Ένας λαός της Πρωτομαγιάς ενάντια σε μια κυβέρνηση της Πρωταπριλιάς του Αλέκου Αλαβάνου

Ένας λαός της Πρωτομαγιάς ενάντια σε μια κυβέρνηση της Πρωταπριλιάς του Αλέκου Αλαβάνου

Ένας λαός της Πρωτομαγιάς ενάντια σε μια κυβέρνηση της Πρωταπριλιάς του Αλέκου Αλαβάνου

Ναι, δυστυχώς το γνωρίζουμε.

Η Πρωτομαγιά δεν έχει τη δυναμική που κάποτε είχε. Παραμένει επισήμως η μέρα αυτή ως μια αργία, όπως όμως είναι του Αγίου Πνεύματος ή της Καθαράς Δευτέρας.

Δεν είναι λίγοι που χαίρονται με αυτό. Είναι η κορυφή του παγόβουνου. Συνολικά το εργατικό κίνημα, σε παγκόσμια διάσταση, και στη χώρα μας, έχει μια δραματική υποχώρηση. Χαίρονται, γιατί έχουν γλιτώσει από τους πολλούς μπελάδες. Δεν πολυφοβούνται τις απεργίες. Δεν έχουν την επιβάρυνση από τις ρυθμίσεις των συλλογικών συμβάσεων. Το εργατικό κίνημα είναι γι’ αυτούς ένα από τα πρωταρχικά εμπόδια στις διαρθρωτικές αλλαγές, την κατάργηση στις απαγορεύσεις των απολύσεων, περιορισμούς στις απεργίες και τόσα άλλα δώρα που, στη χώρα μας, έδωσε η διεθνής τρόικα και η εσωτερική τρόικα, Πασοκ, Νδ, Συριζα.

Γι’ άλλους – εκεί συμπεριλαμβάνομαι κι εγώ – είναι μια μέρα νοσταλγίας. Νοσταλγία είναι ο πόνος για τη χαμένη πατρίδα, όπου ίσως να μην υπάρξει ποτέ επιστροφή. Νεανικά διαβάσματα για την αιματοβαμμένη εργατική συγκέντρωση για το οκτάωρο στην πλατεία Haymarketστο Σικάγο το 1886, για το Συνέδριο της Δεύτερης Διεθνούς του Ένγκελς, του Μπέμπελ, του Λίμπκνεχτ, του Λαφάργκ, που με αφετηρία τη Haymarketκαθιέρωσε την 1η Μάη ως παγκόσμια ημέρα των εργατών, για το τραγούδι της Τζόαν Μπαέζ για τους αναρχικούς αγίους της εργατικής τάξης Σάκο και Βαντσέτι, για τις μεγάλες διαδηλώσεις στο Σύνταγμα τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. Προ παντός όμως, για τον Επιτάφιο του Γιάννη Ρίτσου: «Μέρα Μαγιού μου μίσεψες, μέρα Μαγιού σε χάνω / άνοιξη, γιε, που αγάπαγες κι ανέβαινες επάνω…»

Για τις νεότερες γενιές σε μεγάλο βαθμό η Πρωτομαγιά ακούγεται ως μια από τις χωρίς νόημα επετείους από το παρελθόν, όπως το Πολυτεχνείο. Ευχάριστη για όσες κι όσους εργάζονται, χαρίζει μια ελεύθερη μέρα για τον ερχομό της άνοιξης. Αδιάφορη για τις περισσότερες και περισσότερους, καθώς σαρανταρίζουν, και όλες οι μέρες τους είναι υποχρεωτική αργία στη σημερινή Ελλάδα του Συριζα και των Ανελ.

Είναι θετική αυτή η εξέλιξη, η μουμιοποίηση της Πρωτομαγιάς και η δραματική εξασθένιση του εργατικού κινήματος σε όλο τον κόσμο και στην Ελλάδα;

Δεν είναι απλώς αρνητική, είναι ακραία επικίνδυνη. Και είναι εντελώς στοχευμένη. Το σήμα του συναγερμού ακούγεται εκκωφαντικό από τις Ηνωμένες Πολιτείες του Τραμπ, από τη Γερμανία του Εναλλακτικού Κόμματος, από τη Γαλλία της Λεπέν, από την Πολωνία του Καζίνσκι, από την Αυστρία των ακροδεξιών του Κόμματος Ελευθερίας, από την Ουγγαρία του Όρμπαν, από την Ολλανδία του Γουίλντερς. Η ανελέητη επίθεση των εξουσιαστών του σύγχρονου καπιταλισμού ενάντια στην εργατική τάξη, η αφαίρεση κεντρικών εργατικών δικαιωμάτων, η φτωχοποίηση μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού, η γενίκευση της ανεργίας, οι εργατικές περιφέρειες -σήμερα πια ζώνες της παρακμής- έχουν ως αποτέλεσμα και οδηγούν στην αποσταθεροποίηση κάθε δημοκρατικού θεσμού, στην άνθιση της βίας, της ακροδεξιάς, του σωβινισμού, του φασισμού, της ξενοφοβίας.

Στην Ελλάδα αυτή η επίθεση, μέσω της εξωτερικής και εσωτερικής τρόικα, έχει φτάσει σε διεστραμμένο σημείο. Δεν υπάρχει ούτε μια κατάκτηση του εργατικού κινήματος που να μην αφαιρέθηκε ή περιορίσθηκε εξευτελιστικά: δικαίωμα στην εργασία, δικαίωμα στη στέγαση, δικαίωμα στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, δικαίωμα στην εκπαίδευση, δικαίωμα στην αξιοπρέπεια. Η σημερινή κυβέρνηση Τσίπρα- Καμμένου έφτασε στο σημείο να αμφισβητήσει το δικαίωμα μας ως λαού να έχουμε δημόσια περιουσία, παραδίδοντάς την στους ξένους προς εκποίηση, κάτι που δεν τόλμησε σε τέτοιο βαθμό να κάνει καμία χούντα, καμία δικτατορία, καμία καν κυβέρνηση κατακτητών.

Η Πρωτομαγιά είναι ένα είδος θερμόμετρου του εργατικού κινήματος. Και το εργατικό κίνημα είναι ο πιο ισχυρός σύμμαχος για κάθε οικογένεια εργαζόμενου ή ανέργου, για τη διασφάλιση και διεύρυνση των δικαιωμάτων του. Κι όχι μόνο. Είναι η μεγαλύτερη εγγύηση για τη διασφάλιση και διεύρυνση των δημοκρατικών δικαιωμάτων σε κάθε χώρα.

Γι’ αυτό, παγκοσμίως, η Πρωτομαγιά δεν ανήκει μόνο στο παρελθόν. Ανήκει κυρίως στο παρόν και στο μέλλον. Είτε αυτό αρέσει σε κάποιους είτε όχι.

Γι’ αυτό, στην Ελλάδα, ένας λαός της Πρωτομαγιάς θα ξεσηκωθεί ενάντια σε μια κυβέρνηση της Πρωταπριλιάς. Μιας κυβέρνησης που γεννήθηκε μέσα στο ψέμα, πρόδωσε τις αξίες του εργατικού κινήματος και έπληξε καίρια την καρδιά του: την ελπίδα.

Πολλοί θα πουν ότι αυτά είναι φρούδες ελπίδες και όνειρα θερινής νυκτός. Όχι. Άλλα μας λέει ο Γιάννης Ρίτσος για τη μάνα του σκοτωμένου νέου καπνεργάτη στη μαγιάτικη διαδήλωση στη Θεσσαλονίκη, «Γιε μου, στ’ αδέλφια σου τραβώ και σμίγω την οργή μου, / σου πήρα το ντουφέκι σου – κοιμήσου εσύ, πουλί μου…»

Πηγή: ΤΑ ΝΕΑ, Σάββατο 5.5.2018, Αφιέρωμα: Ο Μάης στα Χρόνια του Συριζα

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Μπόταση 6, Εξάρχεια, 1ος όροφος 

info@sxedio-b.gr

210 3810040