Ήταν καλοί οι φίλοι μας ο Ντικ, ο Κανέλλος και ο Λουκάνικος, του Γιάννη Περάκη

Ήταν καλοί οι φίλοι μας ο Ντικ, ο Κανέλλος και ο Λουκάνικος, του Γιάννη Περάκη

Ηταν καλοί οι φίλοι μας ο Ντικ, ο Κανέλλος και ο Λουκάνικος

Ο Ντίκ ήταν ο παππούς μας. «Αδέσποτος» και αυτός αλλά με «πολιτικό ένστικτο». Ηταν πρόγονός της αφεντιάς μας του Κανέλλου και του Λουκάνικου. Η ιστορία του παππού μου ήταν κοινή με την δικιά σας. Θυμηθείτε τις εποχές της εξορίας για τους κομμουνιστές και τους αριστερούς αγωνιστές.

«Μερικοί χωροφύλακες είχανε τη συνήθεια να μπαίνουν αθόρυβα αυτές τις ώρες μέσα στο στρατόπεδο και να κρυφακούνε έξω από τους χώρους όπου έμεναν οι εξόριστοι. Αν κατά τη γνώμη τους αυτό που άκουσαν ήταν κάτι το επιλήψιμο, την ίδια στιγμή συλλαμβάνανε αυτόν που το είπε, τον έκλειναν στο κρατητήριο και με το πρώτο πλοίο, που θα έφτανε στο Μούδρο τον στέλνανε για το Στρατοδικείο στην Αθήνα, αφού πρώτα τον κάνανε να περάσει «του Λιναριού τα βάσανα και του Χριστού τα πάθη», για να ομολογήσει τι εννοούσε με την Α` ή Β` φράση που είπε. Ομως, ο Ντικ κυκλοφορούσε όλη τη νύχτα ελεύθερα. Φαίνεται ότι είχε αντιληφθεί το ρόλο που παίζανε αυτή τη στιγμή οι χωροφύλακες και μόλις τους έβλεπε αναστάτωνε με γαυγίσματα όλο το Στρατόπεδο. Τότε όλοι καταλαβαίνανε ότι κάποιος κίνδυνος τους απειλεί, σβήνανε το φως και σταματούσανε να μιλάνε. Ετσι, οι χωροφύλακες αποφασίσανε να τον ξεκάνουνε. Ισως ένας από τους λόγους που θέλανε να ξεμπερδεύουνε μαζί του ήταν και το ότι ο Ντικ είχε ζευγαρώσει και μας είχε φέρει μέσα στο στρατόπεδο και τη νύφη. Και αν γέμιζε το στρατόπεδο με σκύλους που θα είχανε την ίδια συμπεριφορά με τον πατέρα τους, δε θα τολμούσε να κυκλοφορήσει εκεί μέσα χωροφύλακας. Κάποια μέρα, τους ρίξανε φόλες. Η συντρόφισσα του Ντικ πέθανε αμέσως. Ο Ντικ, μόλις κατάλαβε ότι κάτι δεν πάει καλά με την υγεία του, έτρεξε στο αναρρωτήριο. Αναρρωτήριο λέγαμε δύο δωμάτια συνεχόμενα που ήταν το Ιατρείο, όπου οι γιατροί εξόριστοι εξετάζανε τους ασθενείς εξόριστους από τις 3 έως τις 5 κάθε απόγευμα. Οι γιατροί καταλάβανε αμέσως τι είχε συμβεί με τον Ντικ και του κάνανε πλύση του στομάχου. Επί μια βδομάδα, όλοι με αγωνία παρακολουθούσαμε το φίλο μας να παλεύει μεταξύ ζωής και θανάτου. Εκεί που φαινόταν ότι ξεψυχάει, έδινε ένα πήδημα, έτρεχε πενήντα μέτρα και ξανάπεφτε έτοιμος πάλι να πεθάνει. Με κομμένη την ανάσα, βλέπαμε αυτό το πάλεμά του να κρατηθεί στη ζωή και ρωτούσαμε ο ένας τον άλλον, πώς πάει ο Ντικ.

Τελικά, με τη βοήθεια των γιατρών μας και τη συμπαράσταση όλων μας, σώθηκε. Είναι απίστευτα, αλλά απολύτως αληθινά αυτά που μας διηγηθήκανε οι γιατροί. Την επόμενη της ημέρας που έφαγε τη φόλα, στις 3 η ώρα, όταν έξω από το αναρρωτήριο υπήρχε μια μικρή ουρά εξόριστων που περιμένανε τη σειρά τους για να εξεταστούν από τους γιατρούς μας, τον Κατράκη, τον Παπαγιαννόπουλο, τον Περιμένη, τον Ευθυμίου, ο Ντικ πήγε σαν ασθενής να μπει μέσα στο Ιατρείο για περίθαλψη. Κάποιος, αστειευόμενος, του φώναξε « Ντικ στη σειρά σου». Τότε, πράγματι κάθισε στην ουρά, ώσπου να έρθει η σειρά του. Από τότε μέχρι να συνέλθει τελείως, πήγαινε κάθε απόγευμα και καθότανε στη σειρά για να τον φροντίσουνε οι γιατροί. Τον βλέπαμε σαν ένα συγκρατούμενό μας και μάλιστα από τους πιο αγαπητούς. Ετσι, οι εξόριστοι υιοθετήσανε τον Ντικ. Ηταν ένας σκύλος, κάπως εύσωμος, χωρίς τίποτα το ιδιαίτερο, από αυτούς που μάζευε ο μπόγιας κάθε μέρα στις συνοικίες της Αθήνας. Δεν ήταν κάποιας ξεχωριστής ράτσας. Ζούσε και αυτός σαν εξόριστος. Συμμετείχε στη ζωή μας. Χαιρόταν με τις χαρές μας, χοροπηδώντας και κουνώντας την ουρά του και λυπόταν με τις λύπες, σκύβοντας το κεφάλι και μένοντας ακίνητος. Στο προσκλητήριο που γινόταν κάθε μέρα, από τους πρώτους ο Ντικ έπαιρνε τη θέση του. Αλλωστε, ήταν ο μόνος που δεν καρδιοχτυπούσε, μήπως τον κρατήσουνε στην άκρη για να τον στείλουνε στην Αθήνα για Στρατοδικείο.

Μερικοί από τους νεολαίους εξόριστους με πανιά είχανε φτιάξει μια μπάλα ποδοσφαίρου και παίζανε δίτερμα μετά το προσκλητήριο. Οση ώρα κρατούσε ο αγώνας, ο Ντικ έτρεχε με χαρούμενα γαυγίσματα ανάμεσά τους, κυνηγώντας την μπάλα, με κίνδυνο να τον τσαλαπατήσουνε. Το καλοκαίρι, όταν κατεβαίναμε στη θάλασσα για μπάνιο, από κοντά και ο Ντικ. Οταν μπαίναμε στη θάλασσα, έμπαινε και αυτός. Οταν βγαίναμε, έβγαινε και αυτός. Λίγες μέρες μετά το πηγεμό μας στη Μακρόνησο, μας ήρθε και το θλιβερό μαντάτο. Τον Ντικ τον σκοτώσανε κατά τον ίδιο τρόπο που είχανε σκοτώσει και τη μάνα του. Ολοι λυπηθήκαμε που δεν μπορέσαμε να τον πάρουμε μαζί μας. Εδώ θα έκανε παρέα και με τον Αράπη, ένα μαύρο σκύλο που καταφέρανε να φέρουνε μαζί τους από την Ικαρία άλλοι εξόριστοι που είχαν έρθει στο Μακρονήσι πριν από μας. Ο Γ. Ρίτσος, που είχε ζήσει μαζί μας στη Λήμνο σαν εξόριστος και είχε αγαπήσει όπως και όλοι εμείς τον τετράποδο φίλο μας, έγραψε γι' αυτόν τους στίχους που μελοποίησε ο Θ. Μικρούτσικος:

«Μπόλικη πέτρα-μπόλικη καρδιά να χτίσουμε τις αυριανές μας φάμπρικες
τα Λαϊκά Μέγαρα-Τα Κόκκινα Στάδια
και το μεγάλο Μνημείο των ηρώων της Επανάστασης
Να μη ξεχάσουμε και το μνημείο του Ντικ
Ναι Ναι του σκύλου μας του Ντικ
Της ομάδας του Μούδρου
Που τον σκοτώσανε οι Χωροφυλάκοι
γιατί αγάπαγε πολύ τους εξόριστους
Να μη ξεχάσουμε σύντροφοι τον Ντικ
το φίλο μας το Ντικ που γάβγιζε τις νύχτες
στην αυλόπορτα, αντίκρυ στη θάλασσα
κι αποκοιμιόταν τα χαράματα
στα γυμνά πόδια της Λευτεριάς
με τη χρυσόμυγα του Αυγερινού
πα στο στυλωμένο αυτί του
τώρα ο Ντικ κοιμάται στη Λήμνο
δείχνοντας πάντα το ζερβί του δόντι
Μπορεί μεθαύριο να τον ακούσουμε πάλι
να γαβγίζει χαρούμενος σε μια διαδήλωση
Περνοδιαβαίνοντας κάτω από τις σημαίες μας
Εχοντας κρεμασμένη στο ζερβί δόντι μια μικρή πινακίδα
ΚΑΤΩ ΟΙ ΤΥΡΑΝΝΟΙ
Ηταν καλός ο Ντικ».

Το 2011 εγώ ο Κανέλος και ο φίλος μου Λουκάνικος, ακολουθώντας το δρόμο του παππού μας κατεβαίναμε μαζί σας στις διαδηλώσεις. Αναπνέαμε τα ίδια ληγμένα δακρυγόνα μ’ εσάς και νοιώσαμε στο πετσί μας τις αγριότητες των ΜΑΤ. Ομως μας τη είχαν στημένη όπως εσάς. Σας κόβουν τις συντάξεις, σας μειώνουν τους μισθούς, σας έχουν να δουλεύετε parttime για ένα ξεροκόματο και σας κατάσχουν τις περιουσίες σας, «με δεξιό, σοσιαλιστικό και «αριστερό» πρόσημο». Εμάς μας επιφυλλάσουν χειρότερα σήμερα. Το «σχέδιο νόμου», για τα «πως τα λένε»... τα δεσποζόμενα και τα αδέσποτα ζώα.

Είναι δυνατό οι συντάκτες αυτού του σχεδίου νόμου έχουν χαιδέψει ένα «όπως το λένε» δεσποζόμενο ή αδέσποτο ζωντανό; Εχουν νιώσει την αγάπη και την θετική ενέργεια που μεταδίδουμε όταν μας χαιδεύουν, όταν μας φροντίζουν και μας μιλάνε και πως το ανταποδίδουμε; Εάν τα είχαν νιώσει δεν θα είχαν το θράσος ούτε κάν να το δημοσιεύσουν. Εχουν τη αναίδεια να κραδαίνουν το σχέδιο τους άνθρωποι που λένε ότι η στράτευση στην οικολογία δεν γίνεται για χάρη μιας ιδεολογίας, ούτε για να υπερασπιστούμε τα συμφέροντα κάποιας τάξης ούτε για λόγους …ηθικής, αλλά για να προστατεύσουμε την ίδια μας την ζωή   (Γ. Τσιρώνης, άνθρωποι που ισχυρίζονται ότι ανήκουν στους «Οικολόγους Πράσινους» φαντάσουν να μην ανήκαν).

Αν ψηφιστεί το ζωοκτόνο νομοσχέδιο το οποίο είναι σχεδόν αντιγραφή απο γερμανικό νόμο για τα ζώα τότε:

  • χιλιάδες άνθρωποι θα κληθούν μέσα από τους περιορισμούς του αριθμού των ζώων στις κατοικίες και τα διαμερίσματα να πετάξουν τα ζώα τους διαφορετικά θα υποστούν εξοντωτικά πρόστιμα 
  • εισάγεται και πάλι ο εφιάλτης της τροπολογίας για την εξορία των αδέσποτων στα βουνά
  • οι κτηνίατροι καλούνται να μην εξετάζουν ζώα άρρωστα, τραυματισμένα, δηλητηριασμένα κλπ, αν δεν έχουν σήμανση (αλήθεια ο όρκος του Ιπποκράτη δεν ισχύει για εμάς)
  • ανοίγει διάπλατα ο δρόμος για μαζικές ευθανασίες αφού η ασφαλιστική δικλείδα των φιλοζωικών σωματείων στις 5μελείς επιτροπές για το θέμα αυτό παύει να υπάρχει
  • καταργείται η υιοθεσία νεαρών ζώων μέχρι και 6 μηνών, ενισχύονται τα απαράδεκτα pet-shop και η εμπορία ζώων, η "νόμιμη" υποτίθεται
  • υποχρεωτική στείρωση σε όλα τα ζώα που παραπέμπει σε άλλες εποχές
  • ο πνιγμός, η σύνθλιψη, η δηλητηρίαση, το κρέμασμα κλπ των ζώων δεν υπάγονται στην πρωτοεισαγόμενη έννοια της μη σύννομης θανάτωσης και έχουν μικρότερες ποινές φυλάκισης κοκ 
  • Στο νομοσχέδιο, λοιπόν, αναφερόταν πως οι υιοθεσίες αδέσποτων ζώων θα προωθούνταν μόνο μέσα από τις ιστοσελίδες των δήμων και των περιφερειών. Το ύφος, η αισθητική αλλά και οι πληροφορίες που παρέχονται για τα ζώα του δήμου που είναι διαθέσιμα προς υιοθεσία ξεπερνούν τον σχολιασμό. Φωτογραφίες όταν υπάρχουν με ζώα σε κλουβιά και τηλεγραφικές περιγραφές που αφορούν το φύλο και την ηλικία τους. Και όσο για τον ενδιαφερόμενο; Όποτε θέλει, ας κοπιάσει να το πάρει…
  • Τα φιλοζωικά σωματεία, πριν προχωρήσουν σε υιοθεσίες, κάνουν έλεγχο του χώρου του ενδιαφερόμενου, της οικογενειακής και οικονομικής του κατάστασης, εξετάζουν την εμπειρία και την πρόθεσή του. Κάνουν δηλαδή όλες εκείνες τις ενοχλητικές ερωτήσεις, προκειμένου να βεβαιωθούν πως ο ενδιαφερόμενος είναι ο κατάλληλος και όχι ένας ακόμη που θα περιορίσει τον σκύλο του σε ένα μπαλκόνι.
  • Δεν είναι ανησυχητική η πρόταση ιδιοκτησίας ή φιλοξενίας ενός ζώου ανά 30 τετραγωνικά διαμερίσματος; Σωστά, δεν είναι ανησυχητικό, είναι ταξικός ρατσισμός.
  • Μόνο οργή προκαλεί η εξαίρεση εκείνων των ιδιοκτητών που μπορούν να διατηρούν σε διαμέρισμα αστείρωτους σκύλους διαφορετικού φύλου με σκοπό την αναπαραγωγή (ή τη «διαιώνιση της φυλής», όπως περιγράφει το υπουργείο την πρακτική του backyard breeder). Εξαιρεί δηλαδή τον μικροεκτροφέα κατά κύριο λόγο παράνομο που έχει δυο πεκινουά στο σπίτι του και τα ζευγαρώνει δύο φορές τον χρόνο πουλώντας τα οκτώ κουτάβια που κάνει η σκυλίτσα του προς 300 ευρώ το ένα μαύρα και αδήλωτα.
  • μπαίνουν φόροι στα είδη για τα κατοικίδια ζώα, δημοτικοί φόροι για τα ζώα
  • Δεν κρύβεται η πρόθεσή τους ότι αυτό που τους ενδιαφέρει είναι τα πρόστιμα γι’ αυτό στο αρθρο που αναφέρεται σ΄αυτά, καταλαμβάνει 7 σελίδες απο τις 52 σελίδες του σχεδίου νόμου.

Σε εσάς που μας αγαπάτε σας αφιερώνουμε το τραγούδι μας, που έγραψε ο Στ. Δρογώσης.

Θα μιλήσω για το φίλο τον Κανέλλο
Που έχει μια καρδιά και τέσσερα ποδάρια
Που γυρίζει στα Εξάρχεια τα βράδια
Κι όλοι τον σέβονται του βγάζουν το καπέλο

Στη γωνιά πολυτεχνείο με Πατησίων
Κυνηγούσε λένε έναν ασφαλίτη
Και μια μέρα εθεάθη στο Θησείο
Να γυρνά με μια σκυλίτσα από σπίτι

Ένα τραγούδι για το σκύλο τον Κανέλλο
Που με δάγκωσε μα τον καταλαβαίνω
Υποστήριξε την άποψη με πάθος
Ότι είχα πάρει την ζωή μου λάθος

Χίλια πρόσωπα αλλάζει αυτή η πόλη
Μα κανένα δε τρομάζει τον Κανέλλο
Κι αν καμιά φορά τον βλέπεις λυπημένο
Την ουρά του σπάει κι αρχίζει γυροβόλι

Κι ούτε αγγίζει όσα κόκαλα πετάνε
Όλοι αυτοί που ασχημαίνουν τη ζωή μας
Και το ξέρω όταν στα μάτια τον κοιτάμε
Πως γουστάρει πως γουστάρει τη σιωπή μας

Πηγές:

  • Του Φ. Τσέκερη, αναδημοσίευση από το Ριζοσπάστη 25/7/2004.
  • Αν ψηφιστεί το ζωοκτόνο νομοσχέδιο. Του Στ. Νικητόπουλου
  • Oι ιδιοκτήτες κατοικίδιων ζώων έχουν διάφορες νομικές υποχρεώσεις. Το κύριο κομμάτι της νομοθεσίας στη Γερμανία είναι η Γερμανική Χάρτα για την Καλή Μεταχείριση των Ζώων (animallaw). Φόρος για τους σκύλους (Hundesteuer). Τα σκυλιά στη Γερμανία πρέπει να είναι εγγεγραμμένα στο τοπικό δημαρχείο και πρέπει να καταβάλλεται και φόρος σκύλου (Hundesteuer). Με τον τρόπο αυτό παρέχεται άδεια για το σκύλο και το κόστος κυμαίνεται ανάλογα με τα τοπικά μέρη οι ιδιοκτήτες πρέπει να πληρώσουν ανά σκύλο.
  • Ντέπυ Κουρέλλου (https://www.cityofathens.gr/kathariotita-periballon/adespota-zoa

 

Γιάννης Περάκης

Οικονομολόγος

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Μπόταση 6, Εξάρχεια, 1ος όροφος 

info@sxedio-b.gr

210 3810040