Η Αγία και Μεγάλη Εβδομάς, Μεγάλη Τρίτη του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, 1881

Η Αγία και Μεγάλη Εβδομάς, Μεγάλη Τρίτη του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, 1881

Δύο ἡμέρας πρὸ τοῦ ἰουδαϊκοῦ Πάσχα παραγίνεται ὁ Σωτὴρ ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ Σίμωνος. Ἐκεῖ προσέρχεται γυνὴ ἁμαρτωλὸς μὲ ἀλάβαστρον πλῆρες μύρου καὶ κατέχεεν ἐπὶ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ εἶτα ἀποσπογγίζει αὐτοὺς μὲ τὴν κόμην της. Τὴν αὐτὴν δὲ ἡμέραν οἱ Γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι βλέποντες τὴν τοῦ λαοῦ πρὸς τὸν Ἰησοῦν εὔνοιαν αὐξάνουσαν συνεφώνησαν μετὰ τοῦ Ἰούδα, ὅπως ἀντὶ 30 ἀργυρίων τὸν παραδώσῃ αὐτοῖς.

Πόσον αἱ δύο πράξεις, ἡ τῆς πόρνης καὶ ἡ τοῦ Ἰούδα, ἀντιθέτως κεῖνται ἀλλήλαις! Ἐκείνη γυνὴ ἁμαρτωλός, ἀπεγνωσμένη διὰ τὸν βίον, βεβυθισμένη εἰς τὴν ἁμαρτίαν εὑρίσκει λιμένα σωτηρίας. Μειγνύει μύρον μετὰ δακρύων καὶ λυτροῦται τῆς δυσωδίας τῶν κακῶν. Κυλίεται τοῖς ποσὶ τοῦ Ἀγαθοῦ καὶ ἐν κλαυθμῷ ἀναβοᾷ ἐκμάσσουσα αὐτούς: «Μὴ ἀπώσῃ με, μηδὲ βδελύξῃ, Θεέ μου, ἀλλὰ δέξαι με μετανοοῦσαν, διάλυσον τὸ χρέος, ὡς κἀγὼ τοὺς πλοκάμους, ἀγάπησον φιλοῦσαν, τὴν δικαίως μισουμένην. Οἴμοι! ὅτι νύξ μοι ὑπάρχει, οἶστρος ἀκολασίας, ζοφώδης καὶ ἀσέληνος, πῶς ἀτενίσω σοι τῷ Δεσπότῃ; Μή μου τὰ δάκρυα παρίδῃς, ἀλλὰ σῶσόν με!» Ὢ πόση ἡ δύναμις τῶν δακρύων! Ὁ Σωτὴρ τὴν ἐσυγχώρησεν...

Ὢ τῆς Ἰούδα δὲ ἀθλιότητος! Ἐθεώρει τὴν ἁμαρτωλὸν φιλοῦσαν τοὺς πόδας καὶ ἐσκέπτετο δολίως τῆς προδοσίας τὸ φίλημα· ἐκείνη τοὺς πλοκάμους ἔλυε, καὶ οὗτος ὑπὸ πονηροῦ πνεύματος ἐδεσμεῖτο· μύρα ἐκείνη ἔφερεν, οὗτος δυσώδη κακίαν· ἥπλωσεν ἡ πόρνη τὰς τρίχας τῷ Δεσπότῃ, ἥπλωσε καὶ Ἰούδας τὰς χεῖρας τοῖς παρανόμοις· ἡ μὲν τοῦ λαβεῖν ἄφεσιν, ὁ δὲ τοῦ λαβεῖν ἀργύρια· ἡ μὲν ἔχαιρε κενοῦσα τὸ πολύτιμον μύρον, ὁ δὲ ἔσπευδε νὰ πωλήσῃ τὸν Ἀτίμητον· αὕτη τὸν Δεσπότην ἐπεγίνωσκεν, οὗτος τοῦ Δεσπότου ἐχωρίζετο· αὕτη ἠλευθεροῦτο, ἐκεῖνος ἐδουλοῦτο τῷ πάθει. Προδότης Ἰούδας. Ὁποίαν φρίκην προξενεῖ παντὶ ἡ παροιμιώδης μείνασα αὕτη φράσις!

Τῶν δύο δὲ τούτων πράξεων μνείαν τελεῖ ἡ Ἐκκλησία αὔριον Μ. Τετάρτην, ἧς ὁ Ὄρθρος ἀπόψε ψάλλεται. Κάλλιστα τῆς ἑσπέρας ταύτης τὰ τροπάρια· ἐν αὐτοῖς ἡ ἁμαρτωλὸς θαυμάζεται καὶ ἐπαινεῖται, ὁ δὲ Ἰούδας κατακρίνεται δι᾿ ἐκφράσεων ἀνταξίων τῆς προδοσίας, πρὸς διόρθωσιν τῶν ἁμαρτωλῶν. Ἐξέχει δὲ τὸ τροπάριον τῆς Κασσιανῆς «Κύριε, ἡ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις περιπεσοῦσα γυνή. . .» Ἦτο ἡ Κασσιανὴ κόρη ὡραία καὶ εὐγενὴς καὶ ποιήτρια. Ἀποτυχοῦσα νὰ συζευχθῇ τὸν αὐτοκράτορα Θεόφιλον ἐνεδύθη τὸ μοναχικὸν ἔνδυμα. Ἡμέραν τινὰ ἔγραφεν ἐν τῷ κελλίῳ της τὸ τροπάριον αὐτό. Ἀκούει κρότον βημάτων καὶ φεύγει· εἰσέρχεται Θεόφιλος καὶ ἀναγινώσκει τὸ τροπάριον ἀτελείωτον (μέχρι τῶν λέξεων «ἀποσμήξω (τοὺς πόδας) πάλιν τοῖς τῆς κεφαλῆς μου βοστρύχοις»)· λαμβάνει τὸν κάλαμον καὶ προστίθησιν· «ὧν (ποδῶν) ἐν τῷ Παραδείσῳ Εὔα κρότον τοῖς ὠσὶν ἠχηθεῖσα τῷ φόβῳ ἐκρύβη», κτλ. μέχρι τέλους τοῦ τροπαρίου.

Δυστυχῶς τοῦτο δὲν ψάλλεται παντοῦ, ὡς δεῖ, κατανυκτικῶς, ἀλλὰ φωναῖς ἀτάκτοις!!

Σημειωτέον, ὅτι αὔριον Τετάρτῃ τελεῖται ἡ τελευταία Λειτουργία τῶν προηγιασμένων.

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Σολωμού 13, Εξάρχεια, 2ος όροφος (5μμ - 10μμ)

info@sxedio-b.gr

2108224344