Νέες μορφές δουλείας και μαζικής μετανάστευσης των εργαζομένων

Νέες μορφές δουλείας  και μαζικής μετανάστευσης των εργαζομένων

Νέες μορφές δουλείας  και μαζικής μετανάστευσης των εργαζομένων χωρίς την μετακίνηση τους, στην εποχή της  παγκοσμιοποίησης

-http://pass-world.gr/psifiaki-ergasia-gig-oikonomia-kai-tropoi-antistasis/">

Το 48% του πληθυσμού παγκοσμίως είναι πλέον online

Σχεδόν ο μισός πληθυσμός του πλανήτη συνδέεται πλέον με κάποιο τρόπο στο Διαδίκτυο, ενώ οι χρήστες του Internet παγκοσμίως έχουν αυξηθεί κατά περίπου 888% σε σχέση με το 2000, υποστηρίζει το website Internet World StatsΔιεθνή Ενωση Τηλεπικοινωνιών (UIT), που εδρεύει στη Γενεύη, 3,9 δισεκατομμύρια άνθρωποι, από τα 7,4 δισεκατομμύρια που αριθμεί ο πλανήτης, δεν έχουν πρόσβαση στο διαδίκτυο.

Εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι ραγδαία έχουν αυξηθεί οι χρήστες του παγκόσμιου Ιστού από το 2000, ακόμα και σε αναπτυσσόμενες περιοχές του κόσμου. Στην Αφρική για παράδειγμα, οι χρήστες του Διαδικτύου αυξήθηκαν κατά 7.288% σε σχέση με τις αρχές της χιλιετίας, ενώ σημαντική αύξηση σημειώθηκε και στη Λατινική Αμερική (1.972,4%), αλλά και την Μέση Ανατολή (3.842,4%).

 

ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ΧΡΗΣΤΕΣ TOY ΧΡΗΣΤΕΣ TOY ΑΥΞΗΣΗ %
INTERNET TO 2000 INTERNET TO 2016 2000-2016
ΑΦΡΙΚΗ 4.514.400 333.521.659 7288,0%
ΑΣΙΑ 114.304.000 1.766.289.264 1445.3 %
ΕΥΡΩΠΗ 105.096.093 614.974.023 485.2 %
ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ 3.284.800 129.498.735 3842.4 %
ΒΟΡΕΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗ 108.096.800 320.067.193 196.1 %
ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ 18.068.919 374.461.854 1972.4 %
ΩΚΕΑΝΙΑ/ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ 7.620.480 27.508.287 261.0 %
ΣΥΝΟΛΟ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ 360.985.492 3.566.321.015 887.9 %
Πηγή: Internet  World Stats, Στοιχεία την  10 Ιουλίου 2016

Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι το Διαδίκτυο χρησιμοποιείται από συνολικά 1.766.289.264 ανθρώπους στην Ασία, όχι μόνο γιατί εκεί βρίσκονται μερικές χώρες με τεράστιο πληθυσμό (Κίνα, Ινδία), αλλά και επειδή η τεχνολογική ανάπτυξη στα κράτη της περιοχής, είναι ταχύτατη τα τελευταία χρόνια. Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της ψηφιακής ανάπτυξης έρχεται από την Αφρική, την Ασία και τη Νότια Αμερική: περιοχές όπου τα εισοδήματα είναι χαμηλά και η καλά αμειβόμενη εργασία σπανίζει. Δεν είναι λοιπόν έκπληξη που πολλοί από αυτούς τους νέους χρήστες του Internet στρέφονται σε διαδικτυακές πλατφόρμες εργασίας για να βρουν μια δουλειά σε αυτό που αποκαλείται πλέον «gig economy». Πλατφόρμες όπως το Fiverr, το Freelancer και το Upwork φέρνουν σε επαφή εργαζόμενους με πελάτες ανεξάρτητα από το γεωγραφικό σημείο όπου βρίσκεται ο καθένας. Για πρώτη φορά στην ιστορία έχουμε μαζική μετανάστευση εργατικής δύναμης, χωρίς απαραίτητα να μεταναστεύουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Αυτή η νέα παγκόσμια αγορά εργασίας επιτρέπει στους εργαζόμενους από χώρες με χαμηλούς μισθούς να βρουν δουλειές και εισοδήματα που δεν θα είχαν αλλιώς τη δυνατότητα να εξασφαλίσουν. Για αυτόν τον λόγο, οι κυβερνήσεις της Κένυας, της Νιγηρίας, των Φιλιππίνων και άλλων χωρών, έθεσαν σε εφαρμογή φιλόδοξα προγράμματα προκειμένου να σπρώξουν τους πολίτες τους να εγγραφούν σε πλατφόρμες gig εργασίας. Από την πλευρά τους, οι συγκεκριμένες πλατφόρμες ισχυρίζονται ότι φέρνουν μια επανάσταση στην αγορά εργασίας, βγάζοντας τους ανθρώπους από τη φτώχεια. Η πραγματικότητα όμως δεν είναι έτσι..

Τι είναι η «gig οικονομία»

Σύμφωνα με το λεξικό του Κέμπριτζ, «η gig οικονομία είναι μια μέθοδος εργασίας που βασίζεται στη λογική ότι οι εργαζόμενοι έχουν προσωρινές δουλειές ή κάνουν διαφορετικά κομμάτια μιας δουλειάς και πληρώνονται χωριστά, αντί να έχουν σχέση μισθωτής εργασίας». Για να γίνει πλήρως κατανοητό το νόημα της gig οικονομίας, το καλύτερο παράδειγμα μας το δίνει η εταιρεία Uber. Σε 40 χώρες ηεταιρία Uber, για παράδειγμα, σχεδίασε κατά παραγγελία ένα είδος τεχνολογίας προκειμένου να αναγκάζει τους εργαζόμενους να παραβιάζουν τις κρατικές ρυθμίσεις εργασίας. Αν δούμε το πράγμα με πολύ «στεγνή» προσέγγιση, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια διαδικτυακή εφαρμογή που φέρνει σε επαφή ανθρώπους με αυτοκίνητα και ανθρώπους που χρειάζονται κάποιον να τους πάει κάπου. Ωστόσο η εταιρεία αυτή είναι μια από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες επιχειρήσεις στον κόσμο γι’ αυτήν «εργάζονται» χιλιάδες άνθρωποι, καθώς η σταδιακή επέκτασή της και εκτός ΗΠΑ έχει προκαλέσει αναταραχή στα απανταχού συνδικάτα ταξί. Πολύ χοντρικά, η Uber λειτουργεί ως εξής: Κάτοχος αυτοκινήτου ελέγχεται από την εταιρεία αν καλύπτει κάποια βασικά χαρακτηριστικά και στη συνέχεια καταχωρίζεται στο «μητρώο» της εταιρείας.Οποτε αυτός το επιθυμεί ή και όποτε τον βολεύει, μέσω της διαδικτυακής εφαρμογής της Uber μετατρέπει το ιδιωτικό του αυτοκίνητο σε «ταξί» αντί αμοιβής, ενώ και οι χρήστες της εφαρμογής ανά πάσα στιγμή μπορούν να δουν ποιοι συνεργάτες της εταιρείας είναι κοντά τους και μπορούν να τους μεταφέρουν στον προορισμό τους. Η Uber δεν είναι εργοδότης αυτού που προσφέρει το αυτοκίνητό του για τη μεταφορά άλλων ανθρώπων: αυτό που κάνει, είναι να διαχειρίζεται την παροχή και ζήτηση μεταφορικών υπηρεσιών και να καθορίζει το κόμιστρο, το οποίο χρεώνεται απευθείας στην πιστωτική κάρτα του επιβάτη. Ο οδηγός, επίσης, δεν λαμβάνει μισθό, αλλά επίσης δεν είναι υποχρεωμένος να εργαστεί για συγκεκριμένο χρόνο π.χ. οκτάωρο αλλά μόνο όσο ο ίδιος  επιθυμεί. Σταδιακά η Uber δημιούργησε και άλλες ανάλογες υπηρεσίες όπως την Uber Taxi σε συνεργασία με επαγγελματίες οδηγούς και επεκτάθηκε ραγδαία σε περισσότερες από 40 χώρες του κόσμου. Ενα μεγάλο μέρος της επιτυχίας της το οφείλει στο γεγονός ότι πλασάρεται ως ενδιάμεσος δύο συμβαλλομένων θεωρώντας εικονικά ως αυτοαπασχολούμενους τους εργαζομένους της.

Το καθεστώς μειώνει κάθετα το εργασιακό κόστος της αφού της επιτρέπει να μην πληρώνει εισφορές και να εξοικονομεί μια σειρά από δαπάνες όπως ο κατώτατος μισθός, οι εργοδοτικές εισφορές, το επίδομα αδείας, ασθένειας και έτσι να υπερτερεί των ανταγωνιστών της. Η Uber όπως και μια σειρά άλλων εταιρειών από τον χώρο των ταχυμεταφορών υπηρεσιών διανομής έτοιμου φαγητού, καθαρισμού έως τον τομέα των κατασκευών εκμεταλλεύονται βασικά την υψηλή ανεργία στον σύγχρονο κόσμο, την αποδυνάμωση των συνδικάτων, την ψηφιοποίηση και τις τεχνολογικές αλλαγές προκειμένου να επιβάλει ένα νέο μοντέλο απασχόλησης.

Το μοντέλο αυτό εκλαμβάνει ούτε λίγο ούτε πολύ απλούς κακοπληρωμένους εργαζόμενους ως… επιχειρηματίες. Μελέτες προβλέπουν μάλιστα ότι πολύ γρήγορα, ώς το 2020, το 40% των εργαζόμενων στις ΗΠΑ θα απασχολούνται με τους όρους αυτού του μοντέλου ως ψευδοαπασχολούμενοι. Στη Βρετανία, ήδη περίπου μισό εκατομμύριο άνθρωποι εργάζονται και εκλαμβάνονται λανθασμένα ως αυτοαπασχολούμενοι. Εξ αυτών οι 40.000 είναι οι οδηγοί της Uber. Ομως οι εργαζόμενοι της Uber, όπως και οποιασδήποτε άλλης εταιρείας της gig economy, δεν είναι ούτε αυτοαπασχολούμενοι ούτε ανεξάρτητοι. Υποχρεώθηκαν σε αυτό το καθεστώς απασχόλησης επειδή δεν είχαν άλλη επιλογή εργασίας και όχι επειδή το ήθελαν. Η Uber είναι αυτή που καθορίζει τις διαδρομές που θα ακολουθήσουν, τις τιμές που θα χρεώσουν, η Uber τούς κατευθύνει πώς θα εργαστούν, η Uber τούς επιβάλλει πειθαρχικές διαδικασίες αν παραβούν τους όρους της. Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι επιχειρηματίες, όπως τους θέλει η Uber και η gig economy.

To πιο ανησυχητικό είναι η μαζική υπερπροσφορά εργασίας σε ορισμένες από τις μεγαλύτερες gig πλατφόρμες εργασίας. Το 90% περίπου των ανθρώπων που εγγράφονται σε αυτές δεν βρίσκουν ποτέ δουλειά. Αυτή η υπερπροσφορά ασκεί μια πτωτική πίεση στους μισθούς και τις συνθήκες εργασίας. Ενας εργαζόμενος στην Κένυα γνωρίζει ότι αν διεκδικήσει υψηλότερο μισθό, ένας άλλος εργαζόμενος από την Ινδία ή τις Φιλιππίνες μπορεί εύκολα να τον αντικαταστήσει. Είναι μια αγορά εργασίας για τους αγοραστές.

Η διαδικτυακή gig εργασία είναι, επίσης, εγγενώς επισφαλής. Σπάνια υπάρχει κάποιο είδος εργασιακής ασφάλισης, και ένας/μια εργαζόμενος/η που αρρωσταίνει, μένει έγκυος, ή πολύ απλά χρειάζεται μια άδεια, χάνει το εισόδημά του. Επειδή οι περισσότεροι εργαζόμενοι ζουν σε χώρες με περιορισμένη κοινωνική ασφάλιση, όταν δεν τα καταφέρνουν να παραμείνουν στη διαδικτυακή gig οικονομία, αντιμετωπίζουν σοβαρούς κινδύνους διαβίωσης. Επειδή οι εργαζόμενοι στο διαδίκτυο στερούνται ασφάλειας και επειδή η απειλή του ανταγωνισμού είναι συνεχής, πολλοί μπαίνουν στον πειρασμό να δουλεύουν εξαιρετικά μεγάλες βάρδιες. Πολλές ώρες ξοδεύονται καθημερινά για την εύρεση και την υποβολή αιτήσεων για τέτοιου είδους «αποσπασματικά κομμάτια εργασίας». Όταν αυτός ο απλήρωτος χρόνος συνδυάζεται με τον χρόνο που χρειάζεται ένας εργαζόμενος για να ικανοποιήσει τα αιτήματα των πελατών του, ο συνολικός εργάσιμος χρόνος της εβδομάδας μπορεί να φτάσει τις 70-80 ώρες, συμπεριλαμβανομένων νυχτερινών βαρδιών. Δεν προκαλεί έκπληξη ότι προκειμένου να αυξήσουν τον αριθμό των πληρωμένων «κομματιών εργασίας», οι εργαζόμενοι προσπαθούν να ολοκληρώσουν τα καθήκοντά τους με ολοένα και πιο εντατικό ρυθμό, προκειμένου να προχωρήσουν στο επόμενο «κομμάτι» ή να επιστρέψουν στην αναζήτηση επιπλέον εργασίας. Το να δουλεύει κανείς με εντατικό ρυθμό, όντας καθισμένος για πολλές ώρες μπροστά από έναν υπολογιστή, μπορεί να έχει οδυνηρές συνέπειες, ενώ η επιβράβευση είναι μόλις λίγα δολάρια την ώρα.

Παρ’ όλα αυτά, η διαδικτυακή gig εργασία αυξάνεται κατά 25% κάθε χρόνο. Ετσι ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός εργαζομένων παγκοσμίως θα βρεθεί σύντομα να κάνει μια τέτοια δουλειά. Καθώς αυτή η αγορά επεκτείνεται, χρειάζεται να σκεφτούμε τρόπους που να υπηρετούν όχι μόνο αυτούς που τα καταφέρνουν μέσα σε αυτό το σύστημα (τους πιο επιτυχημένους εργαζόμενους), ούτε μόνο της πολυεθνικές αυτούς που αισχροκερδούν, αλλά και τους κολασμένους .

Τα οικονομικά στοιχεία της ψηφιακής εργασίας (Digital labor)

Η ακριβής εκτιμήση του μεγέθους της αγοράς είναι δύσκολη. Η Upwork εκτιμά ότι η συνολική αξία της αγοράς ψηφιακής εργασίας το 2013 ήταν 1,6 δισ. δολάρια και προβλέπεται να φτάσει τα 47 δισ. δολάρια μέχρι το 2020. Το 2012, η Massolutions εκτίμησε ότι ο παγκόσμιος αριθμός των ψηφιακών εργαζομένων αυξάνεται κατά περισσότερο από 100% ετησίως, με κεφάλαια ύψους 300 εκατ. δολαρίων να έχουν επενδυθεί σε αυτή την αγορά μόνο το 2011. Ταυτόχρονα ο αριθμός των πλατφορμών αυξάνεται ραγδαία. Το Crowdsourcing.org παρέχει έναν κατάλογο με 2.967 πλατφόρμες ψηφιακής εργασίας κυρίως στις ΗΠΑ αλλά και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Οι ευρωπαϊκές πλατφόρμες είναι συχνά μικρότερες: η γερμανική Twago της Γερμανίας προσφέρει 569.000 ειδικευμένους ψηφιακούς εργαζόμενους και πάνω από 86.000 projects αξίας 450.435.050 ευρώ. Στον σύγχρονο επιχειρηματικό κόσμο το περιβάλλον εργασίας είναι πλέον βραχυπρόθεσμο και μετρούμενο ωριαία.

Στόχος η εξαθλίωση και φτωχοποίηση στο βωμό του υπερκέρδους

H αλλαγή λέγεται Gig και είναι η παγκοσμοποίηση το ζητούμενο από τις πολυεθνικές με δεσπόζουσα θέση επιχειρήσεις. Στα όπλα εφαρμογής ή 4η βιομηχανική επανάσταση, η ψηφιακή σύγκληση ,το πλαστικό χρήμα και η στοχευμένη φτωχοποίηση μέσω ανεργίας των εργαζομένων.

  • Εργασιακά δικαιώματα μηδενικά
  • συντάξεις μη ανταποδοτικές μηδενικές, κράτος κοινωνικής πρόνοιας μηδενικό συνθέτουν το νέο μείγμα εργασιακών σχέσεων. Στην χώρα μας, περιγράφεται σαν εξτρατζήδες. Το ζούμε διακριτικά με τα 8μηνα voutcher με ταπεινή ανταμοιβή κάτι σαν φιλοδώρημα. 
  •  Η διάλυση των εργασιακών δικαιωμάτων στο στόχαστρο των διεθνιστών υποστηρικτών της παγκοσμιοποίησης προσπαθεί πάση θυσία να απόφυγει μαζικά φαινόμενα απεργίας όπως τον Σεπτέμβρη του 2016 στην Ινδία. με 180,000,000 απεργούς. Το Intuit με μελέτη του προέβλεψε ότι μέχρι το 2020, το 40 % των Αμερικανών εργαζομένων θα είναι ανεξάρτητοι εργολάβοι (εξτρατζήδες). Η νέα γενιά ανέργων προτιμά το κάτι από το τίποτα. Η νέα γενιά «ελεύθεροι επαγγελματίες» (freelancer) πλέον όπως στα υπόγεια του κάθε ταχυφαγείου σκοτώνεται αλλά και στα ιδιόκτητα μηχανάκια μεταφοράς ανασφάλιστων μικροδεμάτων, γεγονός που δείχνει το σχεδιαζόμενο μέλλον ευγλωτα. Η νέα γενιά οφείλει και πρέπει να πάρει την τύχη στα χέρια της. Η αυταπασχόληση (μπλοκάκια) δίνει προσχηματικά μια μορφή ανεξαρτησίας την ίδια στιγμή διαλύουν την όποια κοινωνική συνοχή εξυπηρετώντας τους αυτοσκοπούς τους. Οι πεινασμένοι εξτρατζήδες και η GIG οικονομία είναι αδύνατον να συνυπάρξουν χωρίς την συνενοχή και την συναίνεση εκμαυλισμένων και προσκυνημένων πολιτικών και κυβερνήσεων του κόσμου.

Νίκη κατά της «gig economy»

Δεν νίκησαν απλώς μια μεγάλη εταιρεία, μια πολυεθνική αξίας 62,5 δισ. δολαρίων, έναν πανίσχυρο εργοδότη, αλλά ένα ολόκληρο επιχειρηματικό μοντέλο πάνω στο οποίο επιχειρεί να στηριχτεί η εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης στον 21ο αιώνα και η ακόμη μεγαλύτερη εξαθλίωση του ανθρώπου. Ο λόγος για τους Γιασίν Ασλάμ και Τζέιμς Φάραρ, δύο οδηγούς της Uber στη Βρετανία που οδήγησαν τον περασμένο Ιούλιο την καλιφορνέζικη εταιρεία μεταφορών στο δικαστήριο επίλυσης εργασιακών διαφορών για το καθεστώς απασχόλησης που τους επέβαλε. Αντιμετωπίζοντάς τους ως αυτοαπασχολούμενους και όχι ως κανονικούς εργαζόμενους, η Uber στερούσε από τους δύο οδηγούς και χιλιάδες ακόμη συναδέλφους τους βασικά εργασιακά δικαιώματα όπως τον ελάχιστο κατώτατο μισθό, το επίδομα αδείας, τις εισφορές για την ιατροφαρμακευτική τους περίθαλψη, τις εργοδοτικές συνταξιοδοτικές εισφορές. Οι δύο οδηγοί, που ουκ ολίγες φορές έφτασαν εξαιτίας αυτού του καθεστώτος να αμείβονται με 5 στερλίνες την ώρα ωρομίσθιο αρκετά χαμηλότερο του κατώτερου των 7,2 στερλινών που ισχύει στη Βρετανία κατήγγειλαν στο δικαστήριο ότι δέχονταν τρομακτικές πιέσεις από την εταιρεία προκειμένου να εργάζονται επιμηκυμένα ωράρια και να αποδέχονται κούρσες που δεν επιθυμούσαν. Υπήρχαν «επιπτώσεις» από την εταιρεία αν ακύρωναν μια μεταφορά, τόνισαν. Το δικαστήριο με μια απόφαση σταθμό (που πιθανότατα θα επηρεάσει τη ζωή εκατομμυρίων εργαζομένων στον πλανήτη) έκρινε ότι οι δύο οδηγοί της Uber… με καμία κυβέρνηση δεν είναι αυτοαπασχολούμενοι και ότι θα πρέπει να αμείβονται με τον «ελάχιστο μισθό διαβίωσης» που ισχύει στη Βρετανία. Στην απόφασή του ο Βρετανός δικαστής ήταν ξεκάθαρος: «Ο ισχυρισμός της αμερικανικής εταιρείας ότι η Uber είναι ένα μωσαϊκό 30.000 μικρών επιχειρήσεων που συνδέονται σε μια κοινή πλατφόρμα είναι γελοίος. Οι οδηγοί δεν μπορούν να διαπραγματευτούν με τους επιβάτες, τους προσφέρονται διαδρομές και τις αποδέχονται υπό τους όρους της Uber». Η απόφαση αποτελεί αναμφισβήτητα καταλύτη για τους αγώνες των εργαζομένων. Στη Βρετανία βρίσκονται σε εξέλιξη ακόμη τέσσερις δικαστικές διαμάχες μεταξύ εταιρειών κούριερ και δικυκλιστών part-timers που παλεύουν να αναγνωριστούν ως εργαζόμενοι με πλήρη δικαιώματα και όχι ως ψευδοαπασχολούμενοι και επιχειρηματίες. Σε μια εποχή που τα επίσημα συνδικάτα έχουν απομαζικοποιηθεί, οι κυβερνήσεις ψηφίζουν εξαθλιωτικές για την ανθρωπότητα εμπορικές συμφωνίες τύπου CETA και TTIP, η νίκη των δύο οδηγών της Uber, είναι καθοριστική. Οχι απλά γιατί δημιουργεί δικαστικό προηγούμενο χρήσιμο στον αγώνα των κολασμένων ντελιβεράδων με τα «παπιά» αλλά γιατί χαράσσει μονοπάτι, δημιουργεί φωτεινό παράδειγμα δείχνοντας ότι τίποτε δεν έχει ακόμη χαθεί στον αγώνα για μια πιο δίκαιη κοινωνία.

Μια απάντηση της αριστεράς

Οι καταναλωτές, οι ελεγκτικοί μηχανισμοί, οι πλατφόρμες, οι εργαζόμενοι, έχουν ο καθένας έναν ξεχωριστό ρόλο να διαδραματίσουν ένα μηχανισμό άμυνας και την επιβολή ενός δικαιότερου κόσμου εργασίας. Συγκεκριμμένα:

  • Καταρχάς οι καταναλωτές: εσείς, εμείς, ως χρήστης του Internet, έχουμε σημαντική ευθύνη σε αυτόν τον κόσμο εργασίας. Τις τελευταίες δεκαετίες, το κίνημα του δίκαιου εμπορίου προέτρεψε εκατομμύρια ανθρώπους να αποφεύγουν τον καφέ, τα διαμάντια ή τα αθλητικά παπούτσια που παράγονται κάτω από αθέμιτους όρους εργασίας. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην έχουμε αντίστοιχη ηθική επίγνωση όταν χρησιμοποιούμε μια μηχανή αναζήτησης ένα λογισμικό σύστημα ή ένα μέσο κοινωνικής δικτύωσης. Ολα αυτά συντηρούνται από πραγματικούς εργαζόμενους στον ψηφιακό κόσμο. Με άλλα λόγια, χρειαζόμαστε ένα κίνημα καταναλωτών ανθρώπινων συνθηκών εργασίας.
  •  Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί μέχρι στιγμής, στο μεγαλύτερο μέρος αυτού του είδους της εργασίας περνά απαρατήρητη. Οι φόροι πληρώνονται σπάνια, οι εισφορές καθόλου και οι εργαζόμενοι δεν αισθάνονται ότι έχουν τη δύναμη ή τη θεσμική υποστήριξη για να καταγγείλουν τη μη πληρωμή των μισθών τους.

Η αλλαγή αυτού του καθεστώτος, προϋποθέτει επίσης ότι οι κυβερνήσεις σε χώρες όπως η Ινδία, οι Φιλιππίνες, η Νότια Αφρική, θα εστιάσουν στη διαδικτυακή εργασία θα ενισχύσουν και ιδανικά θα προσαρμόσουν περαιτέρω τις υπάρχουσες εργατικές νομοθεσίες. Xρειάζεται, όμως, να έχουμε κατά νου ότι είναι μόνο μια χούφτα χώρες οι ΗΠΑ, η Ινδία, η Μεγάλη Βρετανία, ο Καναδάς και η Αυστραλία  που εκμεταλλεύονται το μεγαλύτερο μέρος της ψηφιακής εργασίας. Πρέπει, λοιπόν πρώτα από όλα σε αυτές τις χώρες να ενισχυθούν τα διεθνή κριτήρια προστασίας της εργασίας.

  •  Επειδή όλες σχεδόν οι μεγάλες διαδικτυακές πλατφόρμες εργασίας είναι ιδιωτικές εταιρείες, δεν ενδιαφέρονται για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Κρατούν μεγάλη προμήθεια, συχνά το 20% της πληρωμής απλώς και μόνο επειδή διαθέτουν μια πλατφόρμα που επιτρέπει σε πελάτες να έρθουν σε επαφή με εργαζόμενους. Θα μπορούσαν, αντίθετα, να δημιουργηθούν πλατφόρμες που να τις λειτουργούν οι εργαζόμενοι ως συνεργάτες και που θα αντλούν μεγαλύτερη αξία για τη δουλειά που παράγουν. Οι εργαζόμενοι μπορούν να συντονίζονται για καταγγελίες, για την οικοδόμηση στρατηγικών, για την οργάνωση διαδικτυακών απεργιακών κινητοποιήσεων και σε ορισμένες περιπτώσεις για τη μαζική αποχή από την εργασία. Παρά το γεγονός ότι υπάρχει μια παγκόσμια αγορά για την ψηφιακή εργασία, στην ερευνά μας δείχνουμε ότι, στην πραγματικότητα, δεν είναι όλη η ψηφιακή gig εργασία παγκόσμια καταμερισμένη. Οι οικονομικοί γεωγράφοι έχουν εδώ και πολλά χρόνια δείξει ότι ο καπιταλισμός δημιουργεί «χωρικούς διαχωρισμούς της εργασίας», οι εταιρίες χρησιμοποιούν τις ψηφιακές τεχνολογίες για να αυξήσουν τα κέρδη τους εστιάζοντας και ενεργοποιώντας την ίδια στιγμή χαμηλών και υψηλών προσόντων δίκτυα παραγωγής σε διαφορετικά σημεία του πλανήτη. Ομως, αυτές οι οικονομικές γεωγραφίες μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν ως τόπος ενδυνάμωσης των εργαζομένων. Αντί για τον ανταγωνισμό, διαμορφώνονται ευκαιρίες συνεργασίας και κινητοποίησης σε τοπικό επίπεδο.
  • Την άμεση αλλαγή της ευρωπαϊκής νομοθεσίας όσον αφορά τις συμβάσεις εργασίας απο την Ε.Ε. και δημιουργία προτύπων για τα εκατομμύρια επισφαλών θέσεων εργασίας (ταχυμεταφορείς, οδηγοί ταξί κ.λπ.) που δημιουργούν ηλεκτρονικές πλατφόρμες και εφαρμογές όπως οι Uber Deliveroo και Amazon.

Οι ειδικοί πάντως φοβούνται και εδώ το «νέρωμα» της σχετικής νομοθεσίας καθώς αρκετές κυβερνήσεις της Ε.Ε., ειδικά στην Αν. Ευρώπη, δεν δείχνουν διατεθειμένες για την παραχώρηση ενός καλύτερου καθεστώτος στους κολασμένους της σημερινής εργατικής τάξης.

Δεν υπάρχει τρόπος να γυρίσουμε πίσω το ρολόι και να επιστρέψουμε σε έναν προ-παγκοσμιοποιημένο κόσμο εργασίας. Αλλά δεν μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι και με ένα σύστημα που εξυπηρετεί μόνο αυτούς που τα καταφέρνουν και δεν παρέχει προστασία στους πιο ευάλωτους. Ας χρησιμοποιήσουμε αυτά που ξέρουμε για τα δίκτυα τις γεωγραφίες και τα συστήματα ψηφιακής εργασίας και τον πολιτικό μας αγώνα για να ανατρέψουμε και να δημιουργήσουμε έναν δικαιότερο κόσμο εργασίας.

Το κεφάλαιο είναι νεκρή εργασία, που σαν βρικόλακας, ζει μόνο ρουφώντας το αίμα της ζωντανής εργασίας. Και όσο πιο πολύ ζει, τόσο πιο πολύ αίμα ρουφάει (Κ.  ΜΑΡΞ).

Πηγές:

1.Alex Woodείναι κοινωνιολόγος της εργασίας

2.Mark Grahamείναι Καθηγητής στον τομέα της Γεωγραφίας του Internet στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης

3. Μπάμπης Μιχάλης συντάκτης  της Εφημ . Συντακτών 

Γιάννης Περάκης

Οικονομολόγος 

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Σολωμού 13, Εξάρχεια, 2ος όροφος (5μμ - 10μμ)

info@sxedio-b.gr

2108224344