Άρθρα και Τοποθετήσεις

Σταματήστε τον πόλεμο της Τουρκίας ενάντια στους Κούρδους και υπερασπιστείτε το Afrin (#DefendAfrin)

Σταματήστε τον πόλεμο της Τουρκίας ενάντια στους Κούρδους και υπερασπιστείτε

το Afrin (#DefendAfrin)

Η επταετής εσωτερική σύγκρουση στη Συρία, που μετατράπηκε σε διεθνή πόλεμο και είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων και τον εκτοπισμό εκατομμυρίων, πλησίαζε σχεδόν στο τέλος. Η τουρκική κυβέρνηση υπό την ηγεσία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, μαζί με την Αλ Κάιντα (Heyet Tahrir El Şam), το ISIS και άλλες ομάδες σαλαφιστών προετοιμάζουν τώρα μια στρατιωτική επιχείρηση εναντίον του Afrin, μιας κουρδικής πόλης (καντόνι) στη Βόρεια Συρία. Κάτι τέτοιο θα οδηγήσει σε μια νέα αιματηρή σύγκρουση που θα σύρει την περιοχή σε μια καινούργια καταστροφή, θα προκαλέσει πείνα, θα προκαλέσει το θάνατο ακόμη περισσότερων παιδιών, θα αναγκάσει τον τοπικό πληθυσμό να εγκαταλείψει τις εστίες του και θα οδηγήσει τελικά σε μία ακόμη διεθνή ανθρωπιστική κρίση. Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, αυτή η δράση ορίζεται ως “επιχείρηση εισβολής​”.

Το 2017, η πόλη Raqqa, η πρωτεύουσα του αποκαλούμενου Ισλαμικού Κράτους, απελευθερώθηκε από τη Διεθνή Συμμαχία, η οποία περιελάμβανε την SDF (“Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις”, με συμμετοχή Κούρδων και Αράβων μαχητών). Αυτή ήταν η αρχή του τέλους της ISIS. Αυτή η νέα κατάσταση για τον τερματισμό του τρομακτικού πολέμου που έπληξε τη Συρία τελικά οδήγησε σε πολιτικό διάλογο για μια πιθανή λύση για την ειρήνη στην περιοχή. Οποιεσδήποτε τουρκικές στρατιωτικές επιθέσεις στην κουρδική πόλη του Afrin θα σημάνουν την έναρξη μιας ακόμη αιματηρής σύγκρουσης.

Οι πιο ασφαλείς και οι πιο σταθερές περιοχές της Συρίας είναι εκείνες οι περιοχές που βρίσκονται τώρα υπό τη διοίκηση των Κούρδων και των συμμάχων τους. Ένα από αυτά τα καντόνια είναι το Afrin. Το Afrin είναι ένα ασφαλές καταφύγιο από την αρχή αυτού του πολέμου, απελευθερωμένο από οποιαδήποτε σύγκρουση και πόλεμο. Ούτε το καντόνι του Afrin, ούτε οι υπόλοιπες κουρδικές περιοχές της Συρίας επιτέθηκαν ποτέ ή απείλησαν να επιτεθούν στην Τουρκία. Στην πραγματικότητα, η Τουρκία απειλεί και επιτίθεται συνεχώς στα χωριά και την περιοχή αυτή αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια. Οι ενέργειες αυτές της Τουρκίας, στο διεθνές δίκαιο ορίζονται ως "επίθεση σε μια κυρίαρχη χώρα", εισβολή στο έδαφός της και απρόκλητη επίθεση εναντίον αμάχων πολιτών. Αυτή η πράξη αποτελεί παράδειγμα της μακράς εχθρότητας της Τουρκίας απέναντι στην κουρδική κοινότητα.

Η έκκλησή μας προς τη διεθνή κοινότητα:

  • Το Afrin είναι μία από τις πιο σταθερές και ασφαλείς περιοχές στη Συρία τα τελευταία πέντε χρόνια. Εξαιτίας αυτού, η πόλη έχει δεχτεί έναν αριθμό Σύρων προσφύγων ίσο με τον αρχικό της πληθυσμό. Ο ΟΗΕ και η Διεθνής Συμμαχία πρέπει να εξασφαλίσουν τη συνέχιση της σταθερότητας και της ασφάλειας στο Afrin. ΤοAfrin πρέπει να προστατεύεται από εξωτερικές επιθέσεις.
  • Το Afrin δεν αποτελεί απειλή για την Τουρκία και δεν έχει επιτεθεί σε κανέναν. Το τουρκικό κράτος επιτίθεται στο Afrin, επειδή είναι εχθρικό απέναντι στους Κούρδους και τα επιτεύγματά τους. Αυτή η πραγματικότητα δεν πρέπει να αγνοηθεί και οι επιθέσεις του τουρκικού κράτους πρέπει να αποτραπούν.
  • Ρωσία, που είναι υπεύθυνη για τον εναέριο χώρο του Afrin, δεν πρέπει να μείνει θεατής των επιθέσεων της Τουρκίας και πρέπει να αποτρέψει οποιαδήποτε τέτοια επίθεση.
  • Οι επιθέσεις του τουρκικού κράτους κατά του Afrin, της Rojava και της βόρειας Συρίας συνολικά είναι επωφελείς για την ISIS και άλλες σαλαφιστικές ομάδες. Ο Διεθνής Συνασπισμός ενάντια στην ISIS πρέπει να λάβει προφυλάξεις ενάντια σε αυτό και οφείλει να αποτρέψει τις επιθέσεις του τουρκικού στρατού.
  • Το τουρκικό κράτος είναι μια κατοχική δύναμη στη Συρία. Η διεθνής κοινότητα δεν πρέπει να είναι θεατής σε αυτή την κατάσταση και ο τουρκικός στρατός πρέπει να υποχρεωθεί να εγκαταλείψει τη Συρία.

PYD - Αντιπροσωπεία Βακανικών Χωρών

Διαβάστε περισσότερα...

Για την Ελληνική Κρίση και το Λαϊκό Μέτωπο, του Κώστα Παπουλή

Για την Ελληνική Κρίση και το Λαϊκό Μέτωπο*

Η πώς, «με ένα νόμο», θα καταργήσουμε τους νόμους του Τσίπρα

Του Κώστα Παπουλή

1) Η Ελληνική Κρίση, ή Ευρώ και Ε.Ε. σημαίνουν Βαρβαρότητα.         Είναι πλέον δεδομένο, ότι η  εδώ και επτά  χρόνια διαρκούσα οικονομική κρίση της πατρίδας μας, αποτελεί την πιο οξεία κρίση αναπαραγωγής, τόσο σε όρους χρονικής διάρκειας όσο και σε όρους ύφεσης-ανεργίας-παραγωγικής αποδιάρθρωσης, η οποία έχει εκδηλωθεί μεταπολεμικά σε εθνικό κοινωνικό σχηματισμό με μέσο ή υψηλό επίπεδο κεφαλαιοκρατικής ανάπτυξης.

          Ξεγυμνώθηκαν έτσι, τα σαθρά θεμέλια της ευρωπαϊκής «ολοκλήρωσης», η μυθοποιητική ιδεολογία του «ελεύθερου διεθνούς εμπορίου» και της «ελεύθερης-κοινής» αγοράς, το εντός-Ευρωπαϊκής «Ένωσης» ρήγμα «Βορρά-Νότου», η αποψίλωση της περιφέρειας,  η – σε όλα τα επίπεδα αναφοράς – επικυριαρχία των «ισχυρών» επί των «αδύναμων». Το ευρώ αποδείχτηκε ο χρυσός κανόνας των πολυεθνικών,  των μεγάλων επιχειρήσεων και των τραπεζών, το μέσο, με το οποίο επιβάλλεται ο απόλυτα ελεύθερος ανταγωνισμός, ο οικονομικός και κοινωνικός δαρβινισμός, η καταστροφή ολόκληρων περιφερειών, αλλά και λαών,  η επιστροφή στον 19ο αιώνα.  

Σε τελευταία ανάλυση, η κρίση ανέδειξε μία ιδιάζουσα κατάσταση, για το σύνολο μάλλον του ευρωζωνικού «Νότου» και αναμφίβολα για την πατρίδα μας, κατάσταση η οποία δύναται να αποδοθεί ως εξής:  Ευρώ και ΕΕ, σημαίνει Βαρβαρότητα.  

          Ποτέ, μετά το 1950, την κατοχή και την λήξη του εμφυλίου δεν είχαμε φτάσει σε τέτοιο ακραίο σημείο, έλλειψης οποιασδήποτε προοπτικής,  απόλυτης διάλυσης και εκποίησης της χώρας. Άλλωστε σύντομα, αν δεν αναστραφεί αυτή η κατάσταση, ο αριθμός των σπιτιών που θα αλλάξουν χέρια, θα είναι πολύ μεγαλύτερος της κατοχής. 

          Η χώρα χρεοκόπησε το 2010, και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι όπως και στις άλλες δύο κύριες πτωχεύσεις, του ελληνικού κράτους, του Τρικούπη το 1893 και του Βενιζέλου το 1932, η χώρα δεν είχε δικό της νόμισμα, είτε συμμετείχε στην Λατινική νομισματική ένωση, είτε προσδέθηκε μετά, στον κανόνα του χρυσού (την ευρωζώνη της εποχής).

           Στην Ελλάδα επιβάλλεται σήμερα, το ίδιο ακριβώς μοντέλο προσαρμογής, που εκτελέστηκε  μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, στις «ανατολικές» χώρες.

2) Κύρια Αιτία της  Κρίσης, η Συμμετοχή στον Λάκκο των Λεόντων:  Για να πάμε αντίστροφα, η παρούσα κατάσταση δεν αποτελεί προϊόν  «δυνάμεων της Φύσης» αλλά συμβαδίζει και σχετίζεται άμεσα με την ευρωπαϊκή «ολοκλήρωση» και, γενικότερα, την «παγκοσμιοποίηση», ενώ δεν δύναται να αντιστραφεί, ούτε κατά ελάχιστο, εντός του περιβάλλοντος που την ενεργοποίησε και, τελικά την όξυνε σε πρωτοφανή, έως σήμερα, βαθμό. Η χώρα πληρώνει την ευρωπαϊκή πόλωση (και όχι ολοκλήρωση!), την οποία δημιουργεί, τελικά και αναπόφευκτα, η σχέση «κέντρου-περιφέρειας», ενώ στο μακρινό έτος 1962, ο Η. Ηλιού είχε χαρακτηρίσει, προσφέροντας αρκετά οικονομολογικά και πολιτικά επιχειρήματα, την είσοδο της πατρίδας μας στην ΕΟΚ ως είσοδο στο «Λάκκο των Λεόντων»1.

3) ΔΙ-ΕΞΟΔΟΣ: Απαιτείται, επομένως, εφαρμογή ορισμένου, καταλλήλως διαρθρωμένου, εκτός ευρω-«ολοκλήρωσης», μείγματος οικονομικής πολιτικής που συνεπάγεται την ανάκτηση όσο γίνεται περισσότερων μοχλών οικονομικής πολιτικής2 πράγμα που συνεπάγεται την ανάκτηση τουλάχιστον της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας.  Μια τέτοια οικονομική πολιτική συνοψίζεται στην άρση της λιτότητας - ενίσχυση της εγχώριας  ζήτησης σε συνδυασμό με ανάλογα μέτρα νομισματική πολιτικής ή και άλλα προστατευτικά, ώστε αυτή να μη διαρρεύσει στο  εξωτερικό. Μακροχρονίως απαιτείται βιομηχανική πολιτική και δομική μεταβολή της οικονομίας.

 4) Η Κύρια Αντίθεση,  ο Χαρακτήρας και η Σύνθεση του Μετώπου:  Η συμμετοχή στην ευρωπαϊκή  πόλωση και μάλιστα στον σκληρό πυρήνα της ζώνης της υπερπαγκοσμιοποίησης, και λέμε υπερπαγκοσμιοποίηση γιατί εδώ στην Ε.Ε., η ταύτιση με τις ορίζουσες της παγκοσμιοποίησης, της ελευθερίας του εμπορίου των κεφαλαίων κλπ είναι καθολική, διαμορφώνει ως κύρια, την  αντίθεση ανάμεσα στην Λαϊκή Κυριαρχία, την Δημοκρατία  και τον οικονομικό ιμπεριαλισμό. Η Ελλάδα περισσότερο, αλλά και ο ευρωπαϊκός   Νότος συνολικά, δεν δύναται  να επιβιώσουν  εντός των ευρωζωνικών και ευρωενωσιακών δεσμών3. Άρα οδηγούνται στην στασιμότητα και στην παρακμή, μετατρεπόμενοι στην καλύτερη περίπτωση σε εξαρτήματα του Βορρά και έτσι οξύνεται και η δεύτερη αντίθεση η βασική σε εθνικό επίπεδο, ανάμεσα στο κεφάλαιο και στην εργασία. Η άνευ προηγουμένου γεωγραφική πόλωση στον ευρωπαϊκό χώρο  και η ραγδαία υποβάθμιση της χώρας μέσα στον διεθνή καταμερισμό εργασίας, διαμορφώνει λοιπόν και μια πρωτοφανή κοινωνική πόλωση. Συνεπώς για να επιβιώσει ο λαός, για να ζήσει με στοιχειώδη αξιοπρέπεια, για να δημιουργηθούν νίκες του λαϊκού παράγοντα για να σπάσει η φτώχεια και η ανεργία, και για οποιαδήποτε άλλη πορεία κοινωνικού μετασχηματισμού,  είναι απαραίτητη  και πρώτη προϋπόθεση η αλλαγή των ευρωπαϊκών  συντεταγμένων της χώρας. Είτε λοιπόν κάποιος είναι ένας απλός δημοκράτης, αριστερός ή δεξιός, που θέλει την πλήρη απασχόληση, την απάλειψη της ανεργίας και μια αξιοπρεπή ζωή για όλους, είτε είναι υπέρ ενός μεγάλου κοινωνικού μετασχηματισμού, είτε δηλαδή είναι κομμουνιστής, είτε  ακόμη και αναρχικός, αν θέλει να δει κοινωνικούς αγώνες με νικηφόρα αποτελέσματα, κοινωνικούς αγώνες που θα διαμορφώσουν τους όρους για ένα άλλο κοινωνικό παράδειγμα, πρέπει σε πρώτο βήμα να σπάσει αυτό το κέλυφος του οικονομικού και τελικά και πολιτικού ολοκληρωτισμού του ευρώ και της Ε.Ε..  Από πλευράς αντικειμενικού παράγοντα υπάρχουν λοιπόν όλοι οι όροι, για την δημιουργία ενός Πατριωτικού-Αντιιμπεριαλιστικού και Εργατικού, για την δημιουργία ενός μεγάλου Λαϊκού Μετώπου.

Η ανάγκη συγκρότησης ενός κοινωνικού-πολιτικού μετώπου, ενός Λαϊκού- Δημοκρατικού- Μετώπου για την οικονομική ανάπτυξη και την εθνική κυριαρχία, πρέπει να βασιστεί, τελικά, στη συμμαχία όλων εκείνων των δυνάμεων, οι οποίες θέλουν να τεθούν κάτω από τη σημαία της παραγωγικής ανασυγκρότησης και να υπηρετήσουν την  υπόθεση της Εθνικής Aνεξαρτησίας και Λαϊκής Kυριαρχίας. Η χαρτογράφηση και η σύνθεση αυτών των δυνάμεων,  η σημερινή εικόνα της ελληνικής οικονομίας, η αναιμική παρουσία παραγωγικού κεφαλαίου, η έντονη παρουσία των μικρομεσαίων, των ελεύθερων  επαγγελματιών και των μικρών επιχειρήσεων, του κατατεμαχισμένου αγροτικού κλήρου, των εξαθλιωμένων συνταξιούχων, της χαμένης γενιάς της νεολαίας, του πλήθους των ανέργων,  διαμορφώνει τον χαρακτήρα του Μετώπου.

Πρέπει να δημιουργηθεί ένα πλατύ και βαθύ Λαϊκό, Πατριωτικό Μέτωπο, το οποίο θα αγωνίζεται ενάντια στην υποδούλωση του λαού μας στο Δ.Ν.Τ. και στην Ε.Ε.. Ένα μέτωπο που θα μιλήσει τη γλώσσα της αλήθειας, εκκινώντας από την επιστημονική τεκμηρίωση και καταλήγοντας στην εκλαϊκευτική συμπύκνωση, που θα συνεγείρει το μυαλό και την καρδιά, που θα ξαναζωντανέψει την ελπίδα, τη θέληση για αλλαγή, για δημιουργία, που θα βγάλει την χώρα από την κρίση μεταβάλλοντας ραγδαία  τους κοινωνικούς συσχετισμούς            

Παρά τον φαινομενικό λήθαργο,  πλατιά λαϊκά  στρώματα που αγγίζουν το 30%-40% τουλάχιστον του πληθυσμού έχουν σήμερα βαθιά αντί-ευρώ και αντί-ΕΕ στάση,  κατανοούν ενστικτωδώς τον αντίπαλο, τον υπεύθυνο της κρίσης, μιας κρίσης που πρέπει να ξεπεραστεί από την αφύπνιση των δυνάμεων της εργασίας και της δημοκρατίας. Πρόκειται για στρώματα που διαπερνούν τον άξονα αριστερά-δεξιά και ουσιαστικά είναι πολιτικά ορφανά.

  Αυτά τα στρώματα είναι η βάση του Λαϊκού Μετώπου και μένει να βρεθεί ο τρόπος που θα προσεγγιστούν, ώστε  να μετασχηματιστούν σε κοινωνικό κίνημα.

Μεγάλη ευθύνη φέρνουμε όλοι μας, με την έλλειψη ενότητας και την πανσπερμία των δυνάμεων που το μόνο που γεννάει είναι αναξιοπιστία.

6) Το πρόγραμμα του Μετώπου: Στις γενικές του αρχές ένα σχέδιο Νέας και αντίστροφης προς την υπάρχουσα, οικονομικής  πολιτικής,  ένα πολιτικό πρόγραμμα άμεσης εφαρμογής του Λαϊκού Μετώπου,  έχει  συγκεκριμένες προϋποθέσεις: Λύση του γόρδιου δεσμού του χρέους με άρνηση πληρωμής του, επιστροφή στην Δραχμή, εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, υποδομών  και στρατηγικών τομέων της οικονομίας, παραγωγική ανασυγκρότηση,  συντακτική συνέλευση με αλλαγή του Συντάγματος και ενίσχυση των δυνάμεων της εργασίας και της δημοκρατίας.

Αυτές οι γενικές αρχές κατά την γνώμη μου έχουν περιγραφεί   από τα προτάγματα του Σχεδίου Β, της ΛΑΕ, του ΕΠΑΜ, της νέας κίνησης για την απελευθέρωση του Λαού που συμμετέχει και ο σύλλογος «Γ. Κορδάτος» και αρκετών άλλων, και είναι κοντά σε αυτό  που πριν μερικά χρόνια  εκφωνούσε ως «μεταβατικό πρόγραμμα», η Ανταρσυα, για να αναφερθώ στις δυνάμεις που βρίσκονται σε αυτό το τραπέζι.

 Θεωρώ ότι αυτές οι γενικές αρχές είναι υπεραρκετές για μια πολιτική συμφωνία, για τις βασικές ιδρυτικές αρχές του Μετώπου.

Υπάρχουν όμως και ειδικές επιστημονικές αναλύσεις που εμφανίζουν ένα πιο αναλυτικό  οικονομικό και κοινωνικό πρόγραμμα. Σε πρώτο επίπεδο είχε εκπονηθεί από την οικονομική επιτροπή  του Σχεδίου Β, με την ίδρυσή του. Σήμερα έχουμε σε δεύτερο επίπεδο πιο ολοκληρωμένα προγράμματα οικονομικής πολιτικής, π.χ.  όπως είναι η τελευταία μελέτη του ΕΔΕΚΟΠ4. Αλλά, και τις εργασίες του «Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών,  Δημήτρης Μπάτσης» που τέμνονται με την προηγούμενη, και σε ένα κάποιο βαθμό συμπυκνώνονται στο πρόσφατο βιβλίο, «Μετωπικό Πρόγραμμα ΔΙ-Εξόδου από την κρίση, για έναν Ελεύθερο Λαό, σε μια Ελεύθερη Ελλάδα» που εκδώσαμε οι Καλτσώνης-Μαριόλης-Παπουλής όπου πέρα από το μίγμα μιας νέας οικονομικής πολιτικής, περιγράφονται και οι απαραίτητες οικονομικές και πολιτικές αλλαγές που πρέπει να την συνοδεύσουν. Έχουμε συνεισφορές στο ίδιο ζήτημα και από άλλους χώρους μελέτης  όπως αυτή  του Μαχωμε, που μας φιλοξενεί σήμερα κλπ 

 Επίσης, έχουν βγει ένα πλήθος βιβλίων για το εθνικό νόμισμα.,  όπου ο κατάλογος είναι αρκετά μακρύς για να τον αναφέρω5. Θέλω να πω ότι υπάρχει Σχέδιο και Πρόγραμμα τόσο γενικό, αλλά και  εξειδικευμένο, για την έξοδο από την κρίση,  ενώ αντίθετα η μνημονιακή πολιτική ημι-ελιτ που κυβερνάει εναλλάξ τη χώρα, δεν έχει να παρουσιάσει απολύτως τίποτα, ή έστω μια τελεία παραγωγικού προγράμματος, παρά μόνο ευχολόγια για βροχή Ξένων Επενδύσεων και για κάποιο θαύμα που θα μας βγάλει από την κρίση.  

Τέλος με τα σημερινά δεδομένα, η διάρρηξη της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας στον ευρωπαϊκό νότο, δεν μπορεί να γίνει αλλιώς παρά με την ανάδειξη Λαϊκο-Μετωπικών Κυβερνήσεων  οι οποίες μπορούν να οδηγήσουν σε ένα άλλο τρόπο συνεργασίας των Λαών. Μια τέτοια προσπάθεια ήταν και η Μπολιβαριανή Συμμαχία των Λαών της Λατινικής Αμερικής, γνωστής ως ΑLBA. Άρα και το πρόγραμμά μας είναι πρώτα εθνικό και μετά διεθνικό. Το εθνικό πρόγραμμα είναι συγκεκριμένο και ως τέτοιο έχει διεθνιστική αξία,  μπορεί να συγκινήσει άλλους λαούς και να δημιουργήσει την διεθνιστική αλληλεγγύη. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε, ότι το συγκεκριμένο είναι επαναστατικό, ενώ αντίστροφα το αόριστο και κατά συνέπεια ο επαναστατικός βερμπαλισμός είναι ακίνδυνος για το σύστημα.

 Παρεμπιπτόντως, η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ δεν κρίθηκε από τον λεγόμενο «κυβερνητισμό» του, αλλά από την ιδεολογική και προγραμματική του σύγχυση για το ευρώ και την Ε.Ε., και την απόλυτη ανεπάρκεια της ηγεσίας του. Τον Ιούνιο με το Δημοψήφισμα και το συντριπτικό 62% του ΟΧΙ, αλλά και πιο πριν,  με ένα άλλο κόμμα στην εξουσία που κατανοούσε τι είναι η ΟΝΕ και η Ε.Ε.,  όλα θα ήταν ανοικτά.

7) Η Δημοκρατική Δομή  το Λαϊκό Κίνημα και ο κοινωνικός μετασχηματισμός : Το Μέτωπο δεν πρέπει να είναι μια συγκόλληση οργανώσεων, αλλά να διαθέτει δικιά του αμεσοδημοκρατική δομή, ώστε έτσι να έχει ανοικτές τις πόρτες σε όσους συμφωνούν με τις γενικές του αρχές.

Αυτή η Δημοκρατική Δομή θα πρέπει να είναι η καρδιά ενός Λαϊκού Ρεύματος που πρέπει να είναι σε  συνεχή κίνηση και να φουντώνει συνέχεια, ιδίως όταν το Μέτωπο βρεθεί στην κυβέρνηση. Μέσα από την πορεία δομικών πολιτικών κοινωνικών και οικονομικών αλλαγών που θα εφαρμοστούν κατά κύματα,  είναι εφικτό και πιθανό στο   επέκεινα  του, να είναι οι εργαζόμενοι που θα επιλέγουν τα επίπεδα παραγωγής, κατανάλωσης και επένδυσης, τις ώρες εργασίας και τελικά θα διαμορφώνουν οι ίδιοι την κοινωνία που θα ζουν,  μέσα σε μια αυθεντική Δημοκρατία, όπου οι έννοιες της κοινότητας και της συλλογικής ζωής θα ξαναβρούν την  σημασία τους.

 Για να μην παρεξηγηθούμε  όμως, πρέπει να διευκρινίσουμε, ότι σε ένα  Λαϊκό Μέτωπο, δεν γίνεται όλες οι δυνάμεις να στοχεύουν στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό γιατί τότε δεν έχουμε Λαϊκό Μέτωπο, αλλά συμμαχία αντικαπιταλιστικών οργανώσεων, ή καλύτερα «κόμμα». Ιδιαίτερα δε,  όπως έχουν τα πράγματα και αναφέραμε παραπάνω, είναι περισσότερο ανέφικτη  (με την  άμεση επίκληση του «κομμουνισμού»),  η δημιουργία μιας νέας κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας. Αντίστροφα όμως, η ανάκτηση της Λαϊκής Κυριαρχίας και της Εθνικής Ανεξαρτησίας, η υπέρβαση της κρίσης, η  συντακτική συνέλευση που θα κατοχυρώσει κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα μέσα από ένα νέο Σύνταγμα,   η ουσιαστική ενίσχυση των δυνάμεων της εργασίας και της δημοκρατίας, και η απαραίτητη   παραγωγική ανασυγκρότηση, μπορεί να βάλει τον σπόρο που σιγά-σιγά θα μετατραπεί σε δέντρο μιας άλλης  κοινωνίας.

Σε  τελευταία ανάλυση, δεν μπορεί να είναι παρά ο κυρίαρχος λαός αυτός που θα αποφασίσει για το μέλλον του και για το κοινωνικό σύστημα που θα ζήσει, δημιουργώντας και τους ανάλογους όρους.

 Σήμερα είναι η ώρα του Λαϊκού-Δημοκρατικού και Απελευθερωτικού Μετώπου που θα δημιουργήσει την ανατολή για την  επόμενη μέρα της χώρας  και τη Δύση της ξένης κηδεμονίας. Όσοι θέλουν να μιλήσουν για σοσιαλισμό ή κομμουνισμό άμεσα, χωρίς ενδιάμεσα στάδια, ή ως μοναδικό σκοπό, πρέπει να κατανοήσουν ότι μια τέτοια υπόθεση εργασίας  αφορά την μεθεπόμενη μέρα για την πατρίδα μας. Άλλωστε, ως γνωστόν, τα ταξίδια στο χρόνο αποτελούν αντικείμενο επιστημονικής φαντασίας…….

*(*) Εισήγηση   στο Επιστημονικό Τριήμερο ΜΑΧΩΜΕ (12-14 Γενάρη 2018), με θέμα: «Προϋποθέσεις Υπέρβασης της Λιτότητας και της Επιτροπείας». Στρογγυλό Τραπέζι για τη συγκρότηση «Πολιτικού & Κοινωνικού Μετώπου Ανατροπής, των Αριστερών και Αντι-Μνημονιακών δυνάμεων».

Σημειώσεις- επεξηγήσεις:

1) Επιβεβαιώνεται η προφητική ανάλυση της ΕΔΑ από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1960. Η αγόρευση   του τότε πρόεδρου της ΕΔΑ Ηλία Ηλιού: «Η ΕΛΛΑΣ ΣΤΟ ΛΑΚΚΟ ΤΩΝ ΛΕΟΝΤΩΝ», στο ελληνικό κοινοβούλιο, θα έπρεπε να διδάσκεται στα ελληνικά σχολεία, και δεν είναι μακριά η μέρα που θα διδαχτεί: «Μακριά από κάθε αντιπολιτευτική νοοτροπία ή στενό κομματικό ελατήριο, αλλά μόνο από βαθιά συναίσθηση της ευθύνης μας και με μοναδικό κριτήριο το εθνικό συμφέρον προειδοποιήσαμε, ότι η σύνδεση της χώρας μας, χώρας ακόμη υποανάπτυκτης, με την Κοινή Αγορά των Έξι ασύγκριτα προηγμένων χωρών της Δυτ. Ευρώπης, όχι μόνο κανένα θετικό πλεονέκτημα ή ελπίδα οικονομικής ανάπτυξης δεν μας παρέχει, αλλά αντίθετα οδηγεί στην καταβαράθρωση της οικονομίας μας…… Είναι αξίωμα της οικονομικής θεωρίας, στηριγμένο σε πλούσια μέχρι τώρα πείρα, ότι όταν συγχωνεύονται σε ενιαίο οικονομικό  χώρο, χώρες ανισόμετρα ανεπτυγμένες, το αποτέλεσμα είναι οι μεν αναπτυγμένες να αναπτύσσονται ακόμη ταχύτερα και να γίνονται πλουσιότερες, οι δε καθυστερημένες να πέφτουν σε μεγαλύτερη εξαθλίωση και φτώχεια. Και οπωσδήποτε από κανέναν δεν αμφισβητείται ότι οι  οικονομικές ενώσεις του είδους αυτού μοιραία οδηγούν στη διερεύνηση του χάσματος μεταξύ ανεπτυγμένων και υποανάπτυκτων..…» 

Στην πραγματικότητα είχε εξηγηθεί, από το 1962, ότι αν  μια χώρα η οποία δεν είναι ανεπτυγμένη οικονομία, σε τέτοιο βαθμό, ώστε να ανταπεξέλθει στο ελεύθερο εμπόριο (ή στην παγκοσμιοποίηση θα λέγαμε σήμερα), αφαιρέσεις τον προστατευτισμό  -τοποθετώντας την σε μια τελωνειακή ένωση με πιο ισχυρές οικονομίες από αυτήν- τότε κερδίζουν και επιβάλλονται εις βάρος της τα αλλοδαπά  και πιο ανταγωνιστικά αγαθά,  ξένες  και πιο   «ώριμες»   επιχειρήσεις κλείνουν τις εγχώριες κλπ.  Ακολουθεί η λεγόμενη διαδικασία «σωρευτικής αιτιότητας» στον οικονομικό χώρο, δηλαδή οι περιοχές της  φτώχειας γεννάνε  φτώχεια, ενώ οι περιοχές του πλούτου πολλαπλασιάζουν τον πλούτο. Η σχέση κέντρου-περιφέρειας, ή «Βορρά»-Νότου» αναπτύσσεται και βαθαίνει.  

Να σημειώσουμε με ότι η ομιλία του Η. Ηλιού «Η ΕΛΛΑΣ ΣΤΟΝ ΛΑΚΚΟ ΤΩΝ ΛΕΟΝΤΩΝ» μαζί με άλλα προφητικά κείμενα της εποχής για τις καταστροφικές επιπτώσεις της ένταξης στην ΕΟΚ, είναι υπο–επανέκδοση από το «Ινστιτούτου Κοινωνικών Ερευνών, Δημήτρης Μπάτσης».

2) Για να εξηγήσουμε το αδιέξοδο και να γίνουμε πιο σαφείς, γνωρίζουμε από αυτά που μας διδάσκει η οικονομική επιστήμη, ότι κάθε εθνική οικονομία αποτελείται από τρεις διακριτούς τομείς, ήτοι τον Ιδιωτικό (νοικοκυριά και επιχειρήσεις), το Δημόσιο και τον Εξωτερικό. Επίσης, σύμφωνα με τις συμβολές του Μ. Kalecki και του J. M. Keynes, για να βγει μία οικονομία από μια βαθιά κρίση (η αναγκαία συνθήκη συνίσταται στο να λειτουργήσει – τουλάχιστον – ένας εξ αυτών των τριών τομέων ως «ατμομηχανή», δηλαδή να καθοδηγήσει την τόνωση της συνολικής ενεργού ζητήσεως. Τέλος, αυτή η τόνωση επιτυγχάνεται μέσω δημοσιονομικών, νομισματικών, συναλλαγματικών, εμπορικών και διαρθρωτικών πολιτικών. Ωστόσο, αυτοί οι μοχλοί οικονομικής πολιτικής-τόνωσης της ζήτησης, έχουν πλήρως αδρανοποιηθεί εξ αιτίας της συμμετοχής της χώρας στην ΟΝΕ.

Πρέπει, λοιπόν, να θεωρείται δεδομένο και μη-συζητήσιμο ότι η Ελλάδα έχει απόλυτη ανάγκη να ανακτήσει όσους περισσότερους μοχλούς οικονομικής πολιτικής μπορεί, προκειμένου να εξέλθει από την κρίση, δηλαδή, τους μοχλούς της δημοσιονομικής, νομισματικής, συναλλαγματικής, εμπορικής, βιομηχανικής και, τέλος, αγροτικής πολιτικής.

3)  Η Ελλάδα και ο λαός της  δεν μπορούν να επιβιώσουν μέσα σε ένα διεθνές παίγνιο απολύτως ανοικτού κεφαλαιοκρατικού ανταγωνισμού γιατί η ελληνική οικονομία παρουσιάζει διττό έλλειμμα ανταγωνιστικότητας:

α) Παραγωγικοτεχνικό χάσμα  με τις περισσότερες ευρωζωνικές οικονομίες. Το πρόβλημα είναι δομικό και λύνεται -μακροχρονίως  με  προστατευτισμό,  στοχευμένη βιομηχανική πολιτική, παραγωγικές επενδύσεις.

Όσο αφορά την βιομηχανική πολιτική, πιο συγκεκριμένα: 11 εμπορεύματα εμφανίζουν τις μεγαλύτερες διαρροές της οικονομίας, και αποτελούν την μαύρη τρύπα, το 66% των εισαγωγών μας. Τα απαριθμούμε συνοπτικά, για να καταλάβουμε ότι  δεν λέμε να σπείρουμε στάρι  στο φεγγάρι, αλλά είναι μέσα στις δυνατότητες της χώρας η βιομηχανική αυτή πολιτική. Τρόφιμα ποτά και προϊόντα καπνού-εξορυκτική και λατομική δραστηριότητα,- Κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα, είδη ένδυσης,- Χημικά, φάρμακα και σκευάσματα, -Ηλεκτρονικοί υπολογιστές, οπτικά και ηλεκτρονικά,- Ηλεκτρολογικός εξοπλισμός,- Μηχανοκίνητα οχήματα και εξοπλισμός μεταφορών, προϊόντα μεταποίησης και έπιπλα. 

β) Χρησιμοποιεί το πιο σκληρό νόμισμα του κόσμου, το ευρώ. Το πρόβλημα λύνεται με επιστροφή στη Δραχμή.

4) Πρέπει να σημειώσουμε ότι την Άνοιξη του 2016, το Οικονομικό Τμήμα του ΕΔΕΚΟΠ αποφάσισε να προχωρήσει στην εκπόνηση μίας αναλυτικής Μελέτης για την Ευρωζώνη και την Ελλάδα, και προγραμματικών αξόνων οικονομικής πολιτικής για την ελληνική οικονομία, με τους Κωνσταντίνο Γαβριηλίδη, Κώστα Λαπαβίτσα και Θεόδωρο Μαριόλη. Με την συγκεκριμένη μελέτη υπάρχουν τομές, αλλά και διαφορές. Η  προαναφερθείσα μελέτη αποτελεί ένα πρόγραμμα Οικονομικής Πολιτικής,  και είναι πολλά τα κοινά μας σημεία. Το «Μετωπικό Πρόγραμμα ΔΙ-ΕΞ0ΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ» -για έναν Ελεύθερο Λαό σε μια Ελεύθερη Ελλάδα», εκδ. Κοροντζής -είναι όμως ένα συνολικό πρόγραμμα «Πολιτικής-Οικονομίας», δηλαδή συνδέει τις οικονομικές αλλαγές με τον μετασχηματισμό στις παραγωγικές και πολιτικές σχέσεις. Οικονομικές αλλαγές χωρίς πολιτικές θα μείνουν μετέωρες. Για αυτό ένα πρόγραμμα οικονομικής πολιτικής «από μόνο του» δεν μπορεί να προχωρήσει σε βάθος.  Όπως και το αντίστροφο: πολιτικές αλλαγές χωρίς οικονομικές, δεν οδηγούν πουθενά.

5) Ένα ιδιαίτερα προσεγμένο και κυρίως εκλαϊκευμένο βιβλίο, είναι η Μετάβαση στην Δραχμή του Θεόδωρου Κατσανέβα, που βγήκε το 2014, εκδ. Pfotuunica

Διαβάστε περισσότερα...

Η ταινία της Παρασκευής 19.01.2018 : Τα παιδιά των ανθρώπων (children of men) του Alfonso Cuaron (Μεξικό)

planb4c

Κινηματογραφικές Παρασκευές 2017 – 2018 του Σχεδίου Β

Στα πλαίσια της σειράς «20 Ματιές στην Ταξική Κοινωνία με τον Φακό του Σινεμά του 21ου Αιώνα»

Χρυσός Λέων, Φεστιβάλ Βενετίας

Τα παιδιά των ανθρώπων (childrenofmen) του Alfonso Cuaron (Μεξικό),109

Παρασκευή 19.01.2018, Σολωμού 13, 2oς όροφος

Τα παιδιά των ανθρώπων είναι Αγγλική και Αμερικανική δραματική, θρίλερ και φαντασίας ταινία του Alfonso Cuaron . Η ταινία βασίζεται στο μυθιστόρημα της Φ. Ντ Τζέιμς, το οποίο κυκλοφόρησε το 1992. Η ταινία τοποθετείται στο 2027, όπου η γονιμότητα των ανθρώπων έχει σταματήσει εδώ και δύο δεκαετίες

Διαβάστε περισσότερα...

Πολυνομοσχέδιο εκσυγχρονισμού ή επερχόμενης λεηλασίας και ιδιωτικοποίησης του κράτους, του Γ. Περάκη

Πολυνομοσχέδιο εκσυγχρονισμού ή επερχόμενης λεηλασίας και ιδιωτικοποίησης του κράτους

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΖΑ-ΑΝΕΛ κατέθεσε το πολυνομοσχέδιο στη βουλή. Στα περισσότερα υπάρχοντα δημοσιεύματα, τονίσθηκαν (και καλώς έγινε), οι ηλεκτρονικοί πληστειριασμοί, η επίθεση στο δικαίωμα της απεργίας, η μείωση των επιδομάτων κλπ. Ομως το νομοσχέδιο αποτελείται απο διατάξεις που αφορούν και άλλα σοβαρότατα θέματα.

Ποιά είναι αυτά:

1) Ιδιωτικοποιείται1 η δικαιοσύνη: Ρυθμίσεις σχετικές με το θεσμό της διαμεσολάβησης Κεφάλαιο Β – (Αρθρα 178 εως 197 του νομοσχεδίου).

Πρώτο χαρακτηριστικό του νέου νομοσχεδίου είναι ότι «διαμεσολαβητής» ορίζεται ιδιώτης του οποίου το μοναδικό προσόν είναι να είναι απόφοιτος τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και να έχει εγγραφεί στο σχετικό μητρώο που τηρεί το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Ο ιδιώτης αυτός έχει καθήκοντα και αρμοδιότητες «οιονεί» δικαστή και το αποτέλεσμα της μεσολάβησής του είναι η σύνταξη πρακτικού που αποτελεί τίτλο εκτελεστό όπως και οι δικαστικές αποφάσεις.

Δεύτερο χαρακτηριστικό είναι η υποχρεωτικότητα της υπαγωγής πολλών διαφορών στη συγκεκριμένη διαδικασία. Έτσι διαφορές οροφοκτησίας, αυτοκινητικές, αμοιβών οικογενειακές, εργατικές, ιατρικής αμέλειας, εμπορικές κλπ υπάγονται υποχρεωτικά στη νέα διαδικασία, πριν ακόμα την προσφυγή στο Δικαστήριο.

Το τρίτο σημείο που πρέπει να επισημανθεί είναι το ύψος της αμοιβής που υποχρεώνεται να καταβάλει ο διάδικος στον ιδιώτη διαμεσολαβητή. Η ελάχιστη αμοιβή του είναι 250 ευρώ χωρίς να υπολογίζεται και ο Φ.Π.Α. Εάν ο διαμεσολαβητής χρειαστεί παραπάνω ώρες για την διαμεσολάβηση λαμβάνει επιπλέον αμοιβή 100 ευρώ για κάθε ώρα χωρίς πρόβλεψη ανώτερου ορίου. Και επειδή φυσικά το Σύνταγμα δεν επιτρέπει σε ιδιώτες να απονέμουν δίκαιο με εξαναγκαστική μορφή, υπάρχει πρόβλεψη στο νομοσχέδιο για τη δυνατότητα κάποιου διαδίκου να μην δεχθεί την πρόταση του διαμεσολαβητή.

Τίθενται ωστόσο τα ακόλουθα ερωτήματα:

1ον) Για ποιο λόγο η Κυβέρνηση δεν εισήγαγε την πρόταση για την δημόσια Δικαστική Μεσολάβηση αλλά επέλεξε ένα σύστημα που ιδιωτικοποιεί μία βασική συνταγματική λειτουργία όπως η απονομή δικαιοσύνης; Ιδίως μάλιστα όταν το σχέδιο ήταν έτοιμο προτεινόμενο από τους ίδιους τους δικαστές και χωρίς επιπλέον κόστος για τους πολίτες.

2ον) Ποιος ευνοείται από μια τέτοια εξέλιξη; Τίποτα δεν εμποδίζει πλέον τη λειτουργία «παραδικαστηρίων» που θα προσλαμβάνουν διαμεσολαβητές ως υπαλλήλους με τον κατώτατο μισθό και έναν επιχειρηματία που θα εποπτεύει και θα αποκομίζει τα κέρδη. Ο επιχειρηματίας βέβαια θα είναι ευχαριστημένος με την υποχρεωτική καταβολή της αμοιβής ανεξάρτητα εάν λύθηκε ή όχι η υπόθεση. Ο πολίτης πάλι έχει τις εξής εναλλακτικές:

είτε να αποδεχθεί την «απόφαση» του ιδιώτη

είτε να μην την αποδεχτεί και να συνεχίσει την υπόθεση στα δικαστήρια, οπότε εκεί θα χρειαστεί να καταβάλει εκ νέου έξοδα στον πληρεξούσιο δικηγόρο του

3ον) Καμία Οδηγία της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν υποχρεώνει την Ελληνική Δημοκρατία να ψηφίσει τέτοιο νόμο. Η επίκληση της Οδηγίας 2008/52/ΕΚ στο 1οάρθρο του νομοσχεδίου είναι προσχηματική αφού το πεδίο εφαρμογής της Οδηγίας περιορίζεται μόνο στις διασυνοριακές διαφορές με πρόβλεψη του εκούσιου-προαιρετικού χαρακτήρα της διαμεσολάβησης. Η επέκταση της διαμεσολάβησης σε όλες τις ιδιωτικές διαφορές κατά τρόπο επιτακτικό-υποχρεωτικό αποτελεί ευρωπαϊκή πρωτοτυπία (σε όλες τις χώρες της ΕΕ η διαμεσολάβηση έχει προαιρετικό χαρακτήρα ενώ ειδικά στη Δανία αντί του θεσμού της ιδιωτικής διαμεσολάβησης ρυθμίζεται μόνο η δικαστική μεσολάβηση) και επιλογή της κυβέρνησης που εδώ και καιρό βρίσκει σύμφωνους το Σ.Ε.Β. την Ένωση Ασφαλιστικών Εταιριών Ελλάδος καθώς και το ΕΒΕΑ που μόλις τον Οκτώβριο του 2017 ζητούσε την υποχρεωτικότητα της διαμεσολάβησης. Δεν φαίνεται λοιπόν τυχαία η επιλογή των υποθέσεων που θα υπάγονται στην υποχρεωτική διαμεσολάβηση τη στιγμή που ορισμένες κατηγορίες των υποθέσεων αυτών (πχ αυτοκινητικές) εκδικάζονται από τα δικαστήρια σε χρονικό διάστημα που δεν απέχει περισσότερο από 5 μήνες από την κατάθεση της αγωγής.

4ον) Η πιο εντυπωσιακή ωστόσο παραφωνία του νέου νομοσχεδίου με το Σύνταγμα είναι η δια νόμου απονομή προσόντων «αμεροληψίας» στον ιδιώτη επιχειρηματία! Ο φυσικός δικαστής παρά τα λάθη και τις αβλεψίες που μπορεί κανείς να του χρεώσει σε κατ’ ιδίαν υποθέσεις, προστατεύεται από σειρά διατάξεων του Συντάγματος στη προσωπική και λειτουργική του ανεξαρτησία κι’ αυτό αποτελεί την σπουδαιότερη εγγύηση του αδιάβλητου μιας διαδικασίας. Πώς μπορεί να ειπωθεί το ίδιο για τον ιδιώτη όταν είναι γνωστό ότι οι οικονομικές σχέσεις και εξαρτήσεις διατρέχουν οριζόντια και κάθετα όλο το οικοδόμημα; Ο ιδιώτης μεσολαβητής ακόμα κι’ αν λειτουργήσει αυτόνομα κι όχι ως υπάλληλος σε εταιρία διαμεσολάβησης, εξακολουθεί να έχει κάποιο κύριο επάγγελμα και να είναι εξαρτημένος από πελατειακές σχέσεις, τις οποίες είναι πολλές φορές αδύνατο να γνωρίζει κάποιος. Είναι απόλυτα βέβαιο ότι πολλαπλά χαμένος από την εισαγωγή των νέων ρυθμίσεων θα είναι ο οικονομικά αδύναμος πολίτης. Οι επιχειρηματίες-μεσολαβητές θα δουν τα κέρδη τους να αυξάνονται αφού παρέχεται νέο προσοδοφόρο πεδίο δραστηριότητας μετά την εκπαίδευση, την υγεία, την κοινωνική ασφάλιση και τις άλλες δομές του πρώην κοινωνικού κράτους. Η καλλιέργεια εχθρικού κλίματος της Κυβέρνησης με τη Δικαιοσύνη όλο το προηγούμενο διάστημα με διάφορες προφάσεις αποκαλύφθηκε ότι δεν ήταν παρά μια αφορμή για επικίνδυνους θεσμικούς ακροβατισμούς.

2) Πώς στήνεται το Χρηματιστήριο Ενέργειας: Μερος Γ- Κεφάλαιο Α ( Αρθρα 73 εως 99)

Με τις διατάξεις που περιλαμβάνει το πολυνομοσχέδιο, τροποποιείται παλαιότερος νόμος για την αναδιοργάνωση της αγοράς, σε εφαρμογή των Ευρωπαϊκών Κανονισμών και Οδηγιών για την ολοκλήρωση της ενιαίας ευρωπαϊκής αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας. Στα πρότυπα άλλων ευρωπαϊκών κρατών συστήνεται και στην Ελλάδα το Χρηματιστήριο Ενέργειας, όπου θα διαπραγματεύονται σε πραγματικό χρόνο οι τιμές ηλεκτρισμού και φυσικού αερίου μεταξύ παραγωγών-προμηθευτών και για την ολοκλήρωση της ενιαίας ευρωπαϊκής αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας, το λεγόμενο «Μοντέλο Στόχο» (Target Μodel). Το Χρηματιστήριο Ενέργειας αποτελεί προϋπόθεση για την αναδιοργάνωση της χονδρεμπορικής αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας, προς όφελος των συμμετεχόντων στην αγορά και των τελικών καταναλωτών, καθώς στοχεύει:

1. στη σύζευξη της ελληνικής αγοράς με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές αγορές.
2. στην ενίσχυση του ανταγωνισμού και της διαφάνειας, με άμεσα οφέλη στη μείωση του ενεργειακού κόστους και τη διασφάλιση καλύτερων τιμών για τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις.

3. στην εξασφάλιση της ασφάλειας του ενεργειακού εφοδιασμού, τη διαφοροποίηση των πηγών ενέργειας στο ενεργειακό μίγμα, καθώς και την περαιτέρω αύξηση της συμμετοχής των ΑΠΕ.

Ο βασικός στόχος της αναδιάρθρωσης της αγοράς Η/Ε είναι η «μείωση» (;) του ενεργειακού κόστους και η ενίσχυση της ασφάλειας εφοδιασμού, μέσω της αποτελεσματικής διαμόρφωσης και σταδιακής σύγκλισης της τιμής προμήθειας ηλεκτρικής ενέργειας με χρήση

(1) μηχανισμών όπως το ενεργειακό χρηματιστήριο και

(2) ενίσχυση και διεύρυνση των διασυνδέσεων μεταξύ των κρατών μελών. Οι διατάξεις που περιέχει το πολυνομοσχέδιο διαμορφώνουν το θεσμικό πλαίσιο για τη λειτουργία του ενεργειακού χρηματιστηρίου, αναφέρουν πηγές από το Υπουργείο.

Η εμπειρία των ιδιωτικοποίησης της ενέργειας στην χώρα μας αλλά και απο τις άλλες χώρες:

Ελλάδα2: Απο το 2009 είδαμε για πρώτη φορά στους λογαριασμούς της ΔΕΗ (εκτός από τις χρεώσεις για δημοτικά τέλη, Τ.Α.Π και ΕΡΤ που πάντοτε αναφέρονταν χωριστά ως συνεισπραττόμενες χρεώσεις υπέρ τρίτων) τη χρέωση για ηλεκτρικό ρεύμα να αναλύεται σε χρέωση για

  • «ΔΙΚΤΥΟ ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ»
  • «ΔΙΚΤΥΟ ΔΙΑΝΟΜΗΣ»
  • «ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΚΟΙΝΗΣ ΩΦΕΛΕΙΑΣ»
  • «ΕΙΔΙΚΟ ΤΕΛΟΣ ΑΠΕ» και 
  • «ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ ΡΕΥΜΑΤΟΣ»

Οι χρεώσεις αυτές, οι οποίες έχουν πλέον μετονομασθεί σε «ρυθμιζόμενες χρεώσεις», δηλαδή χρεώσεις για «ΑΔΜΗΕ» (Σύστημα μεταφοράς), «ΔΕΔΔΗΕ» (Δίκτυο Διανομής), «ΥΚΩ» (Υπηρεσίες Κοινής Ωφελείας», «ΕΤΜΕΑΡ» και «ΛΟΙΠΕΣ ΧΡΕΩΣΕΙΣ», σταδιακά αυξήθηκαν και έφθασαν τους λογαριασμούς ηλεκτρικού ρεύματος στο ύψος που έχουν σήμερα.

Παράλληλα δημιουργήθηκε η ΡΑΕ (ρυθμιστική αρχή ενέργειας) για να ρυθμίζει την «αγορά» που δημιουργήθηκε με το νέο μοντέλο και εν συνεχεία ο ΛΑΓΗΕ (Λειτουργός της Αγοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας), ενώ αναμένεται και η ίδρυση μιας νέας εταιρείας (Ελληνικό Χρηματιστήριο Ενέργειας) με απόσχιση τμήματος του ΛΑΓΗΕ. Εν ολίγοις, ενώ η «πίττα» της κατανάλωσης παραμένει η ίδια, οι διεκδικητές της συνεχώς πληθαίνουν. Πώς λοιπόν θα «εξυπηρετηθούν» όλοι αυτοί, αν δεν αυξηθεί η τιμή που πληρώνει ο καταναλωτής;»

Οι αυξήσεις στο λογαριασμό της ΔΕΗμε την «απελευθέρωση της αγοράς»:



Οι αυξήσεις της ΔΕΗ απο το 2009 εως το 2014
Α Αυξήσεις στην τιμή της παραγωγής-εμπορίας ηλεκτρικής ενέργειας : Συνολική αύξηση 2009 – 2014: 28%.
Β Ρυθμιζόμενες χρεώσεις:  Οι χρεώσεις αυτές αφορούν αναλυτικά: Αυξήσεις στις χρεώσεις συστήματος μεταφοράς: (τα τιμολόγια του σημερινού ΑΔΜΗΕ): Συνολική αύξηση 2009 – 2014: 28%.
Γ Στη χρήση του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΔΙΑΝΟΜΗΣ:  Η χρέωση αυτή καλύπτει τις δαπάνες λειτουργίας, συντήρησης και ανάπτυξης του Δικτύου Διανομής, Μέσης και Χαμηλής Τάσης. Διακρίνεται σε πάγια χρέωση (που προκύπτει από το ύψος της ισχύος της παροχής που έχει συμφωνηθεί) και σε μεταβλητή χρέωση (βάσει της κατανάλωσης).  Αυξήσεις στις χρεώσεις δικτύου διανομής (Δηλ. τα τιμολόγια του σημερινού ΔΕΔΔΗΕ: Συνολική αύξηση 2009 – 2014: 13,2%
Δ Στις ΛΟΙΠΕΣ ΧΡΕΩΣΕΙΣ: Είναι χρεώσεις που επιβάλλονται από την κείμενη νομοθεσία για την εύρυθμη λειτουργία της αγοράς.                                                   
Δ1 Στις Υπηρεσίες Κοινής Ωφέλειας (ΥΚΩ) : Αυξήσεις στις υπηρεσίες κοινής ωφελείας (ΥΚΩ): Συνολική αύξηση 2009 – 2014: 68,76%
Δ2 Στο Eιδικό Tέλος Μείωσης Εκπομπών Αερίων Ρύπων (ΕΤΜΕΑΡ)-ΠΡΩΗΝ ΤΕΛΟΣ υπέρ ΑΠΕ: Συνολική αύξηση 2009– 2014: 14.000% (!!!)
Δ3 Ειδικό Τέλος 5‰ – ΕΙΔ.ΤΕΛ 5‰ (Ν. 2093/92):  Αυξήσεις ειδικού τέλους μείωσης ειδικού τέλους μείωσης εκπομπών αερείων ρύπων

Το 42% ενός λογαριασμού ηλεκτρικού ρεύματος στην Ελλάδα είναι φόροι και τέλη

σύμφωνα με μελέτη για λογαριασμό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Στη Δανία, σχεδόν το 70% του λογαριασμού ρεύματος είναι φόροι και εισφορές. Το αντίστοιχο ποσοστό στη Γερμανία είναι 51,6% και στην Πορτογαλία 49,5%.

Μ. Βρετανία: Εδώ το παράδειγμα της Βρετανίας η χώρα της δυτικής Ευρώπης που πίστεψε ίσως περισσότερο στις ιδιωτικοποιήσεις στην παροχή ενέργειας υπάρχουν φαινομενικά  δεκάδες ιδιωτικές εταιρείες και μεγάλος ανταγωνισμός, όπως και ρύθμιση της αγοράς. Στην πράξη όμως, υπάρχουν μόνο τρείς εταιρείες ενέργειας στις οποίες ανήκουν όλες οι υπόλοιπες  οδηγώντας σε συστηματική εκμετάλλευση του καταναλωτή.

Με την εισαγωγή της ενέργειας στο νεοιδρυθέν χρηματιστήριο ενέργειας και την εποίηση της ΔΕΗ, οι αυξήσεις θεωρούνται βέβαιες, λόγω «εκσυχρονισμού» και  «εξευρωπαισμού».

Επίσης βαθαίνει η ενεργειακή εξάρτηση της χώρας μας, σύμφωνα με τον διεθνή ενεργειακό σχεδιασμό.

3) Ρυθμίσεις για αναγκαστικές απολλοτριώσεις & Απλούστευση πλαισίου άσκησης δραστηριότητας αποθήκευσης και διανομής (Κεφάλαια ΣΤ &  Ι )

Εχει έρθει προφανώς η στιγμή της υλοποίησης της αποφασης του Eurogroup της 5/5/2014 (με την απόλυτη συμφωνία της πρώην ελληνικής κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου), το οποίο ονομάσθηκε το «μεγαλόπνοο» σχέδιο και ο δρόμος για την "Ανάπτυξη" στα χέρια τεσσάρων εταιρειών. Στο Eurogroup, ο τότε υπουργός Οικονομικών, Γ. Στουρνάρας πέραν της διαπραγμάτευσης του χρέους πήγε εφοδιασμένος με έναν οδηγό ανάπτυξης για την Ελλάδα με άξονα τα επόμενα 10 χρόνια! Το σχέδιο βασίστηκε στη μελέτη "Greece 20/20" της εταιρείας McKinsey (του 2012 με χρηματοδότες τον ΣΕΒ και την Εθνική Τράπεζα) καθώς και σε μελέτη του ΙΟΒΕ. Μάλιστα ένας τετρασέλιδος οδηγός του σχεδίου παρουσιάστηκε κατά τη συνεδρίαση του EuroWorkingGroup στις Βρυξέλλες από τον πρόεδρο του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων (ΣΟΕ) Πάνο Τσακλόγλου, ενώ για την υλοποίησή του τα κεφάλαια θα αντληθούν από το ΕΣΠΑ, την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΤΕπ) το Ελληνικό Επενδυτικό Ταμείο, στο οποίο θα συμμετάσχει και η γερμανική αναπτυξιακή τράπεζα KfW. Η KfW (διά του εκτελεστικού αντιπροέδρου της Λ.Κ. ΦΟΥΝΚΕ) υπέγραψε τη συμμετοχή της στο Ελληνικό Επενδυτικό Ταμείο για το σκοπό αυτό μαζί με τον τότε υπουργό Οικονομικών, Γ. Στουρνάρα και τον τότε υπουργό Ανάπτυξης, Κ. Χατζηδάκη, στις 23/4/2014 «Στόχος η ενοικίαση κενής-αδρανούς δημόσιας γης» σε 4 μεγάλες εταιρείες προκειμένου να εγκαταστήσουν μονάδες για παραγωγή, επεξεργασία και εξαγωγή προϊόντων βασισμένες πάντα σε νέες μεθόδους. Έτσι και η εξασφάλιση νέων θέσεων εργασίας θα επιτευχθεί και η Ελλάδα δίνοντας σημασία στη μαζική παραγωγή προϊόντων με τη χρήση της εξελιγμένης τεχνολογίας θα αναδειχθεί σε μεγάλη εξαγωγική δύναμη». Φυσικά αναφέρεται και στην παροχή κινήτρων στους παραγωγούς για να εξάγουν τα προϊόντα τους, καλύτερη εκπαίδευση στον τομέα της γεωργίας, αλλά και τη θέσπιση βελτιωμένου συστήματος πιστοποίησης των προϊόντων των παραγωγών.

Τα ερωτήματα είναι πολλά.   Έστω ότι τίθεται σε εφαρμογή:

Α) Ποιος θα δίνει στις τέσσερις μεγάλες εταιρείες που θα ασχοληθούν την πιστοποίηση; Ποιος θα τις ελέγχει; Και κυρίως... ποιοι θα είναι οι ιδιοκτήτες αυτών των εταιρειών;

Β) Οι αγρότες θα παράγουν και οι τέσσερις εταιρείες θα αγοράζουν για επεξεργασία τα προϊόντα. Πώς θα εξασφαλιστεί ότι οι παραγωγοί δεν θα θιγούν πωλώντας για ένα κομμάτι ψωμί τη σοδειά τους, όταν οι τέσσερις θα διαμορφώνουν τις τιμές μεταξύ τους δημιουργώντας συνθήκες μονοπωλίου; Εκ των πραγμάτων εάν επιτρέπεται μόνο σε τέσσερις εταιρείες η εξαγωγή των προϊόντων ένας παραγωγός που μόνος του καλλιεργεί και εξάγει τα τρόφιμα, δε θα έχει άλλη επιλογή παρά να αποταθεί σε αυτές. Τα τελευταία χρόνια, πολλοί νέοι άνθρωποι στράφηκαν στη γη, έκαναν συνεταιρισμούς, καλλιεργούν κρόκο, σπαράγγια, ελιές, παράγουν παραδοσιακά προϊόντα, όπως χυλοπίτες, ελαιόλαδο και παράγωγα των ελιών, και πλήθος άλλων τροφίμων, τα οποία και εξάγουν παρουσιάζουν σε εκθέσεις διατροφής στο εξωτερικό. Όταν όμως τέσσερις θα καθορίζουν τις τιμές εξαγωγής, οι άνθρωποι αυτοί, μόνοι τους δεν  θα μπορούν να σταθούν σε μια αχανή αγορά. Την ίδια στιγμή οι εν λόγω εταιρείες θα μπορούσαν να αναλάβουν αποκλειστικά την παραγωγή προϊόντων εξαλείφοντας έτσι και τη γεωργία,εκτός κι αν αυτή πραγματοποιείται μόνο στο πλαίσιο των δικών τους παραγωγικών αναγκών. Ο κάθε παραγωγός αντί να πουλάει αντί πινακίου φακής τη σοδειά του, θα πηγαίνει κατ' ευθείαν σε αυτές να εργαστεί. Και η γεωργία, ως βασικός πυλώνας της ελληνικής ανάπτυξης θα λάβει μορφή βιομηχανίας. Ομως ο απλός πολίτης, που σκέφτεται τη γη ως το μόνο σίγουρο μέσο εξασφάλισης των προς το ζην; Απλώς ξεχνάει αυτή την επιλογή.

Μία εταιρεία διαχείρισης της διανομής και αποθήκευσης. Στη συνέχεια κάνει λόγο για μια μόνο δημόσια ή ιδιωτική εταιρεία (σε ποιον θα ανήκει ?), την Εταιρεία Ελληνικών Τροφίμων (GreekFoodCompany) που μεταξύ άλλων:

Α) Θα καθορίζει το δίκτυο των παραγωγικών μονάδων και θα αποτελεί δεξαμενή τροφίμων προς εξαγωγή...

Β) Θα διαχειρίζεται τη διανομή και αποθήκευση των προϊόντων εντός της χώρας».Δηλαδή αυτά που θα παράγουν οι τέσσερις μόνο εταιρείες παραγωγής και επεξεργασίας τροφίμων, θα πηγαίνουν στη μία μόνο εταιρεία, από όπου θα προγραμματίζεται η διανομή. Ποιος όμως θα διασφαλίζει, ότι θα καταμετρώνται σωστά οι εσωτερικές ανάγκες κατανάλωσης, και ότι δε θα κρατούν το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής για να το εξάγουν δημιουργώντας ελλείψεις σε προϊόντα, που τώρα αυτονόητα υπάρχουν στο καθημερινό τραπέζι μας; Εάν γίνει πράξη η προηγούμενη απόφαση καθίσταται σαφές η σύνθλιψη και η καταστροφή της μικρο-μεσαίας γεωργίας, με την επικράτηση των μεγάλων πολυεθνικών της διατροφικής αλυσίδας. Η οποιαδήποτε σημερινή αυτάρκεια που αγροτικού τομέα θα πάψει να υφίσταται, με την επικράτηση της συμβολαιακής γεωργίας ακόμα και την είσοδο των τροποποιημένων σπόρων με καταστροφικές συνέπειες ατο περιβάλλον και την βιοποικιλότητα. Ο αγρότης θα γίνει απλά «ενας εργάτης γής στη γή «του».

Το πολυνομοσχέδιο είναι στην πολιτική του διάσταση η έπικαιροποίηση των μνημονίων. Αραγε θα υπάρξει κάποιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ με αριστερό παρελθόν που δεν θα το ψηφίσει κωλυόμενος απο την πολιτική ηθική και εντιμότητα ή εξαντλούνται οι αρχές του στις παροχές του βουλευτικού αξιώματος.

1. Χριστόφορου Σεβαστίδη,ΔΝ -  Προέδρου Πρωτοδικών - Προέδρου της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων καιΧαράλαμπου Σεβαστίδη,Προέδρου Πρωτοδικών –Εκπροσώπου Τύπου της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων

2. Πηγή: Δίκτυο Ενεργών Καταναλωτών - Δ.Ε.ΚΑ

3. Η Φλώρα ΠΑΠΑΔΕΔΕ είναι Πολιτικός Επιστήμονας- Οικονομολόγος ΜSc. Μέλος του Δ.Σ. του ΣΕΠ/ΔΕΗ και Μέλος της  Ε.Ε. της ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ       

Γιάννης Περάκης

Οικονομολόγος 

Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη Αξιολόγηση, Σκοπιανό και στο βάθος εκλογές;Του Γιάννη Ανδρουλιδάκη

ΤΡΙΤΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ, ΣΚΟΠΙΑΝΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΕΚΛΟΓΕΣ;

του Γιάννη Ανδρουλιδάκη*

            Η πολιτική κατάσταση στη χώρα είναι ιδιαιτέρως ρευστή και ας μη γίνεται δημόσια λόγος γι αυτό. Τρίτη αξιολόγηση και σκοπιανό διαμορφώνουν μια συγκυρία περίπλοκη. Οι εκλογές δε θα πρέπει να αποκλειστούν οποιαδήποτε στιγμή, ιδίως δε μετά το καλοκαίρι, όταν,  όπως προπαγανδίζει η κυβέρνηση,  θα έχουμε βγει από τα μνημόνια.

            Ένα από τα θέματα που απασχολούν  την κοινή γνώμη είναι η 3η αξιολόγηση. Η κυβέρνηση για μια ακόμη φορά θριαμβολογεί στο κενό και ισχυρίζεται ψευδώς  ότι η αξιολόγηση κλείνει χωρίς  επιπλέον φόρους. Όμως, και νέα μέτρα υπάρχουν  και γη και ύδωρ  έχει δώσει στους δανειστές για να πάει στο Eurogroup του Ιανουαρίου απολύτως παραδομένη ζητιανεύοντας  μια καλή κουβέντα. Η κυβέρνηση προσδοκά πολλά από την απόφαση του   και κυρίως ότι θα ανοίξει ο δρόμος για  απαλλαγή από τα μνημόνια  μετά τον Αύγουστο.  Δε θα πρέπει, ωστόσο, να μείνει ασχολίαστο το γεγονός ότι  κ. Στουρνάρας, διοικητής  της τράπεζας της Ελλάδας, σε ρόλο λαγού, ζήτησε ένα υβριδικό μνημόνιο  μετά το τέλος του προγράμματος  εκφράζοντας σκέψεις προφανώς ευρωπαίων αξιωματούχων.  Ούτε να περάσει απαρατήρητο  ότι στις 25 του περασμένου Δεκεμβρίου  ο κ. Μαργαρίτης Σχοινάς, εκπρόσωπος της ευρωπαϊκής επιτροπής, δήλωσε ότι τελειώνει το μνημόνιο ,  όπως το ξέρουμε, αφήνοντας όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά. Το βέβαιο είναι  ότι,  ακόμη και αν υπάρξει καθαρή έξοδος, η επιτήρηση και η σκληρή  λιτότητα θα παραμείνουν ως το 2016.

            Το πιο καυτό, ίσως , θέμα για την εξωτερική πολιτική της χώρας είναι αυτό το διάστημα το σκοπιανό , το οποίο άνοιξε αιφνιδιαστικά μετά από απαίτηση των Αμερικανών, οι οποίοι θέλουν να κλείσει το ζήτημα της ονομασίας της γειτονικής χώρας.  Στο ερώτημα  αν έτσι πρέπει να γίνει η απάντηση είναι ένα κατηγορηματικό ναι. Πρέπει να βρεθεί λύση για το όνομα.  Όμως  η εκκρεμότητα  αυτή είναι ανάγκη να τελειώσει  με τρόπο ξεκάθαρο, ο οποίος δε θα αφήσει γκρίζες ζώνες και κανένα περιθώριο για  αλυτρωτισμούς , εδαφικές βλέψεις  και αυθαίρετες  ιστορικές  ερμηνείες. Γιατί άλλο πράγμα είναι να θεωρείς ότι τμήμα του κράτους σου ανήκε στη Μακεδονία και άλλο να διεκδικείς, χωρίς ίχνος ιστορικής αλήθειας, την καταγωγή σου από τους Μακεδόνες και να προσπαθείς να θεμελιώσεις την εθνική σου ταυτότητα παραχαράσσοντας την ιστορία.

            Γύρω από το σκοπιανό βλέπουμε να ξαναπαίζετε  το ίδιο έργο που παίχτηκε,  όταν κυβερνούσε ο Κωνσταντίνος  Μητσοτάκης. Να  ανάβει ο εθνικισμός , να διοργανώνονται συλλαλητήρια, να γίνεται συλλογή υπογραφών  και να παρεμβαίνει με τρόπο ηχηρό η Ιερά Σύνοδος πέρα από τις αρμοδιότητες και το ρόλο που έχει. Κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση βρίσκονται σε δύσκολη θέση.  Η πρώτη , επειδή ο εταίρος της , ο κ Καμμένος,  αντιδρά ακόμη και σε γεωγραφικό προσδιορισμό με το όνομα Μακεδονία και ζητά  δημοψήφισμα.  Δύσκολα κανείς μπορεί να προβλέψει ποιες θα είναι οι εξελίξεις.  Η Ν.Δ. , γιατί  διαφωνούν  πολλοί βορειοελλαδίτες  βουλευτές , στελέχη και κομματικές οργανώσεις  και, επιπροσθέτως ,  γιατί υπάρχει φόβος για τις κινήσεις του περιφερειάρχη κ. Τζιτζικώστα.

            Η αντίδραση της ριζοσπαστικής αριστεράς είναι  χλιαρή . Πρέπει να παρέμβει πιο δυναμικά στις εξελίξεις κάνοντας σαφές ότι  ένας γεωγραφικός προσδιορισμός είναι αποδεκτός  υπό τον όρο  ότι η   FUROM  θα  εγκαταλείψει   τον   ιρρεδεντισμό  μαζί με  τα σύμβολα και τα ονόματα που παραπέμπουν σε εδαφικές διεκδικήσεις και ιστορικές παραμορφώσεις. Επίσης  η αριστερά χρειάζεται να απορρίψει λογικές  σαν και εκείνες που θεωρούν ότι καθένας μπορεί να αυτοπροσδιορίζεται   όπως θέλει,  γιατί είναι θολές , ανιστόρητες και τελικά επικίνδυνες.

            Η κυβέρνηση   προσπαθεί κλείσει άρον- άρον  τα εκκρεμή ζητήματα έχοντας το μυαλό της στις  εκλογές.  Στόχος της είναι να γίνουν  ( εκτός και αν υπάρξει απρόοπτο)  όποτε η συγκυρία την ευνοεί  και οι μετρήσεις δείξουν  ότι μπορεί να διεκδικήσει με αξιώσεις την πρωτιά από τη ΝΔ. Στο πλαίσιο αυτό η ριζοσπαστική αριστερά  είναι ανάγκη να εργαστεί πιο εντατικά , χωρίς ηγεμονισμούς  και αγκυλώσεις,  με μεγαλύτερο ρεαλισμό και με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον για τη δημιουργία του Μετώπου, το οποίο θα δώσει ελπίδα και προοπτική , πολιτική διέξοδο και λύση από αριστερά.  Ας μη χαθεί   αυτή τη φορά, τουλάχιστον,  η μεγάλη αυτή ιστορική ευκαιρία.

*εκπαιδευτικός στο 6ο Λύκειο Καλαμάτας

Διαβάστε περισσότερα...

Ο Σύριζα και οι συνδικαλιστές του ζητούν συγνώμη από τον Γεράσιμο Αρσένη, του Τάσου Σταυρόπουλου

Ο  Σύριζα και οι συνδικαλιστές του ζητούν συγνώμη από τον Γεράσιμο Αρσένη

του Τάσου Σταυρόπουλου

  • Όταν  ο Γεράσιμος Αρσένης, το 1985,  επιχειρούσε  να περάσει το άρθρο 4, για να καταργήσει  στην ουσία το δικαίωμα της απεργίας, σύμπασα  η αριστερά   αντέδρασε  και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έκανε πίσω.
  • Τώρα που η κυβέρνηση Σύριζα  επαναφέρει  το άρθρο 4 του Αρσένη, συνδικαλιστικά στελέχη που  το 1985  έδωσαν τη μάχη, για να μην περάσει ο νόμος Αρσένη, τώρα που  είναι υπουργοί στην κυβέρνηση Σύριζα-ΑΝΕΛ, ή  Βουλευτές του κυβερνώντος  κόμματος   ετοιμάζονται  να ψηφίσουν στη Βουλή  την κατάργηση του  δικαιώματος της απεργίας.
  • Ο  Καβάφης  θα το έλεγε  ευγενικά  « χωρίς  αιδώ και περίσκεψιν». Εμείς θα το πούμε σταράτα  χωρίς τσίπα, γιατί υπερασπίζονται   αντιλαϊκά μέτρα ( ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί, κατάργηση οικογενειακών επιδομάτων κλπ)   που  καμιά άλλη κυβέρνηση   δε θα τολμούσε να φέρει στη Βουλή. Με τη στάση τους ανοίγουν το δρόμο στις επόμενες κυβερνήσεις  να  παίρνουν  αντιλαϊκά μέτρα, χωρίς κανένα ενδοιασμό.
  • Είναι τόσο δουλικήη Κυβέρνηση  Τσίπρα  απέναντι στη τρόικα που ξεπουλάει κάθε δημόσια περιουσία αντί πινακίου φακής, καταργεί την κοινωνική ασφάλιση και αλυσοδένει τους εργαζόμενους με αντιεργατικές ρυθμίσεις που θα ζήλευαν και πιο δεξιές κυβερνήσεις ή εργοδότες σε οποιαδήποτε χώρα της Ε.Ε.
  • Η  διάταξη  για τις απεργίες, άρθρο  211,  προβλέπει: «Ειδικά για τη συζήτηση και τη λήψη απόφασης κήρυξης απεργίας απαιτείται η παρουσία τουλάχιστον του ενός δευτέρου (1/2) των οικονομικά τακτοποιημένων μελών».
  • Έστω και ετεροχρονισμένα οι συνδικαλιστές- Βουλευτές  του Σύριζα στη Βουλή ας   δηλώσουν ότι το ΠΑΣΟΚ και ο Αρσένης  είχαν δίκιο,  για να είναι ο εξευτελισμός τους τέλειος.    9.1.2015
  • Για την ιστορία: Πρώτη  η  Απριλιανή Χούντα του  Γ.Παπαδόπουλου, πριν από τον Αρσένη, αποπειράθηκε, το 1973,   να περάσει  την ίδια διάταξη  για την κατάργηση της απεργίας με το άρθρο  509(!) του αντιαπεργιακού νόμου : «Η   απεργία κηρύσσεται και πραγματοποιείται μόνον εφ’ όσον αποφασίσει περί ταύτης δια μυστικής ψηφοφορίας η συνέλευσις των μελών του εργασιακού σωματείου, εις πάσαν περίπτωσιν δια πλειοψηφίας του ημίσεος πλέον ενός των δικαιωμένων ψήφου μελών» .  Στην εισηγητική έκθεση  τότε   διαβάζουμε:   «....η απεργία είναι ένα όπλον επικίνδυνο του οποίου η χρήσις δέον να γίνεται ουχί εική ως έτυχεν , αλλά μετά πολλής προσοχής και περισκέψεως».
Διαβάστε περισσότερα...

«Αγαπητοί Τζιχαντιστές…» του Φιλίπ Μυρέ

«Αγαπητοί Τζιχαντιστές…»

του Φιλίπ Μυρέ

 

Μέσα στις γιορτές θα κυκλοφορήσει στα βιβλιοπωλεία το βιβλίο του Φιλίπ Μυρέ "Αγαπητοί Τζιχαντιστές..." σε μετάφραση Νίκου Ν. Μάλλιαρη, συνοδευόμενο από ένα επίμετρο του Λάκη Προγκίδη. Εγκαινιάζει την πρώτη σειρά "Πολιτικό Δοκίμιο", η οποία εγκαινιάζει τις εκδόσεις Μάγμα.

«Γραμμένη στα τέλη του 2001 με αφορμή τις επιθέσεις στους δίδυμους Πύργους, η ανοιχτή επιστολή του Φ. Μυρέ αναλύει με περίσσεια τόλμη αλλά και σκωπτικό χιούμορ την παρακμή των δυτικών κοινωνιών στην αυγή του 21ου αιώνα, προτείνοντας έτσι μια νέα ανάγνωση του φαινομένου της ισλαμικής τρομοκρατίας. Για τον Μυρέ οι επιθέσεις εναντίον της Δύσης, πέραν από επαίσχυντες, καθίστανται και κωμικοτραγικές από τη στιγμή που οι ίδιοι οι Δυτικοί καταστρέφουν συστηματικά από μόνοι τους τον στόχο των τρομοκρατών. Με την έντιμη, όσο και εύστοχη, ευθύτητά της η επιστολή αυτή επαναφέρει στο προσκήνιο τον απλό και κατανοητό δημόσιο λόγο, όπως επίσης και κριτικό χιούμορ -δυο αρετές που τείνουν να εκλείψουν ολοκληρωτικά».

Εκδόσεις Μάγμα

«Δεν πρόκειται ούτε για λιβελογράφημα, ούτε για φάρσα, ούτε όμως και για κάποια από τις συχνές προκλήσεις με τις οποί­ες διασκεδάζουν τα τελευταία χρόνια οι μηντιακοί διανοούμενοι και το κοινό. […] Ο Μυρέ μιλά για μια βρυκολακιασμένη Δύση. Μιλά για τον πολιτισμό που κατάφερε μέσα σε πενήντα χρόνια να αυτοκα­ταστραφεί, για έναν πολιτισμό που μπόρεσε να εξα­ντλήσει ολόκληρη τη ζωτική του δύναμη, που πέτυχε να αποξηράνει μέχρι και την τελευταία ικμάδα του στοιχείου που συγκροτούσε την ιδιοσυγκρασία του και στάθηκε έτσι ικανός να παρεκκλίνει απόλυτα από τις αξίες του, τουτέστιν από την «κριτική σκέψη, το πνεύμα της σύγκρουσης και την ικανότητα ν’ αφο­μοιώνουμε το Κακό και το δαιμονικό προκειμένου να τα κατανοούμε και να τα πολεμούμε».

Λάκης Προγκίδης

«Σε γενικές γραμμές, ένα είναι το μέτωπο από το οποίο δεν πρόκειται να παραιτηθούμε ποτέ εμείς οι Δυτικοί, ένα είναι το μέτωπο στο οποίο επιδιώκουμε την ολοκληρωτική νίκη. Δεν είναι ούτε το μέτωπο του χρήματος ούτε εκείνο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων: είναι το μέτωπο της ανθρωπολογικής οπισθοδρόμησης. [...] Η ουσία όλης αυτής της ιστορίας έγκει­ται στο γεγονός πως αυτό στο οποίο επιτίθεστε δεν έχει περιεχόμενο. Κατά συνέπεια, αν θέλετε να πα­ραμείνετε στο ύψος τούτων των άνευ προηγουμένου περιστάσεων που δημιουργήσατε, θα χρειαστεί να μας μιμηθείτε. Από εδώ και στο εξής, λοιπόν, ο ορί­ζοντας προς τον οποίο θα πρέπει να τείνετε είναι ο ορίζοντας της απουσίας νοήματος».

Φιλίπ Μυρέ

Διαβάστε περισσότερα...
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Σολωμού 13, Εξάρχεια, 2ος όροφος (5μμ - 10μμ)

info@sxedio-b.gr

2108224344