Πρωτομαγιά: «Όταν διαδηλώνουμε, θα κρατάμε και όπλα»

Πρωτομαγιά: «Όταν διαδηλώνουμε, θα κρατάμε και όπλα»

Από πού κι ως πού η Πρωτομαγιά καθιερώθηκε ως διεθνής ημέρα των εργατών;

Η δεκαετία του 1890 χαρακτηρίζεται από τις μεγάλες συγκρούσεις του εργατικού κινήματος με την αστυνομία των καπιταλιστών, ιδιαίτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Λίγα χρόνια μόνο μετά τον αμερικάνικο εμφύλιο και την οικονομική κρίση που ακολούθησε, το 1886, μετά από απόφαση της Ομοσπονδίας Οργανωμένων Εργατικών Συνδικάτων των ΗΠΑ για καθιέρωση της 1ης Μάη ως ημέρας για το οκτάωρο, οργανώνονται την πρωτομαγιά εργατικές συγκεντρώσεις σε όλα τα αμερικάνικα βιομηχανικά κέντρα. Στο Σικάγο οι εκδηλώσεις έχουν τραγική κατάληξη: έξι εργάτες σκοτώνονται από την αστυνομία στις 3 Μαϊου. Την επομένη, σε μια συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Πλατεία Haymarket επτά αστυνομικοί και τέσσερις εργάτες χάνουν τη ζωή τους από βόμβα. Οκτώ αναρχικοί καταδικάζονται για συνωμοσία, ένας τους αυτοκτονεί στη φυλακή, τέσσερις οδηγούνται στην κρεμάλα.

Τρία χρόνια μετά, στις 20 Ιουλίου 1889 τελειώνει με τις ψηφοφορίες το Συνέδριο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς στο Παρίσι. ‘Ολες οι κορυφαίες προσωπικότητες του σοσιαλισμού είναι παρόντες, ανάμεσά τους ο AugustBebelκαι ο KarlLiebknecht από τη Γερμανία, ο PaulLafargue, γαμπρός του Μαρξ, από τη Γαλλία. Ένας πρώην εξόριστος πρώην λιποτάκτης, πρώην εξόριστος, εικαστικός κριτικός, ο AdolpheTabarant, παρατηρητής στη Συνέδριο, έχει δώσει τη μόνη αυθεντική μαρτυρία για το πώς καθιερώθηκε η 1η Μάη:

«Πάνω στη σκηνή, όπου ο Bebelέσπρωχνε μια πολυθρόνα με μπράτσα για τον σοφό σοσιαλιστή DePaepe, μισοπεθαμένο, με προχωρημένο άσθμα, που παρά ταύτα ήθελε να παρακολουθήσει τις εργασίες του Συνεδρίου, υπάρχει ένα σούρτα φέρτα μιας συνάντησης που λήγει. Και μέσα σε θορύβους από βήχα, αποχαιρετισμούς, βηματισμούς, ο Αμερικανός αντιπρόσωπος του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματoς Busche, παίρνει τον λόγο, ζητάει να γίνει ψηφοφορία για μια πρόταση που προτείνει μια διεθνή εκδήλωση, μια ετήσια διαδήλωση για τη μείωση των ημερήσιων ωρών εργασίας. Τι του ήρθε τέτοια στιγμή; Κανείς δεν ήξερε.

Oι ψίθυροι δυνάμωσαν. Ο Devitteβγάζει το λογίδριό του ότι δεν έχουν τελειώσει ακόμα οι προβλεπόμενες ψηφοφορίες. Η πρόταση για μια διαδήλωση δεν περιλαμβάνει τίποτε που να χρειάζεται να ψηφισθεί. Όλοι συμφωνούν. Μα ποια μέρα θα επιλέξουμε; Την 14η Ιουλίου! Την 18η Μαρτίου! Την 21η Σεπτεμβρίου! Ο Αμερικανός εκπρόσωπος εξηγεί ότι η Αμερικανική Ομοσπονδία Εργασίας στο συνέδριό της του Δεκέμβρη 1888 έχει αποφασίσει για την 1η Μάη 1890 μια μεγάλη εργατική κινητοποίηση. Ακόμα, ο πολίτης Lavigne, αντιπρόσωπος της Κεντρικής Επιτροπής των Σοσιαλστικών Ομάδων και της Συνομοσπονδίας Συνδικάτων και Οργανωμένων Συντεχνιών, υπενθυμίζει ότι τον περασμένο Μάιο οι σοσιαλιστές του Μπορντό έκαναν πορεία και παράδωσαν στο νομάρχη τις αξιώσεις των εργατών. Εντάξει! Ας αποφασίσουμε 1η Μάη! Το χάος στην αίθουσα συνεχίζεται. Ο Πρόεδρος χτυπάει συνεχώς το κουδούνι.

Καμία εικοσαριά αντιπρόσωποι μαζεύονται στην έξοδο έτοιμοι να φύγουν. Έρχονται πρόσωπο με πρόσωπο με τους αναρχικούς, με επικεφαλής τους συντρόφους Brunetκαι SebastienFaure, που φτάνουν μαζικά για να εμποδίσουν την ψηφοφορία στις τελευταίες αποφάσεις. Εν τούτοις, με τα «Σσσ! Σσσ! Ακούστε!», μια σχεδόν σιωπή αποκαθίσταται, στο μέσο της οποίας oDevilleδιαβάζει το σχέδιο απόφασης που έγραψε ο Lavigne:

«Θα οργανωθεί μια μεγάλη παγκόσμια εκδήλωση σε καθορισμένη ημερομηνία, εις τρόπον ώστε σε όλες τις χώρες και σε όλες τις πόλεις, την ίδια ημέρα, οι εργάτες να συναντώνται με τις δημόσιες αρχές με αίτημα τον νόμιμο περιορισμό των ωρών σε οκτώ για κάθε ημέρα εργασίας και να εφαρμοσθούν κι οι άλλες αποφάσεις του Συνεδρίου του Παρισιού.

Παίρνοντας υπόψη ότι μια τέτοια κινητοποίηση έχει αποφασισθεί για την 1η Μάη 1890 από την Αμερικάνικη Ομοσπονδία Εργασίας, στο Συνέδριό της το 1888, αυτή η ημερομηνία υιοθετείται για την κινητοποίηση».

Ψηφίσθηκε, όπως ψηφίζεται όμως μια δευτερεύουσα απόφαση. Και πολλοί ήδη την είχαν κάνει. Έφτανε η ώρα για την απόφαση για τους εξοπλισμούς, μα είχε φτάσει η ώρα για φαί και μόνο οι φανατικοί παρέμειναν. Βγήκαμε, βρεθήκαμε στο δρόμο. Μια δροσιά, τέλειωνε μια γιορταστική μέρα.

Τα σπίτια είναι στολισμένα ακόμα με την τρίχρωμη σημαία για την 14η Ιουλίου, αυτή την εθνική γιορτή που οι Γάλλοι την απολαμβάνουν, αυτή τη χρονιά πολλή πλούσια σε εορτασμούς.

Η διακόσμηση στυς δρόμους που παρέμενε, η λάμψη από τα λαμπιόνια με έκαναν να ονειρεύομαι. Μια ομάδα από Γερμανούς, Εγγλέζους, Βέλγους αντιπροσώπους την κοπάνησε κάνοντας πλάκα για την 1η Μάη και την εκδήλωση που έπρεπε να «θεσμοποιήσουμε». «Ωραία! Θα το γιορτάζουμε την Πρωτομαγία!», είπε ο Volders. OCiprianiσήκωσε τους ώμους του και φώναξε: «Όταν διαδηλώνουμε, θα κρατάμε και όπλα!».-

Πηγή: “1er Mai, 90 Ans de Lutte dans le Monde”, Editions de Courtille, 1977, Paris

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Σολωμού 13, Εξάρχεια, 2ος όροφος (5μμ - 10μμ)

info@sxedio-b.gr

2108224344