«Ντροπή! Κατεβάστε το (άρθρο του Αλαβάνου από την Ίσκρα)»

«Ντροπή! Κατεβάστε το (άρθρο του Αλαβάνου από την Ίσκρα)»

«Ντροπή! Κατεβάστε το (άρθρο του Αλαβάνου από την Ίσκρα)»

το σχόλιό μας

«Ντροπή, Κατεβάστε το», Μ.Β. «Το δημοσιεύσατε χωρίς να το διαβάσετε»,Σ.Σ. «Κρύβονται σκοπιμότητες; Αυτό, μόνο, μας έλειπε για να γελάνε με την αντιμνημονιακή Αριστερά και οι πέτρες!!!», Ε.Π. «Η κοπτοραπτική του προγράμματος στη βάση των εκλόγιμων παρεών έχει και ένα όριο. Ένα τέτοιο σχήμα όπως το προτείνει , βασικά δεν έχει κανένα πρόγραμμα. Ας μην κουραζόμαστε . Ας κατέβουμε με πρόγραμμα την ίδια την εκλογή μας. ΨΗΦΙΣΤΕ ΚΑΜΠΑΦΛΗ - ΕΓΓΥΗΣΗ», ΠΜ. «Τελικά καταλήγω στο ότι ο Α.Α. είναι το κακομαθημένο παιδί που λουφάρησε είκοσι ολόκληρα χρόνια στις Βρυξέλες», Θ.Ι. «Η θέση αυτή δηλώνει ακριβώς την καταγωγή. Μηνύματα στην αστική τάξη», Π.Τ.

Αυτά είναι μερικά αποσπάσματα που αποδίδουν το πνεύμα όλων σχεδόν των σχολίων που δημοσιεύθηκαν για το άρθρο του Αλαβάνου στη σελίδα της Ίσκρα στο facebook. Με εξαίρεση μια δυό έντιμες και συνετές εξαιρέσεις. Τα ονόματα των σχολιογράφων είναι εκεί ολογράφως, ντρεπόμαστε όμως για πάρτη τους να τα δημοσιεύσουμε.

Τι θυμίζει το ύφος και το ήθος; Συριζα. Μόνο Σύριζα. Σύριζα της εποχής που έκανε άγριες, προσβλητικές επιθέσεις στο τμήμα που απομακρύνονταν με το «Μέτωπο Αλληλλεγγύης και Ανατροπής» και στα στελέχη του και που έθετε σε πρώτη γραμμή την τη σύγκρουση με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο «Παλαβάνος», ο «Καριερίστας», «Οι δέκα λόγοι που ο Αλαβάνος βούλιαξε» του Αριστείδη Μπαλτά.

Είναι λυπηρό αυτό το μπαγιάτικο, αρρωστημένο κλίμα. Είμαστε σίγουροι ότι δεν εκφράζει τη συντριπτική πλειοψηφία των μελών της ΛΑΕ που επεξεργάζονται με ωριμότητα και αυτοκριτική τη δραματική τους αυτοπαγίδευση στον Συριζα τον Φλεβάρη του 2015 και μετά. Θέλουμε να ελπίζουμε ότι δεν εκφράζει την ηγεσία της ΛΑΕ, που φιλοξένησε το άρθρο, σιωπηλή όμως για όλες τις χυδαιότητες που γράφονται από ανθρώπους της.

Για το Σχέδιο Β η κριτική είναι ευπρόσδεκτη. Και η αυστηρή κριτική. Και οι προειδοποιήσεις. Κι ο φορτισμένος διάλογος. Όχι όμως η δίκη προθέσεων. Όχι οι υβριστικοί χαρακτηρισμοί. Όχι οι φτυσιές. Όχι οι προσβολές στην καταγωγή κάθε προσώπου.

Ποιά είναι η λοιπόν η πρόθεσή μας;  Ένα νέο μνημόνιο, κατά τη γνώμη τους. Ειδικά όμως τα μέλη και οι φίλοι της ΛΑΕ θα έπρεπε να γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν είναι το Σχέδιο Β που έχει την τεχνογνωσία των μνημονίων. Δεν είναι το Σχέδιο Β που συνυπήρξε με μνημονιακές τάσεις και πρόσωπα σε ένα κόμμα με μνημονιακή ηγεσία. Δεν είναι το Σχέδιο Β που έχει  εμπειρία μέσα σε μια κυβέρνηση που παράδιδε την Ελλάδα της ελπίδας δεμένη χειροπόδαρα στην τρόικα τον Φλεβάρη του 2105. Άλλοι είναι που έχουν την τεχνογνωσία, την εμπειρία έστω εξάμηνης μνημονιακής διακυβέρνησης, τη συμμετοχή στην εκστρατεία εξαπάτησης του ελληνικού λαού την τριετία 2102 - 2015. Το Σχέδιο Β δεν έχει ούτε την εμπειρία, ούτε τη θέληση, ούτε τον αντίστοιχο ηθικό εξοπλισμό που απαιτείται.

Αν τα μέλη αυτά και οι φίλοι της ΛΑΕ, αυτοί ειδικά, έπρεπε να προσέξουν ένα σημείο από το άρθρο του Αλαβάνου, είναι τούτο: «Όλες κι όλοι μας που μπορούμε να συνεργασθούμε, τουλάχιστον τη στιγμή του μεγάλου «Ναι» ή του μεγάλου «Όχι», έχουμε πει «Όχι», ό,τι τίμημα κι αν είχε αυτό». Το Σχέδιο Β δεν έχει συμμετάσχει στη μόδα εξωκοινοβουλευτικών αριστερών οργανώσεων να βάζουν σε μαύρη λίστα τη ΛΑΕ, τον Λαφαζάνη και τα μέλη της γιατί συμμετείχαν ή στήριζαν την κυβέρνηση Τσίπρα. Αντίθετα, θέτει συνεχώς το θέμα του «όχι» στην ψήφο για το τρίτο μνημόνιο. Για τα άλλα σιωπούμε – αλλά υπάρχει κι ένα όριο. Και τώρα ξεπερνιέται.

Τα υβριστικά πυρά επικεντρώνονται στην πρόταση του Αλαβάνου ότι μια αντιμνημονιακή κυβέρνηση για το θέμα της αποχώρησης από την Ευρωζώνη θα έπρεπε την τελική απόφαση να την παραπέμψει σε λαϊκό δημοψήφισμα. Κι αυτό θεωρείται προπατορικό αμάρτημα, ξεπούλημα στον Σατανά.

Για να σκεφθούμε. Σήμερα μια σειρά κινήσεις και στελέχη της αριστεράς έχουν πάρει την πολύ θετική πρωτοβουλία για συγκέντρωση υπογραφών για δημοψήφισμα σε σχέση με το ευρώ, αλλά και την παρουσία μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Από πού κι ως πού τολμούν και το κάνουν αυτό; Αφού η κυβέρνηση που έχει κοινοβουλευτική πλειοψηφία είναι υπέρ του ευρώ. Και πολύ περισσότερο πώς έχουν το θράσος για ένα τέτοιο αίτημα για δημοψήφισμα, όταν πάνω από το 90% όσων ψήφισαν στις εκλογές του 2015 τάχθηκαν υπέρ των κομμάτων που είναι για την παραμονή στην Ευρωζώνη;

Τολμούν και έχουν το θάρρος να το κάνουν, και σωστά, γιατί το ευρώ είναι ο κεντρικός κρίκος στην αλυσίδα των αντικοινωνικών μέτρων της τρόικα. Και γιατί είναι ένα θέμα στρατηγικής σημασίας για την πορεία της χώρας, όπου ο λαός πρέπει να έχει τον τελικό λόγο. Δεν μπορεί λοιπόν να διεκδικούμε από την κυρίαρχη αστική τάξη δημοκρατικά μέτρα, και να τα πετάμε στα σκουπίδια όταν έχουμε εμείς την κυβερνητική εξουσία. Δεν μπορεί να αξιώνουμε δημοψήφισμα για την Ευρώπη από κυβερνήσεις υπόδουλες σε αυτήν και να θεωρούμε το δημοψήφισμα από μια κυβέρνηση σε σύγκρουση με την τρόικα προδοσία. Είναι προδοσία το να δώσουμε την τελική επιλογή στο λαό; Μήπως θα έπρεπε να απαιτήσουμε από όσες και όσους τώρα κινούνται για υπογραφές για δημοψήφισμα για την Ευρώπη να προσθέσουν στο κείμενο για τις υπογραφές: «Εννοείται ότι ζητάμε δημοψήφισμα από τον Τσίπρα, αν στο μεταξύ αναδειχθεί κυβέρνηση Λαφαζάνη ή Κωνσταντοπούλου ή Γλέζου απαιτούμε να μη γίνει γιατί θα είναι προδοσία»;

Η συνταγή των δύο μέτρων και δύο σταθμών έχει δοκιμασθεί μέσα στην ιστορία του παγκόσμιου εργατικού κινήματος και τα αποτελέσματά της ήταν δραματικά.

Υπάρχει και η ένσταση από στελέχη της ΛΑΕ σε προφορικές συζητήσεις ότι το πρόγραμμα που αναφέρεται στο άρθρο για την Ενότητα είναι εντελώς συγκρουσιακό με την Ευρωζώνη, όταν λέει για «αύξηση της νομισματικής κυκλοφορίας» ή για «ανεξαρτητοποίηση της Τράπεζας της Ελλάδας». Επομένως δεν χρειάζεται δημοψήφισμα. Ας επιλέξουν τι από τα δύο είναι, είναι συγκρουσιακό ή μνημονιακό. Το πρόγραμμα είναι όντως συγκρουσιακό, γιατί η άλλη επιλογή είναι το πρόγραμμα του Μητσοτάκη και του Τσίπρα που περιέχει τα ακριβώς αντίθετα. Τη χρησιμότητα, προσθετικά στο πρόγραμμα, του δημοψηφίσματος μπορούμε να την κατανοήσουμε με απλά μαθήματα της πρώτης δημοτικού από τα γεγονότα στην Καταλονία. Η καταλανική κυβέρνηση ήταν όλη υπέρ της ανεξαρτησίας. Το καταλανικό κοινοβούλιο, που είχε τον τελευταίο τυπικό λόγο της επικύρωσης, ήταν στην πλειοψηφία υπέρ της ανεξαρτησίας. Παρόλα αυτά έκαναν δημοψήφισμα. Και το δημοψήφισμα ήταν το «γεγονός», αυτό που ήθελε με κάθε μέσο ακόμα και με ένοπλη αστυνομία να ματαιώσει η Ισπανική κυβέρνηση, το αποτέλεσμά του συγκλόνισε την Ισπανία, την Ευρώπη, όλο τον κόσμο, δημιούργησε τη νέα πραγματικότητα. Άλλο αν την τελευταία στιγμή ο ηγέτης πρωθυπουργός, αντί να γίνει ο άγιος της ιδέας της ανεξαρτησίας, έστω μέσα στη φυλακή όπως ο Μαντέλα, προτίμησε τις μπυραρίες των Βρυξελλών.

Στην Ελλάδα είναι σπάνιο μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία να ανταποκρίνεται σε αντίστοιχη πλειοψηφία ψήφων. Ένα δημοψήφισμα δίνει τη δυνατότητα να διεκδικήσεις ένα μεγάλο πλειοψηφικό ρεύμα μαζί σου, απαραίτητο για μια σοβαρή οικονομικοκοινωνική και γεωστρατηγική αλλαγή, που θα βρεθεί μπροστά σε σκληρή αντίσταση του κατεστημένου. Δίνει ακόμα μια δεύτερη ευκαιρία μετά από μια εκλογική αναμέτρηση, ένας κόσμος που δείλιασε, να το ξανασκεφτεί και, έχοντας την κυβέρνηση μαζί του, να κάνει ένα βήμα τόλμης μπροστά. Άλλο ήταν το 35% του Συριζα στις εκλογές του 2015, κι άλλο το 60 % στο δημοψήφισμα, που προδόθηκε όμως αμέσως. Η έκφραση της ελεύθερης επιλογής του λαού είναι τα τεθωρακισμένα μας κι  όχι η πέμπτη φάλαγγα του εχθρού.

Εννοείται ότι το δημοψήφισμα δεν θεωρείται από το Σχέδιο Β ένας όρος για συνεργασία, είναι μια πρόταση. Που θα μπορούσε, όπως και άλλες, να γίνει αντικείμενο συντροφικού διαλόγου, ανταλλαγής απόψεων, διαλογισμού.

Για να τελειώσει αυτό το, θλιβερό και πένθιμο για μας σχόλιο, που αναγκασθήκαμε όμως να κάνουμε: Είναι για λύπηση η κατάσταση μέσα στα σχήματα της αριστεράς. Κι είναι κρίμα η κουλτούρα κακομοιριάς κι εμπάθειας σε ένα κομμάτι του κόσμου της. Το ΚΚΕ είναι το μόνο επαναστατικό κόμμα γιατί ζητάει άμεση εργατική εξουσία σε σύγκριση με την Ανταρσυα. Η Ανταρσύα το ίδιο σε σχέση με τη ΛΑΕ γιατί θέτει την άμεση αποχώρηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Κάποιοι της ΛΑΕ τώρα με το Σχέδιο Β γιατί προτείνει δημοψήφισμα για το ευρώ –καινούργιο φρούτο είναι αυτό. Το ΚΚΕ λέει την Ανταρσυα οπορτουνιστές. Παίρνοντας τη σκυτάλη η Ανταρσυα λέει τη ΛΑΕ οπορτουνιστές. Κι έρχονται τώρα κάποιοι της ΛΑΕ να πουν μνημονιακούς το Σχέδιο Β. Πολύ λάθος στόχο διάλεξαν όμως.

Κάτι πολύ σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας…

Το Σχέδιο Β με σταθερότητα και επιμονή από το 2010 κάνει προσπάθεια για τη συνεργασία, όπως και άλλοι σύντροφοι και συντρόφισσες. Άλλες έγιναν γνωστές, άλλες όχι, όχι γιατί θελήσαμε εμείς τη σιωπή. Αλλά ναυάγησαν όλες ανεξαίρετα. Όπως και αυτή των τριών τελευταίων μηνών. Αυτός ο δρόμος έχει πια κλείσει.

Όμως στην Ελλάδα επιμένει ως χάσμα το κενό της εναλλακτικής λύσης, που τροφοδοτεί με ψήφους Μητσοτάκη και Τσίπρα. Επιμένει η κατεπείγουσα η ανάγκη για ανάδυση στο χώρο της πολιτικής μιας εναλλακτικής λύσης. Ο μισός κόσμος την αισθάνεται με καημό κι  ο άλλος μισός θα την αισθανθεί μόλις αρχίσει να δημιουργείται. Και υπάρχει ένα πολύτιμο ανθρώπινο υλικό που αν του δοθεί η δυνατότητα θα τη στηρίξει με πάθος και όραμα . Το Σχέδιο Β, μέσα από διαφορετικούς δρόμους πια, έξω από το νοσηρό κλίμα των καλλιστείων μεγαλύτερου αριστερισμού και ιδιοτέλειας, θα επιμείνει σε αυτό τον κρίσιμο στόχο για μια ενωτική δημοκρατική συνάντηση με στόχο «την Επανάσταση και την Απελευθέρωση», όπως καταλήγει το συγκεκριμένο άρθρο.-

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Σολωμού 13, Εξάρχεια, 2ος όροφος (5μμ - 10μμ)

info@sxedio-b.gr

2108224344