Άρθρα και Τοποθετήσεις

Η απόφαση του Τραμπ για την Ιερουσαλήμ και οι επιπτώσεις της, του Πάτρικ Κόκμπερν

Η απόφαση του Τραμπ για την Ιερουσαλήμ και οι επιπτώσεις της

Του Πάτρικ Κόκμπερν

Η εκ μέρους του αρθρογράφου ορθολογική ανάλυση των γεωπολιτικών και διπλωματικών συνεπειών για τις ΗΠΑ, μετά την  αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ, είναι βάσιμη, αλλά  ίσως δεν λαμβάνει υπ’ όψιν όσο θα έπρεπε τη στρατηγική του χάους, η την «πολιτική του τρελού»,  που αποτελεί επιλογή των αμερικανικών κυβερνήσεων και υπηρεσιών τις τελευταίες δεκαετίες, ιδίως σε περιόδους εσωτερικής κρίσης. Είναι  λοιπόν απολύτως λογικό ότι η αναγνώριση μπορεί να δημιουργήσει δυσκολίες στον «αντι-ιρανικό άξονα» που επιδιώκει να διαμορφώσει ο Τραμπ με το Ισραήλ και τη Σαουδική Αραβία, αλλά  η ενθάρρυνση  κινημάτων τύπου Αλ- Κάιντα ή Ισλαμικού Κράτους, με αφορμή το θέμα της Ιερουσαλήμ, μια εξέλιξη που προβλέπει το άρθρο και ουδόλως έχει διαφύγει από τους Αμερικανούς αξιωματούχους, μπορεί να αναδημιουργήσει τη γνωστή χαώδη κατάσταση στην περιοχή που διευκολύνει τους απώτερους σκοπούς των ΗΠΑ και των συμμάχων τους, όπως έχει δείξει η εμπειρία από τη Λιβύη και τη Συρία.

Ο πρόεδρος Τραμπ και η ισραηλινή κυβέρνηση ασφαλώς προέβλεψαν και αγνόησαν την παλαιστινιακή «ημέρα οργής» και τις διαδηλώσεις σε όλο τον μουσουλμανικό κόσμο μετά την αναγνώριση από την Ουάσιγκτον της Ιερουσαλήμ ως  πρωτεύουσας του Ισραήλ και τη δήλωση για μεταφορά της αμερικανικής πρεσβείας σ’ αυτήν. Υποθέτουν ότι αυτές θα είναι για την τιμή των όπλων, επειδή  σύμμαχοι των ΗΠΑ όπως η Σαουδική Αραβία, τα Ενωμένα Αραβικά Εμιράτα και η Αίγυπτος θα ικανοποιηθούν με τυπικές διαμαρτυρίες και επειδή οι Παλαιστίνιοι είναι πολύ αδύναμοι για να κάνουν οτιδήποτε άλλον πέραν του να διαμαρτύρονται χωρίς αποτέλεσμα.

Είναι πιθανόν  οι ΗΠΑ και το Ισραήλ να πέσουν έξω στους υπολογισμούς τους: όταν ζούσα στην Ιερουσαλήμ διαπίστωσα ότι πολλά δραματικά γεγονότα στο Ισραήλ , όπως πυροβολισμοί και βομβιστικές ενέργειες, είχαν μικρότερο αντίκτυπο από όσο περίμενε ο έξω κόσμος. Αλλά οτιδήποτε είχε να κάνει με την Ιερουσαλήμ και πάνω απ’ όλα με τους ιερούς μουσουλμανικούς τόπους είχε πολύ μεγαλύτερο αντίκτυπο από όσο μπορούσε να φανταστεί κανείς.

Μια άμεση συνέπεια της ενέργειας του Τραμπ είναι ότι οι ΗΠΑ γίνονται πιο αδύναμες, επειδή πήραν μια πρωτοβουλία που αποδοκιμάζει όλος ο υπόλοιπος κόσμος. Μια υπερδύναμη στο ύψιστο σημείο της ακμής της θα μπορούσε να προχωρήσει σ’ ένα τέτοιο διάβημα, αλλά όχι οι πολιτικά διαιρεμένες ΗΠΑ, η επιρροή των οποίων  μειώνεται ήδη λόγω των αποτυχιών στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Η ενέργεια αυτή έρχεται τόσο φανερά σε αντίθεση με τα συμφέροντα της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ που θα μπορούσε  να πείσει ακόμη περισσότερο τους υπόλοιπους ηγέτες του κόσμου ότι  ο Τραμπ είναι μη ανεκτός σύμμαχος. 

Η αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ θα μπορούσε να έχει κι άλλες επικίνδυνες συνέπειες. Υπάρχει ο μύθος ότι η σύγκρουση Ισραήλ-Παλαιστινίων δεν ενδιέφερε τον Οσάμα μπιν-Λάντεν ούτε έπαιξε ρόλο στην εμφάνιση της Αλ-Κάιντα. Στην πραγματικότητα, οι ομιλίες και τα κείμενα του Μπιν Λάντεν βρίθουν αναφορών στους Παλαιστίνιους – και οι πρώτες δημόσιες ομιλίες του τη δεκαετία του 1980 ήταν εκκλήσεις για μποϊκοτάζ αμερικανικών προϊόντων λόγω της υποστήριξης του Ισραήλ.  

Η σύνδεση ανάμεσα στο παλαιστινιακό ζήτημα και την 11η Σεπτεμβρίου υποβαθμίστηκε εκείνη την εποχή, ιδίως από τους νεοσυντηρητικούς θεωρητικούς και ιδρύματα που υποστήριζαν ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να αγνοήσουν, χωρίς κινδύνους, το παλαιστινιακό ενόσω θα  ακολουθούσαν μια επιθετική πολιτική στο Ιράκ. Είναι αλήθεια ότι η 11η Σεπτεμβρίου προκάλεσε ζημία στους Παλαιστίνους, επειδή βρέθηκαν στο περιθώριο καθώς οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους άρχισαν μια σειρά πολέμων κατά τη διάρκεια των οποίων τα παλαιστινιακά προβλήματα εξαφανίστηκαν από την ατζέντα των παγκόσμιων ειδήσεων.

Αλλά καθώς ο πόλεμος στο Ιράκ και στη Συρία βρίσκεται στο τέλος του,  η προσοχή θα μετατοπιστεί και πάλι στο Ισραήλ και τους Παλαιστίνιους. Το Ισλαμικό Κράτος και η Αλ-Κάιντα ηττήθηκαν στην προσπάθειά τους για αλλαγή καθεστώτων στη Βαγδάτη και τη Δαμασκό. Εάν θέλουν να επιβιώσουν και να έχουν την υποστήριξη του μουσουλμανικού κόσμου, θα πρέπει να βρουν νέο εχθρό. Μπορεί να έχουν δεχθεί πλήγματα, αλλά έχουν πολύ περισσότερους πολεμιστές και πόρους από όσους είχε ο Μπιν Λάντεν στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Η αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ δίνει φιλί ζωής σε κινήματα του τύπου της Αλ-Κάιντα που αντιμετωπίζουν την ολοκληρωτική ήττα.

Ο Τραμπ κληρονόμησε από τον Ομπάμα τον πόλεμο εξάλειψης του αυτοανακηρυγμένου χαλιφάτου και τον συνέχισε. Οι περισσότερες αποφάσεις για τη σύγκρουση ελήφθησαν, ούτως ή άλλως, από το Πεντάγωνο και όχι από τον Λευκό Οίκο. Μέχρι στιγμής, η πιο σοβαρή αλλαγή της αμερικανικής πολιτικής στην περιοχή είναι η προσπάθεια να τερματιστεί η ύφεση του Ομπάμα με το Ιράν και να οικοδομηθεί ένας αντι-ιρανικός συνασπισμός. Αυτή η προσπάθεια θα αντιμετωπίσει τώρα δυσκολίες.  

Τον Οκτώβριο, ο Τραμπ απέσυρε την αναγνώριση της πυρηνικής συμφωνίας με το Ιράν, κατηγορώντας τους Ιρανούς ως την πηγή αστάθειας στην περιοχή. Ο ίδιος και η κυβέρνησή του έχουν την τάση να ταυτίζουν τους Ιρανούς και τους σιίτες με τον ίδιο τρόπο που το κάνει η Σαουδική Αραβία και οι σουνίτες μονάρχες του Κόλπου.  Ο σύμβουλός του σε θέματα εθνικής ασφάλειας Χ. Ρ. ΜακΜάστερ δήλωσε στα τέλη Οκτωβρίου ότι «το πιο σημαντικό, όχι μόνο για τις ΗΠΑ, αλλά για όλα τα κράτη, είναι να αντιμετωπίσουν τη μάστιγα της Χεζμπολάχ και τη μάστιγα των Ιρανών και της Ισλαμικής Επαναστατικής Φρουράς [του Ιράν]».  

Δεν είναι σαφές κατά πόσο αυτή η πολεμοχαρής ρητορική θα μετατραπεί σε πραγματική στρατιωτική δράση. Εάν ο Τραμπ θέλει όντως να αντιπαρατεθεί με το Ιράν, τα κράτη και τις παραστρατιωτικές οργανώσεις των οποίων ηγείται, μάλλον καθυστέρησε κάπως. Η πλευρά των Ιρανών σιιτών θριάμβευσε στον πόλεμο της Συρίας και του Ιράκ έναντι μιας κυρίως σουνιτικής αντίστασης που υποστηριζόταν , πριν από λίγο καιρό, από τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και την Τουρκία. Ο ρόλος της Χεζμπολάχ και της σιιτικής πολιτοφυλακής Hashd al-Shaabi θα μειωθεί εξ αντικειμένου εφόσον σταμάτησε ο πόλεμος και οι κεντρικές κυβερνήσεις της Βαγδάτης και της Δαμασκού ισχυροποιούνται.

Η αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ διευκολύνει την Τεχεράνη να καλέσει όλους τους μουσουλμάνους, σιίτες και σουνίτες, να υπερασπιστούν από κοινού τους Παλαιστίνιους και τα ιερά τεμένη τους. Θα είναι πιο δύσκολο, αν και όχι αδύνατο, για τη Σαουδική Αραβία και τους συμμάχους της στον Κόλπο να συνεργήσουν με τις ΗΠΑ, να κινηθούν πλησιέστερα προς το Ισραήλ και να παρουσιάζουν το Ιράν ως τη μεγαλύτερη απειλή στην περιοχή.

Από την αλλαγή της αμερικανικής πολιτικής προκύπτει επίσης μια γενικότερη συνέπεια: στον κόσμο  οι άνθρωποι μουσουλμανικού θρησκεύματος φτάνουν το 1,5 δισεκατομμύριο και  αποτελούν την πλειονότητα σε περίπου 50 χώρες και το 22% του παγκόσμιου πληθυσμού  --ουδείς εξ αυτών   αισθάνεται ευχαριστημένος με την ενέργεια του Τραμπ. Ο πληθυσμός πολλών απ’ αυτές τις χώρες, συμπεριλαμβανομένων των μεγαλύτερων όπως η Τουρκία (80 εκατομμύρια) και το Πακιστάν (193 εκατομμύρια), διακατεχόταν από έντονα αντιαμερικανικά αισθήματα ήδη πριν από την προεδρία Τραμπ.  Δημοσκοπήσεις του 2012 έδειχναν ότι το 74% των Πακιστανών θεωρούσε τις ΗΠΑ εχθρό. Ακόμη και αυτό το πολύ υψηλό επίπεδο ξεπεράστηκε στην Τουρκία όπου, το φετινό καλοκαίρι, το  82% δήλωσε  ότι δεν διάκειται καθόλου ευνοϊκά έναντι των ΗΠΑ. Διαιρεμένοι σχεδόν σε όλα τα άλλα ζητήματα, οι Τούρκοι συμφωνούν στην απέχθειά τους έναντι των ΗΠΑ, κάτι που καθιστά επίσης πιο δύσκολη την εναντίον του Ιράν αμερικανική δράση.

Ο πρόεδρος Πούτιν θα επισκεφθεί την Κωνσταντινούπολη τη Δευτέρα (18/12) για συνομιλίες με τον πρόεδρο Ερντογάν σχετικά με το θέμα της Ιερουσαλήμ και τη Συρία. Αυτό αποτελεί  ένδειξη  ότι είναι δύσκολο να απομονωθεί το ζήτημα της ισραηλινής πρωτεύουσας από άλλες συγκρούσεις.

Όλες αυτές οι σημαντικές εξελίξεις συμβαίνουν, αν και τίποτε δεν έχει αλλάξει πραγματικά επιτόπου: το Ισραήλ ήδη μεταχειρίζεται την Ιερουσαλήμ σαν πρωτεύουσά του και η λεγόμενη ειρηνευτική διαδικασία με τους Παλαιστίνιους ήταν μια απάτη επί χρόνια. Οι ΗΠΑ όμως δεν μπορούν πλέον να προσποιούνται ότι είναι ένας αμερόληπτος διαμεσολαβητής, αν και ουδέποτε υπήρξαν αμερόληπτες, εξαρχής.

Αναγνωρίζοντας την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ, ο Τραμπ και το Ισραήλ παραβίασαν έναν κανόνα που λέει ότι είναι επικίνδυνο να δημιουργείς αναταραχές σε ντε φάκτο καταστάσεις που άλλοι έχουν αποδεχθεί ανεπίσημα, διότι  ενδέχεται  να προκαλέσεις απροσδόκητα καταστροφικές συνέπειες. Ένα καλό παράδειγμα για του λόγου το αληθές είναι ό,τι έγινε πριν από τρεις μήνες όταν ο πρόεδρος Μασούντ Μπαρζανί διεξήγαγε δημοψήφισμα απαιτώντας την επίσημη ανεξαρτησία του ιρακινού Κουρδιστάν, αν και οι Ιρακινοί Κούρδοι ήταν ντε φάκτο σχεδόν ανεξάρτητοι από το 2003. Οι κυβερνήσεις του Ιράκ, του Ιράν και της Τουρκίας, που αποδέχονταν  την προηγούμενη κατάσταση επί χρόνια, αντέδρασαν έντονα και μέσα σε τρεις εβδομάδες οι Κούρδοι έχασαν τον έλεγχο του Κιρκούκ και του μεγαλύτερου μέρους του εδάφους τους. Πιθανώς ο Τραμπ και το Ισραήλ  θα διαπιστώσουν , παρομοίως, ότι έθεσαν σε κίνδυνο πολύ περισσότερα πράγματα απ’ όσα φαντάζονται και θα πληρώσουν βαρύτερο τίμημα από ό,τι αναμένουν για την επισημοποίηση της ισραηλινής διοίκησης της Ιερουσαλήμ.

Πηγή:  https://www.counterpunch.org/2017/12/11/trumps-jerusalem-decision-risks-uniting-the-entire-arab-world-against-the-us/

Διαβάστε περισσότερα...

Προσπαθήσατε να ασελγήστε στο σώμα και στις ιδέες της κάθε Μποφίλιου, όμως δεν έχετε το ανάστημα, του Γ. Περάκη

Προσπαθήσατε να ασελγήστε στο σώμα και στις ιδέες της κάθε Μποφίλιου, όμως δεν έχετε το ανάστημα

Υπάρχουν τρείς τρόποι για να μειώσεις τις ιδέες κάποιου:

Ο πρώτος είναι ο «originalσκυλάδικος»: «Μποφίλιου: Η γνήσια επίγονος των αριστεροκουλτουροβάρδων της μεταπολίτευσης, των κλαψιάρηδων της ευμάρειας, των επιδοτούμενων κραουνάκηδων. Να διοριστεί άμεσα!», (Μπογδάνος).

Ο δεύτερος είναι ο ελαφρύς ή ο «bon viveur» (ο καλοζωισμένος) ή «ο α(ν)ήρ ... μισή Αθήνα»:

«Νατάσσα, γλυκιά μου. Δεν είσαι τροτσκίστρια. Μια χαζοβιόλα είσαι. Οι άνθρωποι που ανέβαιναν στο Βουνό ρίσκαραν τη ζωή τους. Εσύ δεν ρισκάρεις τίποτε. Μην σε κρατάμε όμως. Εάν νιώθεις τόσο άσχημα στη δικτατορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μπορείς να δοκιμάσεις την τύχη σου κάπου αλλού ( Π. Τατσόπουλος)».

Και ο τρίτος είναι » ο «γλυκανάλατος αγαπησιάρης»:

Τι είπε το κορίτσι; Τις ίδιες ανοησίες που λέγαμε πολλοί από εμάς,  στην ηλικία της! Και για να είμαστε δίκαιοι, στην ηλικία της οι περισσότεροι, ιδίως όσοι απαιτούμε σήμερα πολιτική σοβαρότητα από αυτήν, εκσφενδονίζαμε μεγαλύτερες ακόμη αγριότητες. Το λάθος μας με την Μποφίλιου (Κώστας Κούρκουλος-11-12-2017)1.

Οι δύο πρώτοι είναι ανάξιοι σχολιασμού. Ο τρίτος όμως αξίζει το κόπο.

Ενώ τι είπε το κορίτσι; Τις ίδιες ανοησίες που λέγαμε πολλοί από εμάς,  στην ηλικία της! Και για να είμαστε δίκαιοι, στην ηλικία της οι περισσότεροι, ιδίως όσοι απαιτούμε σήμερα πολιτική σοβαρότητα από αυτήν, εκσφενδονίζαμε μεγαλύτερες ακόμη αγριότητες. Να θυμίσω; Κάποιοι από εμάς δεν είμαστε, που στις ταβέρνες τα βράδια, μιλάγαμε για την απελευθέρωση από την εργασία, την στιγμή που οι σερβιτόροι ιδροκοπούσαν για να μας σερβίρουν; Και κάποιοι, πιο «προχωρημένοι» δεν προβλέπαμε μέσα στη μιζέρια μας  ακόμη και την κατάργηση της τέχνης, επειδή σε λίγο, στον «παράδεισο» του σοσιαλισμού που υποχρεωτικά θα στριμώχναμε τους πάντες, η ίδια η ζωή θα γινόταν τέχνη;

Σχόλιο πρώτο: Το φτύσιμο των ιδανικών των νεανικών χρόνων. Αλλαξε απόψεις φαίνεται μετά απο την «Εθνική Ηθική Διαπαιδαγώγηση». Ασε που είναι και ευαίσθητος και με την πρώτη ευκαιρία δημοσιοποιεί την μετάνοια του.

Και άκουγαν με απορία οι σερβιτόροι τις «σοφίες» μας. Που τελικά δεν ήταν τίποτε άλλο, παρά οι φαντασιώσεις μας. Τα «φαντάσματα του καιρού μας», που θα ‘λεγε και ο Ν. Σεβαστάκης. Και αφού τέλειωνε η κουβέντα, τραγουδούσαμε. Εδώ όμως είναι το κρίσιμο σημείο: Oσο ωραία και αν τραγουδούσαμε, όσο και αν τραγουδούσε όλη η ταβέρνα μαζί μας, ποτέ δεν διανοήθηκε κάποιος σερβιτόρος διότι μην ξεχνάμε, οι σερβιτόροι της ταβέρνας ήταν το ακροατήριό μας σε όλα, πως όποιος είχε καλή φωνή, είχε και πολιτική σκέψη. Ασε που και έξω από τις ταβέρνες, στην κοινωνία δηλαδή, κανείς δεν θεωρούσε ότι από μόνη της η ικανότητά σου να τραγουδάς, σε έκανε σκεπτόμενο. Γι’ αυτό και κανείς δημοσιογράφος δεν σκέφτηκε ή κανένα ΜΜΕ δεν μεθόδευσε, να μας παγιδεύσουν σε συνεντεύξεις, όπου θα κοινολογούσαμε τις μπαρούφες μας ως σοφίες, μόνο και μόνο επειδή τραγουδούσαμε.

Σχόλιο δεύτερο: « Η ζωή του ιδίου και των όμοιων του εξαντλιόταν φαίνεται στην ταβέρνα.  Δεν έτυχε ποτέ να ακούσουν  για το αστυνομικό καραμανλικό κράτος, για τις συλλήψεις για αφισοκόληση, για προκηρύξεις, για απεργίες. Δεν άκουσαν ποτέ για τους χαρακτηρισμένους κομμουνιστές και αριστερούς φαντάρους, που έτρωγαν «φύσημα» για τον Εβρο και τις παραμεθόριους περιοχές.  Δεν κατάλαβαν ποτέ ότι για να λένε αυτά που λένε σήμερα χωρίς να τους κουρεύουν γουλί και να τους διαπομπεύουν δημόσια συνοδεία αστυνομίας, το οφείλουν σ’ εμάς.

Το κορίτσι μας όμως ήταν άτυχο.  Διότι η εποχή άλλαξε. Έτσι έπεσε στα χέρια της «Εφ.τ.Συντ.». Η οποία του υπέβαλε την ιδέα ότι, αφού τραγουδάει, άρα ξέρει και το ότι η Ευρώπη είναι δικτατορία! Έτσι στη συνέχεια, σαν χονδρέμπορος της σαχλαμάρας, η καλή εφημερίδα εμπορεύτηκε τις ελαφρότητες που υπέβαλε στο κορίτσι μας. Ενώ όφειλε να το προστατεύσει και να μην το διασύρει. Και το χειρότερο; Μετά πήρε σειρά το «Έθνος» του Σαββίδη και ακολούθησε ο εσμός των εμπόρων του εμφυλιοπολεμικού μίσους. Ελα όμως που όταν έχεις μία Ευρώπη σε τέτοιο σημείο ευαίσθητη με την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ώστε να σε υποχρεώνει να αλλάζεις ακόμα και τη νομοθεσία σου για να μην  θιγεί το δικαίωμα κάποιας μειοψηφίας ή μειονότητας. Οταν προσφεύγουν στο Ευρωπαϊκό δικαστήριο ακόμη και εχθροί της δημοκρατίας (π.χ. τρομοκράτες) και δικαιώνονται. Τότε, το να ονομάζεις αυτό το καθεστώς δικτατορία, είναι ουρανομήκης ανοησία. Ελα όμως που τέτοιες περίπου ανοησίες εκτόξευαν στα νιάτα τους και όσοι την έκριναν αυστηρά. Διότι αυτά ήταν τα δικά τους στερεότυπα και ο δικός τους νεανικός κομφορμισμός. Με άλλα λόγια ο δικός τους νεανικός συντηρητισμός, στον οποίο έδιναν ψευδώνυμα προοδευτισμού.  Τα οποία, ακριβώς γι’ αυτό, δεν θέλουν καν να θυμούνται σήμερα. Ετσι όμως βρέθηκε απέναντί της μία ολόκληρη γενιά, που δεν επιτρέπει σε κανέναν να της θυμίζει τις δικές της πληγές. Αφού αυτές προκλήθηκαν από τον ανορθολογισμό του κομφορμισμού και της φανφάρας των στερεοτύπων. Και γι’ αυτό θυμώνει, με ό, τι την παραπέμπει στον παλιό εαυτό της.

Σχόλιο τρίτο: « Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει».  Δεν άκουσαν τίποτε για μνημόνια, για αυτοκτονίες  Ελλήνων στα χρόνια των μνημονίων,  για το «οικονομικό παιδομάζωμα» και «εξορία» των  300.000 παιδιών μας  λόγω μνημονίων, την φτωχοποίηση του λαού μας και τη κλοπή της δημόσιας περιουσίας απο τους διεθνείς  κλεφτοκοτάδες.

Αξιότιμοι και «αγαπητοί αοιδοί» και ευρωγιουσουφάκια υπάρχει ένα «αντάρτικο» που αφιερώνετε εξαιρετικά:

Απ’ όλα τα αποσπάσματα Του Μαγγανά μ’ αρέσει,

που έχει τις σφαίρες σταυρωτά, τ’ αυτόματο στη μέση.

Γεια σου Μαγγανά μου, γεια σου με τους Χίτες τα παιδιά σου.

Με τι καρδιά ρε Μαγγανά στη Καλαμάτα μπήκες

και έσπασες τις φυλακές και έβγαλες τους Χίτες.

Γειά σας ταγματασφαλίτες, χωροφύλακες και χίτες

Δεν είμαστε κομμουνισταί, ούτε και λαοκράται

ειμαστε ελληνόπουλα, Χίτες, επαναστάται.

Γεια σου Μαγγανά μου, γεια σου με τους Χίτες τα παιδιά σου.

Γεια σου Μαγγανά μου, γεια σου να χαρείς το απόσπασμά σου.

Το βλέπεις ‘κείνο το βουνό το πιο ψηλό απ’ τα άλλα;

Εκεί θα στήσει ο Μαγγανάς κομμουνιστών κρεμάλα

Γιάννης Περάκης

Οικονομολόγος

 

 

 

1. Κώστας Κούρκουλος: Το λάθος μας με την Μποφίλιου ( 11/12/2017)  liberal.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Για τις γιορτές: Μία ταινία πλημμυρισμένη από ποπ μουσική του Δουβλίνου.Αμέσως μετά ο Dj Μαρκέτος με τάνγκο

Once«Μια φορά…» 2007. Ιρλανδία.1.26’

Παρασκευή 15/12/2017 8μ.μ. Σολωμού 13

planb4c

Η ταινία Once είναι πρώτα από όλα μια εντυπωσιακά φθηνή παραγωγή. Στοίχισε λίγο περισσότερο από 100.000 ευρώ που κατά 75% καλύφθηκε από το Ιρλανδικό Κέντρο Κινηματογράφου και κατά 25% από αποταμιεύσεις του ίδιου του σκηνοθέτη. Καμία σκηνή δεν γυρίστηκε σε στούντιο. Τα γυρίσματα έγιναν στην GraftonStreetκαι σε άλλους στους δρόμους του κεντρικού Δουβλίνου κι όσον αφορά τους εσωτερικούς χώρους, στο διαμέρισμα του πρωταγωνιστή ή στα σπίτια και μαγαζιά άλλων φίλων του σκηνοθέτη. Δεν υπήρχε τεχνητός φωτισμός, μόνο ο ασθενικός ήλιος του Δουβλίνου κι ο νυχτερινός φωτισμός των κεντρικών δρόμων της χώρας. Οι υπαίθριες σκηνές, που είναι και οι περισσότερες, γυρίστηκαν με τηλεφακό γιατί η νεαρή πρωταγωνίστρια, ερασιτέχνης, είχε τρακ εάν η κάμερα ήταν κοντά της. Χρειάστηκε μόνο 17 μέρες για να γυριστεί, αλλά πολλά χρόνια για να ολοκληρωθεί η παραγωγή λόγω της έλλειψης πόρων.

Διαβάστε περισσότερα...

Επιστολή του Συνδέσμου Ελληνο -Παλαιστινιακής Φιλίας για την Ιερουσαλήμ

Επιστολή του Συνδέσμου Εληννο -Παλαιστινιακής Φιλίας για την Ιερουσαλήμ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ  ΕΛΛΗΝΟ – ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗΣ  ΦΙΛΙΑΣ

REF: 080122017

Εξοχότατε Κύριε Πρέσβη,

Με την επιστολή μας αυτή επιθυμούμε να εκφράσουμε για μια ακόμη φορά την σταθερή μας θέση δίπλα στον Παλαιστινιακό λαό και την Κυβέρνηση του Παλαιστινιακού Κράτους. Καταδικάζουμε μετά βδελιγμίας και αποτροπιασμού την φασιστική απόφαση του Αμερικανού Προέδρου Τραμπ να προκαλέσει τα ιερά αισθήματα όλου του Αραβικού Κόσμου και να δημιουργήσει αναταραχή στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο.

Η αναμενόμενη απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. θα βρεί υποστήριξη μόνο εάν καταδικάζει απερίφραστα αυτή την αλλοπρόσαλη απόφαση Τραμπ, αλλά και τα έμπρακτα μέτρα που πρέπει να λάβει για την απόσυρση και καταστροφή αυτής της απόφασης.

Σας δηλώνουμε οτι βρισκόμαστε στο πλευρό σας, είμαστε μαζί με τον Παλαιστινιακό Λαό και την Κυβέρνησή του, για την είρήνη στη Μέση Ανατολη και για ένα ανεξάρτητο, Κυρίαρχο Παλαιστινιακό Κράτος με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλημ.

                      Για τον

Σύνδεσμο   Ελληνο – Παλαιστινιακής Φιλίας                                                                  Γ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

                Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                                                                                                

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΜΑΝΤΖΟΥΡΑΤΟΣ                                                                               ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΡΟΥΛΟΣ

                     YΓ. Τηλ. Επικοινωνίας . 6948502160  ( Πρόεδρος ) ή 6983516216 ( Γ.Γραμματέας ).

           ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ  ΕΛΛΗΝΟ – ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗΣ ΦΙΛΙΑΣ  ΒΑΣ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ  Α6 – 18535 ΠΕΙΡΑΙΑΣ – ΤΗΛ. / ΦΑΞ 210 - 4123766

Διαβάστε περισσότερα...

Προειδοποιήσεις για χρηματοπιστωτικό κραχ,καθώς συνεχίζεται η ραγδαία άνοδος των χρηματιστηρίων

Προειδοποιήσεις για χρηματοπιστωτικό κραχ,καθώς συνεχίζεται

η ραγδαία άνοδος των χρηματιστηρίων

Του Νικ Μπιμς

Καθώς εξακολουθούν να αυξάνονται οι τιμές στα χρηματιστήρια —ο δείκτης Dow Jones σημείωσε νέο ρεκόρ στις 4/12, μετά την ψήφιση από την αμερικανική Γερουσία μεγάλης περικοπής φόρων [για τους υπερπλούσιους]—αυξάνονται οι προειδοποιήσεις ότι επίκειται μια νέα χρηματοπιστωτική κρίση. Η άνοδος των χρηματοπιστωτικών αγορών συνοδεύεται από μια όλο και μεγαλύτερη ώθηση για μείωση των μισθών και τη αχρήστευση της κοινωνικής πρόνοιας , ενώ ταυτόχρονα δημιουργεί τις συνθήκες για την κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού σπιτιού από τραπουλόχαρτα, με τεράστιες οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες.

Η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών ή Τράπεζα των Κεντρικών Τραπεζών, στην τριμηνιαία έκθεσή της για τη χρηματοπιστωτική κατάσταση που εξέδωσε στις 3/12, ανέφερε ότι η τρέχουσα κατάσταση έχει ομοιότητες με εκείνην που είχε επικρατήσει πριν από το κραχ του 2008.

Προειδοποίησε ότι οι αυξήσεις επιτοκίων της αμερικανικής Κεντρικής Τράπεζας και της Τράπεζας της Αγγλίας απέτυχαν να αναχαιτίσουν τις ριψοκίνδυνες επενδύσεις και οι χρηματοπιστωτικές φούσκες διογκώθηκαν. Οι χρηματοπιστωτικοί επενδυτές απολάμβαναν το «φως και τη ζέστη» της παγκόσμιας οικονομικής μεγέθυνσης, του χαλιναγωγημένου πληθωρισμού και της αύξησης των χρηματιστηρίων, ενώ οι υποκείμενοι κίνδυνοι αυξάνονταν.

Παρουσιάζοντας την έκθεση της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών, ο Κλάουντιο Μπόριο, επικεφαλής του νομισματικού και οικονομικού τμήματος, αναφέρει:

«Οι ευπάθειες που δημιουργήθηκαν σ’ όλο τον κόσμο κατά τη διάρκεια μιας μακράς χρονικής περιόδου ασυνήθιστα χαμηλών επιτοκίων δεν έχουν εξαλειφθεί. Τα υψηλά επίπεδα χρέους, τόσο σε εγχώριο όσο και σε ξένο νόμισμα, υπάρχουν ακόμη. Το ίδιοκαι οι επιπόλαιες αποτιμήσεις.Και ακόμη χειρότερα, όσο περισσότερο συνεχίζεται η ανάληψη ρίσκου, τόσο πιο υψηλή καθίσταται η έκθεση του υποκείμενου ισολογισμού. Η βραχυχρόνια ηρεμία έρχεται με το κόστος πιθανής μακροχρόνιαςαναταραχής».

Την Παρασκευή 1/12, ο Νιλ Γούντφορντ, που θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς διαχειριστές επενδυτικών κεφαλαίων στη Βρετανία, δημοσιοποίησε μια ακόμη πιο έντονη προειδοποίηση απ’ αυτήν της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών. Σε μια συνέντευξή του στους Financial Times, είπε ότι σε όλο τον κόσμο έχουν δημιουργηθεί χρηματιστηριακές «φούσκες» που , όταν σκάσουν, θα μπορούσαν να είναι «πολύ μεγαλύτερες και πιο επικίνδυνες» από τα χειρότερα κραχ της αγοράς στην ιστορία.

Η κατάσταση αυτή έχει προκύψει από τις πολιτικές που υιοθέτησε η αμερικανική Κεντρική Τράπεζα και άλλες μεγάλες κεντρικές τράπεζες με τα εξαιρετικά χαμηλά επιτόκια και τη διοχέτευση τρισεκατομμυρίων δολαρίων στο χρηματοπιστωτικό σύστημα μέσω της ποσοτικής χαλάρωσης που εφαρμόστηκε μετά το 2008.

«Δέκα χρόνια μετά από την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, γινόμαστε μάρτυρες αυτού που παρήγαγε το μεγαλύτερο πείραμα νομισματικής πολιτικής στην ιστορία», είπε ο Γούντφορντ.

«Οι επενδυτές έχουν ξεχάσει το ρίσκο και αυτό συμβάλλει στη διόγκωση των τιμών των τίτλων και στη διόγκωση των αποτιμήσεων. Είτε μιλούμε για το bitcoin που φτάνει τα  $10.000, είτε για τα ευρωπαϊκά junk bonds --υψηλού ρίσκου και αποδόσεων ομόλογα [των υπερχρεωμένων ευρωπαϊκών επιχειρήσεων]-- που αποδίδουν τώρα  λιγότερο από τα κρατικά ομόλογα των ΗΠΑ, είτε για τα ιστορικά χαμηλά επίπεδα μεταβλητότητας, είτε για τα τριπλά μοχλευμένα, διαπραγματεύσιμα στα χρηματιστήρια ιδιωτικά κεφάλαια που προσελκύουν γιγαντιαίες εισροές – υπάρχουν τόσο πολλές ενδείξεις στο κόκκινο που έχω χάσει το λογαριασμό».

Ο Γούντφορντ σχολίασε ότι σε ένα δύσκολο παγκόσμιο οικονομικό περιβάλλον, έχουν γίνει δημοφιλείς οι ελάχιστες μετοχές που μπορούν να προσφέρουν αξιόπιστη αύξηση. Ωστόσο, αυτό εκδηλώθηκε με «ακραίες και αβάσιμες αποτιμήσεις» , που σημαίνει ότι η φούσκα «έχει γίνει ακόμη μεγαλύτερη και πιο επικίνδυνη».

Ο Μπόριο, στις παρατηρήσεις του που περιέχονται στην τριμηνιαία έκθεση της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών, επισήμανε άλλον έναν λόγο για τις διογκωμένες αποτιμήσεις της αγοράς – την εγγύηση/διαβεβαίωση των κεντρικών τραπεζών ότι είναι έτοιμες να παρέμβουν για να στηρίξουν τις χρηματοπιστωτικές αγορές. 

Στην πορεία προς το κραχ του 2008, παρατήρησε, η Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ διαβεβαίωνε τις αγορές ότι ο όποιος περιορισμός των επιτοκίων θα γινόταν με «μετρημένο ρυθμό». Η νομισματική πολιτική στις παρούσες συνθήκες έχει γίνει «αν μη τι άλλο, πιο τηλεγραφική».

«Αν και ο σταδιακός ρυθμός παρηγορεί τους συμμετέχοντες στις αγορές ότι μια πιο σφικτή πολιτική δεν θα εκτροχιάσει την οικονομία ούτε θα δημιουργήσει αναταραχή στις αγορές τίτλων, η προβλεψιμότητα περιορίζει τα πριμ επικινδυνότητας», ανέφερε ο Μπόριο. «Αυτό μπορεί να ενθαρρύνει την  υψηλότερη μόχλευση [μεγαλύτερη αναλογία δανειακών προς ίδια κεφάλαια]  και την ανάληψη μεγαλύτερων ρίσκων. Για τον ίδιο λόγο, η όποια αίσθηση ότι οι κεντρικές τράπεζες δεν θα μείνουν στο περιθώριο, εάν αυξηθούν οι εντάσεις στις αγορές, απλώς ενισχύει αυτά τα κίνητρα».  

Με άλλα λόγια, ενώ στις παλιότερες περιόδους η επωδός ήταν πως, όταν το πάρτι της αγοράς εκτραχηλίζεται, οι κεντρικές τράπεζες πρέπει να μαζεύουν τα ποτά, τώρα ο ρόλος τους  είναι να φέρνουν ακόμη περισσότερο αλκοόλ στο τραπέζι, ώστε το πάρτι να συνεχίζεται επ’ άπειρον.

Εκτός από τη νομισματική πολιτική της αμερικανικής Κεντρικής Τράπεζας, ένας ακόμη παράγοντας που ανεβάζει τις χρηματοπιστωτικές αγορές φέτος είναι η υπόσχεση ότι ο χρηματοπιστωτικός τομέας θα «πιάσει την καλή» ως αποτέλεσμα της τεράστιας μείωσης των φόρων για τις μεγάλες εταιρείες και τις χρηματοπιστωτικές ελίτ  που εφαρμόζει η κυβέρνηση Τραμπ.

Ο δείκτης S&P 500σημείωσε την πιο μακροχρόνια άνοδο σε πολύ υψηλά επίπεδα.Αυξήθηκε κατά18,6%σε ετήσια βάση.ΟDow Jones έχει ανέλθει σχεδόν 24% και ο Nasdaq    26,7%.

Όταν η κυβέρνηση Ρέιγκαν εφάρμοσε φορολογικές περικοπές πριν από 30 χρόνια, η πολιτική αυτή συνοδεύτηκε με τις διακηρύξεις ότι αυτές θα αντιμετωπίζονταν μέσω της οικονομικής μεγέθυνσης την οποία θα τροφοδοτούσαν οι αυξημένες επενδύσεις – το «ψευτοφάρμακο» των «οικονομικών της προσφοράς».

Ενώ η κυβέρνηση Τραμπ διακηρύσσει επίσης ότι τα μέτρα της θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας και θα προκαλέσουν επενδύσεις στην οικονομία,  είναι κοινό μυστικό ότι οι μεγάλες εταιρείες που είναι οι κυρίως ωφελημένες δεν θα χρησιμοποιήσουν αυτά τα κέρδη για επενδύσεις στην πραγματική οικονομία. Θα χρησιμοποιήσουν τα χρήματα για ακόμη μεγαλύτερη κερδοσκοπία, συμπεριλαμβανομένων των εξαγορών, των συγχωνεύσεων και των επαναγορών δικών τους μετοχών, προκειμένου να φουσκώσουν τις τιμές τους.

Και το επιπρόσθετο ενάμισι τρισεκατομμύριο δολάρια του ομοσπονδιακού ελλείμματος θα καλυφθεί με μεγάλες περικοπές στην περίθαλψη των ηλικιωμένων και σε άλλες κοινωνικές υπηρεσίες […]

Τα τεράστια νομισματικά κέρδη των χρηματοπιστωτικών αγορών είναι αποτέλεσμα των λειτουργιών του πλασματικού κεφαλαίου. Δηλαδή δεν είναι αποτέλεσμα της παραγωγής αληθινού πλούτου, που επιτυγχάνεται μέσω της επέκτασης των επενδύσεων και της παραγωγής, αλλά σε τελευταία ανάλυση αντιπροσωπεύουν αξιώσεις επί της υπεραξίας που αποσπάται από τον εργαζόμενο πληθυσμό.

Στον βαθμό που οι απαιτήσεις του πλασματικού κεφαλαίου αυξάνονται, μέσω της κλιμάκωσης των αποτιμήσεων των χρηματοοικονομικών τίτλων, θα πρέπει να ικανοποιηθούν με τη μάζα της υπεραξίας επί της οποίας, τελικά, έχουν αξιώσεις. Έτσι η άνοδος των χρηματοπιστωτικών αγορών συνοδεύεται από μια όλο και μεγαλύτερη ώθηση για μείωση των μισθών και την αχρήστευση της κοινωνικής πρόνοιας, ενώ ταυτόχρονα δημιουργεί τις συνθήκες για την κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού σπιτιού από τραπουλόχαρτα, με τεράστιες οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες.

Πηγή: http://www.wsws.org/en/articles/2017/12/05/mark-d05.html

Μετάφραση: Αριάδνη Αλαβάνου

Διαβάστε περισσότερα...

Από ένα ανοικτό Ίντερνετ, ολοταχώς στον Μεσαίωνα,του Τζόναθαν Κουκ

Από ένα ανοικτό Ίντερνετ, ολοταχώς στον Μεσαίωνα

Του Τζόναθαν Κουκ

 

 Η αντιδημοκρατική τάση που έχει επικρατήσει στη Δύση δεν θα μπορούσε παρά να κυριαρχήσει και στο διαδίκτυο. Καιρός να συνειδητοποιήσουν οι χρήστες των «κοινωνικών μέσων δικτύωσης» πόσο πλαστή είναι η ελευθερία διακίνησης απόψεων και πληροφοριών σε έναν κόσμο τεράστιων εταιρειών παροχής διαδικτυακών υπηρεσιών, που διαθέτουν τα τεχνολογικά μέσα για να παρεμποδίζουν την κυκλοφορία προοδευτικών ιδεών. Και να αποκαταστήσουν την αναντικατάστατη προσωπική επαφή...

Μπορεί κανείς να αμφιβάλλει ότι, στη Δύση,  η πρόσβαση σε ένα σχετικά ελεύθερο και ανοικτό διαδίκτυο οδεύει ταχύτατα προς το τέλος της ; Στην Κίνα και σε άλλα αυταρχικά καθεστώτα, οι ηγέτες απλώς υπέταξαν το διαδίκτυο στη θέλησή τους, λογοκρίνοντας το περιεχόμενο που απειλεί την κυριαρχία τους. Αλλά στη «δημοκρατική» Δύση, το ίδιο αποτέλεσμα επιτυγχάνεται με διαφορετικούς τρόπους. Το κράτος δεν παρεμβαίνει άμεσα – αναθέτει τη βρόμικη δουλειά στις εταιρείες.

Από τον Δεκέμβριο, το διαδίκτυο μπορεί να γίνει αποκλειστικό πεδίο των μεγαλύτερων εταιρειών που είναι αποφασισμένες να αποκομίσουν όσο το δυνατόν περισσότερο κέρδος από τη φασματική ζώνη. Ταυτόχρονα, τα εργαλεία που επιτρέπουν στους χρήστες να συμμετέχουν στην κριτική σκέψη, στην έκφραση διαφωνίας και στην κοινωνική κινητοποίηση θα εξαλειφθούν, καθώς η «καθαρή ουδετερότητα» καθίσταται μια ιστορική υποσημείωση, μια κενή φράση, στην «ωρίμανση» του διαδικτύου.    

Τον Δεκέμβριο, η Ομοσπονδιακή Επιτροπή Επικοινωνιών των ΗΠΑ σχεδιάζει να ανακαλέσει τους ήδη υπονομευμένους κανονισμούς που υπάρχουν προκειμένου να διατηρούν ένα ομοίωμα «καθαρής ουδετερότητας» στο διαδίκτυο. Ο πρόεδρός της,AjitPai,  και οι εταιρείες που είναι πάροχοι διαδικτυακών υπηρεσιών θέλουν να σαρώσουν αυτούς τους κανονισμούς όπως ακριβώς ο τραπεζικός τομέας απαλλάχθηκε από τις χρηματοπιστωτικές ρυθμίσεις , έτσι ώστε να διογκώσουν τις δραστηριότητές τους σε γιγαντιαία σχήματα Πόνζι [κερδοσκοπικές πυραμίδες].

Αυτό θα χρησίμευε και ως τελικό πλήγμα στην αριστερά και στην ικανότητά της να ακούγεται στη δημόσια σφαίρα.

Οι πολιτικές ηγέτες –με τη βοήθεια των εταιρικών ΜΜΕ— άνοιξαν το δρόμο γι’ αυτή την εξέλιξη, με τον πανικό που διέσπειραν σκόπιμα για τις «χαλκευμένες ειδήσεις». Υποστήριξαν ότι οι «χαλκευμένες ειδήσεις» εμφανίζονται μόνο στο διαδίκτυο και όχι στις σελίδες των κατεστημένων ΜΜΕ – εκείνων των ΜΜΕ που μας πούλησαν το παραμύθι για τα όπλα μαζικής καταστροφής του Ιράκ και που διατήρησαν τόσο αποτελεσματικά το ένα κόμμα με δύο πρόσωπα στις ΗΠΑ. Φαίνεται πως το κοινό πρέπει να προστατεύεται μόνο από τους μπλόγκερς και τις ιστοσελίδες.

Οι γιγαντιαίοι οργανισμοί διαχείρισης των κοινωνικών μέσων ανταποκρίθηκαν αμέσως. Γίνεται όλο και πιο καθαρό ότι το  Facebookδέχεται παρεμβολές ως πλατφόρμα διάχυσης πληροφοριών για τους προοδευτικούς ακτιβιστές. Ήδη κλείνει λογαριασμούς και περιορίζει την εμβέλειά τους. Αυτές οι τάσεις θα ενισχυθούν.

ΗGoogleέχει αλλάξει τους αλγορίθμους της με τρόπους που διασφαλίζουν ότι απορρίπτονται οι κατατάξεις της μηχανής αναζήτησης για μεγάλης αναγνωσιμότητας αριστερές ιστοσελίδες (βλ.http://www.jonathan-cook.net/blog/2017-09-30/googles-new-search-engine-bias-is-no-accident/), Γίνεται όλο και πιο δύσκολο να βρει κανείς εναλλακτικές πηγές ειδήσεων, επειδή ουσιαστικά τις κρύβουν από την κοινή θέα.

ΗGoogleκλιμάκωσε τούτη την εβδομάδα αυτή τη διαδικασία «αποταξινομώντας» τοRussiaToday(RT)  και τοSputnik, δύο ρωσικά ειδησεογραφικά σάιτ που παρέχουν σημαντικό αντίβαρο –ακόμη και αν κανείς πιστεύει ότι εξυπηρετούν τη ρωσική ατζέντα— στην αντιρωσική προπαγάνδα που διαχέουν οι μεγάλες εταιρείες των ΜΜΕ στη Δύση. Οι δύο ιστοσελίδες θα λογοκρίνονται στο διαδίκτυο για τη μεγάλη πλειονότητα των χρηστών.

ΤοRTαπέχει πολύ από το να είναι ιδανική πηγή ειδήσεων –κανένα κρατικό ή εταιρικό μέσο δεν είναι εξάλλου— αλλά είναι ζωτικό να ακούγεται διαδικτυακά. Έχει γίνει το καταφύγιο για πολλούς που αναζητούν εναλλακτικές, και συχνά πολύ πιο έντιμες, κριτικές της εσωτερικής πολιτικής στις δυτικές χώρες όσο και των δυτικών παρεμβάσεων σε μακρινές χώρες. Βεβαίως, έχει τη δική του πολιτική ατζέντα, αλλά, παρά τις υποθέσεις πολλών δυτικών φιλελεύθερων, παρέχει μια πολύ πιο ακριβή εικόνα του κόσμου, από ό,τι τα δυτικά εταιρικά ΜΜΕ, στην τεράστια πλειονότητα των θεμάτων.

Υπάρχουν βάσιμοι λόγοι γι’ αυτό. Τα δυτικά ΜΜΕ υπάρχουν για να ενισχύουν τις προκαταλήψεις με τις οποίες έχει διαποτιστεί σ’ όλη του τη ζωή το δυτικό κοινό –κυριότερη εκ των οποίων είναι ότι τα δυτικά κράτη ενεργούν ορθά ως καλοπροαίρετοι, αν και περιστασιακά υπερβολικοί, αστυφύλακες που προσπαθούν να διατηρήσουν την τάξη ανάμεσα στα άλλα απείθαρχα ή κακόβουλα κράτη ανά την υφήλιο.

Τα ΜΜΕ και η πολιτική τάξη μπορούν εύκολα να εκμεταλλευτούν  αυτές τις προκαταλήψεις, προκειμένου  να πείσουν τον κόσμο για όλες τις αναλήθειες που προωθούν τα δυτικά συμφέροντα. Ας δούμε ένα μόνο παράδειγμα – το Ιράκ. Μας είπαν ότι ο Σαντάμ Χουσεΐν είχε δεσμούς με την Αλ-Κάιντα (δεν είχε ούτε μπορούσε να έχει), ότι το Ιράκ είχε όπλα μαζικής καταστροφής (δεν είχε, όπως προσπάθησαν να πουν μετ’ εμποδίων  οι επιθεωρητές του ΟΗΕ), ότι οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο ήθελαν να εγκαθιδρύσουν τη δημοκρατία στο Ιράκ (αλλά όχι πριν κλέψουν το πετρέλαιό του).  Υπήρχε εναντίωση στη Δύση για την εισβολή στο Ιράκ, αλλά δεν οδηγούνταν από την εκτίμηση ότι όλα αυτά τα στοιχεία της επίσημης αφήγησης εύκολα επιβεβαιώνονταν ως χαλκευμένα.

Το  RTκαι άλλες μη δυτικές πηγές ειδήσεων στην αγγλική γλώσσα παρέχουν ένα διαφορετικό πρίσμα μέσα από το οποίο μπορούμε να μάθουμε τέτοια σημαντικά γεγονότα και απόψεις που δεν συσκοτίζονται από τη δυτική ατζέντα.

Αυτά τα σάιτ και άλλες προοδευτικές ιστοσελίδες φιμώνονται σταδιακά και μπαίνουν στα μαύρα κατάστιχα, σπρώχνοντάς μας και πάλι στην αγκαλιά των εταιρικών προπαγανδιστών. Ελάχιστοι φιλελεύθεροι είναι έτοιμοι να υψώσουν τη φωνή τους υπέρ τουRT,  ξεχνώντας τις προειδοποιήσεις της ιστορίας, όπως αυτή του αντιναζιστικού ποιήματος του Μάρτιν Νιμόλερ, «Πρώτα ήλθαν για τους σοσιαλιστές».

Οι υπάρχοντες κανόνες «καθαρής ουδετερότητας» ήδη έχουν εξασθενίσει τη φωνή των προοδευτικών  και διαφωνούντων, όπως καθιστούν σαφές οι εξελίξεις που υπογράμμισα παραπάνω. Αλλά χωρίς αυτούς τα πράγματα θα γίνουν ακόμη χειρότερα. Εάν τον επόμενο μήνα εγκριθούν οι αλλαγές αυτών των κανονισμών, οι πάροχοι διαδικτυακών υπηρεσιών, οι μεγάλες εταιρείες που μας συνδέουν στο Ίντερνετ, θα είναι σε θέση να αποφασίζουν τι πρέπει να βλέπουμε και τι θα είναι εκτός της εμβέλειάς μας.

Μεγάλο μέρος της συζήτησης επικεντρώνεται στις επιπτώσεις του τερματισμού των διαδικτυακών εμπορικών εγχειρημάτων. Γι’ αυτό και ηAmazonκαι οι πορνοσελίδες όπως τοPornhubηγούνται της αντιπολίτευσης σ’ αυτές τις αλλαγές. Έτσι όμως επισκιάζεται η πιο σημαντική απειλή για τα προοδευτικά σάιτ και τις ήδη υπονομευμένες αρχές της ελευθερίας του λόγου.

Οι πάροχοι διαδικτυακών υπηρεσιών θα έχουν ακόμη περισσότερο το ελεύθερο να καθορίζουν το περιεχόμενο που μπορούμε να λάβουμε διαδικτυακά. Θα μπορούν να επιβραδύνουν την ταχύτητα πρόσβασης σε ιστοσελίδες που δεν είναι κερδοσκοπικές – πράγμα που ισχύει εξ ορισμού για τις ιστοσελίδες των κοινωνικών ακτιβιστών.  Αλλά θα ενισχυθούν επίσης σε τέτοιο  βαθμό που πιθανώς θα μπορούν να επιβάλουν κινεζικού τύπου λογοκρισία, είτε με δική τους πρωτοβουλία είτε με πολιτική πίεση. Ελάχιστη βοήθεια προσφέρει το ότι αυτή η εξέλιξη δικαιολογείται  όχι σε πολιτική, αλλά σε εμπορική βάση.

Όσοι είναι αποφασισμένοι να βρίσκουν τις αληθινές ειδήσεις πιθανώς είναι ικανοί να το πετύχουν. Αλλά αυτή είναι μικρή παρηγοριά. Η πλειονότητα των ανθρώπων θα χρησιμοποιεί τις υπηρεσίες που παρέχονται και θα λησμονήσει όσες πλέον δεν είναι διαθέσιμες.

Εάν χρειάζεται ένας αιώνας για να έχουν πρόσβαση σε μια ιστοσελίδα, απλώς κάνουν κλικ αλλού. Εάν η αναζήτηση τηςGoogleτους εμφανίζει μόνο εγκεκριμένα από τις εταιρείες αποτελέσματα, θα διαβάσουν ό,τι προσφέρεται. Εάν τοFacebookαρνείται να τους προμηθεύσει με «μη κερδοσκοπικό» ή υποτίθεται «χαλκευμένο» περιεχόμενο, δεν θα υπάρχει  τίποτε πιο ενημερωτικό. Αλλά όλοι εμείς που ενδιαφερόμαστε για το μέλλον θα γίνουμε φτωχότεροι.

Ο Τζόναθαν Κουκ είναι βραβευμένος δημοσιογράφος, εγκατεστημένος στη Ναζαρέτ.

https://www.counterpunch.org/2017/11/24/from-an-open-internet-back-to-the-dark-ages-2/

Μετάφραση: Αριάδνη Αλαβάνου

Διαβάστε περισσότερα...

Η νεκρανάσταση του άρθρου 4 του Αρσένη από την κυβέρνηση Σύριζα –ΑΝΕΛ του Τάσου Σταυρόπουλου

 

Σχέδιο β

Η νεκρανάσταση του άρθρου 4 του Αρσένη από την κυβέρνηση Σύριζα –ΑΝΕΛ

του Τάσου Σταυρόπουλου

  • Στις  4   Δεκεμβρίου  η  κυβέρνηση Σύριζα-ΑΝΕΛ   κατέθεσε  2 τροπολογίες στη Βουλή : Στην πρώτη  επαναφέρει το άρθρο  4  του  νόμου Αρσένη, που δεν μπόρεσε να περάσει  η κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου το 1985 , για να εμποδίζει τις  αποφάσεις των πρωτοβάθμιων σωματείων για κήρυξη απεργίας,  αφού  «θα απαιτείται η ψήφιση του 50% των μελών- οικονομικά τακτοποιημένων- των πρωτοβάθμιων σωματείων για να προκηρυχθεί απεργία».  Στη  δεύτερη ο εργοδότης , σε περίπτωση  εργατικού ατυχήματος  « καταβάλλει τη δαπάνη αποζημίωσης   με δικαστική απόφαση, κατά τον αστικό κώδικα, εφόσον διαπιστώνεται ότι το ατύχημα οφείλεται  σε δόλο του εργοδότη ή του προστηθέντος από αυτόν προσώπου».
  • Η πρώτη τροπολογία ήταν το 69ο προαπαιτούμενο, ανάμεσα  στα 113  προαπαιτούμενα, που  είχε δεσμευτεί η κυβέρνηση  στην τρόικα να περάσει από τη Βουλή, στα πλαίσια της νέας αξιολόγησης. 
  • Και οι δύο τροπολογίες αποσύρθηκαν προσωρινά, μετά τις αντιδράσεις που προκάλεσαν.  Η ουσία  όμως είναι μία:  Η Κυβέρνηση  Τσίπρα περνάει  αντιεργατικές ρυθμίσεις που καμία κυβέρνηση δε θα μπορούσε να περάσει «αβρόχοις ποσίν». Είναι τόσο δουλική  απέναντι στη τρόικα που ξεπουλάει κάθε δημόσια περιουσία αντί πινακίου φακής, καταργεί την κοινωνική ασφάλιση και αλυσοδένει τους εργαζόμενους με αντιεργατικές ρυθμίσεις που θα ζήλευαν και πιο δεξιές κυβερνήσεις ή εργοδότες  σε οποιαδήποτε χώρα της Ε.Ε.
  • Το πιο  εξοργιστικό είναι ότι  οι περισσότεροι  βουλευτές σήμερα ήταν συνδικαλιστικά στελέχη, όταν ο Σύριζα ήταν στην αντιπολίτευση και είχαν καταγγείλει το άρθρο 4 του Αρσένη και τους πλειστηριασμούς. Σήμερα χωρίς τσίπα υπερασπίζονται αντιλαϊκά μέτρα που καμιά άλλη  κυβέρνηση δε θα τολμούσε να τα φέρει στη Βουλή. Με τη στάση τους αφαιρούν και το τελευταίο φύλλο συκής από  οποιαδήποτε μελλοντική κυβέρνηση που θα θελήσει να ισοπεδώσει τους εργαζόμενους.
  • Αν δεν υπάρξει  συντονισμένη αντίδραση των εργαζομένων- ανέργων – συνταξιούχων   απέναντι  σε μια ξεπουλημένη κυβέρνηση  για ανατροπή της ίδιας και της πολιτικής της,  ο αντιλαϊκός κατήφορος θα συνεχίζεται.  

6 ΔΕΚ.  2017

Διαβάστε περισσότερα...

«Machuca» την Παρασκευή 8.12, Σολωμού 13, 8.00 μμ

planb4c

Παρασκευή 8.12, Σολωμού 13, 8.00 μμ

«Machuca», 2004, Χιλή, 120’

Η ταινία είναι αφιερωμένη στον Πατέρα Gerardo Whelan, διευθυντή από το 1969 μέχρι το 1973 του λυκείου ColegioSaintGeorge στο Σαντιάγκο της Χιλής, όπου φοίτησε εκείνα τα χρόνια ο σκηνοθέτης Andres

Διαβάστε περισσότερα...
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Σολωμού 13, Εξάρχεια, 2ος όροφος (5μμ - 10μμ)

info@sxedio-b.gr

2108224344