Ο μεγάλος ηττημένος είναι ο φιλοευρωπαϊκός μύθος, του Τζιανπασκουάλε Σαντομασσίνο

Ο μεγάλος ηττημένος είναι ο φιλοευρωπαϊκός μύθος, του Τζιανπασκουάλε Σαντομασσίνο

Ο μεγάλος ηττημένος είναι ο φιλοευρωπαϊκός μύθος

Του Τζιανπασκουάλε Σαντομασσίνο 11.03.2018

Για όλους εκείνους που κάνουν περίπλοκες και πολιτικάντηκες αναλύσεις, που πιστεύουν πως ένα κόμμα έχει χάσει καραβιές των ψήφων για μια λάθος λέξη στην τηλεόραση, για μια αστοχία στο πρόγραμμά, για κάποιον αντιπαθή υποψήφιο κλπ, να θυμόμαστε μια απλή αλήθεια: ότι το μεγαλύτερο μέρος του εκλογικού σώματος προσανατολίζεται και σκέφτεται με πολύ πιο απλό τρόπο. Εάν η «αριστερά» έχει γίνει μη επιλέξιμη και δεν είναι πια ελκυστική στα μάτια των ψηφοφόρων, αυτό θα έχει ομόκεντρα ακτινωτές επιπτώσεις προς το Ρέντσι τον Γκράσσο αλλά και σε όλη την αριστερά.

Οι διακρίσεις που κάνουν λεπτολόγοι και αυτοί που ασχολούνται με την πολιτική, δεν έχουν καμία αξία και δεν είναι κατανοητές στο ευρύ κοινό. Θα πρέπει να κατανοήσουμε γιατί υπήρξε μια τόσο ευρεία και πιθανώς οριστική αποστροφή στην «αριστερά» τις τελευταίες δεκαετίες. Το φαινόμενο δεν προκαλεί έκπληξη, και έχει τις ρίζες του βαθιά, έχει να κάνει με την αντιστροφή των ρόλων και της εκπροσώπησης των τάξεων όπως και με το στυλ ζωής, καταγράφεται στις αναλύσεις ψήφου τα τελευταία χρόνια, όπου στον αντίποδα των εύπορων και ικανοποιημένων πολιτών υπάρχει ο λαός των προαστίων που εκφράζει ταυτόχρονα την ανάγκη για εξέγερση και προστασία.

Δεν είναι ότι έλειψαν πιθανές προσφορές αριστεράς, και με μεγάλη ποικιλία, έστω και κακής ποιότητας: σε αυτό το σημείο έλειψε η ζήτηση για αριστερά, θα λέγαμε. Στο σύνολό της η αριστερά (μετριοπαθής, ριζοσπαστική, ανταγωνιστική) γίνεται αντιληπτή και κρίνεται από το εκλογικό σώμα ως αναπόσπαστο μέρος ενός συστήματος που πρέπει να αλλάξει.

Βλέπουμε επίσης στην Ιταλία τον καταποντισμό της φιλελεύθερης αριστεράς που από καιρό ηγεμονεύει με το όραμά της για τον κόσμο. Το ίδιο και η λεγόμενη «ριζοσπαστική αριστερά» που δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η ακραία πτέρυγα αυτής της ευρείας ιδεολογίας, ευαίσθητης στα ζητήματα των δικαιωμάτων του πολίτη αλλά ουσιαστικά αδρανής στον τομέα των κοινωνικών δικαιωμάτων.

Υπήρξε συνεργός επίσης στην οικοδόμηση του ευρωπαϊκού μύθου, ο οποίος κατά βάθος είναι ο μεγάλος ηττημένος της πρόσφατης λαϊκής ετυμηγορίας. Αναπόσπαστο κομμάτι του ευρωπαϊκού κατεστημένου το Δημοκρατικό Κόμμα, ασκέρι πολύ συχνά του «περισσότερο Ευρώπη» οι αριστεροί επικριτές του.

Δεν βρίσκουμε μόνο το ευρώ και τους κανόνες του εμπρός μας, αλλά συνολικά μια ισχυρή και διάχυτη ιδεολογία, ένα τεράστιο πολιτικό και πολιτιστικό μέτωπο, πεπεισμένο ότι το «περισσότερη Ευρώπη» είναι η λύση στα προβλήματα που η ίδια η Ευρώπη έχει προκαλέσει με την άφρονα εφαρμογή της. Θα χρειαστεί μια μακρόχρονη προσπάθεια για να απομυθοποιήσουμε τα αποτελέσματα μιας ηγεμονίας που οικοδομήθηκε δεκαετίες τώρα με μαζική χρήση πολιτιστικών, επικοινωνιακών, οικονομικών πόρων, που στηρίζεται όμως σε εύθραυστες ιστορικές και θεωρητικές βάσεις, όπως φαίνεται από εκείνο το αμήχανο ντοκουμέντο που έχει περάσει στην ιστορία ως το «μανιφέστο της Βεντοτένε».

Το πρόβλημα του ευρωπαϊσμού της αριστεράς είναι πως όχι μόνο δεν αποτελεί υποκατάστατο πια της ιδεολογίας του εικοστού αιώνα που κατέρρευσε το '1989 αλλά πλέον δεν είναι ούτε καν «λαϊκή θρησκεία» που επιβάλλεται στους υπηκόους από το καθεστώς. Αλλά πρόκειται για μια πραγματική θρησκεία, με τα δόγματα της, με πράξεις τυφλής πίστης, το credoquiaabsurdum (πιστεύω επειδή είναι παράλογο) και με μια βαριά δόση ανθρώπινης θυσίας. Τουλάχιστον αν αρχίζαμε να θέτουμε το πρόβλημα, να το συζητάμε ανοιχτά και χωρίς δόγματα, θα ήταν βεβαίως κάτι θετικό για την αριστερά (πέρα από υποχρέωση).

Χωρίς να τεθούν επί τάπητος τα πάντα θα είναι αδύνατο ένα νέο ξεκίνημα. Δεν τρέφω ψευδαισθήσεις, η “laRepubblica” θα συνεχίσει παραληρεί για το λαϊκισμό των υποστηρικτών της εθνικής κυριαρχίας, η αριστερά θα συνεχίσει να αντιμετωπίζει ως φασίστες και ρατσιστές όποιους εκφράζουν δυσφορία για τις συνθήκες διαβίωσής τους, θα συνεχίσει να συζητάει για «εμμονές ανασφάλειας» και θα φαντασιώνεται πως η “πολυπολιτισμικότητα” είναι ένα κοσμικό γκαλά χωρίς συγκρούσεις και δράματα. Θα αφήνεται η υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων στη δεξιά, ακόμη ακόμη και η άσκηση της συνταγματικής κυριαρχίας για την οποία ψηφίσαμε στο δημοψήφισμα στις 4 Δεκεμβρίου 2016.

«Δεν μας ενδιαφέρει η εθνική κυριαρχία, είμαστε διεθνιστές», λέει η εκπρόσωπος ενός εκλογικού ψηφοδελτίου που πήρε το 1,1%. Αναρωτιέται κανείς από πότε η θέση αυτή, που αγνοεί ακόμα και το νόημα των λέξεων, και που θα ήταν αδύνατο να εξηγήσουμε στους Κουβανούς, στο Βιετνάμ, αλλά και στους Κούρδους και σε κάθε άλλο έθνος, έχει γίνει κοινός τόπος στην ιταλική αριστερά.

Αντί να προκαλούμε το λαό, ας αρχίσουμε να μιλάμε τουλάχιστον. Όταν θα γίνει αυτό δεν θα είναι ποτέ τόσο αργά.

Πηγή: ilmanifesto.it

Μετάφραση Μουρατίδης Γιώργος

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Σολωμού 13, Εξάρχεια, 2ος όροφος (5μμ - 10μμ)

info@sxedio-b.gr

2108224344