Τι γίνεται με το 1-1-4. Απαντά ο Γιάννης Αλαβάνος

Τι γίνεται με το 1-1-4. Απαντά ο Γιάννης Αλαβάνος

Ο Γιάννης Αλαβάνος είναι Αγρ. τοπογράφος μηχανικός, πρώην πρόεδρος Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας

 

1. Η ενωτική κίνηση 114 φαίνεται πως χτύπησε ευαίσθητες  χορδές σε αρκετούς αριστερούς ανθρώπους και όχι μόνο. Τώρα που  γίνεται η μετά το καλοκαίρι ανασύνταξη, τι προσδοκάτε όσον αφορά τη συνέχιση αυτής της πρωτοβουλίας; Εσείς που συμμετέχετε εξαρχής σ' αυτήν, πώς θα μπορούσατε να συμβάλλετε στην εξέλιξή της;

2.  Μέχρι στιγμής οι απόπειρες συμπόρευσης των διάσπαρτων δυνάμεων που  έχουν ως κοινό παρονομαστή την αντίθεση με την κυρίαρχη πολιτική των μνημονίων και της ΕΕ  δεν έχουν ευοδωθεί. Κατά τη γνώμη σας μπορεί να ξεπεραστεί αυτή η  αδυναμία μετωπικής συσπείρωσης ; Και αν όχι, τι; 

3. Εισερχόμαστε σε έτος πολλαπλών εκλογών.  Υπάρχει ένα μέρος του λαού, κυρίως του λαού της αριστεράς,  που δεν υποκύπτει στο παρωχημένο και παγιδευτικό δίλημμα "δεξιά-αντιδεξιά" και ό,τι να' ναι, ακόμη και χειρότερη από τη δεξιά. Επίσης που δεν του αρκεί να ψηφίζει ιδεολογικά, αλλά επιθυμεί να επιδράσει στον συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων και να πιέσει για να λυθούν άμεσα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που πλήττουν τους εργαζόμενους. Τι θα του προτείνατε;     

 

«Η αριστερά επιδιώκει τη συνειδητή και πολυπληθή αντίθεση των κοινωνιών στο σύστημα αξιών που προωθεί τα μνημόνια και την πολιτική της ΕΕ. Δεν αρκούν πλέον η επίκληση της εξ ορισμού αντικειμενικής αντιπαλότητας των λαών και οι στρατιωτικής συλλογιστικής οργανώσεις. Ούτε η πίστη ότι οι πολίτες θα ενεργοποιηθούν ή έστω θα πεισθούν να στηρίξουν τις θέσεις της αριστεράς, τα συμφέροντα τους δηλαδή, σε στοιχειωδώς μακροχρόνια βάση, με μόνο τις φωτεινές παρεμβάσεις ηγεσιών ή ατόμων. Επιβάλλεται να ανοίξει το δρόμο με το ίδιο το παράδειγμα της. Τα μέλη της, με διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας, να είναι συμμέτοχοι στην ενημέρωση, τον προβληματισμό, τις επιλογές, τις προοπτικές εξίσου με τον αγώνα και τις διεκδικήσεις. Οι εξελίξεις στην πληροφορική συνδράμουν και επιτρέπουν αυτές τις διαδικασίες. Τις επιβάλει το ότι απέναντι είναι ένα σύστημα που στοχοποιεί τα κοινά αγαθά και θεοποιεί τις ανισότητες και, ταυτόχρονα, με απειρία πόρων μελετά, εξελίσσεται, εκσυγχρονίζεται και γίνεται όλο και πιο αδίστακτο.

Αυτό διαβάζω στο κείμενο των 114. Αν αυτή η πρωτοβουλία κατορθώσει να ξεπεράσει τις ασθένειες νηπιακής πολιτικής λογικής, η σκέψη να δημιουργηθούν πυρήνες που θα μελετούν και εισηγούνται θέματα ευρείας θεματολογίας με αριστερή οπτική και επιστημονική δεοντολογία, ενταγμένα σε μια προγραμματική συλλογιστική, αξιοποιώντας ανθρώπους, αναλύσεις και ιδέες που έχουν ήδη διατυπωθεί ή θα προκύψουν, θα συγκινούσε και θα προσέλκυε πολλούς ειδικούς από γνώσεις, εμπειρίες και βιώματα.

Μήνες, όμως, μετά τη γνωστοποίηση των δέκα αρχικών θέσεων των 114, η όλη προσπάθεια μοιάζει να εκφυλίζεται σε μια ανούσια συλλογή υπογραφών. Αυτό δεν εκθέτει τους συνυπογράφοντες, τη κοινή σκέψη τους και προσδοκία καταθέσαν, ούτε τους διαχειριστές του εγχειρήματος ως ανήμπορους. Θα ήταν καλή αρχή να μην συνέβαινε αυτό αλλά ταυτόχρονα περίεργο, αού πρόκειται για «συμπόρευση διάσπαρτων δυνάμεων». Προβληματίζει όμως, απογοητεύει και σίγουρα δεν συσπειρώνει, το πόσο αστραπιαία, προ και μετά τη γνωστοποίηση του κειμένου, (φαίνεται ότι) μπορεί να αλλάζει κάποιος θέση επί του πρακτέου. Ας εμπιστευθούμε τις συλλογικές αποφάσεις. Με κριτήριο την αποτελεσματικότητα, είναι οι πιο γρήγορες και συνήθως οι πιο σωστές.

Ας τολμήσουμε μια κίνηση όπου κανένας δεν παραιτείται από την υπεράσπιση των αντιλήψεων του, όπως αυτές εξελικτικά διαμορφώνονται, αλλά υπηρετεί τις συλλογικές αποφάσεις, συμβάλλοντας στη διατύπωση τους κατά το μέτρο των δυνατοτήτων του. Και όσο πιο πολλοί συμμετέχουν, τόσο πιο ασφαλής θα είναι η «αριστεροσύνη» της, η ταξική τοποθέτηση της και η ικανοποίηση που ατομικά θα βιώνεται.

Ισχυρό αντίδοτο στη γλύκα της εξουσίας και της αυτοδικαίωσης, που εντρυφεί και στις μικρότερες ομάδες με τις καλύτερες των προθέσεων και τα πιο γενναία στελέχη. Ομάδες που αδυνατώντας να συνυπάρξουν με τη διαφορετικότητα και την κριτική, μιλώντας αναμεταξύ τους με ασύμβατους μονολόγους, χάνουν και χάνονται από το φως του ήλιου, ως δεν τους αξίζει.

Για αυτό και για άλλους πολλούς λόγους, αν υπάρχει δίλημμα μεταξύ ενός καλού εκλογικού αποτελέσματος ή της δημιουργίας μιας κίνησης με βιώσιμα χαρακτηριστικά, επιλογή πρέπει να είναι το δεύτερο. Ο χρόνος των εκλογών μπορεί να λειτουργήσει ως κίνητρο ή ως παγίδα. Παγίδα θα είναι αν η κίνηση εγκλωβισθεί στην αναζήτηση ενός αξιοπρεπούς εκλογικού αποτελέσματος. Αν ένστικτο είναι ότι η κάθε γενιά παλεύει η επόμενη της να ζει σε καλύτερες συνθήκες και αυτό αποκτά νόημα και δυναμική, όταν παλεύει για τις δικές της καλύτερες συνθήκες, ας φροντίσουμε οι ημερομηνίες των εκλογών να συμπιέσουν τους χρόνους δρομολόγησης και υλοποίησης του εγχειρήματος. Έτσι ίσως προκύψει και ένα καλύτερο εκλογικό αποτέλεσμα.»

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Μπόταση 6, Εξάρχεια, 1ος όροφος 

info@sxedio-b.gr

210 3810040