Η ταινία της Παρασκευής 13.10.2017 : O γάμος των μουσώνων (Monsoon Wedding) της Mira Nair, - Ινδία

Η ταινία της Παρασκευής 13.10.2017 : O γάμος των μουσώνων  (Monsoon Wedding) της Mira Nair,  - Ινδία

planb4c

Κινηματογραφικές Παρασκευές 2017 – 2018 του Σχεδίου Β

Στα πλαίσια της σειράς «20 Ματιές στην Ταξική Κοινωνία με τον Φακό του Σινεμά του 21ου Αιώνα»

Χρυσός Λέων, Φεστιβάλ Βενετίας

O γάμος των μουσώνων (Monsoon Wedding) της Mira Nair,114΄, - Ινδία

Παρασκευή 13.10.2017, Σολωμού 13, 2oς όροφος

Ο ινδικός κινηματογράφος έχει μια παλιά ιστορία. Ξεκίνησε με την προβολή των ευρωπαϊκών ταινιών από την εποχή των αδελφών Lumiere και το 1913 έγινε η πρώτη ινδική παραγωγή από τον θεωρούμενο πια ως «πατέρα» του σινεμά των Iνδιών σκηνοθέτη, σεναριογράφο και παραγωγό Dadahasheb Phalke. Στην πορεία εξελίχθηκε σε μια γιγαντιαία βιομηχανία, με ένα κοινό που σήμερα φτάνει το ένα δισεκατομμύριο, με τις εταιρίες παραγωγής συνυφασμένες πια με τις μεγάλες αμερικάνικες και ευρωπαϊκές εταιρίες. Τα έργα έχουν ένα έντονο στοιχείο λαϊκότητας δεδομένου ότι το σινεμά αυτό απευθύνθηκε στο μεγάλο κοινό σε ένα τόπο που οι ταξικές διακρίσεις και η κοινωνική ιεραρχία, οι κάστες, έχουν υπάρξει ακραίες, λόγω του φτηνού εισιτηρίου σε σχέση με άλλα θεάματα.

Ο χαρακτήρας των ταινιών επηρεάζεται από τα αρχαία ινδικά έπη όπως το Μαχαμπαράτα με την τεχνική της ιστορίας πίσω ή δίπλα ή μέσα στην κεντρική ιστορία, από το σανσκριτικό θέατρο με το τυποποιημένο στιλ του και την έμφαση στο θέαμα, από το Χόλιγουντ και τις τελευταίες δεκαετίες από το διεθνές κανάλι MTV με το έντονο μουσικό και το μελοδραματικό στοιχείο. Δύο μεγάλα ρεύματα έχουν παρουσιασθεί. Τα ένα, το μεγαλύτερο, με επίκεντρο τη Βομβάη, είναι το Μπόλιγουντ, επηρεασμένο και στην ποιότητα και στην εμφάνιση και στο περιεχόμενο από το αγοραίο Χόλιγουντ. Και το άλλο με επίκεντρο τη Βεγγάλη, το Παράλληλο Σινεμά όπως ονομάζεται, που παρουσιάσθηκε αμέσως μετά την ανεξαρτησία των Ινδιών μεταπολεμικά και έχει δεχθεί κυρίως τις επιδράσεις όχι του αμερικάνικου αλλά του ευρωπαϊκού σινεμά και ιδιαίτερα του ιταλικού νεορεαλισμού και του γαλλικού ποιητικού ρεαλισμού, χρησιμοποιώντας όμως την ινδική κινηματογραφική γλώσσα με τη μουσική, την τάση προς το εκρηκτικό συναίσθημα και τη μεγάλη διάρκεια. Σε αυτό το ρεύμα εντάσσεται και «Γάμος στους Μουσώνες».

Παρότι ο ινδικός κινηματογράφος έχει ένα παγκόσμιο κοινό, αυτό κυρίως είναι στην Ασία και την Αφρική και σε χώρες με ινδικές ή πακιστανικές μειονότητες. Στην Ελλάδα είχαν παιχθεί ορισμένες ινδικές ταινίες μεταπολεμικά στα πλαίσια του μελοδραματικού ρεύματος που είχε λαϊκή ανταπόκριση σε μια μετεμφυλιακή και ρημαγμένη χώρα με έντονες ταξικές αντιθέσεις. Κορυφαίο έργο που άφησε ίχνη στον Έλληνα θεατή η «Γη Ποτισμένη με Ιδρώτα» του 1957, με την ηθοποιό φίρμα Ναργκίς, που ανέδειχνε την ταξική σύγκρουση με σπαρακτικό τρόπο ανάμεσα στην αγρότισσα με τον ανάπηρο άνδρα και τον στυγνό τοκογλύφο.

Η ταινία της ινδής σκηνοθέτιδας με εκπαίδευση στο αμερικάνικο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ Mira Nair αναφέρεται σε μια γαμήλια τελετή που γίνεται την εποχή που στην ατμόσφαιρα κυριαρχούν οι μουσώνες – καλοκαιρινοί άνεμοι, κάτι αντίστοιχο των μελτεμιών, με πολύ υγρασία όμως γιατί έρχονται από τους ωκεανούς και ισχυρές βροχοπτώσεις. Ο γάμος κανονίστηκε από τις οικογένειες χωρίς να υπάρχει ουσιαστική γνωριμία ανάμεσα στους δύο μελλοντικούς συζύγους. Στο μεγάλο πανηγύρι συγκεντρώνεται όλο το σόι, από διάφορα σημεία των Ινδιών και του πλανήτη. Στην πορεία όμως βγαίνουν θέματα που κρύβονται κάτω από το χαλί και θίγονται σημεία ταμπού για την παραδοσιακή ινδουιστική κοινωνία, κι όχι μόνο.

Η σκηνοθέτης Μίρα Νάιρ παρουσιάζει την καθημερινότητα της Ινδίας όπως ακριβώς είναι, γνωρίζοντας στον θεατή την ινδική κουλτούρα και πραγματικότητα, την παλιά και τη νέα πόλη του Δελχί, με τις υπαίθριες αγορές αλλά και τα σύγχρονα δυτικά κτίρια. Η ταινία είναι ένα ατελείωτο πανηγύρι, γεμάτη με οπτικοακουστικές συνθέσεις και με μια λαμπερή φωτογραφία.

Η μουσική είναι με τραγούδια Guawalli και Ghasal, αραβοπερσικής επιρροής στην ινδική λαϊκή μουσική. Η ταινία είναι συμπαραγωγή Ινδίας, Ιταλίας, Γαλλίας, Γερμανίας και ΗΠΑ. Εκτός από το Χρυσό Λέοντα και το Βραβείο Σκηνοθεσίας στη Βενετία πήρε και το Βραβείο BAFTA καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, καθώς και το Ευρωπαϊκό Βραβείο μη ευρωπαϊκής ταινίας. Συνολικά, η ταινία απέσπασε 7 βραβεία και 12 διακρίσεις. -

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Σολωμού 13, Εξάρχεια, 2ος όροφος (5μμ - 10μμ)

info@sxedio-b.gr

2108224344