Τι γίνεται με το 1-1-4.Απαντά ο Κώστας Παπουλής

Τι γίνεται με το 1-1-4.Απαντά ο Κώστας Παπουλής

Ο Κώστας Παπουλής είναι μηχανικός, περιφερειολόγος και εκπαιδευτικός

Κατά αρχήν να ευχαριστήσω που μου δίνεται τον λόγο, αλλά πρέπει να διευκρινίσω, ότι δεν έχω ακριβώς αντίληψη για την απήχηση της πρωτοβουλίας που ξεκίνησε πέρσι την άνοιξη, και κατέληξε στο ιδρυτικό κείμενο υπογραφών. Ένας από τους λόγους είναι ότι μέχρι στιγμής, δεν έχουν δημοσιευτεί οι νέες υπογραφές που έχει συγκεντρώσει στην ιστοσελίδα της.

Προχωρώ λοιπόν μετά από αυτή την διευκρίνηση στην απάντηση των ερωτήσεων που μου θέσατε:

1. Η ενωτική κίνηση 114 φαίνεται πως χτύπησε ευαίσθητες  χορδές σε αρκετούς αριστερούς ανθρώπους και όχι μόνο. Τώρα που  γίνεται η μετά το καλοκαίρι ανασύνταξη, τι προσδοκάτε όσον αφορά τη συνέχιση αυτής της πρωτοβουλίας; Εσείς που συμμετέχετε εξαρχής σ' αυτήν, πώς θα μπορούσατε να συμβάλλετε στην εξέλιξή της;

Κατά την γνώμη μου για να μιλήσουμε για εκκίνηση της πρωτοβουλίας θα πρέπει να συγκεντρωθεί πανελλαδικά ο κρίσιμος αριθμός υπογραφών. Χωρίς να θέλω να συγκεκριμενοποιήσω, και γιατί κάτι τέτοιο στην πολιτική δεν γίνεται, ο αριθμός της εκκίνησης δεν μπορεί να μην είναι τετραψήφιος. Άρα, με κάποιο τρόπο, πρέπει να ανοιχτεί η πρωτοβουλία, αρχικά στις μεγάλες πόλεις για να δοκιμαστεί. Δεύτερο σημείο, για να πούμε ότι η πρωτοβουλία αυτή χτυπάει ευαίσθητες χορδές, είναι, να συγκεντρώσει πρόσωπα τα οποία δεν είναι αυτή την στιγμή, ενεργά ενταγμένα σε οργανώσεις ή πολιτικά σχήματα, αλλιώς οδηγούμαστε σε ένα Μέτωπο οργανώσεων. Δεν θέλω να πω ότι αποκλείω το δεύτερο, αλλά ότι με αυτή την έννοια ο χαρακτήρας της πρωτοβουλίας είναι ανοικτός και θα κριθεί από την σύνθεσή της. Το τρίτο σημείο είναι ότι η πρωτοβουλία χρειάζεται ένα πολιτικό και οικονομικό πρόγραμμα για την προώθηση της δημοκρατίας και την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, γιατί εδώ βρίσκεται το πρόβλημα -όχι    της πρωτοβουλίας- αλλά της πατρίδας μας. Ίσως ορθότερο να ήταν να πούμε, ότι πρέπει να ξεδιπλωθούν παράλληλες προσεγγίσεις, που μέσω από διαδικασία οσμώσεων θα οδηγήσουν σε επεξεργασίες και σύνθεση. Ένας τέτοιος χώρος συζήτησης λείπει σήμερα από τον «αντιμνημονιακό» χώρο. Η δικιά μου η προσέγγιση έχει δημοσιευτεί στο βιβλίο «Μετωπικό Πρόγραμμα Δι-Εξόδου από την Κρίση», που επεξεργαστήκαμε μαζί με τον Θ. Μαριόλη και τον Δ. Καλτσώνη (εκδ. Κοροντζής). Από εκεί και πέρα, ο καθένας προσφέρει σε μια συλλογική προσπάθεια, με την ενεργό συμμετοχή του στις δραστηριότητές της.

2.  Μέχρι στιγμής οι απόπειρες συμπόρευσης των διάσπαρτων δυνάμεων που  έχουν ως κοινό παρονομαστή την αντίθεση με την κυρίαρχη πολιτική των μνημονίων και της ΕΕ  δεν έχουν ευοδωθεί. Κατά τη γνώμη σας μπορεί να ξεπεραστεί αυτή η  αδυναμία μετωπικής συσπείρωσης ; Και αν όχι, τι; 

Σε ένα βαθμό πρέπει να δεχτούμε ότι δημιουργήθηκαν   ενωτικά σχήματα, όπως η ΛΑΕ, ή γίνονται σημερινές απόπειρες στον πατριωτικό δημοκρατικό αντιμνημονιακό χώρο με άγνωστη έκβαση, όπως άλλωστε και το «1-1-4», όμως όντως μια ευρύτερη ενότητα δεν έχει επιτευχθεί.

Πρέπει να βάλουμε στην άκρη τις διαφορές και να πάμε με αυτά που μας ενώνουν, που είναι περισσότερα. Αν δεν γίνει αυτό το «πολιτικό ζύγισμα», δεν θα υπάρξει αποτέλεσμα. Αλλά και να δεχτούμε ειλικρινά, ότι ένα πολιτικό μέτωπο δύναται (όχι απαραίτητα) να ξεπεράσει-αφομοιώσει τους ιδρυτές του, αν έχει πετυχημένη πορεία. Επίσης πρέπει να δημιουργηθεί ένας πολιτικός χώρος που όλοι θα έχουν φωνή και μάλιστα ισότιμη.

Τέλος πρέπει να καταλάβουμε ότι στην άσκηση πολιτικής, βασικό σημείο είναι ο κοινωνικός σχηματισμός μέσα στον οποίο κινείσαι. Η κοινωνική σύνθεση στην Ελλάδα, ο χαρακτήρας της αντι-Ε.Ε. και αντιμνημονιακής κατεύθυνσης, οι διαθέσεις του κόσμου, το κοινωνικό υποκείμενο που λέγαμε παλιά, είναι κάτι που μάλλον περιφρονείται, από ιδεολογικά-ιδεοληπτικά πρόσημα, που κατά κύριο λόγο έχουν και την ευθύνη της πολυδιάσπασης.    

3. Εισερχόμαστε σε έτος πολλαπλών εκλογών.  Υπάρχει ένα μέρος του λαού, κυρίως του λαού της αριστεράς,  που δεν υποκύπτει στο παρωχημένο και παγιδευτικό δίλημμα "δεξιά-αντιδεξιά" και ό,τι να' ναι, ακόμη και χειρότερη από τη δεξιά. Επίσης που δεν του αρκεί να ψηφίζει ιδεολογικά, αλλά επιθυμεί να επιδράσει στον συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων και να πιέσει για να λυθούν άμεσα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που πλήττουν τους εργαζόμενους. Τι θα του προτείνατε;   

Η  αντίθεση στις πολιτικές λιτότητας και στην κατάργηση κάθε έννοιας δημοκρατίας από την Ε.Ε., παίρνει στις χώρες που   οι λαοί τους αντιδρούν, εθνικολαϊκά χαρακτηριστικά. Στην Ελλάδα που βρίσκεται στην χειρότερη οικονομικά θέση, σε κατάσταση αποικίας και πλήρης οικονομικής και πολιτικής εξάρτησης, το εθνικολαϊκό στοιχείο αναγκαστικά εντείνεται. Ο κόσμος αυτός, είτε μπορεί να οδηγηθεί στην απάθεια και στην αποχή, είτε και στην ακρα-δεξιά. Με ένα τέτοιο κόσμο πρέπει κανείς να έρθει σε επαφή, με ένα πατριωτικό-δημοκρατικό πρόγραμμα, άμεσης εξόδου από την κρίση, που θα εμπεριέχει αυτά τα εθνικολαϊκά χαρακτηριστικά, δίνοντάς τους αντιιμπεριαλιστικό και υπέρ των δυνάμεων της εργασίας και της δημοκρατίας περιεχόμενο. Σίγουρα ένα ανθρώπινο μέλλον της χώρας και του λαού, (όπως και να το βλέπει οραματικά κανείς) σε οποιαδήποτε απόχρωση, δεν βρίσκεται μέσα στην διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Μπόταση 6, Εξάρχεια, 1ος όροφος 

info@sxedio-b.gr

210 3810040