Ιαπωνική βόμβα στο υπόγειο, των Shaun Burnie – Frank Barnaby

Ιαπωνική  βόμβα στο υπόγειο,  των Shaun Burnie – Frank Barnaby

Ιαπωνική  βόμβα στο υπόγειο

των Shaun Burnie – Frank Barnaby

Ενώ η παγκόσμια κοινή γνώμη υφίσταται επί δεκαετίες πλύση εγκεφάλου, ανάλογα με τα εκάστοτε γεωπολιτικά συμφέροντα, από τις δυτικές κυβερνήσεις και τα ΜΜΕ για τους «κακούς» --σήμερα τη Β. Κορέα ή το Ιράν, λίγο πριν τη Συρία, τη Λιβύη, το Ιράκ, γενικώς τις «αυτοκρατορίες του κακού» κοκ--  που μας απειλούν με όπλα μαζικής καταστροφής, η Ιαπωνία, μια χώρα διακηρυγμένα μη πυρηνική,  συσσωρεύει, χωρίς να προκαλείται κανένας σάλος,  τεράστια αποθέματα πλουτωνίου.

Το πρόσχημα είναι ότι θα τα χρησιμοποιήσει ως καύσιμα σε αντιδραστήρες παραγωγής ενέργειας που  δεν μπορούν να τα απορροφήσουν, ενέχουν τεράστιους κινδύνους για την ασφάλεια του πληθυσμού και συναντούν μεγάλη αντίσταση εκ μέρους των πολιτών. Και αυτό γίνεται με τις ευλογίες της Ουάσιγκτον, η οποία μέσω της Συμφωνίας Ειρηνικής Πυρηνικής Συνεργασίας ΗΠΑ-Ιαπωνίας  επικυρώνει το ιαπωνικό πυρηνικό πρόγραμμα.

Σύμφωνα με τους συγγραφείς του παρακάτω άρθρου, το θέμα του ιαπωνικού αποθέματος πλουτωνίου σχετίζεται με τη διάδοση των πυρηνικών όπλων, η Ιαπωνία έχει γίνει μια ντε φάκτο πυρηνική χώρα   και  είναι ζήτημα χρόνου να αποκτήσει και όπλα. Ως προς αυτό, διευκολύνει τα μέγιστα η κλιμάκωση της αντιπαράθεσης των ΗΠΑ με τη Β. Κορέα – ή, από μιαν άλλη οπτική γωνία, η κλιμάκωση αυτή πιθανώς αποτελεί ένα από τα μέσα επίτευξης αυτού του σκοπού που στο βάθος του διαφαίνεται ως στόχος η Κίνα.

Την Πέμπτη [21/9], έφτασε στην Ιαπωνία διά θαλάσσης ένα φορτίο 700 κιλών πλουτωνίου από το γαλλικό λιμάνι του Χερβούργου. Το υλικό είναι  αρκετό για να κατασκευαστούν περισσότερα από 100 πυρηνικά όπλα. [Μόνο 6,2 kg πλουτωνίου χρειάστηκαν για πυρηνική έκρηξη ισοδύναμη με 20 κιλοτόνους TNT --  αυτή ήταν η ισχύς της βόμβας Fat Man που έριξαν οι Αμερικανοί στο Ναγκασάκι, το 1945. Θεωρητικά, 4 kg ή και λιγότερα θα ήταν αρκετά για την κατασκευή μιας ατομικής βόμβας με τη χρήση πολύ εξελιγμένου σχεδιασμού συναρμολόγησης. Σ.τ.μ. Πηγή: Wikipedia.]

Το πλουτώνιο –με τη μορφή του ατομικού καυσίμου γνωστού ως MOX, μείγματος ουρανίου και οξειδίου του πλουτωνίου— πρόκειται να χρησιμοποιηθεί στον αντιδραστήρα Kansai Electric Power Co. που βρίσκεται στον Κόλπο Ουακάσα, στη δυτική Ιαπωνία, πλησίον της Οσάκα.

Από το 1999, έχουν φτάσει έξι τέτοια φορτία υψίστης τοξικότητας στο πλαίσιο μιας συμφωνίας να στέλνονται χρησιμοποιημένα ραδιενεργά καύσιμα της Ιαπωνίας για επεξεργασία στη Γαλλία και στο Ηνωμένο Βασίλειο και στη συνέχεια να επιστρέφουν ως καύσιμο πλουτωνίου MOX,  προκειμένου να χρησιμοποιηθούν στους ιαπωνικούς αντιδραστήρες.

Παραμερίζοντας προς στιγμήν  το θέμα των καυσίμων των αντιδραστήρων, το πρόγραμμα πλουτωνίου της Ιαπωνίας πρέπει να ιδωθεί στο πλαίσιο της δυναμικής της διάδοσης των πυρηνικών όπλων που παρατηρείται επί δεκαετίες τη Νοτιοανατολική Ασία, ένα ζήτημα που σήμερα έχει αποκτήσει μεγαλύτερη σπουδαιότητα λόγω του πυρηνικού προγράμματος της Β. Κορέας. 

Χάρτης των πυρηνικών εργοστασίων της Ιαπωνίας: Japan Atomic Industries Forum, 2016.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ιαπωνία έχει την τεχνική ικανότητα να δημιουργήσει εξελιγμένο οπλοστάσιο πυρηνικών όπλων.

Επί δεκαετίες εμφανίζονταν πολλαπλές αναφορές για το  ότι η Ιαπωνία μέσα σε χρόνο  λιγότερο από 6 μήνες  μπορεί να κατασκευάσει ατομικό όπλο – χρονικό πλαίσιο εφικτό, εάν αληθεύει, όπως αναφέρθηκε πριν από 20 χρόνια, ότι ήδη υπάρχει ο ανάλογος σχεδιασμός ή σχεδιασμοί στη χώρα. Ωστόσο, για να αναπτυχθεί «αξιόπιστο» οπλοστάσιο θα χρειάζονταν  αρκετά  χρόνια.

Πιο σημαντικοί από οποιοδήποτε χρονοδιάγραμμα είναι οι εξωτερικοί παράγοντες που θα ωθούσαν την ιαπωνική κυβέρνηση να δημιουργήσει πυρηνικό οπλοστάσιο.

Αυτή η συζήτηση αρχίζει να ξυπνά σήμερα στην Ιαπωνία. Σε μια εκπομπή της TV Asahi , στις 6/9, ο πρώην υπουργός Άμυνας Σιγκέρου Ισίμπα, υπέδειξε ότι χρειάζεται επανεξέταση των τριών αποκαλούμενων μη πυρηνικών αρχών της Ιαπωνίας: μη παραγωγή, μη κατοχή ή απαγόρευση των πυρηνικών όπλων στην Ιαπωνία.

Ο Ισίμπα έθεσε το εξής ερώτημα:  εφόσον η Ιαπωνία βρίσκεται υπό την πυρηνική προστασία των ΗΠΑ, δεν θα ήταν άραγε αναγκαίο  να επιτραπεί η εγκατάσταση αμερικανικών πυρηνικών όπλων στη χώρα, προκειμένου να αποτραπούν οι απειλές της Β. Κορέας;

Χάρτης τη συνθήκης μη διάδοσης των πυρηνικών όπλων

Λευκό: μη πυρηνικά κράτη

Πράσινο: κράτη που δεν έχουν υπογράψει τη συνθήκη και δεν διαθέτουν πυρηνικά όπλα

Μπλε: κράτη  που διαθέτουν πυρηνικά όπλα και  έχουν υπογράψει τη συνθήκη

Κόκκινο: κράτη με πυρηνικό οπλοστάσιο που δεν έχουν υπογράψει τη συνθήκη

Κίτρινο: κράτη που έχουν αποσυρθεί από τη συνθήκη

Πράσινο:

Νότιο Σουδάν: είναι η μόνη αφρικανική χώρα που δεν έχει υπογράψει τη συνθήκη μη διάδοσης των πυρηνικών όπλων.

Μπλε:

ΗΠΑ: η πρώτη χώρα που δοκίμασε και στη συνέχεια έριξε ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, το 1945. Υπέγραψε τη συνθήκη το 1968.

Ηνωμένο Βασίλειο: έκανε δοκιμή πυρηνικής βόμβας το 1952. Υπέγραψε τη συνθήκη το 1968.

Ρωσία: ως ΕΣΣΔ, έκανε την πρώτη πυρηνική δοκιμή το 1949.Υπέγραψε τη συνθήκη το 1968.

Γαλλία: έκανε την πρώτη πυρηνική δοκιμή το 1960. Υπέγραψε τη συνθήκη το 1992.

Κίνα: δοκίμασε τον πρώτο πυρηνικό μηχαβισμό το 1964. Υπέγραψε τη συνθήκη το 1992.

Κόκκινο:

Ισραήλ: πιστεύεται ευρέως ότι κατέχει εξελιγμένο πυρηνικό οπλοστάσιο, αν και ακολουθεί πολιτική αμφισημίας όσον αφορά την κατοχή του.

Ινδία: έκανε την πρώτη πυρηνική δοκιμή το 1974, διακηρύσσοντας ότι έχει ειρηνικό χαρακτήρα. Έκανε τρεις πυρηνικές δοκιμές το 1996.

Πακιστάν: πραγματοποίησε την πρώτη πυρηνική έκρηξη το 1998 ως αντίδραση στις πυρηνικές δοκιμές της Ινδίας.

Κίτρινο:

Β. Κορέα: αποσύρθηκε από τη συνθήκη το 2003 και δοκίμασε τον πρώτο πυρηνικό μηχανισμό το 2006.

Είναι σαφές λοιπόν ότι χωρίς μια ειρηνική επίλυση των υποκείμενων απειλών ασφαλείας στην περιοχή , υπάρχει αυξημένη πιθανότητα οι Ιάπωνες πολιτικοί –με την υποστήριξη της Ουάσιγκτον— να αποφασίσουν να χρησιμοποιήσει η Ιαπωνία το απόθεμά της σε πλουτώνιο για να κατασκευάσει όπλα.

Η κατάσταση δεν έχει φτάσει ακόμη σ’ αυτό το σημείο, αλλά χωρίς μια θεμελιώδη αλλαγή στον τρόπο σκέψης και στην πολιτική, η ιαπωνική βόμβα που βρίσκεται προς το παρόν στο υπόγειο δεν θα παραμείνει για πολύ εκεί.

Ας επιστρέψουμε όμως στα ιαπωνικά αποθέματα πλουτωνίου και στο ερώτημα γιατί η μόνη χώρα που δέχτηκε επίθεση με πυρηνικά όπλα και η μοναδική που υιοθέτησε τις τρεις προαναφερθείσες αρχές  μη πυρηνικού εξοπλισμού κατέχει μεγάλες ποσότητες υλικών που χρησιμοποιούνται στην κατασκευή πυρηνικών όπλων.

Για να απαντήσουμε  σ’ αυτό το ερώτημα πρέπει να πάμε πίσω, στη δεκαετία του 1950, και να εξετάσουμε την πολιτική της οποίας ηγήθηκαν οι Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά πολύ σύντομα υιοθετήθηκε από την Υπηρεσία Επιστημών και Τεχνολογίας της Ιαπωνίας που ιδρύθηκε από τον πρώην πρωθυπουργό Γιασουχίρο Νακασόνε.

Η πολιτική αυτή συνίστατο στην οικοδόμηση, παγκοσμίως, εργοστασίων πυρηνικής ενέργειας νέου τύπου, των αποκαλούμενων Fast Breeder Reactors (FBRs –αντιδραστήρες ταχείας αναπαραγωγής), που θα τροφοδοτούνταν με πλουτώνιο το οποίο θα ήταν προϊόν επεξεργασίας χρησιμοποιημένου καυσίμου ουρανίου. Καθώς οι FBRs παράγουν περισσότερα καύσιμα από όσα καταναλώνουν –εξ ου και όρος «αναπαραγωγή»– θα δημιουργούσαν πλουτώνιο για να τροφοδοτήσουν με καύσιμα ακόμη περισσότερους FBRs.

Η διαδικασία ήταν γνωστή ως «κλείσιμο του κύκλου του πυρηνικού καυσίμου».

Ενώ η ιδέα φαίνεται να αποτελεί λύση για την επεξεργασία του χρησιμοποιημένου καυσίμου με σκοπό την παραγωγή περισσότερων καυσίμων για τους FBRs, το πρόβλημα είναι ότι αυτοί οι αντιδραστήρες απέτυχαν παγκοσμίως,  και στην Ιαπωνία βεβαίως.

Ο πρώτος αντιδραστήρας FBR της Ιαπωνίας άρχισε να λειτουργεί το 1994 και ονομάστηκε Monju – από τη βουδιστική θεότητα της σοφίας. Ωστόσο, 18 μήνες μετά την έναρξη της λειτουργίας του, ξέσπασε φωτιά στον Monju  και το εργοστάσιο έκλεισε για 14 χρόνια.

Λειτούργησε ξανά τον Μάιο του 2010, αλλά λίγες εβδομάδες αργότερα έπεσε μέσα στον αντιδραστήρα μια συσκευή ανταλλαγής καυσίμου βάρους 3,3 τόνων, και έτσι έκλεισε οριστικά, ενώ το φιάσκο έγινε ακόμη μεγαλύτερο όταν αργότερα  κακόβουλο λογισμικό διείσδυσε στους υπολογιστές του εργοστασίου και κλάπηκαν τα δεδομένα.

Έτσι τερματίστηκαν οι φιλοδοξίες της Ιαπωνίας για τους FBR, αν και χρειάστηκαν δύο δεκαετίες και μια συνολική επένδυση άνω των 10 δισ.  δολαρίων για να πάρει τελικά η κυβέρνηση τη συνετή απόφαση  να τερματίσει τον αντιδραστήρα Monju, τον Δεκέμβριο του 2016.

Ωστόσο, το Τόκιο είχε άλλα κίνητρα επιδιώκοντας να συνεχίσει τον κύκλο του πλουτωνίου ως καυσίμου.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές αυτής του 1970, τα σχέδια για την οικοδόμηση εμπορικών αντιδραστήρων ελαφρού ύδατος  σε όλη την Ιαπωνία, όπως αυτοί της Τακαχάμα και της Φουκουσίμα, αντιμετώπισαν την ισχυρή αντίθεση των τοπικών κοινοτήτων και των κινημάτων.

Για να κατευνάσει την αντίθεση αυτή, η κυβέρνηση και οι [λεγόμενες] επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας ανακοίνωσαν ότι οι νέοι αντιδραστήρες δεν θα γίνουν τόποι πυρηνικών αποβλήτων, επειδή τα χρησιμοποιημένα καύσιμα θα στέλνονταν για επεξεργασία στο Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία. Έτσι λύθηκε , προσωρινά, το μεγάλο πρόβλημα των πυρηνικών αποβλήτων τουλάχιστον όσον αφορά  την Ιαπωνία.

Συνολικά, στα είκοσι τόσα χρόνια που μεσολάβησαν μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1990,  πάνω από 7.000 τόνοι τέτοιων καυσίμων στάλθηκαν στην Ευρώπη.

Σ’ αυτό το χρονικό διάστημα, τα εργοστάσια που επεξεργάζονταν τα χρησιμοποιημένα καύσιμα της Ιαπωνίας , στη Χάγη της Β.Δ. Γαλλίας και στο Σέλαφιλντ του Ηνωμένου Βασιλείου, έγιναν συνώνυμα των ατυχημάτων, της απόρριψης πυρηνικών αποβλήτων στον ωκεανό και στην ατμόσφαιρα  και των ανησυχιών για τη δημόσια υγεία.

Ενώ τα ιαπωνικά συμβόλαια ήταν πολύ επικερδή για τις δύο κρατικές εταιρείες που λειτουργούσαν τα εργοστάσια επεξεργασίας στο Σέλαφιλντ και στη Χάγη –τη Cogema/AREVA στη Γαλλία και τη  British Nuclear Fuels Limited (BNFL) στο Ηνωμένο Βασίλειο--, και οι δύο χρεοκόπησαν.

Την εν λόγω τοποθεσία στο Σέλαφιλντ τη διαχειρίζεται τώρα μια κυβερνητική υπηρεσία και απορροφά το μεγαλύτερο μέρος του προϋπολογισμού για την απόσυρση πυρηνικών, που εκτιμάται ότι ξεπερνά τα 100 δισ.  δολάρια.

Στην περίπτωση της AREVA, η εταιρεία έχει χρέη δισεκατομμυρίων ευρώ και πρόκειται να εισέλθει σε οριστική  αναδιάρθρωση στα τέλη του τρέχοντος έτους, με μηδενική προοπτική για μελλοντικές λειτουργίες επεξεργασίας. Άλλη μία μεγάλη αρνητική πτυχή σ’ όλη αυτή την ιστορία.

Καθώς οι αποτυχίες του αντιδραστήρα ταχείας αναπαραγωγής στο εργοστάσιο Monju οδήγησαν στην οριστική παύση της λειτουργίας του, η ιαπωνική κυβέρνηση έπρεπε να σκεφτεί τι θα κάνει με τα χιλιάδες κιλά πλουτωνίου που θα επέστρεφαν στην Ιαπωνία για να τροφοδοτήσουν έναν στόλο τέτοιων αντιδραστήρων που δεν υπήρχαν.

Η απάντηση που δόθηκε, και  μας επαναφέρει στο φορτίο το οποίο έφτασε στην Ιαπωνία την τρέχουσα εβδομάδα,  ήταν ότι το καύσιμο πλουτωνίου MOX θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί στους υπάρχοντες εμπορικούς αντιδραστήρες ελαφρού ύδατος.

Τα πρώτα φορτία  MOX, το 1999, προορίζονταν για τους αντιδραστήρες στη Φουκουσίμα και στην Τακαχάμα.

Όμως, στην περίπτωση του MOX που παραδόθηκε στην Τακαχάμα, οι ακτιβιστές αποκάλυψαν ότι το καύσιμο είχε κατασκευαστεί με ψευδή πιστοποιητικά ποιότητας, και έτσι επιστράφηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο. Στην περίπτωση της Φουκουσίμα, οι πολίτες του νομού, με στοιχεία από την Greenpeace, πήγαν στο δικαστήριο την ιδιοκτήτρια εταιρεία Tokyo Electric Power Co. (TEPCO),  για τον έλεγχο ποιότητας του καυσίμου.

Παρόλο που η ενάγουσα ομάδα πολιτών έχασε τη δίκη, η εταιρεία AREVA διατάχθηκε να δημοσιεύσει ζωτικά δεδομένα ασφαλείας, κάτι που  αρνήθηκε να  κάνει. Η διαμάχη που ακολούθησε ώθησε τον τότε κυβερνήτη της Φουκουσίμα Εϊσάκου Σάτο να μη επιτρέψει τη φόρτωση του πλουτωνίου ως καυσίμου.

Το καύσιμο έμεινε στη δεξαμενή ψύχρανσης του πυρηνικού εργοστασίου Daiichi στη Φουκουσίμα μέχρι τον Αύγουστο του 2010, όταν τελικά η TEPCO φόρτωσε 32 διατάξεις  235 κιλών πλουτωνίου στη μονάδα 3.

Αυτό έγινε μόλις έξι μήνες πριν πληγεί το εργοστάσιο της Φουκουσίμα από τον ισχυρότερο σεισμό που σημειώθηκε ποτέ στην Ιαπωνία (11 Μαρτίου 2011) και πλημμυρίσει από το τσουνάμι που προκάλεσε τήξη σε τρεις πυρηνικούς αντιδραστήρες, συμπεριλαμβανομένης της μονάδας 3.

Χωρίς τις αντιδράσεις των Ιαπώνων πολιτών και άλλων σ’ όλο τον κόσμο, είναι σχεδόν βέβαιο ότι η TEPCO θα είχε φορτώσει, μέχρι το 2011, πολλούς τόνους καυσίμου πλουτωνίου MOX στους αντιδραστήρες του εργοστασίου Daiichi, στο νομό της Φουκουσίμα.

Η τήξη αυτού του καυσίμου θα ήταν πολύ πιο σοβαρή και με μεγάλες ραδιενεργές συνέπειες τοπικά και ευρύτερα από όσες επήλθαν στον τόπο του ατυχήματος που ούτως ή άλλως θα χρειαστεί δεκαετίες και δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια για να καθαριστεί.

Και ακόμη χειρότερα, τόνοι χρησιμοποιημένου καυσίμου ΜΟΧ υψηλής θερμοκρασίας θα βρίσκονταν στις δεξαμενές αποβλήτων της Φουκουσίμα.

Εάν είχαν φορτωθεί οι αντιδραστήρες στη Φουκουσίμα με καύσιμο πλουτωνίου  MOX, ίσως να είχε πραγματοποιηθεί η προειδοποίηση της Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας προς τον τότε πρωθυπουργό Ναότο, στα τέλη Μαρτίου του 2011, ότι η απώλεια ελέγχου στις δεξαμενές χρησιμοποιημένου καυσίμου μπορεί να απαιτήσει την εκκένωση του Τόκιο. Από τους πέντε αντιδραστήρες που σήμερα λειτουργούν στην Ιαπωνία, τρεις φορτώνονται με καύσιμο πλουτωνίου MOX.

Όμως, η απειλή, λόγω της εμμονής της Ιαπωνίας στο πλουτώνιο, θα μπορούσε να λάβει ακόμη χειρότερες διαστάσεις.

Η Ιαπωνία κατασκεύασε τη δική της μονάδα επεξεργασίας χρησιμοποιημένων πυρηνικών καυσίμων, αξίας 21 δισ. δολαρίων στο χωριό Ροκάσο, του νομού Αομόρι, κοντά στο νησί Χοκάιντο (το νησί πάνω από το οποίο πέρασε ο πύραυλος που δοκίμασε πρόσφατα η Β. Κορέα).

Η ιστορία του εργοστασίου στο  Ροκάσο μοιάζει μ’ αυτή του Monju, μόνο που είναι πιο δαπανηρή.

Το εργοστάσιο επεξεργασίας υποτίθεται ότι θα ολοκληρωνόταν το 1997, αλλά λόγω πολλαπλών αστοχιών στην οικοδόμηση και τον εξοπλισμό καθυστέρησε και αναβλήθηκαν επανειλημμένα οι ημερομηνίες λειτουργίας. Είναι πλέον 20 χρόνια πίσω από το χρονοδιάγραμμα και η νέα ημερομηνία έναρξης έχει οριστεί για το 2018.

Αν υποθέσουμε ότι τελικά θα λειτουργήσει αυτή η εγκατάσταση, ο σκοπός της θα είναι να επεξεργάζεται χρησιμοποιημένα καύσιμα για την παραγωγή πλουτωνίου που πρωτίστως χρησιμοποιείται σε fast-breeder reactors.

Όπως επισημάνθηκε όμως, ο μοναδικός fast-breeder reactor της Ιαπωνίας, Monju,  έχει κλείσει οριστικά. Τι θα γίνουν λοιπόν τα 8.000 κιλά πλουτωνίου που θα παράγει το εργοστάσιο του Ροκάσο ετησίως;

Υποτίθεται ότι η απάντηση βρίσκεται στην οικοδόμηση ενός εργοστασίου πυρηνικής ενέργειας στη βόρεια άκρη του νομού Αομόρι, στην περιοχή Όμα, και το οποίο θα περιέχει ένα εξελιγμένο αντιδραστήρα βραστού νερού.

Προγραμματίζεται να λειτουργήσει το 2024, έχει έναν πυρήνα με 100% MOX , που θα περιέχει  πάνω από 5 τόνους πλουτωνίου και ετήσια ζήτηση περίπου 1,7 τόνων.

Οι συνέπειες όσον αφορά την ασφάλεια του μοναδικού αντιδραστήρα παγκοσμίως που θα λειτουργεί με πυρήνα  100% πλουτωνίου MOX είναι τεράστιες.

Αυτός είναι ένας λόγος που οι πολίτες και ο δήμος της πόλης  Χακοντάτε, στα στενά Τσουγκάρου στο Χοκάιντο, θέλουν να σταματήσουν την οικοδόμηση του εργοστασίου στην Όμα. Η απόφαση του δικαστηρίου αναμένεται να εκδοθεί αργότερα το τρέχον έτος.

Όπως στο Monju πριν, οι προοπτικές λειτουργίας του αντιδραστήρα στην  Όμα είναι δυσμενείς και θεωρείται απίθανο να δώσουν λύση στο αυτοπροκαλούμενο  μεθύσι  της Ιαπωνίας με το πλουτώνιο.

Όμως, υπάρχει άλλο ένα πολύ σοβαρό ζήτημα:

 Η λογική της στρατιωτικής ισχύος και η εθνική ασφάλεια που συνδέονται μ’ αυτό το πρόγραμμα κατέχει κεντρική θέση στην πολιτική μιας κυβέρνησης που γίνεται όλο και πιο εθνικιστική στη ρητορική της και στη στάση της. Με το μανδύα ενός πυρηνικού προγράμματος για μη στρατιωτικές χρήσεις, η Ιαπωνία έχει γίνει ντε φάκτο κράτος πυρηνικών όπλων, χωρίς να έχει κάνει ακόμη το επόμενο μοιραίο βήμα. [Η έμφαση έχει προστεθεί.]

Το φορτίο ΜOX αυτής της εβδομάδας είναι ένα ακόμη φύλλο συκής για ένα πρόγραμμα πλουτωνίου και πυρηνικής ενέργειας που πάντα αντιπροσώπευε  κάτι πολύ περισσότερο από την επιδίωξη παραγωγής  ενέργειας.

Πόσο μπορεί η ιαπωνική κυβέρνηση να υπεραμύνεται αυτής της πολιτικής; Πιθανώς θα το εξακριβώσουμε το 2018, όταν πρόκειται να ανανεωθεί η Συμφωνία Ειρηνικής Πυρηνικής Συνεργασίας ΗΠΑ-Ιαπωνίας, που επικυρώνει το ιαπωνικό πυρηνικό πρόγραμμα.

Με δεδομένους τους ενοίκους του πρωθυπουργικού γραφείου στο Τόκιο και του Λευκού Οίκου, μην περιμένετε βαθύ στοχασμό (ή αλλαγή πολιτικής) όσον αφορά το τι σημαίνει για μια χώρα, σε μια περιοχή που βρίσκεται στα πρόθυρα μεγάλης σύγκρουσης, να κατέχει το μεγαλύτερο απόθεμα πλουτωνίου εκτός από τα κράτη που είναι γνωστό ότι έχουν πυρηνικά.

Αντίθετα, ο τερματισμός αυτού του πολλών δεκαετιών και δισεκατομμυρίων δολαρίων προγράμματος θα διασφαλιστεί, όπως πάντα, με τον αφοσιωμένο  αγώνα του λαού της Ιαπωνίας και των συμμάχων του σ’ όλο τον κόσμο που ενδιαφέρονται για τη δημόσια προστασία και την ασφάλεια  που στηρίζονται στην ειρήνη.

Ο Shaun Burnie είναι υψηλόβαθμος ειδικός της Greenpeace στη Γερμανία και στο Τόκιο. Ο καθηγητής πυρηνικής φυσικής Frank Barnaby εργάστηκε στο παρελθόν στο Ίδρυμα Ατομικών Όπλων του Ηνωμένου Βασιλείου και διετέλεσε διευθυντής του Διεθνούς Ινστιτούτου Έρευνας για την Ειρήνη της Στοκχόλμης (1971-1981). Ο καθηγητής Μπάρναμπι κατέθεσε στο περιφερειακό δικαστήριο της Φουκουσίμα ενάντια στα σχέδια της TEPCO για χρήση MOX στο Daiichi 3, το 2000.

•           Πηγή: http://www.atimes.com/article/japans-plutonium-proliferation-energy/  22/9/2017

Μετάφραση: Αριάδνη Αλαβάνου

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Σολωμού 13, Εξάρχεια, 2ος όροφος (5μμ - 10μμ)

info@sxedio-b.gr

2108224344