Άρθρα και Τοποθετήσεις

Η Αβάσταχτη Ηλιθιότητα των «Αριστείων» και των Μνημονιακών Κομμάτων

Η Αβάσταχτη Ηλιθιότητα των «Αριστείων» και των Μνημονιακών Κομμάτων

 

Η κλιμακούμενη καταστροφή των «newversion» μνημονίων τις βιώνουμε. Απο τα πρώτα θύματα της «δολοφονίας» είναι η παιδεία.

Το έγκλημα και τα ενοχοποιητικά στοιχεία:  

  • Ενοχοποιητικό στοιχείο ΝΟ-1: 30.000 μαθητές εγκαταλείπουν τη βασική εκπαίδευση1:

Σύμφωνα με στοιχεία του Συνηγόρου του Παιδιού, περίπου 30.000 παιδιά, στην πλειονότητά τους ηλικίας 15-17 ετών, αναγκάζονται κάθε χρόνο να εγκαταλείψουν το σχολείο.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα παρατηρείται στην Γ’ Τάξη του Γυμνασίου, καθώς χιλιάδες μαθητές αποφασίζουν να μην ολοκληρώσουν ούτε την υποχρεωτική εκπαίδευση. Οι αριθμοί είναι αποκαλυπτικοί. Μόνο το τρέχον σχολικό έτος, 2.479 μαθητές δεν συνέχισαν τη φοίτηση στην Α’ Γυμνασίου, 1.842 στη Β’ Γυμνασίου, 4.305 στη Γ’ Γυμνασίου, ενώ στα λύκεια της χώρας 2.861 μαθητές εγκατέλειψαν την Α’ Λυκείου, 5.682 τη Β’ Λυκείου και 711 μαθητές τη Γ’ Λυκείου. Σύνολο: 17.880 μαθητές. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Συνηγόρου του Παιδιού, το συνολικό ποσοστό των μαθητών που δεν συνεχίζουν τη φοίτηση κυμαίνεται στο 4%-4,5% και τα τελευταία χρόνια παρατηρείται ανησυχητική αύξησή του-ενδεικτικό και αυτό της απότομης φτωχοποίησης της κοινωνίας στα χρόνια των Μνημονίων. Ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι και το στοιχείο ότι τα υψηλότερα ποσοστά σχολικής «διαρροής» παρατηρούνται σε ακριτικές περιοχές, όπως ο Εβρος, η Ροδόπη και τα Δωδεκάνησα, όπου το ποσοστό των μαθητών που εγκαταλείπουν το σχολείο είναι αρκετά πάνω από τον μέσο όρο. Αναλυτικά κατά περιοχή:

Ποσοστό εγκατάλειψης του σχολείου κατά περιοχή και τάξη
Περιοχή Α-Γυμνασίου Περιοχή Γ-Γυμνασίου
Εβρος 6,78% Δωδεκάνησα 8,55%
Ροδόπης 5.69% Ροδόπης 8,25%
Ξάνθη 5,60% Κιλκίς 7,05%
Μαγνησία 5.60% Λευκάδα 7,54%

Τα αντίστοιχα ποσοστά παρουσιάζουν ραγδαία αύξηση και στα Επαγγελματικά Λύκεια. Υπάρχουν νομοί στους οποίους η «διαρροή» μαθητών από όλες τις τάξεις ξεπερνά το 15% και σε κάποιες περιπτώσεις αγγίζει, ειδικά στην Α’ και τη Β’ Λυκείου, το 20%.

  • Ενοχοποιητικό στοιχείο ΝΟ-2: Μείωση των δημοσίων δαπανών για την παιδεία κατά 33 % (2009-2013) και κατά 47% μέχρι το 2016.

Ο προϋπολογισμός για την παιδεία είναι 2,51% του ΑΕΠ το 2013 και θα φτάσει στο 2,15% το 2016.

Ο προϋπολογισμός του 2014 για την Παιδεία διαμορφώνεται σε 5.090 εκατομμύρια.

Το 2013 είχε προϋπολογιστεί το ύψος του σε 5. 820.

Με βάση τα παραπάνω στοιχεία εχουμε μείωση 730 ε κατ. από τα προϋπολογισθέντα για το 2013 και 306 εκατ. λιγότερα και από τα υλοποιημένα στο χρόνο που πέρασε .

Το 2017 η Παιδεία οι δαπάνες του προϋπολογισμού για την κάλυψη των αναγκών της εκπαιδευτικής κοινότητας θα είναι κάτι λιγότερα από 100 εκατ. ευρώ με τα συνολικά κονδύλια να διαμορφώνονται σε 4,693 διs. ευρώ από 4,596 δισ. ευρώ το 2016.

  • Ενοχοποιητικό στοιχείο ΝΟ-32:

30.000 λιγότεροι εκπαιδευτικοί στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση που σημαίνει μείωση 30% από τον Ιούνη του 2010 . Από 102.360 το 2010 σε 72.428 το 2013 .

  • Ενοχοποιητικό στοιχείο ΝΟ-4:

Κλείσιμο σχολείων και κατάργηση των εκπαιδευτικών υποστηρικτικών δομών (βιβλιοθήκες, ενισχυτική, Συμβουλευτικοί σταθμοί, κ.λ.π). Πάνω από 1200 σχολεία στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση από το 2011 και, προσφάτως, 102 ΕΠΑΣ έκλεισαν. 

  • Ενοχοποιητικό στοιχείο ΝΟ-5:

Αύξηση του αριθμού των μαθητών ανά τμήμα στους 30. Μετακινήσεις μαθητών σε άλλα σχολεία για να μη δημιουργούνται μικρότερα τμήματα.

  • Ενοχοποιητικό στοιχείο ΝΟ-6:

Αυταρχικό πλέγμα νόμων (νέο πειθαρχικό, ηλεκτρονικό  παρουσιολόγιο αξιολόγηση κ.λ.π) που μαζί με τις διαθεσιμότητες, απολύσεις, υποχρεωτικές μετακινήσεις δημιουργούν ένα κλίμα φόβου και ανασφάλειας διαλύοντας συγχρόνως και κάθε συλλογικότητα στο σχολείο.

  • Ενοχοποιητικό στοιχείο ΝΟ-7:

Παραχωρείται ένα μέρος της Επαγγελματικής Εκπαίδευσης στους ιδιώτες και εισάγεται η μαθητεία δηλ. η απλήρωτη και ανασφάλιστη εργασία ακόμα και ανηλίκων η οποία θα αντικαταστήσει την εκπαιδευτική διαδικασία.

  • Ενοχοποιητικό στοιχείο ΝΟ-8:

Μείωση των μισθών των εκπαιδευτικών έως και 45% για τους νεοδιοριζόμενους εκπαιδευτικούς.

Εισαγωγικός μισθός 640 ευρώ από 1070 και καταληκτικός 1400 ευρώ από 1600 καθαρά.

Μείωση των συντάξεων και του εφάπαξ.

Τα  καθρεφτάκια για τους ιθαγενείς:

Η «Ευρώπη των ονείρων μας» και η αξιολόγηση απο την ευρωπαική επιτροπή βάσει της «Εκθεσης Παρακολούθησης της Εκπαίδευσης και της Κατάρτισης-2016»

Βασικά σημεία

  • Τα ποσοστά της πρόωρης εγκατάλειψης του σχολείου και της ολοκλήρωσης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης σημείωσαν σημαντική βελτίωση και είναι πλέον καλύτερα από τον μέσο όρο της ΕΕ.
  • Οι επιδόσεις είναι απογοητευτικές όσον αφορά την απόκτηση βασικών δεξιοτήτων από τους νέους και τους ενήλικες, τη συμμετοχή στην επαγγελματική εκπαίδευση και κατάρτιση, καθώς επίσης και την εκπαίδευση των ενηλίκων.
    • Στο πλαίσιο του εθνικού διαλόγου για την παιδεία και της επανεξέτασης του εκπαιδευτικού συστήματος, επισημαίνονται καίρια προβλήματα όπως η σοβαρή υποχρηματοδότηση, η στελέχωση των σχολείων με εκπαιδευτικό προσωπικό, η ισότητα και η αποδοτικότητα.
    • Η ανατροπή προγενέστερων μεταρρυθμίσεων που αποσκοπούσαν στην αύξηση της διαφάνειας, της λογοδοσίας και της αξιολόγησης στα σχολεία και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση αποτελεί εστία ανησυχίας.

Ολα τα ‘χει η Μαριορή τα «Αριστεία» της λείπουν (και οι παρελάσεις).

1. Του Γ. Λυκουρέντζου-Εφημερίδα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ

2. Από τη συνέντευξη τύπου (21-10-2013) της ΟΛΜΕ .Οι σημαντικότερες επιπτώσεις της πολιτικής των μνημονίων στην εκπαίδευση.

Γιάννης  Περάκης

Οικονομολόγος

Διαβάστε περισσότερα...

Έξοδος στις Αγορές, όπως το νερό του Καματερού που «θεράπευε» τον καρκίνο και το ραντεβού στα γουναράδικα……..

Έξοδος στις Αγορές, όπως το νερό του Καματερού που «θεράπευε» τον καρκίνο και το ραντεβού στα γουναράδικα……..

Του Κ. Παπουλή

Κάποτε, αν δεν κάνω λάθος στα τέλη της δεκαετίας του 70, κυκλοφορούσαν βυτία στις γειτονιές και μοίραζαν, ένα «θαυματουργό» νερό που «θεράπευε» τον καρκίνο. Πλήθος κόσμου συνέρρεε, για να πάρει ένα μαγικό μπουκαλάκι. Όλη η υπόθεση- παρόλη την  γελοιότητά της-  κατάφερε να πάρει μορφή μαζικής υστερίας. Δεν θυμάμαι τελικά, αν ο Καματερός κατέληξε στα δικαστήρια.

Όμως ένα ανάλογο παραμύθι ζούμε σήμερα, η έξοδος στις αγορές λένε θα μας βγάλει από την κρίση και τα  μνημόνια. Αυτή η διαπίστωση της κυβέρνησης, επιφανών στελεχών της, αλλά και του συνόλου σχεδόν της παρασιτικής, πολιτικής και οικονομικής ημί-ελίτ που κυβερνάει και ρημάζει τον τόπο, κάτω από την στυγνή μπότα του ξένου παράγοντα, έχει τόσο βάση, όσο και το ότι εκείνο το νεράκι του Καματερού, «θεράπευε» τον καρκίνο.

Δεν χρειάζεται για να ανασκευαστεί το «μύθευμα» αυτό, δηλαδή ότι στον πραγματικό κόσμο, δεν πρόκειται να βγούμε ούτε από την κρίση, ούτε από τα μνημόνια από το  να ειπωθούν τρεις απλές αλήθειες:

Πρώτη αλήθεια: Σε εποχές κρίσης  και βαθιάς ύφεσης -και ως γνωστόν η πατρίδα μας βιώνει την πιο βαθιά κρίση που έχει γνωρίσει ποτέ μεταπολεμικά  χώρα, με μέσο ή υψηλό επίπεδο κεφαλαιοκρατικής ανάπτυξης- αποθεώνονται τα  οικονομικά της κρατικής παρέμβασης. Και αυτό μας το διδάσκει η οικονομική επιστήμη, επιβεβαιώνεται  όμως και από την ιστορία. Ακόμη και αν είναι κανείς οπαδός και θιασώτης  της ελεύθερης αγοράς, αλλά στοιχειωδώς συντάσσεται με την ορθολογική οικονομική σκέψη,   καταλαβαίνει, ότι σε τέτοιες συνθήκες η έξοδος από την κρίση, δεν είναι εφικτή χωρίς ισχυρή δημόσια παρέμβαση.

Η παρέμβαση αυτή, απαιτεί τουλάχιστον, σημαντική αύξηση των  δημόσιων δαπανών για την ενίσχυση της εγχώριας ζήτησης και την ανάσχεση της ανεργίας. Όμως, η  Ελλάδα έχει δεσμευτεί σε τεράστια πρωτογενή πλεονάσματα για να πληρώνει τόκους για δεκαετίες. Η δημοσιονομική πολιτική είναι λοιπόν δεσμευμένη στην αντίθετη  ακριβώς φορά από αυτή που πρέπει να ακολουθηθεί. Επειδή ο μεγάλος όγκος του χρέους θα διακρατείται για δεκαετίες, από τους ξένους δανειστές, μηχανισμούς στήριξης και ίσως ιδιώτες,  είναι αδύνατον να αλλάξουμε ρότα, μια που αυτοί θα επιβάλλουν μόνιμα όρους σκληρής λιτότητας.

Με άλλα λόγια, δεν έχει κανένα νόημα η έξοδος στις αγορές, αν δεν απελευθερωθεί η δημοσιονομική πολιτική. Αυτό ακριβώς είναι το μνημόνιο, είναι η επιβολή της λιτότητας,  και η χώρα θα βρίσκεται σε μνημόνιο-λιτότητα σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα τουλάχιστον  έως το 2060. Αλλά πέρα από το «ελληνικό-θεσμικό» μνημόνιο, για μια χώρα με υψηλό χρέος όπως η πατρίδα μας, μνημόνιο συνεπάγεται η παραμονή στο ευρώ,  εξ αιτίας του Σύμφωνου Σταθερότητας, του  Δημοσιονομικού Συμφώνου, της απαγόρευσης νομισματικής χρηματοδότησης των  δημόσιων δαπανών κλπ, κλπ, κλπ.

Πρέπει επίσης, να σημειώσουμε, ότι στην Ελλάδα, οποιαδήποτε επεκτατική πολιτική (δημοσιονομική, νομισματική), οδηγεί σε αύξηση του  ελλείμματος του  Ισοζυγίου Τρεχουσών Συναλλαγών, λόγω ελλείμματος ανταγωνιστικότητας. Οπότε, απαιτείται νέος εξωτερικός δανεισμός, ιδιωτικός ή δημόσιος. Συνεπώς, τα οικονομικά της κρατικής παρέμβασης που είναι απαραίτητα για την έξοδο από την κρίση, απαιτούν και εθνικό νόμισμα -για να γίνει η απαραίτητη υποτίμηση, ή και να συνδυαστεί με άλλα μέσα προστατευτισμού-  ώστε η αύξηση της ζήτησης  να μην διοχετευθεί στην αλλοδαπή και  διογκωθεί έτσι το εξωτερικό έλλειμμα.

Δεύτερη αλήθεια: Η επταετής πολιτική της λιτότητας των ιδιωτικοποιήσεων και της εσωτερικής υποτίμησης έχει αποτύχει όσον αφορά τον στόχο  να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας. Έχει πετύχει  βέβαια τον στόχο των δανειστών, για εξισορρόπηση των λεγόμενων δίδυμων ελλειμμάτων, δημόσιου και εξωτερικού. Πρόκειται για μια Δανειο-ευρω-κεντρική πολιτική που επιβάλλεται από το   Βερολίνο και καταστρέφει όλο και περισσότερο την ελληνική οικονομία.

Αντί λοιπόν, της   εξωτερικής, συνεχίζεται η πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης, που σημαίνει όλο και μεγαλύτερη φτωχοποίηση, πτώση των μισθών, ελαστικοποίηση των σχέσεων   εργασίας, ανεργία  και γήρανση της χώρας λόγω της μετανάστευσης.  Αυτή η πολιτική  δεν έχει ρίξει τις τιμές των αγαθών και των υπηρεσιών, και κατά συνέπεια δεν έχει αυξήσει  τις εξαγωγές. Η βελτίωση της πραγματικής συναλλαγματικής ισοτιμίας σε όρους τιμών, όπως μετριέται σε σχέση με τους 28 κυριότερους εμπορικούς εταίρους της χώρας (με βάση την έκθεση του Διοικητή της Τράπεζας. της Ελλάδας για το 2016, έχει βελτιωθεί τα επτά σκοτεινά μνημονιακά χρόνια μόνο κατά 10,9%, και ο κύριος λόγος είναι η όποια πτώση του ευρώ (τα τελευταία, λίγα χρόνια, δηλαδή μετά το 2014-15), και όχι η εσωτερική υποτίμηση. Το 2009 η πραγματική συναλλαγματική ισοτιμία είχε ανέλθει κατά  18,9%, σε σχέση με το 2000, με άλλα λόγια είχαμε ανατίμηση της πραγματικής συναλλαγματικής ισοτιμίας κατά 18,9% μέσα σε μια δεκαετία, αυτήν της «χρυσής εποχής» του ευρώ. Πρέπει επίσης να σημειώσουμε ότι όταν μπήκαμε στο ευρώ, στο τέλος  του 2001, κατά πολλές μελέτες, η δραχμή ήταν ήδη ανατιμημένη έως και 30%, λόγω της  πολιτικής της σκληρής δραχμής που ξεκίνησε με την συνθήκη του Μάαστριχτ. Αυτή η υπερτίμηση φωτογραφιζόταν στο τότε ήδη υπερβολικό έλλειμμα του Ισοζυγίου Τρεχουσών Συναλλαγών που πλησίαζε το 8% του ΑΕΠ. Η πικρή αλήθεια, για τους ευρω-μανείς είναι ότι στην Ελλάδα, τα εξωτερικά ελλείμματα που οφείλονταν στην  ανατίμηση της πραγματικής συναλλαγματικής ισοτιμίας,  λόγω του ευρώ και της πορείας προς αυτό, οδήγησαν στην υπερδιόγκωση του εξωτερικού χρέους (δημόσιου και ιδιωτικού) και τελικά στην χρεοκοπία.

Μέσα στο 2017 έχουμε σημαντική ανατίμηση του ευρώ, και έτσι επιβεβαιώνεται  αυτό που είχαμε διαπιστώσει από το 2012: «Αρκεί μια ανατίμηση του ευρώ, για να εξανεμιστεί μια  πενταετία, σκληρής και οδυνηρής εσωτερικής υποτίμησης».

Αν ο πρώτος μοχλός της μνημονιακής πολιτικής, η εσωτερική υποτίμηση έχει καταρρεύσει, μήπως δεν έχει αποδειχτεί το ίδιο και για τον δεύτερο μοχλό, αυτόν των ιδιωτικοποιήσεων; Υποτίθεται ότι θα μείωναν το χρέος και θα αύξαναν την παραγωγικότητα.

Έχουμε ξεπουλήσει τα πάντα, δεν έχουμε ακόμη βγάλει στο σφυρί, την Ακρόπολη, ή την οδό Πειραιώς (για να βάλει διόδια κάποιος ιδιώτης, κάτι που θα γίνει σύντομα στους κόμβους των βορείων προαστίων), και ποιο το όφελος; Μήπως μειώθηκε το δημόσιο χρέος; Μήπως αυξήθηκε η παραγωγικότητα;

Κατά αρχάς το να ελέγχει  το κράτος δημόσιες επιχειρήσεις συνιστά μέσο οικονομικής πολιτικής (ακόμη και εντός ευρώ) γιατί μπορεί να ελέγχει τις τιμές. Π.Χ.:  με τα αεροδρόμια μπορεί να έχεις τιμολογιακή πολιτική που επηρεάζει τον τουρισμό. Επίσης τα έσοδα του κράτους, μέσα σε λίγα χρόνια καλύπτουν κατά πολύ το ευτελές ποσό του ξεπουλήματος, το δημόσιο με τις ιδιωτικοποιήσεις χάνει έσοδα. Τέλος έχουμε εξαγωγή κερδών στο εξωτερικό.

Καταλαβαίνει λοιπόν ακόμη και ο πιο αδαής, ότι οι ιδιωτικοποιήσεις που βαφτίζονται και Ξένες Άμεσες Επενδύσεις, είναι όχι μόνο ανεπιθύμητες, αλλά και καταστροφικές.

Τρίτη αλήθεια :  Η έξοδος από τα μνημόνια προϋποθέτει άρνηση του χρέους και χρεοστάσιο.

Το χρέος της χώρας είναι δυσθεώρητο. Το κύριο πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο το μέγεθός του, που αγγίζει το 180% του ΑΕΠ. Είναι τα άλλα τρία βασικά του  στοιχεία: α) στο συντριπτικό του μέρος είναι εξωτερικό. β) είναι σε ένα νόμισμα που δεν επηρεάζεται από τις ελληνικές οικονομικές αρχές, το ευρώ. γ) Είναι ιδιοκτησία  των μηχανισμών στήριξης.

Η έξοδος στις αγορές -στο βαθμό που συμβεί- τον Αύγουστο του 2018, αναγκαστικά θα γίνει με ένα επιτόκιο της τάξης του 5% και πάνω, και μόνο στο βαθμό που οι αγορές «εξασφαλίσουν» κάποιες εγγυήσεις από την Ε.Κ.Τ.., δηλαδή από τους επίσημους δανειστές,  ότι η Ελλάδα δεν θα χρεοκοπήσει άμεσα, με άλλα λόγια  ότι θα πληρωθούν. Επίσης οι «αγορές» θα απαιτούν πολιτική σκληρή λιτότητας για να δανείζουν την Ελλάδα. Είναι δηλαδή η Ελλάδα που θα χορεύει όχι πεντοζάλη,  αλλά το χορό του Ζαλόγγου στον ρυθμό των αγορών.   Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα λίγων ετών, σε συνθήκες στασιμότητας της οικονομίας,   οι πληρωμές για τόκους θα εκτοξευθούν και το χρέος θα μεγεθυνθεί. Η μόνη λύση για να αποφευχθεί και μια τυπική χρεοκοπία, θα είναι «διευκολύνσεις» στο χρέος από τους «μηχανισμούς στήριξης», οι οποίοι θα βάζουν συνεχώς νέους οδυνηρούς όρους στην ελληνική οικονομική πολιτική. Όλα αυτά βέβαια δεν θα είναι παρά μια ακόμη δεύτερη  παράταση της ελληνικής χρεοκοπίας και της παραμονής στο ευρώ, που άλλωστε ακολουθείται εδώ και επτά χρόνια με τα τρία μνημόνια για την διευκόλυνση και το «πνίξιμο» της κρίσης στην Ζώνη του Ευρώ. Δεν αποκλείεται βέβαια η παράταση αυτή να μην δοθεί, ή να διακοπεί αν το Βερολίνο αποφασίσει  ότι θέλει να προχωρήσει σε μια άλλη δομή του ευρώ, με μεγαλύτερη ενοποίηση των ισχυρών χωρών.

 Συνεπώς, η έξοδος στις αγορές δεν συνιστά από πλευράς του χρέους παρά άνθρακα και όχι θησαυρό.

Βέβαια το παραπάνω σενάριο της εξόδου έχει μάλλον λιγότερες ή  ίσες πιθανότητες με  ένα τέταρτο μνημόνιο, ή μια άτακτη χρεοκοπία.

Η Ελλάδα ήδη μέσα στην Ε.Ε. έχει μετατραπεί σε   δότρια χώρα. Μετά την διεύρυνση της Ε.Ε., οι καθαρές μεταβιβάσεις προς την Ελλάδα είναι γύρω στα 3 δις ετησίως. Η Ελλάδα για να μην χρεοκοπήσει, δηλαδή για να παραμείνει στην ευρωζώνη έχει δεσμευτεί για πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ έως το 2022, περίπου 7 δις ετησίως, που θα μεταβιβάζονται στο κέντρο από μια περιφερειακή χώρα, και άνω του 2% του ΑΕΠ έως το άγνωστο….   Άρα για πρώτη φορά μετά το 1981, μια αδύναμη  περιφερειακή περιοχή της Ε.Ε. , όχι μόνο δεν θα ενισχύεται έστω και αναιμικά από το κέντρο, αλλά θα  πληρώνει αδρά για την συμμετοχή της στην ευρωζώνη και στην Ε.Ε.. Πρόκειται για τον απόλυτο οικονομικό και λογικό παραλογισμό.    

Η πραγματικότητα   είναι μία:  Η Ελλάδα αδυνατεί να εξυπηρετήσει το τεράστιο  εξωτερικό χρέος της σε ξένο νόμισμα. Είναι απλή λογική,  180% του ΑΕΠ εξωτερικό χρέος, σημαίνει ή αιώνια χρεοκρατία-αποικιοκρατία ή χρεοστάσιο χρεοκοπία και εθνικό νόμισμα. Για να γίνει η πατρίδα μας κυρίαρχη  χώρα, πρέπει να το αρνηθεί, κάνοντας στον ΟΗΕ την ίδια δήλωση με αυτήν του προέδρου Κίρσχνερ της Αργεντινής : «οι πεθαμένοι δεν πληρώνουν χρέη» .

Για να καταλάβουμε που βρισκόμαστε, η πατρίδα μας για να εξυπηρετούσε κάποιο εξωτερικό δημόσιο χρέος,  θα πρέπει να καλύπτονταν οι εξής προϋποθέσεις:    α) Να υπήρχε ένας μεγάλος ρυθμός ανάπτυξης ώστε να μειώνεται σημαντικά η ανεργία. Γνωρίζουμε από δικές μας  μελέτες,  αλλά και από νόμους της οικονομικής επιστήμης (Okun),  ότι για να αρχίσει να  μειώνεται η μη αλχημιστικά μετρήσιμη ανεργία χρειάζεται ένας ρυθμός ανάπτυξης, άνω του 2,5%. Για να μειώνεται   σημαντικά η ανεργία ο ρυθμός ανάπτυξης θα πρέπει να πλησιάζει το 5%. β) Ένας παλιός και ξεχασμένος  δείκτης βιωσιμότητας του χρέους, είναι η ρήτρα εξυπηρέτησης. Σύμφωνα με αυτήν οι πληρωμές τοκοχρεολυσίων δεν πρέπει να υπερβαίνουν το 10% των εξαγωγών της χώρας. Άρα στην δικιά μας περίπτωση περίπου 5 δις ετησίως και όχι 15% του ΑΕΠ-δηλαδή 27 δις ετησίως- που υποστηρίζουν οι δανειστές. γ) Το χρέος που θα παραμείνει μετά την διαγραφή του, πρέπει να μετατραπεί σε εθνικό νόμισμα, ώστε να μην εξαρτάται η συναλλαγματική και άρα η γενική  οικονομική πολιτική από την εξυπηρέτηση του χρέους.

Το συμπέρασμα είναι ότι το σημερινό χρέος όχι μόνο είναι αδύνατον να αποπληρωθεί και είναι ιδιαιτέρως μη βιώσιμο, αλλά και αν υπάρχει περίπτωση αναδιάρθρωσης, ώστε να δοθεί η δυνατότητα ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας, πρέπει από τη μια να ικανοποιούνται οι παραπάνω όροι, και κατά συνέπεια  η διαγραφή του πρέπει αναγκαστικά να είναι μεγαλύτερη από αυτήν της Αργεντινής που έφτασε το 75%. Πράγμα ιδιαίτερα δύσκολο, αλλά είναι καλύτερα για την Ελλάδα να μείνει για πολλά χρόνια εκτός αγορών, παρά να βρεθεί μέσα σε αυτές με όρους μπανανίας. Εκτός αγορών θα μπορεί να καλύπτει δημόσιες δαπάνες και ελλείμματα, με νομισματική χρηματοδότηση, με εγχώριο δανεισμό, η ακόμη και διακρατικό δανεισμό. Π.Χ.: Η Αργεντινή δανείστηκε από κράτη 110 δις δολάρια την εποχή των Κίρσχνερ. 

Αν λοιπόν σύντομα  δεν κατανοήσουμε ότι η έξοδος στις αγορές (αν αυτή συμβεί), δεν σημαίνει απολύτως τίποτε, η είναι απλώς παράταση του δράματος  και της καταστροφής και ότι η μόνη λύση είναι η έξοδος από την διαδικασία της ευρωπαϊκής  ολοκλήρωσης και το χρεοστάσιο, αν σύντομα δεν δημιουργηθεί ένα Λαϊκό και Κοινωνικό Μέτωπο με αυτή την προοπτική, τότε   όλος ο ελληνικός λαός πρέπει να δώσει ραντεβού στα γουναράδικα……

Διαβάστε περισσότερα...

Ο καλός και ο κακός μπάτσος, τα «κόκκινα» δάνεια και το δόγμα του σόκ του Γ. Περάκη

Ο καλός και ο κακός μπάτσος, τα «κόκκινα» δάνεια και το δόγμα του σόκ

Ηταν να μην πάρουν μπροστά. Η αρχή έγινε με το σταδιακό ξεπούλημα της Ελληνικής  δημόσιας περιουσίας και έπεται αυτή της ιδιωτικής. Το όνειρο του Ελληνα για την απόκτηση κατοικίας, έχει μετατραπεί σε εφιάλτη διαρκείας. Ο εφιάλτης του δεν σταματά εδώ. Υπάρχουν τα χρέη στις εφορίες στα 100 δις ενώ τα χρέη στα ασφαλιστικά ταμεία 28 δις. Ο συνολικός αριθμός οφειλετών, μικρών  και μεγάλων ξεπερνάει τα 5,5 εκατ. ατομα2. Οι πολιτικές όλων των μνημονιακών κυβερνήσεων απο το 2009  μετέφεραν την ωρολογιακή βόμβα, με αποτέλεσμα να φθάσουμε στο σημερινό σημείο τήξης (η εφαρμογή του δόγματος του σόκ απο το 2009 σε πλήρη ανάπτυξη).

Περιγραφή της σημερινής κατάστασης

Η κατάσταση είναι εκρηκτική. Το κοινωνικό πρόβλημα των «κόκκινων» δανείων, έχει «σκάσει». Η κυβέρνηση να αναλάβει τις ευθύνες της. Το μέγεθος είναι τόσο μεγάλο που η πατρίδα μας και κατάσχεται και ξεπουλιέται μαζί με τον λαό μας.

Μη εξυπηρετούμενα δάνεια στο δεύτερο δίμηνο του 2017
Είδος δανείου Σε δισ. ευρώ Ποσοστό μη εξυπηρετούμε-νων δανείων Σε δισ. ευρώ Αριθμός δανειοληπτών
Στεγαστικά 28 41,50% 12 464.000
Επιχειρηματικά 67 44,40% 30 423.000
Καταναλωτικά 15 54,00% 8 1.900.000
Σύνολο 110   49 2.787.000
Τράπεζα της Ελλάδος (08/05/2017)

Τα νέα στοιχεία έρχονται να συμπληρώσουν την τραγική εικόνα που αποτύπωσε και έρευνα της Alpha Αστικά Ακίνητα  και δείχνουν πως αγνωστο είναι το απόθεμα των ακινήτων που έχει περιέλθει στο Δημόσιο είτε από κατασχέσεις είτε από εκχωρήσεις ακινήτων. Σύμφωνα με τους φορείς της αγοράς των ακινήτων οι αποποιήσεις των κληρονομιών πρόκειται να διατηρηθούν με αμείωτη ένταση και στο άμεσο μέλλον. Μάλιστα, η όλη διαδικασία είναι πιθανό να γίνει ακόμα πιο δυσχερής καθώς εξετάζεται η υποχρεωτκή επισύναψη βεβαίωσης μηχανικού περί μη ύπαρξης αυθαίρετων κατασκευών. Η εξέλιξη των αριθμών από το 2013 δείχνει και το μέγεθος του προβλήματος. Οι σχετικές αιτήσεις αποποίησης κληρονομιάς ήταν:

Αριθμός αποποιήσεων κληρονομιών απο το 2013-2017
το 2013 29.199 Κυβέρνηση Ν.Δ.
το 2014 41.388 Κυβέρνηση Ν.Δ.
το 2015 45.628 Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ
το 2016 54.422 Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ
το 2017 150.000 Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ
Σύνολο ακινήτων 320.637  

Τι υπέγραψαν στο τρίτο μνημόνιο:

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, έχει αναλάβει να υλοποιήσει τα εξής:

  • Νέου καθεστώτος εκκαθάρισης των «κόκκινων» δανείων στις τράπεζες, τις οφειλές στις εφορίες και στα ασφαλιστικά ταμεία. 
    • Μείωση των κόκκινων δανείων στο διάστημα 2017-2019 κατά 40%.  Δηλαδή από 110 δις να απομειωθούν κατά 41 δις. Η μείωση θα γίνει ως εξής: 15 δις με ρυθμίσεις, γύρω τα 6-7 δις με πωλήσεις σε εταιρίες (funds), 5-6 δις με ρευστοποιήσεις (πλειστηριασμούς) και τέλος  γύρω στα 15 δις με διαγραφές (δάνεια που δεν διαθέτουν εμπράγματες διασφαλίσεις) και είναι κυρίως καταναλωτικά.

Οσον αφορά τη δομή των «κόκκινων» επιχειρηματικών δανείων, οι διαδικασίες εκκαθάρισης των οποίων εκτός από τους ιδιοκτήτες και τους πιστωτές, ενδιαφέρουν άμεσα και τους εργαζόμενους (τόσο για οφειλόμενους μισθούς, αποζημιώσεις και ασφαλιστικές εισφορές, όσο και για τις θέσεις εργασίας), σύμφωνα με δημοσιεύματα (RealNews, 4.12.16), είχαν την εξής σύνθεση:

Η σύνθεση των κόκκινων επιχειματικών δανείων
Τομέας Ποσοστό μη εξυπηρετούμενων δανείων Σε δισ. ευρώ
τομέα της μεταποίησης 52,00% 12
Εμπόριο 48,00% 16
Τουρισμός 50,00% 4
Διαχείριση ακίνητης περιουσίας 55,00% 4
ακτοπλοΐα 35,00% 3
Μεταλλουργία-Χαλυβδουργία 43,00% 2,2
Πληροφορική 60,00% 2
Βιομηχανίες τροφίμων 45,00% 2
ΜΜΕ   20
Σύνολο   65

Οι λύσεις που δεν λύνουν το πρόβλημα:

  • Οι συμβατικές λύσεις συνήθως αφορούν σε ταμειακές διευκολύνσεις, όπως η βραχυπρόθεσμη αναδιάρθρωση δανείων που οδηγεί σε προσωρινή ανακούφιση του δανειολήπτη (πληρωμή μόνο τόκων ή μέρους μόνο των τόκων κ.α.). Τέτοια μέτρα, λόγω του προσωρινού χαρακτήρα τους, δεν αποτελούν βιώσιμη λύση. Όταν η κρίση έχει μεγάλη ένταση και διάρκεια, τέτοιες λύσεις εφαρμόστηκαν ευρέως από τα εγχώρια τραπεζικά ιδρύματα, χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα. 
  • Οι πλειστηριασμοί συμβάλλουν στη θεραπεία του προβλήματος «ενθαρρύνοντας» τους δανειολήπτες να εξυπηρετούν τα δάνειά τους και ανακουφίζοντας λίγο και πρόσκαιρα τους ισολογισμούς των πιστωτικών ιδρυμάτων. Εχουν, όμως, έντονο κοινωνικό κόστος και πολλά μειονεκτήματα. Ειδικά σε συστημικές κρίσεις, οι μαζικοί πλειστηριασμοί λειτουργούν ως ενισχυτής της κρίσης, πιέζουν έτι περαιτέρω τις τιμές των ακινήτων. Η πτώση των οποίων παρασύρει και τις αξίες των υποθηκευμένων ακινήτων, με συνέπεια και οι ισολογισμοί των πιστωτικών ιδρυμάτων να επιβαρύνονται, και στους δανειολήπτες να καλλιεργούνται αντικίνητρα για την εξυπηρέτηση των δανείων τους. Οταν το ποσοστό των κόκκινων δανείων ξεπερνά ένα κρίσιμο επίπεδο, οι πλειστηριασμοί δεν είναι μέρος της λύσης του προβλήματος. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι στην Ιρλανδία, χώρα που φημίζεται για την αποτελεσματικότητα και τις «φιλελεύθερες» οικονομικές πρακτικές της,  δεν έγιναν σχεδόν καθόλου πλειστηριασμοί κατοικιών, σε αντίθεση με την Ισπανία.
  • Η πώληση των στεγαστικών δανείων σε funds είναι μη λειτουργική λύση. Προσφορές που θα κάνουν τα  funds  για να αγοράσουν στεγαστικά δάνεια (ενσωματώνοντας αυτά τα ρίσκα στην τιμολόγηση) δεν θα είναι καθόλου συμφέρουσες για τις τράπεζες. Η διεθνής εμπειρία έχει δείξει πως τα δάνεια βγαίνουν προς πώληση πάντα σε πολύ χαμηλές τιμές:
    • Στη Ρουμανία τα δάνεια πουλήθηκαν από 6% έως 10% της ονομαστικής τους αξίας.
    • Στην Ουγγαρία τα «κόκκινα» καταναλωτικά δάνεια βγήκαν στο… σφυρί στο 12%-15% της αξίας τους.
    • Στην Τσεχία και στη Σλοβακία τα δάνεια πουλήθηκαν έναντι 19%-21%.
    • Στην Πολωνία μεταξύ 11%-14% της ονομαστικής τους αξίας τα καταναλωτικά, και αντίστοιχα έναντι 6%-10% τα επιχειρηματικά.

Το Ιρλανδικό μοντέλο ή το Ισλανδικό, «ένα σ απόσταση»;

Το «μαιμού» Ιρλανδικό μοντέλο με επιλογή:

  • Εθελοντική παράδοση ακινήτου για αποφυγή του πλειστηριασμού (ο «καλός» μπάτσος)
  • Πλειστηριασμός του ακινήτου και δικαστικές περιπέτειες του ιδιοκτήτη (Ο «κακός» μπάτσος)

Ενα ρεαλιστικό Ισλανδικό μοντέλο προσαρμοσμένο στις Ελληνικές συνθήκες2:

Κούρεμα χρέους, αντισυμβατική αλλά λειτουργική λύση

Το κούρεμα του χρέους θεωρείται λύση αντισυμβατική, κυρίως λόγω του ηθικού κινδύνου που ελλοχεύει. Την έννοια του ηθικού κίνδυνου τη γνωρίζουμε καλά στην Ελλάδα. Κάθε περαίωση φορολογικών υποθέσεων σε τακτική βάση ουσιαστικά επιβράβευε τους φοροφυγάδες και επιβάρυνε τους νομοταγείς πολίτες. Και πρόσφερε κίνητρα σε όλους να επιδοθούν στο σπορ της φοροδιαφυγής! Αντίστοιχα, κάθε τακτοποίηση αυθαίρετων κτισμάτων ήταν ένα βροντερό σύνθημα «Χτίσε και εσύ το αυθαίρετό σου. Μπορείς!» Κάπως έτσι και με τα κόκκινα δάνεια: διευκολύνοντας τους στρατηγικούς κακοπληρωτές σήμερα, διακινδυνεύεις τη δημιουργία νέων οργανωμένων στρατιών «στρατηγικών κακοπληρωτών». Τουλάχιστον στη θεωρία. Γιατί οι μεν με τα κόκκινα δάνεια μένουν στα σπίτια τους χωρίς να πληρώνουν ούτε ενοίκιο ούτε δόση, ενώ οι άλλοι  και κυρίως οι νεότεροι στερούνται κάθε ευκαιρίας χρηματοδότησης, αφού δεν υπάρχει τραπεζικό σύστημα να τους δώσει δάνειο είτε στεγαστικό είτε επιχειρηματικό.

Η Ισλανδία αντιμετώπισε τους δανειολήπτες αυτούς ως λογικούς δανειολήπτες κι όχι ως μπαταχτσήδες. Και δικαιώθηκε. Οι αναδιαρθρώσεις των δανείων θα προκύψουν κατόπιν διμερών διαπραγματεύσεων μεταξύ πιστωτικών ιδρυμάτων και δανειοληπτών. Κι εδώ ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος και η προσδοκία της διακριτικής μεταχείρισης. Ειδικά σε μια χώρα όπου κυριαρχεί η καχυποψία και η εμπιστοσύνη είναι το κύριο ζητούμενο σε κάθε πεδίο της δημόσιας ζωής. Πιστεύω, λοιπόν, πως ο τρόπος που χρησιμοποίησε η Ισλανδία για την αναδιάρθρωση των στεγαστικών δανείων είναι ιδανικός. Ταιριάζει απόλυτα στην ιδιομορφία της Ελλάδας και θα μπορούσε να αποδειχτεί πιο αποτελεσματικός.

Στην Ισλανδία, για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, προσφέρθηκε σε όλους τους επιλέξιμους δανειολήπτες στεγαστικών δανείων μια ελάφρυνση χρέους με τα ίδια ακριβώς χαρακτηριστικά για όλους. Σε όλους τους μη ενήμερους δανειολήπτες με στεγαστικό δάνειο, το ύψος του οποίου ξεπερνούσε την τρέχουσα εμπορική αξία του ακινήτου μειώθηκε η αξία του δανείου στο 110% της αξίας του ακινήτου. Αυτή ήταν η συνταγή της Ισλανδίας. Γρήγορη, διαφανής, ισότιμη και λειτουργική λύση. Και η στόχευση ξεκάθαρη: να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα ότι πάρα πολλοί δανειολήπτες δεν είχαν κίνητρο, δεν είχε νόημα να αποπληρώνουν το στεγαστικό τους λόγω της αρνητικής καθαρής αξίας των ακινήτων τους. Η Ισλανδία υιοθέτησε καθολική λύση, για όλους αυτή διασφαλίζει τη διαφάνεια και τη μεγαλύτερη λειτουργικότητα. Σχεδίασε ένα απλό, λογικό και δίκαιο εργαλείο αναδιάρθρωσης. Η συγκεκριμένη μεθόδευση μπορεί να αποφέρει πολύ γρηγορότερα αποτελέσματα από τις διμερείς διαπραγματεύσεις μεταξύ δανειολήπτη και πιστωτικών ιδρυμάτων.

Η ανάπτυξη των προηγουμένων θα έχει νόημα εάν συνοδευθεί απο τα εξής άμεσα μέτρα:

1) Χρέη πολιτών με χαμηλά εισοδήματα και μικρή περιουσία, καθώς ευπαθών κοινωνικών ομάδων (χρόνια άνεργοι, ασθενείς, κά), διαγράφονται.

2) Χρέη οφειλετών μεσαίου εισοδήματος και περιουσίας και μερική διαγραφή ανάλογα με μείωση εισοδήματος. Στις περιπτώσεις συνυπολογισμού χρεών σε τράπεζες, το ύψος της δόσης να μην ξεπερνά το 1/3 του ετήσιου εισοδήματος, διαγραφή προσαυξήσεων.

3) Χρέη των υπόλοιπων κατηγοριών οφειλετών εφαρμόζονται τα προβλεπόμενα περί αναγκαστικής είσπραξης. Σε κάθε περίπτωση δεν θίγεται το ακατάσχετο της Α’ κατοικίας, μέχρι ενός ορίου που δεν συνεπάγεται κατοχή αφανούς πλούτου και πολυτελούς διαβίωσης.

4) Οφειλές στα ασφαλιστικά ταμεία, την επαναφορά της ρύθμισης των 100 δόσεων, το πάγωμα των ληξιπρόθεσμων οφειλών επαγγελματιών για δικές τους εισφορές και δυνατότητα μεταφοράς στο τέλος του ασφαλιστικού βίου, με επιλογή είτε εξαγοράς, είτε αφαίρεσής τους από το χρόνο ασφάλισης, για τον υπολογισμό της σύνταξης. Τέλος έρευνα με τιμωρία των υπευθύνων κακοδιαχείρισης των αποθεματικών, πάταξη της εισφοροδιαφυγής και «μαύρης εργασίας» κλπ.

5) Για τις μεγάλες επιχειρήσεις, εφαρμογή διαχειριστικού ελέγχου για εντοπισμό «θαλασσοδανείων» και δόλιων πρακτικών δημιουργίας «κόκκινων δανείων» και καταλογισμό ευθυνών. Προσδιορισμός δυνατοτήτων συνέχισης λειτουργίας της επιχείρησης (business plan) και μετοχοποίηση δανείων σε τράπεζες υπό δημόσιο έλεγχο με τη διασφάλιση των θέσεων εργασίας. Για τις επιχειρήσεις που μπορούν να συνεχίσουν τη λειτουργία τους με «αυτοδιαχειριστικά» και «συνεταιριστικά» σχήματα, ευνοϊκές ρυθμίσεις και μέτρα στήριξης και τη διατήρηση των θέσεων εργασίας.

1.  Γιάννης Τόλιος  14/03/2017.

2. Γιώργος Στρατόπουλος 24/10/ 2016.

 

 

 

 

Γιάννης Περάκης

Οικονομολόγος 

Διαβάστε περισσότερα...

Κυπριακό : Πρόβλημα διεθνές, εισβολής και παράνομης κατοχής του Γιάννη Ανδρουλιδάκη

ΚΥΠΡΙΑΚΟ: ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΔΙΕΘΝΕΣ, ΕΙΣΒΟΛΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

του Γιάννη Ανδρουλιδάκη*

            Στις 15 Ιουλίου συμπληρώθηκαν 43 χρόνια από το πραξικόπημα που επιχείρησε η χούντα του Ιωαννίδη εναντίον του Μακαρίου, το οποίο έδωσε την αφορμή που χρόνια περίμενε η Τουρκία . Πέντε μέρες αργότερα εισέβαλε στην Κύπρο και με τον Αττίλα 1 και 2 να κατέλαβε  το 37% του εδάφους της.  Όλο αυτό το διάστημα έγιναν πολλές προσπάθειες επίλυσης του προβλήματος, όλοι οι Πρόεδροι της κυπριακής δημοκρατίας φιλοδόξησαν να υπογράψουν τη λύση, προτάθηκαν σχέδια και χάρτες(που κατά κανόνα ήταν σε βάρος της ελληνοκυπριακής πλευράς), αλλά η κατάληξη ήταν η ίδια: αδιέξοδο. Τελευταία απόπειρα οι συνομιλίες στο GransMontanaτης Ελβετίας οι οποίες είχαν την ίδια τύχη.

            Πολλά γράφτηκαν για αυτήν την αποτυχία και ακόμη περισσότερα ψιθυρίζουν διάφοροι κύκλοι.  Αυτό που έχει σημασία, ωστόσο, είναι  ότι το κυπριακό συνεχίζει να χρονίζει και να γίνεται πιο περίπλοκο, επειδή οι δυνάμεις που θα μπορούσαν να συμβάλλουν ουσιαστικά στη λύση του με βάση το διεθνές δίκαιο και να πιέσουν την Τουρκία (η οποία πήγε στην Κύπρο για να μείνει)   δεν το πράττουν, αφού με την υπάρχουσα κατάσταση εξυπηρετούνται μια χαρά τα συμφέροντα τους.  Αποδείχθηκε, επιπλέον, πόσο ουτοπική ήταν η άποψη που θεωρούσε ότι το πρόβλημα θα λυθεί με την ένταξη του νησιού στην ΕΕ,  γιατί  , υποτίθεται, η πολιτισμένη Ευρώπη της δημοκρατίας και της αλληλεγγύης δε θα ανεχόταν ούτε την παράνομη κατοχή ευρωπαϊκού εδάφους, ούτε το να παραμένει μέχρι σήμερα η Λευκωσία η μοναδική διχοτομημένη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Ακόμη διαψεύστηκαν οι ελπίδες όσων υποστήριζαν ότι η λύση θα έρθει λόγω του υποθαλάσσιου πλούτου του μαρτυρικού νησιού.  Τα γεωπολιτικά συμφέροντα άλλαξαν στην περιοχή, έγιναν νέες συμμαχίες(Ισραήλ), οι γεωτρήσεις θα ξεκινήσουν, οι πολυεθνικές θα εκμεταλλευτούν πιθανά κοιτάσματα, αλλά το κυπριακό παραμένει γόρδιος δεσμός. Φάνηκε ,τέλος, πόσο δίκιο είχε ο μακαρίτης Πρόεδρος της Κύπρου, ο Τάσσος  Παπαδόπουλος , όταν  σχεδόν μόνος αντιστάθηκε σθεναρά και παρά τις απειλές και τις αφόρητες πιέσεις  δεν υπέκυψε και δεν αποδέχτηκε το σχέδιο Ανάν.  Τα λόγια του  «παρέλαβα κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο,  δε θα παραδώσω κοινότητα» σε εκείνο το συναισθηματικά φορτισμένο διάγγελμα της 7ης Απριλίου του 2004 αποτελούν παρακαταθήκη και οδηγό για το μέλλον.

            Σήμερα 43 χρόνια μετά  η κυπριακή τραγωδία συνεχίζεται. Με δεδομένο ότι η τουρκική πλευρά όχι μόνο παραμένει αμετακίνητη, αλλά εγείρει συνεχώς νέες αξιώσεις πολλοί θεωρούν ότι θα πρέπει η ελληνοκυπριακή πλευρά να αναπροσαρμόσει την τακτική της.  Το κυπριακό ασφαλώς και δεν πρόκειται να λυθεί άμεσα και ο δρόμος θα είναι μακρύς μέχρι την επανένωση του  νησιού. Γι αυτό επιβάλλεται  μέσα σ αυτό το τέλμα και τη στασιμότητα να τεθεί το θέμα στην πραγματική του διάσταση κα να ξαναμπεί στη σωστή βάση του. Πρέπει να ειπωθεί και πάλι η αδιαμφισβήτητη αλήθεια, ότι δηλαδή είναι πρόβλημα  διεθνές, εισβολής και παράνομης κατοχής του 37% της κυπριακής δημοκρατίας, ενός κράτους ανεξάρτητου, μέλους της ΕΕ και άλλων διεθνών οργανισμών.  Δεν είναι ζήτημα  διμερές ,τετραμερές ή πενταμερές, όπως επιχειρεί να το  παρουσιάσει η Τουρκία  και άλλοι παράγοντες.  Πρόκειται για  στρατιωτική απόβαση και κατάληψη εδάφους, με εκατοντάδες αγνοούμενους τόσα χρόνια μετά, για ωμή παραβίαση του διεθνούς δικαίου  και γι αυτό η λύση πρέπει να στηρίζεται στα ψηφίσματα και τις αποφάσεις του ΟΗΕ. Είναι ο  σταθερός διπλωματικός δρόμος που μακροπρόθεσμα μπορεί να φέρει καρπούς και να οδηγήσει σε άρση του αδιεξόδου.

            Σε αυτήν την κατεύθυνση, νομίζω, πρέπει να κινητοποιηθεί  εκτός από τη διπλωματία και η ευρωπαϊκή αριστερά.  Το κυπριακό  είναι ανάγκη  να προβάλλεται με ένταση  σε κάθε ευκαιρία από κάθε δημοκρατική και προοδευτική φωνή που αγωνίζεται κατά της αδικίας. Για να δοθεί μια λύση όχι προβληματική και θνησιγενής, αλλά δίκαιη , για το συμφέρον των δύο κοινοτήτων, χωρίς εγγυήτριες δυνάμεις, χωρίς ξένους στρατούς,  σε μια Κύπρο με μία ιθαγένεια και μία κρατική οντότητα,  ενιαία και αδιαίρετη με ισονομία και ισοπολιτεία για όλους τους κατοίκους της.  Για να ξανανθίσουν τα χαμόγελα στη γη της λεμονιάς και της ελιάς.

*εκπαιδευτικός στο 6ο Λύκειο Καλαμάτας.

Διαβάστε περισσότερα...

Κυβέρνηση με Κατσαπλιάδικο και Υφεσιακό Φορολογικό Σύστημα του Γιάννη Περάκη

Κυβέρνηση με Κατσαπλιάδικο και Υφεσιακό Φορολογικό Σύστημα ή  Κυβέρνηση «Αξιοπρέπειας και Ανασυγκρότησης" με Δίκαιο και Αναπτυξιακό;

Η προθεσμία των φορολογικών δηλώσεων εκπνέει. Το αποτελέσμα της εκκαθάρισης έκαναν να καταρρεύσουν οι μύθοι και τα παραμύθια. Είναι καιρός πια να συζητήσουμε σοβαρά ένα άλλο φορολογικό σύστημα, με μια Κυβέρνηση «Αξιοπρέπειας και Ανασυγκρότησης».

Πριν απο την ανάπτυξη του νέου φορολογικού συστήματος είναι διαφωτιστικό και επιβεβλημένο να ληφθούν υπόψιν τα τελευταία στοιχεία και δεδομένα απο την σκοπιά της απασχόλησης αλλά και της επιχειρηματικότητας.

  • Η εικονική πραγματικότητα της αύξησης της απασχόλησης1

«Αύξηση» της μισθωτής απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα καταγράφηκε το μήνα Ιούνιο καθώς προκύπτει θετικό ισοζύγιο προσλήψεων-αποχωρήσεων κατά 40.599 θέσεις εργασίας, σύμφωνα με τα αποτελέσματα του Πληροφοριακού Συστήματος «ΕΡΓΑΝΗ».

Πίνακας I
Θέσεις Εργασίας Ιούνιος 2017 (1) Ιούνιος 2016 (2) Διαφορά (1-2) Α-Εξάμηνο 2017 (3) Α-Εξάμηνο 2016 (3) Διαφορά (3-4)
I .Προσλήψεις 273.375 239.573 33.802 1.197.696 1.063.590 134.106
II. Αποχωρήσεις 232.776 205.965 26.811 941.793 828.926 112.867
Α. Καταγγελίες συμβάσεων αορίστου χρόνου και λήξεις συμβάσεων ορισμένου χρόνου 137.858 126.705 11.153 491.785 452.687 39.098
Β. Οικειοθελείς αποχωρήσεις 94.918 79.260 15.658 450.008 376.239 73.769
III. Ισοζύγιο  (I-II) 40.599 33.608 6.991 255.903 234.664 21.239

Η Υπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, Εφη Αχτσιόγλου, τόνισε: «Η «αύξηση» της απασχόλησης και η μείωση της ανεργίας, καταγράφονται στο «ΕΡΓΑΝΗ». Το ισοζύγιο προσλήψεων-απολύσεων που καταγράφει η «ΕΡΓΑΝΗ» κινείται στο υψηλότερο επίπεδο από το 2001 και η ανεργία στο χαμηλότερο επίπεδο από τις αρχές του 2012, με ποσοστό 21,7% φέτος τον Απρίλιο. H «σεμνότητα» σ΄όλο το μεγαλείο, «η μείωση που έχει επιτευχθεί δεν δικαιολογεί πανηγυρισμούς μας επιτρέπει όμως να αισιοδοξούμε».

  • Η πραγματικότητα  σε ποσοτικά και ποιοτικά στοιχεία

Εκλεισαν 120.000 «μπλοκάκια». Περίπου 120.000 εργαζόμενοι βρίσκονται πλέον εκτός εργασίας. Σύμφωνα με στοιχεία εφοριών αλλά και μεγάλων λογιστικών γραφείων από τον Δεκέμβριο του 2015 μέχρι και τον Ιανουάριο του 2017 έκλεισαν τα βιβλία τους περίπου 120.000 επαγγελματίες που αμείβονταν με «μπλοκ» παροχής υπηρεσιών.

Πετρόπουλος(Υφυπουργός Εργασίας):Τον «αφανισμό» των ελεύθερων επαγγελματιών με μπλοκάκι παραδέχθηκε ο κ. Τάσος Πετρόπουλος στην Βουλή λέγοντας πως τα τελευταία δύο χρόνια διέκοψαν την ασφάλισή τους περισσότεροι από 81.000 εργαζόμενοι. Ο αναπληρωτής υπουργός Εργασίας, είπε πως «Το 2016 διέκοψαν 44.531 ασφαλισμένοι, το 2015 ήταν  37.000 ασφαλισμένοι και το 2014 είχαμε 42.285 άτομα που διέκοψαν. «Αρα δεν έγινε κάτι άλλο τώρα» είπε ο αναπληρωτής υπουργός Εργασίας.

  • Η μείωση του αριθμού των επιχειρήσεων και ο «θάνατος» του εμποράκου:
Ετος 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 2016 Σύνολο αριθμητικής μείωσης
Αριθμός επιχειρήσεων 858.685 823.084 795.978 762.935 699.194 654.371 630.050 538.880 533.520  
Μείωση ανά έτος των επιχειρήσεων   -35.601 -27.106 -33.043 -63.741 -44.823 -24.321 -91.170 -5.360 -325.165

Μειώσεις 18,9% στους μισθούς του ιδιωτικού τομέα την τελευταία διετία2

Μειώσεις Μισθών την διετία 2014-2016  (-18,9 %)  
Ετος Μέσος μισθός πλήρους απασχόλησης σε ευρώ Μέσος μισθός μερικής απασχόλησης σε ευρώ Μέσος μισθός του συνόλου τως εργαζομένων σε ευρώ  
 
2014 1.363 470 1.154  
2015 1.310 456 1.116  
2016 1.167 388 936  

Το Κατσιαπλάδικο και Υφεσιακό φορολογικό σύστημα

Η εξέλιξη των δηλωθέντων εισοδημάτων απο το 2008 εως το 2015 αποδεικνύει ουσιαστικά την δήμευση των περιουσιών, των Ελλήνων πολιτών.

H συρρίκνωση των μικρών και μεσαίων εισοδημάτων βάσει των στατιστικών στοιχείων της ΑΑΔΕ σχετικά με τα δηλούμενα εισοδήματα από το έτος 2008 έως το 2015
Εισόδημα 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015
Μηδέν  331,315 379,65 426,255 548,418 853,644 917,585 564,611 598,266
Από 1-10 χιλ 1,942,852 1,909,745 1,906,148 2,038,767 2,210,905 2,571,629 2,945,400 2,977,724
Από 10 έως 50 χιλ 3,098,019 3,094,155 3,065,230 2,911,210 2,742,057 2,511,917 2,512,525 2,486,551
Από 50-100 χιλ 247,279 272,664 244,884 192,72 138,266 97,731 112,462 106,997
Από 100-500 χιλ 35,269 38,509 38,262 28,108 20,173 16,721 24,763 23,658
Από 500 χιλ και πάνω 366 255 287 233 221 256 1,196 1,037
Σύνολο φορογουμένων 5,655,100 5,694,978 5,681,066 5,719,456 5,965,266 6,115,839 6,160,957 6,194,233

Η φορολόγηση των φορολογικών  ετών απο το 2016 και μετά,  η κατάσταση χειροτερεύει,  λόγω της διπλής «φορολόγησης» με την αύξηση των ασφαλιστικών  εισφορών με το νόμο Κατρούγκαλου.

Απο τα προηγούμενα στοιχεία εξάγονται τα εξής συμπεράσματα:

  • Οι απο πρόθεση και κατά συρροή οικονομικοί «δολοφόνοι» έχουν εξαντλήσει  την  φοροδοτική ικανότητα των Ελλήνων.
  • Οι αντιστάσεις που αφορούσαν τις κόκκινες, πράσινες και γαλάζιες γραμμές, των μνημονιακών εντολοδόχων, έχουν καταστεί άνευ περιεχομένου. Εδώ και χρόνια η φορολόγηση ουσιαστικά σημαίνει δήμευση περιουσιών.

Β) Τα διεθνή οικονομικά δεδομένα που ισχύουν σήμερα στις επιχειρήσεις:

Β.1) Ο συντελεστής φορολόγησης εισοδήματος των επιχειρήσεων: 

Η Ελλάδα έχει από τους υψηλότερους φορολογικούς συντελεστές εισοδήματος επιχειρήσεων βρίσκεται στην 5η θέση των χωρών της Ευρώπης με τους υψηλότερους συνελεστές φορολογίας. Στην Ελλάδα, ο συντελεστής φορολογίας εισοδήματος νομικών προσώπων έχει υποστεί αύξηση 45% από το 2011, φτάνοντας το 29%. Ο παρακάτω πίνακας απεικονίζει τους συντελεστές φορόλόγησης μεταξύ των διαφόρων χωρών της Ευρώπης:

Χώρα Κύπρος Ιρλανδία Ην. Βσίλειο Πορτογαλία Ολλανδία Ισπανία Ελλάδα Λουξεμ/ργο Ιταλία Γερμανία Γαλλία
Συντελεστής φορολόγησης 12,5% 12,5% 20,0% 21,0% 25,0% 25,0% 29,0% 29,2% 31,4% 31,5% 33,3%
Πηγή: PwC, World TaxSummaries2015

Το ποσό της προκαταβολής φόρου εισοδήματος στις επιχειρήσεις κλπ ανέρχεται στο 100% του φόρου που προκύπτει, για το φόρο που αναλογεί στο εισόδημα του διανυόμενου φορολογικού έτους. Αντίστοιχο καθεστώς προκαταβολής φόρου υιοθετούν κατά κύριο λόγο οι χώρες του Ευρωπαϊκού νότου. Εξαίρεση αποτελεί το Λουξεμβούργο. Η Γερμανία, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο και Ολλανδία δεν προβλέπουν καθεστώς προκαταβολής φόρου.

Β.2) Συντελεστής Φ.Π.Α. στην Ελλάδα: 

  • Ο συντελεστής Φ.Π.Α. στην Ελλάδα είναι απο τους υψηλότερους σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες του ΟΟΣΑ.

Η εξέλιξη του ελλείματος του Φ.Π.Α.:

ΕΤΟΣ 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013
Εσοδα Φ.Π.Α. σε δισ. ευρώ 14 16 17 18 17 19 22 24 23 24 24 21 19
Ελλειμα Φ.Π.Α. 22,10% 22,90% 27,40% 28,06% 30,90% 31,90% 31,50% 29,30% 33,70% 30,30% 37,90% 33,40% 19,00%
Πηγή: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (TAXUD), Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους

Η Ελλάδα διαχρονικά είναι ανάμεσα στις χώρες με το μεγαλύτερο έλλειμμα ΦΠΑ (VAT Gap) το οποίο για τη περίοδο 2001-2011 ανήλθε κατά μέσο όρο στο 30% , ενώ μετά το 2011 αυξήθηκε στο 35%. To υψηλό ποσοστό του ελλείμματος ΦΠΑ, καταδεικνύει την σημαντική απώλεια εσόδων λόγω της φοροδιαφυγής, της φοροαποφυγής αλλά και της αναποτελεσματικότητας των φοροεισπρακτικών μηχανισμών, αλλά κατά κύριο λόγω τα τελευταία χρόνια της εξάντλησης των φορολογούμενων.

Συμπεράσματα:

  • Η αύξηση των φορολογικών συντελεστών στην Ελλάδα δεν απογείωσε τα φορολογικά έσοδα αντίθετα το μόνο που κατάφεραν τα μνημονιακά μέτρα ήταν η συρρίκνωσή τους στα επίπεδα περίπου του 2004 ( ο στόχος είναι προφανής, θέλουν να πουλήσουν την πατρίδα μας, διότι και πλούτος υπάρχει στο υπέδαφος και στο έδαφος, αλλά και λόγω γεωγραφικής θέσης):
Σε  εκατ. ευρώ, σε σταθερές τιμές 2010
ΕΤΟΣ 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015
Συνολικά Φορολογικά Έσοδα 42,178 44,608 43,938 44,880 47,873 49,808 52,192 51,685 48,442 47,136 46,700 46,348 45,340 47,014 45,338
  • Η Ελλάδα χαρακτηρίζεται από υψηλούς φορολογικούς συντελεστές σε συνδυασμό με συστηματικά χαμηλή εισπραξιμότηταφόρων.
  • Φόροι ακίνητης περιουσίας εξαπλασιάστηκαν μέσα σε τρία χρόνια (υποκαθιστώντας άλλους φόρους).
  • Κατά την κρίση η συνεισφορά ΦΠΑ και λοιπών έμμεσων φόρων παρέμεινε σταθερή κατέρρευσε η συνεισφορά εταιρικών φόρων και αυξήθηκε η συνεισφορά του φόρου εισοδήματος και ακίνητης περιουσίας.

Αναπτυξιακό και δίκαιο φορολογικό σύστημα

Η ανικανότητα αλλά και η διαπλοκή των προηγούμενων κυβερνήσεων που δεν ήθελαν να φορολογήσουν τους πραγματικά έχοντες και κατέχοντες, σε συνδυασμό ότι σήμερα λόγω των μνημονιακών στόχων, η σημερινή αλλά και οι προηγούμενες κυβερνήσεις λειτουργούν υπο το κράτος της πλήρους υποταγής στη τρόικα.

Τα κύρια χαρακτηριστικά του νέου φορολογικού συστήματος

1. Αναπτυξιακό.       

2. Αποδεσμευτικό της θηλειάς του χρέους.      

3. Κοινωνικά δίκαιο.                                                                                                                              

4. Απλό στην εφαρμογή του.                                                                      

                                    

5. Σύγχρονο.

6. Αναδρομική φορολόγηση της φοροδιαφυγής.

Η χρόνια παθογένεια των Ελληνικών φορολογικών συστημάτων ήταν πάντα το μεγάλο ποσοστό της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς. Ενδεικτικά παρατίθεται ο επόμενος πίνακας:

ΕΤΟΣ ΑΝΑΦΟΡΑΣ Α.Ε.Π. Σε Εκατ. ευρώ ΠΟΣΟΣΤΟ ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗΣ ΕΠΙ ΤΟΥ Α.Ε.Π. ΠΟΣΟ ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗΣ Σε Εκατ. ευρώ
2003 180.848 28,20% 50.999
2004 188.746 28,10% 53.038
2005 193.050 27,60% 53.282
2006 203.682 26,20% 53.365
2007 210.885 25,10% 52.932
2008 210.431 24,30% 51.135
2009 203.830 25,00% 50.958
2010 193.754 25,40% 49.214
2011 179.986 24,30% 43.737
2012 169.117 24,00% 40.588
ΣΥΝΟΛΑ 1.934.329   499.246
Πηγή : Friedrich Schneider, Δεκέμβριος 2011. Το 2012 είναι του ΟΟΣΑ.

Αμεσα μέτρα: 

  • Οι τράπεζες και η Τράπεζα της Ελλάδας να υποχρεωθούν να δώσουν στοιχεία για τις καταθέσεις των πελατών τους εντός ενός μήνα, για μεγάλα ποσά για τα τελευταία 15 χρόνια και εμβάσματα που έχουν γίνει σε λογαριασμούς του εξωτερικού.
  • Οι μαγικοί κωδικοί του εντύπου Ε1, είναι αυτοί που δηλώνονται τα ακίνητα , τα αυτοκίνητα και τα κέρδη απο λαχεία-τζόκερ κλπ. Επεξεργασία απο το ΚΕΠΥΟ των περιπτώσεων που έχουν φορολογικό ενδιαφέρον.
  • Θεσμοθέτηση με νόμο του διαχωρισμού μεταξύ της φοροδιαφυγής και της μίζας στην δεύτερη να δεσμεύονται τα περουσιακά στοιχεία του υπόλογου.
  • Επεξεργασία των δηλώσεων Ε9, για τις υποθέσεις που παρουσιάζουν φορολογικό ενδιαφέρον μεγάλη ακίνητη περιουσία που δεν προέρχεται απο κληρονομιά κλπ.
  • Αναζήτηση των λογαριασμών καταθέσεων και επενδεδυμένων χαρτοφυλάκιων όλων των Ελλήνων πολιτών σε Ελλάδα και εξωτερικό.Οι χώρες είναι πολύ συγκεκριμμένες π.χ. Κύπρος, Ελβετία, Ηνωμένο Βασίλειο, Γερμανία.

Εαν υποθέσουμε δε ότι καταφέρουμε να συλλάβουμε το 30% της φορολογητέας ύλης που έχει διαφύγει και φορολογώντας την με 40%, έχουμε καταφέρει να εισπράξουμε (499.246 Χ30% Χ40%) περίπου 60 δις.

Α) Η φιλοσοφία του νέου φορολογικού συστήματος στα φυσικά πρόσωπα:

Τα πρώτα μέτρα της κυβέρνησης Επιβίωσης και Ανασυγκρότησης3:

  • Αμεση κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και θέσπιση του Φόρου Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας η οποία θα επιβαρύνει μόνο τα υψηλά εισοδήματα ως συνδυασμός μεγάλης ιδιοκτησίας και υψηλού εισοδήματος.
  • Επιστροφή στο συντελεστή ΦΠΑ 13% όσων βασικών προϊόντων πέρασαν στο 23% με το μνημόνιο Τσίπρα-Καμμένου. Στο ανώτερο συντελεστή θα παραμείνουν ή και θα ανέλθουν μόνο προϊόντα πολυτελείας και γενικά προϊόντα που δεν συνδέονται με τη λαϊκή κατανάλωση και την παραγωγή, όπως και τα κατ’ εξοχήν εισαγόμενα, αυτοκίνητα κτηνοτροφία, ορισμένα ηλεκτρικά είδη που είναι δυνατό γρήγορα να παραχθούν εγχωρίως.
  • Εκτακτη Εισφορά Αλληλεγγύης για τα υψηλά εισοδήματα.
  • Μείωση του ειδικού φόρου στα καύσιμα, που λειτουργεί ανακουφιστικά για τη λαϊκή οικογένεια , ειδικά στους αγρότες  αλλά και αντιπληθωριστικά. Με τις κατεπείγουσες κινήσεις της στη φορολογία, αλλά και με τα υπόλοιπα μέτρα που ακολουθούν η κυβέρνηση Επιβίωσης και Ανασυγκρότησης επιδιώκει να γίνει άμεσα αισθητή στα ευρύτερα λαϊκά στρώματα η θετική διάσταση της αλλαγής πολιτικής, πάντα με σύνεση και συναίσθηση των διεθνών περιορισμών που υφίστανται, ώστε αυτή η μεταβατική φάση να κινηθεί μέσα σε μια ατμόσφαιρα αισιοδοξίας, προοπτικής και λαϊκής συνεισφοράς. Προϋπόθεση για μια νέα φορολογική πολιτική είναι η αλλαγή 180ο στη ν κατεύθυνση της δημοσιονομικής πολιτικής από συσταλτική και υφεσιακή σε διασταλτική και αναπτυξιακή.
  • Την άμεση ψήφιση νόμου για την απαγόρευση των πλειστηριασμών για την πρώτη και τη δεύτερη κατοικία και τη ματαίωση των πωλήσεων των κόκκινων δανείων σε ξένες ομάδες κερδοσκοπικών κεφαλαίων. Τη μείωση των στεγαστικών και καταναλωτικών προσωπικών δανείων για τις κατηγορίες των χαμηλών εισοδημάτων, που σε ακραίες περιπτώσεις στέρησης θα φτάνει μέχρι τη σεισάχθεια, σύμφωνα με το πρότυπο της Ισλανδίας. Την ελάφρυνση επιχειρηματικών δανείων, στις περιπτώσεις μικρομεσαίων επιχειρήσεων και επιχειρήσεων που είναι δυνατόν να αποκτήσουν παραγωγική δυναμική στο νέο επιχειρηματικό περιβάλλον.

Νέος Τρόπος Φορολόγσης:

  • Το σύστημα «έσοδα, μείον έξοδα», το οποίο θα προβλέπει πως από τα συνολικά εισοδήματα κάθε φορολογουμένου θα αφαιρούνται όλες οι δαπάνες με εξαίρεση όσες αφορούν στην απόκτηση περιουσιακών στοιχείων και την αποπληρωμή λογαριασμών κοινής ωφέλειας. Το καθαρό ποσό που θα προκύπτει θα φορολογείται με συντελεστές από 25% έως 45%.
  • Παράλληλα και για την καλύτερη λειτουργία του συστήματος η εφαρμογή του θα συνδυαστεί με την ηλεκτρονική... παρακολούθηση της έκδοσης των αποδείξεων λιανικής πώλησης. Επίσης θα γίνει διασύνδεση όλων των ταμειακών μηχανών των επιχειρήσεων λιανικής πώλησης αγαθών και παροχής υπηρεσιών με τη ΑΑΔΕ. Οι δαπάνες θα... εκπίπτουν 100% από τα συνολικά εισοδήματα, μισθούς, συντάξεις, ενοίκια, αγροτικά εισοδήματα κ.ά.
  • Θα δοθούν κίνητρα για τη χρησιμοποίηση της κάρτας αποδείξεων, πιστωτικών και χρεωστικών καρτών. Αλλωστε το 61% (οι 6 στους 10) χρησιμοποιεί χρεωστική κάρτα, το 21% (οι 2 στους 10) πιστωτική και το 6% προπληρωμένη κάρτα

Β.1) Η φιλοσοφία του νέου φορολογικού συστήματος στις επιχειρήσεις:

Δραστική μείωση των φορολογικών συντελεστών των έξι παραγωγικών διακλαδωμένων οικονομικών υποσυνόλων, που θα αποτελούν και την αιχμή της αναπτυξιακής πολιτικής, σε συνδυασμό με μια σαφή και σύγχρονη κλαδική πολτική.  Τα 6 αυτά παραγωγικά υποσύνολα είναι:

  • Το αγροτοδιατροφικό
  • Η αξιοποίηση του ορυκτού μας πλούτου
  • Το κατασκευαστικό
  • Τα νέα διακλαδωμένα υποσύνολα, της έντασης γνώσης και έρευνας όπως των περιβαλλο-ντικών τεχνολογιών, της πληροφορικής και μικροηλεκτρονικής, της βιοτεχνολογίας κλπ
  • Το ενεργειακό   
  • Το τουριστικό
  • Η αύξηση της ρευστότητας, των δημόσιων επενδύσεων καθώς και η πρόσβαση στο τραπεζικό δανεισμό αποτελούν το οξυγόνο της ανασυγκρότησης.
  • Σαφή διαχωρισμό και άμεση μείωση στους φορολογικούς συντελεστές φορολόγησης στην μεταποίηση και στην καινοτομία με κριτήρια αυτά της φορολογικής συνέπειας , της τήρησης της ασφαλιστικής και εργατικής νομοθεσίας σε συνάρτηση του ύψους των καταβαλλόμενων μισθών,  με αιχμή του δόρατος την τεχνολογία και την απασχόληση.

Μια αύξηση του ΑΕΠ κατά 10% θα αύξανε το σύνολο των φόρων κατά 11,3%,  δείχνοντας σαφώς ότι η ανάπτυξη είναι ο μοναδικός δρόμος για την δημοσιονομική ανάταση.

1.Taxheaven  : Υπουργείο Εργασίας , Κοινωνικής Ασφάλισης και Αλληλεγγύης (Γραφείο Τύπου,  Δελτίο Τύπου Αθήνα, 07-07-2017

2. enikonomia. gr

3. Σχέδιο Β

4. Public Issue που πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό της Ελληνικής Συνομοσπονδίας Εμπορίου και Επιχειρηματικότητας (ΕΣΕΕ)

Γιάννης Περάκης

Οικονομολόγος

Διαβάστε περισσότερα...

Αφρική, στην υποσαχάρια Αφρική λόγω της ξηρασίας αναμένεται το μεγαλύτερο μεταναστευτικό ρεύμα στην ιστορία.

Αφρική, στην υποσαχάρια Αφρική λόγω της ξηρασίας αναμένεται το μεγαλύτερο μεταναστευτικό ρεύμα στην ιστορία.

Οι πλούσιοι ρυπαίνουν, οι φτωχοί πληρώνουν. Πολύ υψηλά ποσοστά γεννητικότητας. Οι επιστήμονες μιλούν για έλλειψη αντισυλληπτικών.

Του Tommaso Carboni 24/6/2017

Η Αφρική κι η υπερθέρμανση του πλανήτη αποτελούν σύμβολο ανισοτήτων της εποχής μας: οι πλούσιες χώρες παράγουν τα περισσότερα από τα αέρια του θερμοκηπίου, και από την άλλη η Αφρική - ειδικά η υποσαχάρια Αφρική και το φτωχό Σαχέλ - που υφίσταται τις πιο σοβαρές συνέπειες. Η συγκεκριμένη ήπειρος επιβαρύνει ελάχιστα (μεταξύ του 2 και 4% των ετήσιων εκπομπών των αερίων του θερμοκηπίου), αλλά η θερμοκρασία της, όπως προκύπτει από έρευνες των Ηνωμένων Εθνών, θα αυξηθεί μιάμιση φορά ταχύτερα από τον παγκόσμιο μέσο όρο, προκαλώντας ακραίες καιρικές συνθήκες, δυνητικά καταστροφικές συνέπειες. Η παρατεταμένη ανομβρία είναι πιθανό να σημάνει ξηρασία, ήδη από το 2020, για σχεδόν 250 εκατομμύρια Αφρικανούς. Και μέχρι το 2040, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, η κατάσταση θα μπορούσε να επιδεινωθεί ανεπιστρεπτί για το 40 και 80% υποσαχάριας ζώνης αφιερωμένη στην καλλιέργεια των δημητριακών, όπως το σιτάρι και το καλαμπόκι.

Ήδη σήμερα, οι φτωχές και ακανόνιστες βροχοπτώσεις συνιστούν μια συνεχή απειλή για το Κέρας αλλά και σε άλλα μέρη της Ανατολικής Αφρικής. Ο λιμός της Σομαλίας του 2011, άφησε πίσω του 250.000 θύματα, καθώς και η τρέχουσα επισιτιστική κρίση μπορούν να αποδοθούν σε μια παρατεταμένη περίοδο ξηρασίας που έφερε καταστροφικές σοδειές και αποδεκάτισε το ζωικό κεφάλαιο. Σε αυτή την έκτακτη ανάγκη πρόσφατες εκτιμήσεις αναφέρουν ότι στη Σομαλία, στην Κένυα και στην Αιθιοπία, 14,4 εκατομμύρια άνθρωποι υποφέρουν από «οξεία επισιτιστική ανασφάλεια» και χρειάζονται άμεση ανθρωπιστική βοήθεια. Ενώ σχεδόν τρία εκατομμύρια Σομαλοί είναι ήδη στα πρόθυρα της πείνας.

Ιδιαίτερα ευάλωτο εμφανίζεται το Σαχέλ, εκείνη η ημιάνυδρη λωρίδα γης ακριβώς κάτω από την έρημο Σαχάρα. Η αλλαγή του κλίματος επιδρά σε ένα πολιτικό και οικονομικό πλαίσιο ήδη πολύ επισφαλές. Τεράστια περιοχή- εκτείνεται από τη Μαυριτανία στην Ερυθραία - και με μεγάλη δημογραφική αύξηση, αριθμεί ήδη 135 εκατομμύρια κατοίκους, μα θα μπορούσε να έχει 330 εκατομμύρια το 2050 και σχεδόν 670 εκατομμύρια το 2100. Κάθε χρόνο, εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες διασχίζουν αυτές τις ασταθείς περιοχές και εξαθλιωμένοι να φτάσουν στη Βόρεια Αφρική, και στη συνέχεια ενδεχομένως να καταλήξουν στην Ευρώπη. Το ζήτημα παραμένει ανοιχτό, όμως, οι περισσότερες μελέτες φαίνεται να καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η αύξηση της θερμοκρασίας – από 3 έως 5 βαθμούς μέχρι το 2050 και ίσως 8 βαθμούς έως το τέλος του αιώνα - θα κάνουν πολλές περιοχές του Σαχέλ ακόμα πιο αφιλόξενες, εντείνοντας τη συχνότητα των μεταναστευτικών ροών. Σύμφωνα με έγγραφο του «African Institute forDevelopmentPolicy» η άνοδος της θερμοκρασίας θα μπορούσε να προκαλέσει μείωση της γεωργικής παραγωγής, η οποία υπολογίζεται από το 13% στην Μπουρκίνα Φάσο στο 50% του Σουδάν. Άλλες έρευνες, πιο απαισιόδοξες, εικάζουν σενάρια αποκάλυψης. Η Washington Post δημοσίευσε μια πριν από λίγες ημέρες σύμφωνα την οποία το Σαχέλ, λόγω αλυσιδωτών αντιδράσεων που προκαλούνται από το λιώσιμο των πάγων της Αρκτικής, κινδυνεύει σε απόλυτη ξηρασία, αναγκάζοντας εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους να μεταναστεύσουν μέχρι το τέλος του αιώνα. Πιθανόν η πιο μαζική μετανάστευση στην ανθρώπινη ιστορία.

Πέρα από τις προβλέψεις ας ελπίσουμε υπερβολικά μακάβριες, είναι σαφές ότι η κατάσταση στο Σαχέλ επιδεινώνεται από την εκτός ελέγχου αύξηση του πληθυσμού. Ακόμη και τα Ηνωμένα Έθνη, παρά τη συνήθη διπλωματική γλώσσα, αναφέρουν ότι η λύση του επισιτιστικού ζητήματος στο Σαχέλ έχει γίνει μια «αδύνατη αποστολή». Όσοι ασχολούνται με την δημογραφία είναι της ίδιας άποψης και προτείνουν να εκτονωθεί η πίεση ελέγχοντας τις γεννήσεις. Τα υψηλά επίπεδα γεννητικότητας θεωρούνται εμπόδιο για την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη. Ορισμένες χώρες φαίνεται να έχουν πάρει το μήνυμα. Για παράδειγμα, ο Νίγηρας, όπου οι γυναίκες γεννούν κατά μέσο όρο 7,6 παιδιά η κάθε μία, έχει θέσει ως στόχο το διπλασιασμό της χρήσης των αντισυλληπτικών. Ενθαρρυντικά σημάδια σε μια περιοχή όπου ο οικογενειακός προγραμματισμός, ωστόσο, εξακολουθεί εγκληματικά να παραμελείται.

Πάρα ταύτα, η τάση αυτή είναι αναστρέψιμη. Όλες οι «ασιατικές τίγρεις» βλέπουν ραγδαία πτώση των ποσοστών γεννήσεων τους από τη δεκαετία του εξήντα. Όταν στις γυναίκες προσφέρονται ρεαλιστικές επιλογές για τον οικογενειακό προγραμματισμό, ο αριθμός των παιδιών μειώνεται και μάλιστα γρήγορα. Στο Μπαγκλαντές, μια συντηρητική ισλαμική χώρα, οι γυναίκες σήμερα έχουν κατά μέσο όρο 2,2 εγκυμοσύνες κατά κεφαλή. Άρα το Ισλάμ δεν αποτελεί εμπόδιο. Αυτό που λείπει από το Σαχέλ είναι η πολιτική βούληση για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Έχουν ευθύνη οι τοπικές κυβερνήσεις. Μέρος της ευθύνης όμως πέφτει και στη διεθνή κοινότητα. Τα Ηνωμένα Έθνη, για παράδειγμα, σε μια πρόσφατη μελέτη για την ανάπτυξη του Σαχέλ, υπενθυμίζουν τον επείγοντα χαρακτήρα της κρίσης και την ανάγκη για άμεση βοήθεια. Χωρίς καμία αναφορά, σε 45 σελίδες, στον έλεγχο των γεννήσεων ή στον οικογενειακό προγραμματισμό.

Πηγή: lastampa.it

Μετάφραση Μουρατίδης Γιώργος

Διαβάστε περισσότερα...

Εκλογές στην Ένωση Γεωργικών Συνεταιρισμών του Γιάννη Ρίτσιου

 

Εκλογές στην Ένωση Γεωργικών Συνεταιρισμών

Γιάννη Ρίτσιου

Πρόκειται για το «κατηγορώ» για το τι γίνεται με τους συνεταιρισμούς στα Τρίκαλα (και σε όλη την Ελλάδα, γραμμένο από ένα παλαίμαχο αγροτικό ηγέτη).


Με δύναμη εκατόν εννέα μελών τουτέστιν 45 οικογένειες.
  Και υποψήφιοι είναι η φαμίλια με επικεφαλή τον Κορλεόνε Λιούτα  και στηριζόμενοι από τα κόμματα της ευρωλαγνείας Ν.Δ., Δημοκρατική Συμπαράταξη, Ποτάμια, Κυβέρνηση Σύριζα – Αν.Ελ και ΣΙΑ Ε καθοδηγούμενοι πάντα από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Μπράβο συγχαρητήρια για την εκλογή σου Λιούτα με την παρέα σου «Δον Κορλεόνε»..

Γιατί τα λέω όλα αυτά ?

Γιατί είναι η πραγματικότητα !!!!!!

Η Ένωση Συνεταιρισμών πριν το 2011 Νόμος Σκανδαλίδη 4015/2011 είχε πάνω από 11.000 μέλη ενώ σήμερα έχει 109 ίσον 45 οικογένειες για αυτό σας ονόμασα φαμίλια.

Και ο Νόμος του ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ 4384/2016 Νόμος Αποστόλου ο ίδιος με τον προηγούμενο πάντα  καθοδηγούμενος από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Δηλαδή ότι υπάρχει δημόσιο και συνεταιριστικό να πάει στα χέρια των ληστών πάντα με αντισυνταγματικούς νόμους  ……….

Κι αυτό ξεκίνησε από την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ- Ευρωπαϊκή Ένωση 1981 αλλά το Λαϊκό Αγροτικό Κίνημα το πάλευε έως το 1989 και κύρια μετά το 1989 έως σήμερα.

Μέχρι το  1982 κυβερνούσε η καμόρα με Νόμο πλειοψηφικό. Επικεφαλής της Καμόρα Μπαλτατζής και η παρέα του , που λεγόταν Ν.Δ. .

Εξαρθρώθηκε με το Νόμο Σημίτη, που καθιέρωσε την απλή αναλογική πιεζόμενος πάντα από το Λαϊκό Συνεταιριστικό Κίνημα..

Το Συνεταιριστικό Κίνημα είχε την μεγαλύτερη υποδομή στη μεταποίηση των γεωργοκτηνοτροφικών προϊόντων που τέτοια υποδομή θα τη ζήλευε και η μεγαλύτερη πολυεθνική εταιρεία παρόλου που ελεγχόταν από τη φαμίλια Μπαλτατζή όπως τώρα ελέγχεται από τους απόγονους και ανίψια του όπως ο Κοντός και το κόμμα που υπηρετούσε της Ν. Δ. και ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ. δηλαδή ληστές του δημόσιου και συνεταιριστικού πλούτου πάντα με Νόμους αντισυνταγματικούς με εντολή Μέρκελ και Σια .Π.χ. Τα αεροδρόμια της χώρας μας τα πήρε κρατική γερμανική εταιρεία . Γιατί ?????

Γιατί είναι απλό …. Έλεγε ο Βάρναλης «Δεν θα υπήρχαν λύκοι αν δεν υπήρχαν πολιτικοί ηγετίσκοι (Τσολάκογλοι Τσιριμώκοι) να δηλώνουν πίστη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και πολυεθνικών εταιρειών και ληστών του ιδρώτα του λαού μας και να τσαλακώνουν το Σύνταγμα προς όφελος των παραπάνω ……

Αυτά για την ιστορία !!!!

Και τώρα στην σημερινή φαμίλια που διαχειρίζεται την περιουσία της πρώην Ένωσης με επικεφαλής τον Λιούτα .

Λιούτα μέσα στο 2010 σε δηλώσεις στον τύπο έταξες τον εαυτό σου στο Συνεταιριστικό κίνημα και οι Συνεταιριστικές Βιομηχανίες θα μείνουν πάντα Συνεταιριστικές  και αυτή η δήλωσή σου θυμήθηκα το Γλυνό στο Μανιφέστο τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ.

Ανέφερε τη δήλωση του Χίλτερ όταν τον ρώτησε ένας έμπιστός του πως θα κυβερνά κάθε χώρα που θα κατακτά . Σε κάθε χώρα που θα κατακτώ θα υπάρχουν καθάρματα να με υπηρετήσουν και να πλουτίσουν .

Εκεί κε Λιούτα έταξες τον εαυτό σου και εσύ.

Κε Λιούτα εσύ και η παρέα σου αγόρασες το 2010 παλιό εκκοκκιστήριο για να διπλασιάσεις την εκκόκκιση στο ιδιόκτητο εκκοκκιστήριο της Ένωσης και σε κατηγορούσαν γιατί το κάνατε .

Κατήγγειλες στον τύπο Σάββατο 20/11/2010 εφημερίδα Τρικαλινά Νέα δεν έχει τέλος ο κατήφορος των σκοτεινών κέντρων που επιβουλεύονται τα συμφέροντα της Ένωσης και έλεγες εσύ και η παρέα σου να πάνε μάρτυρες κατηγορίας .

Το δημοσίευμα το υπογράφατε Λιούτας Πρόεδρος, Βράντζας Κώστας Αντιπρόεδρος, Μαράβας Κώστας  Πρόεδρος Τρίκκης, Ιακωβάκης Δημήτρης Δ.Σ., Γεροδημόπουλος Βασίλης Δ.Σ. ΚΑΙ Κρανιάς Κώστας Δ.Σ. .

Τώρα Λιούτα μία μηχανή του εκκοκκιστηρίου της ένωσης την πήγες στο εκκοκκιστήριο της Λαμίας γιατί ?????

Το γνώριζαν οι Σύμβουλοι αυτοί ?????

Τι λένε ?????

Πριν τις ευρωεκλογές πούλησες με πίστωση βαμβάκι στην Καβάλα.

Πληρώθηκε ή είσαι στα δικαστήρια ??????

ΠΡΟΣ

ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΜΗ

ΣΔΟΕ

ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΡΙΚΑΛΩΝ (να μεταβιβαστεί στον Οικονομικό εισαγγελέα)

Και τέλος ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΤΗΝ Ν.Δ. που έχει στηρίξει τη φαμίλια στην «ΕΝΩΣΗ» ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ στους βουλευτές ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ΚΑΙ ΤΟΝ Υπουργό ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ που ψήφισαν το Νόμο 4384/2016

Τρίκαλα  12/7/2017

ΓΙΑΝΝΗΣ    ΡΙΤΣΙΟΣ

ΛΑΕ

ΛΑΪΚΗ ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ

  Απαλλαγμένο από ιούς.
Διαβάστε περισσότερα...

Παράλληλο Νόμισμα και Παράλληλες Ανοησίες Bαρουφάκη και Aντιπολίτευσης…

Παράλληλο Νόμισμα και Παράλληλες Ανοησίες Bαρουφάκη και Aντιπολίτευσης…

Του Κ. Παπουλή

Ο κ. Βαρουφάκης έχει επιδοθεί σε μια ακατάσχετη «πομπολογία»,  περί του ρόλου του στην διαπραγμάτευση, με προφανή σκοπό από την μια μεριά να μείνει στη δημοσιότητα και από την άλλη, να μας κάνει να ξεχάσουμε τον ρόλο του στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, τις θέσεις του τότε, ότι η έξοδος από το ευρώ ήταν αδύνατη, «μια που στο ευρώ μπαίνεις, αλλά δεν βγαίνεις».  Ακόμη μας είχε πει,  και ότι το Ηνωμένο Βασίλειο, δεν θα μπορούσε να αποχωρήσει από την Ε.Ε., λες και θα εγκατέλειπε τον πλανήτη Γή.  Ότι και να λέει ο κ. Βαρουφάκης, είναι ο υπουργός  που υπέγραψε την συμφωνία του Φεβρουαρίου του 2015, αυτός που δήλωνε ότι συμφωνεί η κυβέρνηση κατά 70% με το μνημόνιο, ότι αποδέχεται λελογισμένα πρωτογενή πλεονάσματα, ότι ο Σόιμπλε ήταν ο  διανοούμενος και η σκέψη της Ευρώπης και διάφορα άλλα γλαφυρά… Εμείς δεν έχουμε πάθει, ούτε θα πάθουμε αμνησία……

Δίπλα όμως σε αυτόν, έχουμε και τους τσαρλατάνους της αντιπολίτευσης, που ζητάνε εξεταστικές επιτροπές και άλλα κωμικά, για πιθανές ή απίθανες σκέψεις για «δεύτερο» νόμισμα, που έκανε ο Βαρουφάκης, με κάποιον Ασιάτη σύμβουλό του, ή και με οποιονδήποτε άλλον στην τότε κυβέρνηση.  Θα έρθει βέβαια, και πολύ σύντομα, η ώρα, για εξεταστικές επιτροπές και για ειδικά δικαστήρια, όχι φυσικά για τις «σκέψεις»  και τα «σχέδια» για το «παράλληλο» νόμισμα του Ιουνίου του 2015, αλλά για όλους αυτούς που έδεσαν την χώρα στα μνημόνια, την ξεπούλησαν στο Δ.Ν.Τ. και   στην Ε.Ε., και την μετέτρεψαν σε προτεκτοράτο. Άλλωστε υπήρξε και η πρωτοφανής ετυμηγορία του ελληνικού λαού , με το συντριπτικό 62% που απέρριπτε  το μνημόνιο και την λιτότητα που παρα-βιάστηκε και αντιμετωπίστηκε  με κατάλυση κάθε έννοιας Δημοκρατίας  και Λαϊκής κυριαρχίας, από την μεγάλη πλειοψηφία του «ελληνικού» κοινοβουλίου.

Επειδή το ζήτημα του παράλληλου νομίσματος επανέρχεται κατά περιόδους, ας αφιερώσουμε λίγες σειρές, για να καταλάβει ο αναγνώστης, ότι πρόκειται περί ανέφικτης πρότασης. Πολλοί το έχουν προτείνει, ανάμεσα στους φανατικούς υποστηρικτές του, υπήρξε και ο κ. Παπαδημητρίου που βρίσκεται σήμερα στο υπουργείο ανάπτυξης, ενώ μετά την υπουργοποίησή του, μάλλον έπαθε και  κάποια σχετική αμνησία. 

Με ολοκληρωμένο τρόπο η πρόταση έχει τεθεί από τον καθηγητή οικονομικών Hillinger, ο οποίος όμως σε ένα σημείο το βλέπει και ως πιθανό βήμα εξόδου από το ευρώ,  σε άρθρο του που παραθέτουμε στο τέλος. Έντονη αρθρογραφία είχε αναπτύξει όπως είπαμε και ο πάσχων από αμνησία σήμερα, καθηγητής κ. Παπαδημητρίου,  μέσω και του γνωστού Ινστιτούτου Levy.

Hολοκληρωμένη πρόταση για παράλληλο νόμισμα (όχι του Βαρουφάκη, που είναι και «μπαλώματα» αυτής όπως την εξηγούν σήμερα, αυτός και οι «συνεργάτες του», αν υπήρξε βέβαια και χτες…) συνοπτικά συνίσταται στο εξής:  α) Η ελληνική κυβέρνηση εκδίδει δεύτερο νόμισμα το οποίο χρησιμοποιείται για εσωτερικές πληρωμές-εισπράξεις στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, όσο και για δημόσιες δαπάνες. β) Η νέα «δραχμή» δεν μετατρέπεται σε ευρώ. γ)  Δεν χρησιμοποιείται για τραπεζικό δανεισμό.

Η πρόταση έχει προφανή σκοπό να ενισχύσει την ενεργό ζήτηση, κυρίως μέσω αύξησης δημόσιων δαπανών.   Αν δεχτούμε για χάριν της συζήτησης, ότι το δεύτερο νόμισμα, θα αποκτήσει αξιοπιστία και έχει μια σταθερή ισοτιμία σε σχέση με το ευρώ, που εγγυάται το δημόσιο, τότε  θα είναι σαν η Ελλάδα να εκδίδει ένα μόνο νόμισμα το ευρώ. Η Ελλάδα, δηλαδή, θα εκδίδει νόμισμα στην ποσότητα που εκείνη θέλει, θα την ελέγχει αυτή την ποσότητα και θα την αυξάνει κατά το δοκούν,    και κυρίως  θα χρηματοδοτεί δημόσιες δαπάνες. Ουσιαστικά, μονομερώς θα ανακτήσει το εκδοτικό προνόμιο, που είχε καταργήσει η συνθήκη του Μάαστριχτ.

Υπάρχει βέβαια και το άλλο σοβαρό ζήτημα, ότι μια τέτοια πολιτική, που δεν συνδυάζεται με συναλλαγματική πολιτική-υποτίμηση, δεν αντιμετωπίζει-διορθώνει το πρόβλημα ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Έτσι η αύξηση της εγχώριας ζήτησης,   θα δημιουργήσει εξωτερικό-εμπορικό έλλειμμα που θα πρέπει να χρηματοδοτήσει η Ε.Κ.Τ. μέσω των μηχανισμών της (Target 2). Στην πράξη, εμείς θα αυξάνουμε την ενεργό ζήτηση, τις δημόσιες δαπάνες και την  κατανάλωση που σε ένα μεγάλο βαθμό η αύξησή της, θα καλύπτεται από αγαθά από το εξωτερικό, που θα τα πληρώνουμε μέσω δανεισμού από την Ε.Κ.Τ….. όμορφη ιδέα για να ήταν αληθινή….

Είναι σαφές ότι η πρόταση αυτή είναι έκνομη όσο αφορά την ΟΝΕ. Π.Χ:  Το άρθρο 128 της συνθήκης της ΟΝΕ ορίζει ότι η Ε.Κ.Τ. είναι η μόνη αρμόδια να εκδίδει νόμιμο χρήμα εντός της ευρωζώνης.

Κάποιος αφελώς μπορεί να ρωτήσει, τι θα μας κάνουν;

Σίγουρα, θα διακοπεί κάθε μηχανισμός ενίσχυσης της ρευστότητας των ελληνικών τραπεζών, μέσω ELAκλπ.. Αλλά το κυριότερο θα διακοπεί ο μηχανισμός κάλυψης των ελλειμμάτων του Ι.Τ.Σ., οπότε οι εμπορικές πράξεις της χώρας θα συναντήσουν μεγάλα προβλήματα. Τέλος η Τράπεζα της Ελλάδας λογικά θα φύγει και από το σύστημα Ευρωπαϊκών Κεντρικών Τραπεζών κλπ, κλπ, κλπ…

Η πρόταση λοιπόν αυτή στερείται σοβαρότητας, γιατί στο βαθμό που γίνει επιτυχημένα (δηλαδή, το παράλληλο νόμισμα είναι αξιόπιστο)  είναι σαν η Ελλάδα να τυπώνει από μόνη της ευρώ (και τέτοια παλαβή πρόταση έχουμε ακούσει), με τις ανάλογες συνέπειες. Διότι κανείς εντός της ΟΝΕ δεν μπορεί να εκδίδει νόμιμο χρήμα πλην της Ε.Κ.Τ. ή με την άδειά της, τα εθνικά της παραρτήματα.   Όπως καταλαβαίνετε το δεύτερο νόμισμα  είναι φαντασίωση και δυστυχώς σε φαντασιώσεις που πληρώνει ακριβά ο λαός στηρίζεται και η δημόσια πολιτική συζήτηση αλλά και η οικονομική πολιτική.

Στο βιβλίο του Θ. Μαριόλη, που μόλις κυκλοφόρησε, «Ένα πρόγραμμα Νέας Οικονομικής Πολιτικής για την Ελλάδα», εκδ. Κοροντζής, στο παράρτημα V, υπάρχει αναλυτικό άρθρο για το παράλληλο νόμισμα και για άλλες «σχετικές» προτάσεις,  στις   σελ: 177-183, με τίτλο Περί  «Δεύτερου Νομίσματος και Κρυπτο-χρήματος». Είναι ίσως το πιο εμπεριστατωμένο άρθρο που έχει κυκλοφορήσει στην Ελλάδα, για την μυθολογία του παράλληλου νομίσματος εντός της ΟΝΕ.

Επίσης την ανάλογη περίοδο (Φεβρουάριο του 2015) που γίνονταν η σχετική συζήτηση, υπήρξε ανάλογη τοποθέτηση από την οικονομική επιτροπή του Σχεδίου Β, πάνω στο ενδιαφέρον άρθρο του Ηillinger που παρατίθεται αμέσως μετά.

H  «παλιά» αλλά ισχύουσα  τοποθέτηση της οικονομικής επιτροπής του ΣΧΕΔΙΟΥ Β για το «Δεύτερο»  νόμισμα και το άρθρο του Hillinger:

Η «παλιά» αλλά ισχύουσα τοποθέτηση της οικονομικής επιτροπής:

Στο τελευταίο τεύχος (Νο. 70, 19.02.2015)υ περιοδικού «Real-WorldEconomicsReview» (της WorldEconomicsAssociation (WEA)) δημοσιεύτηκε αξιόλογο άρθρο του Καθηγητή Οικονομικών ClaudeHillinger, με τίτλο: «FromTREXITtoGREXIT? – Quovadishellas?» (https://rwer.wordpress.com/comments-on-rwer-issue-no-70/).

Προτού παραθέσουμε το κείμενο, σε μετάφραση της Αριάδνης Αλαβάνου, απαιτείται ένας σύντομος σχολιασμός: Χωρίς να συμφωνούμε με κάθε πτυχή του, θεωρούμε ότι το άρθρο προάγει τον προβληματισμό, διότι περιέχει ενδιαφέρουσες προτάσεις και σκέψεις, ενώ χαρακτηρίζεται από σαφήνεια.

Κομβική πρότασή του είναι αυτή περί έκδοσης-εισαγωγής, από την ελληνική κυβέρνηση, δευτέρου νομίσματος, της «δραχμής», η οποία θα χρησιμοποιείται μόνον για (α) εγχώριες πληρωμές, και (β) δαπάνες (όχι για δανεισμό μέσω του τραπεζικού συστήματος). Η συμβολή της δραχμής φαίνεται να συνίσταται στην τόνωση της ενεργού ζητήσεως, με «αιχμή» τη νομισματική χρηματοδότηση («κόψιμο χρήματος») δημοσίων ελλειμμάτων. Ακόμα και αν αγνοήσουμε εκείνα τα ζητήματα, τα οποία προκύπτουν από την «παράλληλη» κυκλοφορία νομισμάτων (ας ανακαλέσουμε τον «νόμο των Αριστοφάνη-Greshman»), καθώς και το γεγονός ότι η προτεινόμενη εισαγωγή νομίσματος δεν αγγίζει το πρωτεύον πρόβλημα διόρθωσης της διεθνούς ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, παραμένει το εξής: Εάν η δραχμή αποκτήσει αξιοπιστία, ως μέσο συναλλαγών, και, ταυτοχρόνως, η ισοτιμία της ως προς το ευρώ παραμένει σταθερή, τότε θα είναι ως εάν να υπάρχει ένα, και μοναδικό, νόμισμα (το ευρώ) και όχι δύο (ευρώ-δραχμή). Επίσης, το ποσοστό της συνολικά κυκλοφορούσας ποσότητας αυτού του νομίσματος όχι μόνον θα ρυθμίζεται από τις ελληνικές αρχές αλλά και θα χρησιμοποιείται από αυτές (και) για τη χρηματοδότηση δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Αυτό, όμως, αντιβαίνει στις ευρωζωνικές διατάξεις. Το τελικό συμπέρασμά μας είναι, λοιπόν, ότι η κομβική πρόταση του άρθρου είναι αντιφατική υπό την ακόλουθη έννοια: Εάν η εισαγωγή διπλού νομίσματος αποδειχθεί λειτουργική, τότε θα είναι έκνομη, ενώ εάν αποδειχθεί μη λειτουργική, τότε θα έχει μόνον αρνητικές επιπτώσεις.

Όπως έχουμε εξηγήσει, σε άλλες περιστάσεις (αν και θα χρειαστεί να επανέλθουμε στο επόμενο διάστημα), ο Θεμελιώδης Οικονομικός Νόμος της Ευρωζώνης είναι η ύπαρξη ενός διεθνικώς ενιαίου λόγου μισθών-παραγωγικοτήτων εργασίας ανά κλάδο παραγωγής ή, σε μαρξικούς όρους, ενός ενιαίου ποσοστού εκμετάλλευσης των εργαζομένων (ανά είδος εργασιακής δύναμης). Αυτός ο Νόμος διέπει και την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά με την τροποποίηση που απορρέει, βασικά, από την όποια δυνατότητα κύμανσης των συναλλαγματικών ισοτιμιών. Οι χώρες που ευθυγραμμίζονται με αυτόν τον Νόμο έχουν επίπεδα κλαδικών μισθών ακριβώς αντίστοιχα με τα κλαδικά επίπεδα της παραγωγικότητάς τους, ενώ εκείνες που δεν ευθυγραμμίζονται εισέρχονται σε ένα κύκλο εξωτερικών ελλειμμάτων, δημοσίων ελλειμμάτων και, τελικά, ύφεσης, έως ότου επαν-ευθυγραμμιστούν διαμέσου της μείωσης των μισθών ή/και (πράγμα πολύ λιγότερο πιθανό σε συνθήκες πλήρους έκθεσης στον διεθνή ανταγωνισμό) της αύξησης της παραγωγικότητάς τους. Οι χώρες και οι κοινωνικές τάξεις των οποίων τα συμφέροντα βρίσκονται σε αντίθεση με τον Θεμελιώδη Οικονομικό Νόμο της Ευρωζώνης, δεν είναι σε θέση να τον μεταβάλλουν μέσω διαφόρων μηχανεύσεων, τεχνασμάτων και θεαμάτων διαπραγμάτευσης. Για αυτές, επομένως, μόνον μία λύση υπάρχει: η συντεταγμένη, καταρχήν εθνική, έξοδος. Τότε, και μόνον τότε, θα μπορούσαν να ενεργοποιήσουν κάθε αναγκαίο για την ανασυγκρότηση της παραγωγικής βάσης και την επιτάχυνση της κυκλοφορίας των αγαθών και υπηρεσιών μέσο, περιλαμβανομένων, εάν προκριθούν, και ορισμένων μέσων έκτακτης ανάγκης, όπως εκείνο της έκδοσης «χρήματος με ημερομηνία λήξης».  

Η Οικονομική Επιτροπή του Σχεδίου Β, 25.02.2015

Το άρθρο του Ηιllinger:

Από το TREXIT στο GREXIT; – Quovadis Ελλάς;

Claude Hillinger, Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Έχουν περάσει δύο εβδομάδες έντονου πολιτικού δράματος και ψυχαγωγικού θεάματος από την εκλογική νίκη του Σύριζα. Με τη μεθόδευση του TREXIT, της όχι και τόσο εκούσιας εξόδου της τρόικας ως εποπτεύοντος οργάνου της διαδικασίας των ελληνικών μεταρρυθμίσεων, ο Σύριζα σηματοδότησε την έναρξη μιας νέας εποχής, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά συνολικά για την Ευρώπη. Ακολούθησαν υπερβολικές απαιτήσεις – μείωση του χρέους ώστε να μπορέσει η Ελλάδα να πάρει μια ανάσα και ένα νέο Σχέδιο Μάρσαλ για το Νότο της Ευρώπης, που επρόκειτο να αποκληθεί «Σχέδιο Μέρκελ». Όπως ήταν αναμενόμενο, με δεδομένη την αδύναμη διαπραγματευτική τους θέση, ο πρωθυπουργός Τσίπρας και ο υπουργός Οικονομικών Βαρουφάκης επέστρεψαν από τη θεατρική περιοδεία τους με άδεια χέρια. Η αρχική ευφορία μεγάλου μέρους των Ελλήνων ψηφοφόρων μετατρέπεται σε απογοήτευση. Είναι εκπληκτικό το ότι ο θεωρητικός των παιγνίων Βαρουφάκης πλανήθηκε σε τέτοιο βαθμό σχετικά με τη διαπραγματευτική του ισχύ.

Γενικά, η παρείσφρηση της πραγματικότητας στη φαντασίωση προκαλεί σοκ, αλλά αυτό το σοκ μπορεί να είναι θεραπευτικό εάν οδηγήσει σε μια έξυπνη και ρεαλιστική αντίδραση. Είναι αλήθεια ότι η κατάσταση στην Ελλάδα είναι κακή, αλλά ήδη βελτιώνεται. Το πρωτογενές πλεόνασμα του προϋπολογισμού, εκτός πληρωμών των τόκων, είναι θετικό όπως και οι τρέχουσες συναλλαγές. Ελαφρά θετικός ήταν, επίσης, το 2014 ο ρυθμός της οικονομικής μεγέθυνσης. Αν ο Σύριζα αποδειχθεί ότι είναι έστω και κατά το ήμισυ τόσο καλός στο να κυβερνά όσο αποδείχθηκε ότι είναι στο ψυχαγωγικό θέαμα, τότε η ελληνική οικονομία θα εξακολουθήσει να βελτιώνεται. Μ' αυτά τα δεδομένα, συν την εντυπωσιακή εκλογική του νίκη, μόνο αν κάνει μερικά πολύ μεγάλα λάθη ο Σύριζα θα αντιμετωπίσει σοβαρές δυσκολίες σύντομα.

Λοιπόν, τι θα έπρεπε να κάνει τώρα ο Σύριζα; Τελικά θα κριθεί από τις επιδόσεις του σε τρεις ευρείες περιοχές: 1. Στις μεταρρυθμίσεις σε όλους τους τομείς της ελληνικής κοινωνίας. 2. Στο αν θα βγάλει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα την ελληνική οικονομία από την ύφεση. 3. Στο αν θα βρει μια μακροπρόθεσμη λύση για το πρόβλημα του χρέους. Οι δύο πρώτοι τομείς απαιτούν άμεση προσοχή, το τρίτο πρόβλημα μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο αφού έχει σημειωθεί ουσιαστική πρόοδος στους δύο πρώτους τομείς.

1. Μεταρρυθμίσεις: Όταν σε μια κοινωνία οργιάζουν επί δεκαετίες ή ακόμη και επί πολλές γενιές η διαφθορά και οι πελατειακές σχέσεις, τότε μια επιτυχής πολιτική μεταρρυθμίσεων πρέπει να επικεντρώνεται στην επίτευξη του πιο εφικτού στόχου, δηλαδή σ' εκείνες τις μεταρρυθμίσεις που μπορούν να πραγματοποιηθούν πιο εύκολα και αποδίδουν τα μέγιστα οφέλη. Σχεδόν κορυφαία σ' αυτόν τον κατάλογο και σύμφωνη με τις προεκλογικές υποσχέσεις του Σύριζα θα ήταν η επαναστατική ιδέα της συλλογής φόρων και από τους πλούσιους. Αυτή και άλλες σημαντικές μεταρρυθμίσεις συγκαταλέγονται στις μεταρρυθμίσεις που απαιτούσε και η τρόικα. Όμως, ο Σύριζα έχει δίκιο που απορρίπτει τις επιβαλλόμενες από την τρόικα “μεταρρυθμίσεις” που βασίζονται περισσότερο στην ιδεολογία παρά στα υγιή οικονομικά. Λέγοντας αυτό, έχουμε κατά νου τη γενικευμένη ιδιωτικοποίηση που δεν είχε πουθενά τα αποτελέσματα τα οποία προδίκαζαν όσοι την υπερασπίζονταν. Ορθά τη σταματά ο Σύριζα. Καθώς οι μεταρρυθμίσεις θα εκπληρώνονται με επιτυχία και τα οφέλη τους θα γίνονται ορατά, η στάση του πληθυσμού θα αλλάζει και περαιτέρω μεταρρυθμίσεις θα πραγματοποιούνται πιο εύκολα.

2. Τερματισμός της λιτότητας: Ήταν η πιο σημαντική προεκλογική υπόσχεση του Σύριζα. Ήθελε να την επιτύχει μέσω της γενναιόδωρης βοήθειας των πιστωτριών χωρών και της τρόικας, αλλά αυτή η βοήθεια δεν πρόκειται να δοθεί. Τι μπορεί να γίνει λοιπόν; Πρόσφατα, πρότεινα να εκδώσει η Ελλάδα ένα δεύτερο νόμισμα που θα είναι εξ ολοκλήρου υπό τον έλεγχό της, με το οποίο θα μπορούσε να δημιουργήσει πρόσθετη ζήτηση και έτσι να αναθερμάνει την οικονομία. [1]

Επαναλαμβάνω αυτή την πρόταση εδώ, με κάποιες μικρές αλλαγές, μία εκ των οποίων είναι ότι θα αποκαλώ πλέον αυτό το νόμισμα «δραχμή» και όχι «ελληνικό ευρώ (Geuro)» για να εκφράζει την ελληνική υπερηφάνεια και ανεξαρτησία. Επίσης θα πραγματευτώ ορισμένα από τα πιο ενδιαφέροντα σχόλια που έλαβα.

3. Ένα δεύτερο νόμισμα για την Ελλάδα

Η πρότασή μου

Η ελληνική κυβέρνηση θα έπρεπε να δημιουργήσει ένα δεύτερο νόμισμα, τη δραχμή. Η δραχμή θα ήταν επίσημο χρήμα ίδιας αξίας με το ευρώ, αλλά μόνο για εγχώριες πληρωμές. Οποιαδήποτε πληρωμή, είτε στον ιδιωτικό τομέα, είτε στο κράτος , π.χ. φόροι ή εισφορές, θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί με ευρώ, δραχμές ή με το συνδυασμό των δύο.

Η κυβέρνηση θα άρχιζε πραγματοποιεί όλες τις πληρωμές , μισθούς, μεταβιβάσεις κ.λπ., με ένα συνδυασμό των δύο νομισμάτων. Επί παραδείγματι, θα μπορούσε να ορίσει μια αναλογία: 80% ευρώ , 20% δραχμή. Βάσει του παραδείγματος, χωρίς καμιά άλλη βοήθεια από την ΕΕ , η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να αυξήσει τις δαπάνες της κατά 20%.

Η κυβέρνηση θα έδινε εντολή στις τράπεζες να ανοίξουν ένα λογαριασμό σε δραχμές παράλληλο κάθε λογαριασμού σε ευρώ, έτσι ώστε να μπορεί να χρησιμοποιείται ελεύθερα η δραχμή στις μέσω τραπεζικού συστήματος πληρωμές. Χωρίς όμως να υποχρεούνται οι τράπεζες να αλλάζουν ευρώ με δραχμές. Επίσης, θα έπρεπε να απαγορευτεί στις τράπεζες να δίνουν δάνεια σε δραχμές , ώστε να μην προκληθεί πρόσθετη αστάθεια λόγω της πιθανής μη εξυπηρέτησης των δανείων σε δραχμές. Ο εκάστοτε κάτοχος της κάθε δραχμής θα τη δαπανούσε, δημιουργώντας πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα μέχρι τελικά η δραχμή να επιστρέψει στο κράτος με τη μορφή των φόρων ή των εισφορών.

Βάσει της πρότασής μου, η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε γρήγορα και πολύ ουσιαστικά να αυξήσει την εγχώρια ζήτηση, κάτι που αποτελούσε μία από τις βασικές προεκλογικές της υποσχέσεις, και θα το έκανε χωρίς να χρειάζεται καμιά συμφωνία εκ μέρους κάποιας εξωτερικής Αρχής.

Μπορώ να διακρίνω περαιτέρω μακροπρόθεσμα οφέλη από ένα τέτοιο σύστημα, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά για όλες τις χώρες της Ευρωζώνης. Η δημιουργία του ευρώ ήταν λάθος, αλλά η εγκατάλειψή του σήμερα θα είχε μεγάλο κόστος τόσο στο πραγματικό όσο και στο ψυχολογικό επίπεδο. Με την πρότασή μου, το ευρώ θα μπορούσε να διατηρηθεί , ενώ ταυτόχρονα θα δινόταν στις μεμονωμένες χώρες η δυνατότητα μιας ευέλικτης αντικυκλικής δημοσιονομικής πολιτικής, μια δυνατότητα που τώρα τη στερούνται.

Σχόλια που έλαβα

Ένα πολύ ενδιαφέρον σχόλιο ήρθε από τον Avner Offer [ιστορικός της οικονομίας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης]. Το παραθέτω: «Η Βρετανία, ανάμεσα στο 1914 και το 1928, υιοθέτησε ένα σύστημα διπλού νομίσματος, στο πλαίσιο του οποίου κυκλοφορούσαν απεριόριστα τραπεζογραμμάτια του υπουργείου Οικονομικών μαζί με αυτά της Τράπεζας της Αγγλίας. Δεν είναι ακριβώς ίδιο με την πρόταση, αλλά παρόμοιο ως προς το ότι η έκδοση τραπεζογραμματίων του υπουργείου έδωσε τη δυνατότητα να αυξηθεί κατά πολύ η προσφορά χρήματος κατά παρέκκλιση της υφιστάμενης νομοθεσίας». Η Τράπεζα της Αγγλίας υπόκειτο στον κανόνα του χρυσού, συνεπώς ο όγκος του χρήματος που εξέδιδε δεν καθοριζόταν από το κράτος. Όταν ξέσπασε ο πόλεμος, το καλοκαίρι του 1914, η κυβέρνηση είχε μεγάλη ανάγκη από κονδύλια προκειμένου να προετοιμαστεί για έναν ολοκληρωτικό πόλεμο. Έτσι εξέδωσε τραπεζογραμμάτια του υπουργείου Οικονομικών μη υποκείμενα στον κανόνα του χρυσού και τα κατέστησε επίσημο χρήμα.

Το πρόβλημα που αντιμετώπισε η Αγγλία πριν από έναν αιώνα και το πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ελλάδα είναι αρκετά όμοια, μόνο που οι δαπάνες της Ελλάδας περιορίζονται από τη λειψή γενναιοδωρία των δωρητριών χωρών και όχι από τον κανόνα του χρυσού. Η πρότασή μου είναι επίσης παρόμοια με τη λύση που έδωσε η Αγγλία το 1914: εάν δεν μπορείς να κάνεις επέκταση του νομίσματος που έχεις, εκδίδεις και άλλο νόμισμα!

Ο TrondAndresen υποστηρίζει εδώ και αρκετό καιρό ένα σύστημα πληρωμών βασισμένο στα κινητά τηλέφωνα, παρόμοιο με τα συστήματα που υπάρχουν σε κάποιες αφρικανικές και λατινοαμερικανικές χώρες. Όλοι οι μετέχοντες θα είχαν έναν λογαριασμό στην κεντρική τράπεζα και οι πληρωμές θα γίνονταν από τον έναν λογαριασμό στον άλλον με sms. Ανάμεσα στα πλεονεκτήματα του συστήματος πληρωμών μέσω κινητών που παραθέτει ο Andresen είναι και το ακόλουθο: «Είναι σχεδόν αδύνατον να υπάρξει μαύρη οικονομία σε κινητά δολάρια. Το ίδιο ισχύει και για την φοροαποφυγή. Το έξυπνο λογισμικό μπορεί να παρακολουθεί τις συναλλαγές όλο το 24ωρο καθημερινά και να εντοπίζει τους χειριστές όταν εμφανίζονται ύποπτα στοιχεία. Το ότι οι χρήστες έχουν επίγνωση αυτής της τεχνολογικής δυνατότητας συνεπάγεται ότι η απειλή είναι αξιόπιστη, συνεπώς θα αποφεύγουν τέτοιες πράξεις σε μεγάλο βαθμό».[2] Όντως, αυτό το σύστημα έχει πλεονέκτημα, όμως επιθυμούμε να δώσουμε στον Μεγάλο Αδελφό τόσο απόλυτο έλεγχο;

Μια μακροπρόθεσμη λύση για το ελληνικό χρέος

Ζούμε σε μια εποχή αυξανόμενης ανισότητας εισοδήματος και πλούτου, αυξανόμενων ιδιωτικών και δημόσιων χρεών και αυξημένης χρηματοπιστωτικής αστάθειας. Όλα αυτά σχετίζονται. Η σχέση ανάμεσα στους πιστωτές και τους οφειλέτες είναι ασύμμετρη, ενώ η ισχύς συσσωρεύεται συνήθως στην πλευρά των πιστωτών. Το να εξεταστούν όλες αυτές οι πτυχές σε σχέση με το ελληνικό χρέος ξεπερνά κατά πολύ το εύρος του παρόντος άρθρου. Θα κάνω απλώς ορισμένες παρατηρήσεις.

Είναι το ελληνικό χρέος βιώσιμο; Ο LorenzoBiniSmaghi[3] υποστηρίζει, πειστικά κατά τη γνώμη μου, ότι είναι. Όμως, δεν είναι μόνο αυτό το θέμα, μπορεί να υπάρχουν επίσης επιχειρήματα τόσο ηθικά όσο και οικονομικά για τη μείωσή του. Ο Σύριζα ήθελε μια άμεση μείωση του χρέους, αλλά η διαπραγματευτική του θέση ήταν πολύ αδύναμη για να το πετύχει. Ωστόσο, αν ο Σύριζα κυβερνήσει ορθά τα επόμενα χρόνια, εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις, δημιουργήσει οικονομική μεγέθυνση και οδηγήσει την οικονομία κοντά το επίπεδο της πλήρους απασχόλησης, η διαπραγματευτική του θέση θα βελτιωθεί. Θα ήταν πολύ πιο βοηθητικό αν υιοθετούσε τη δραχμή ως δεύτερο νόμισμα που θα μπορούσε εύκολα να αναλάβει το ρόλο του νόμιμου χρήματος. Η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα γινόταν μια αξιόπιστη απειλή. Άλλα αριστερά κόμματα όπως το ισπανικό Podemos, θα αναλάμβαναν ίσως την κυβερνητική εξουσία και θα ερχόταν  ο χρόνος για μια γενική συζήτηση περί χρέους στη ζώνη του ευρώ και τι θα ήταν καλύτερο να γίνει για την αντιμετώπισή του.

Διαβάστε περισσότερα...
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Σολωμού 13, Εξάρχεια, 2ος όροφος (5μμ - 10μμ)

info@sxedio-b.gr

2108224344