεις, εμπειρίες και βιώματα.

Μήνες, όμως, μετά τη γνωστοποίηση των δέκα αρχικών θέσεων των 114, η όλη προσπάθεια μοιάζει να εκφυλίζεται σε μια ανούσια συλλογή υπογραφών. Αυτό δεν εκθέτει τους συνυπογράφοντες, τη κοινή σκέψη τους και προσδοκία καταθέσαν, ούτε τους διαχειριστές του εγχειρήματος ως ανήμπορους. Θα ήταν καλή αρχή να μην συνέβαινε αυτό αλλά ταυτόχρονα περίεργο, αού πρόκειται για «συμπόρευση διάσπαρτων δυνάμεων». Προβληματίζει όμως, απογοητεύει και σίγουρα δεν συσπειρώνει, το πόσο αστραπιαία, προ και μετά τη γνωστοποίηση του κειμένου, (φαίνεται ότι) μπορεί να αλλάζει κάποιος θέση επί του πρακτέου. Ας εμπιστευθούμε τις συλλογικές αποφάσεις. Με κριτήριο την αποτελεσματικότητα, είναι οι πιο γρήγορες και συνήθως οι πιο σωστές.

Ας τολμήσουμε μια κίνηση όπου κανένας δεν παραιτείται από την υπεράσπιση των αντιλήψεων του, όπως αυτές εξελικτικά διαμορφώνονται, αλλά υπηρετεί τις συλλογικές αποφάσεις, συμβάλλοντας στη διατύπωση τους κατά το μέτρο των δυνατοτήτων του. Και όσο πιο πολλοί συμμετέχουν, τόσο πιο ασφαλής θα είναι η «αριστεροσύνη» της, η ταξική τοποθέτηση της και η ικανοποίηση που ατομικά θα βιώνεται.

Ισχυρό αντίδοτο στη γλύκα της εξουσίας και της αυτοδικαίωσης, που εντρυφεί και στις μικρότερες ομάδες με τις καλύτερες των προθέσεων και τα πιο γενναία στελέχη. Ομάδες που αδυνατώντας να συνυπάρξουν με τη διαφορετικότητα και την κριτική, μιλώντας αναμεταξύ τους με ασύμβατους μονολόγους, χάνουν και χάνονται από το φως του ήλιου, ως δεν τους αξίζει.

Για αυτό και για άλλους πολλούς λόγους, αν υπάρχει δίλημμα μεταξύ ενός καλού εκλογικού αποτελέσματος ή της δημιουργίας μιας κίνησης με βιώσιμα χαρακτηριστικά, επιλογή πρέπει να είναι το δεύτερο. Ο χρόνος των εκλογών μπορεί να λειτουργήσει ως κίνητρο ή ως παγίδα. Παγίδα θα είναι αν η κίνηση εγκλωβισθεί στην αναζήτηση ενός αξιοπρεπούς εκλογικού αποτελέσματος. Αν ένστικτο είναι ότι η κάθε γενιά παλεύει η επόμενη της να ζει σε καλύτερες συνθήκες και αυτό αποκτά νόημα και δυναμική, όταν παλεύει για τις δικές της καλύτερες συνθήκες, ας φροντίσουμε οι ημερομηνίες των εκλογών να συμπιέσουν τους χρόνους δρομολόγησης και υλοποίησης του εγχειρήματος. Έτσι ίσως προκύψει και ένα καλύτερο εκλογικό αποτέλεσμα.»

114 k papΟ Κώστας Παπουλής είναι μηχανικός, περιφερειολόγος και εκπαιδευτικός

Κατά αρχήν να ευχαριστήσω που μου δίνεται τον λόγο, αλλά πρέπει να διευκρινίσω, ότι δεν έχω ακριβώς αντίληψη για την απήχηση της πρωτοβουλίας που ξεκίνησε πέρσι την άνοιξη, και κατέληξε στο ιδρυτικό κείμενο υπογραφών. Ένας από τους λόγους είναι ότι μέχρι στιγμής, δεν έχουν δημοσιευτεί οι νέες υπογραφές που έχει συγκεντρώσει στην ιστοσελίδα της.

Προχωρώ λοιπόν μετά από αυτή την διευκρίνηση στην απάντηση των ερωτήσεων που μου θέσατε:

1. Η ενωτική κίνηση 114 φαίνεται πως χτύπησε ευαίσθητες  χορδές σε αρκετούς αριστερούς ανθρώπους και όχι μόνο. Τώρα που  γίνεται η μετά το καλοκαίρι ανασύνταξη, τι προσδοκάτε όσον αφορά τη συνέχιση αυτής της πρωτοβουλίας; Εσείς που συμμετέχετε εξαρχής σ' αυτήν, πώς θα μπορούσατε να συμβάλλετε στην εξέλιξή της;

Κατά την γνώμη μου για να μιλήσουμε για εκκίνηση της πρωτοβουλίας θα πρέπει να συγκεντρωθεί πανελλαδικά ο κρίσιμος αριθμός υπογραφών. Χωρίς να θέλω να συγκεκριμενοποιήσω, και γιατί κάτι τέτοιο στην πολιτική δεν γίνεται, ο αριθμός της εκκίνησης δεν μπορεί να μην είναι τετραψήφιος. Άρα, με κάποιο τρόπο, πρέπει να ανοιχτεί η πρωτοβουλία, αρχικά στις μεγάλες πόλεις για να δοκιμαστεί. Δεύτερο σημείο, για να πούμε ότι η πρωτοβουλία αυτή χτυπάει ευαίσθητες χορδές, είναι, να συγκεντρώσει πρόσωπα τα οποία δεν είναι αυτή την στιγμή, ενεργά ενταγμένα σε οργανώσεις ή πολιτικά σχήματα, αλλιώς οδηγούμαστε σε ένα Μέτωπο οργανώσεων. Δεν θέλω να πω ότι αποκλείω το δεύτερο, αλλά ότι με αυτή την έννοια ο χαρακτήρας της πρωτοβουλίας είναι ανοικτός και θα κριθεί από την σύνθεσή της. Το τρίτο σημείο είναι ότι η πρωτοβουλία χρειάζεται ένα πολιτικό και οικονομικό πρόγραμμα για την προώθηση της δημοκρατίας και την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, γιατί εδώ βρίσκεται το πρόβλημα -όχι    της πρωτοβουλίας- αλλά της πατρίδας μας. Ίσως ορθότερο να ήταν να πούμε, ότι πρέπει να ξεδιπλωθούν παράλληλες προσεγγίσεις, που μέσω από διαδικασία οσμώσεων θα οδηγήσουν σε επεξεργασίες και σύνθεση. Ένας τέτοιος χώρος συζήτησης λείπει σήμερα από τον «αντιμνημονιακό» χώρο. Η δικιά μου η προσέγγιση έχει δημοσιευτεί στο βιβλίο «Μετωπικό Πρόγραμμα Δι-Εξόδου από την Κρίση», που επεξεργαστήκαμε μαζί με τον Θ. Μαριόλη και τον Δ. Καλτσώνη (εκδ. Κοροντζής). Από εκεί και πέρα, ο καθένας προσφέρει σε μια συλλογική προσπάθεια, με την ενεργό συμμετοχή του στις δραστηριότητές της.

2.  Μέχρι στιγμής οι απόπειρες συμπόρευσης των διάσπαρτων δυνάμεων που  έχουν ως κοινό παρονομαστή την αντίθεση με την κυρίαρχη πολιτική των μνημονίων και της ΕΕ  δεν έχουν ευοδωθεί. Κατά τη γνώμη σας μπορεί να ξεπεραστεί αυτή η  αδυναμία μετωπικής συσπείρωσης ; Και αν όχι, τι; 

Σε ένα βαθμό πρέπει να δεχτούμε ότι δημιουργήθηκαν   ενωτικά σχήματα, όπως η ΛΑΕ, ή γίνονται σημερινές απόπειρες στον πατριωτικό δημοκρατικό αντιμνημονιακό χώρο με άγνωστη έκβαση, όπως άλλωστε και το «1-1-4», όμως όντως μια ευρύτερη ενότητα δεν έχει επιτευχθεί.

Πρέπει να βάλουμε στην άκρη τις διαφορές και να πάμε με αυτά που μας ενώνουν, που είναι περισσότερα. Αν δεν γίνει αυτό το «πολιτικό ζύγισμα», δεν θα υπάρξει αποτέλεσμα. Αλλά και να δεχτούμε ειλικρινά, ότι ένα πολιτικό μέτωπο δύναται (όχι απαραίτητα) να ξεπεράσει-αφομοιώσει τους ιδρυτές του, αν έχει πετυχημένη πορεία. Επίσης πρέπει να δημιουργηθεί ένας πολιτικός χώρος που όλοι θα έχουν φωνή και μάλιστα ισότιμη.

Τέλος πρέπει να καταλάβουμε ότι στην άσκηση πολιτικής, βασικό σημείο είναι ο κοινωνικός σχηματισμός μέσα στον οποίο κινείσαι. Η κοινωνική σύνθεση στην Ελλάδα, ο χαρακτήρας της αντι-Ε.Ε. και αντιμνημονιακής κατεύθυνσης, οι διαθέσεις του κόσμου, το κοινωνικό υποκείμενο που λέγαμε παλιά, είναι κάτι που μάλλον περιφρονείται, από ιδεολογικά-ιδεοληπτικά πρόσημα, που κατά κύριο λόγο έχουν και την ευθύνη της πολυδιάσπασης.    

3. Εισερχόμαστε σε έτος πολλαπλών εκλογών.  Υπάρχει ένα μέρος του λαού, κυρίως του λαού της αριστεράς,  που δεν υποκύπτει στο παρωχημένο και παγιδευτικό δίλημμα "δεξιά-αντιδεξιά" και ό,τι να' ναι, ακόμη και χειρότερη από τη δεξιά. Επίσης που δεν του αρκεί να ψηφίζει ιδεολογικά, αλλά επιθυμεί να επιδράσει στον συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων και να πιέσει για να λυθούν άμεσα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που πλήττουν τους εργαζόμενους. Τι θα του προτείνατε;   

Η  αντίθεση στις πολιτικές λιτότητας και στην κατάργηση κάθε έννοιας δημοκρατίας από την Ε.Ε., παίρνει στις χώρες που   οι λαοί τους αντιδρούν, εθνικολαϊκά χαρακτηριστικά. Στην Ελλάδα που βρίσκεται στην χειρότερη οικονομικά θέση, σε κατάσταση αποικίας και πλήρης οικονομικής και πολιτικής εξάρτησης, το εθνικολαϊκό στοιχείο αναγκαστικά εντείνεται. Ο κόσμος αυτός, είτε μπορεί να οδηγηθεί στην απάθεια και στην αποχή, είτε και στην ακρα-δεξιά. Με ένα τέτοιο κόσμο πρέπει κανείς να έρθει σε επαφή, με ένα πατριωτικό-δημοκρατικό πρόγραμμα, άμεσης εξόδου από την κρίση, που θα εμπεριέχει αυτά τα εθνικολαϊκά χαρακτηριστικά, δίνοντάς τους αντιιμπεριαλιστικό και υπέρ των δυνάμεων της εργασίας και της δημοκρατίας περιεχόμενο. Σίγουρα ένα ανθρώπινο μέλλον της χώρας και του λαού, (όπως και να το βλέπει οραματικά κανείς) σε οποιαδήποτε απόχρωση, δεν βρίσκεται μέσα στην διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Μπόταση 6, Εξάρχεια, 1ος όροφος 

info@sxedio-b.gr

210 3810040