Άρθρα και Τοποθετήσεις

Κυβέρνηση με Κατσαπλιάδικο και Υφεσιακό Φορολογικό Σύστημα του Γιάννη Περάκη

Κυβέρνηση με Κατσαπλιάδικο και Υφεσιακό Φορολογικό Σύστημα ή  Κυβέρνηση «Αξιοπρέπειας και Ανασυγκρότησης" με Δίκαιο και Αναπτυξιακό;

Η προθεσμία των φορολογικών δηλώσεων εκπνέει. Το αποτελέσμα της εκκαθάρισης έκαναν να καταρρεύσουν οι μύθοι και τα παραμύθια. Είναι καιρός πια να συζητήσουμε σοβαρά ένα άλλο φορολογικό σύστημα, με μια Κυβέρνηση «Αξιοπρέπειας και Ανασυγκρότησης».

Πριν απο την ανάπτυξη του νέου φορολογικού συστήματος είναι διαφωτιστικό και επιβεβλημένο να ληφθούν υπόψιν τα τελευταία στοιχεία και δεδομένα απο την σκοπιά της απασχόλησης αλλά και της επιχειρηματικότητας.

  • Η εικονική πραγματικότητα της αύξησης της απασχόλησης1

«Αύξηση» της μισθωτής απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα καταγράφηκε το μήνα Ιούνιο καθώς προκύπτει θετικό ισοζύγιο προσλήψεων-αποχωρήσεων κατά 40.599 θέσεις εργασίας, σύμφωνα με τα αποτελέσματα του Πληροφοριακού Συστήματος «ΕΡΓΑΝΗ».

Πίνακας I
Θέσεις Εργασίας Ιούνιος 2017 (1) Ιούνιος 2016 (2) Διαφορά (1-2) Α-Εξάμηνο 2017 (3) Α-Εξάμηνο 2016 (3) Διαφορά (3-4)
I .Προσλήψεις 273.375 239.573 33.802 1.197.696 1.063.590 134.106
II. Αποχωρήσεις 232.776 205.965 26.811 941.793 828.926 112.867
Α. Καταγγελίες συμβάσεων αορίστου χρόνου και λήξεις συμβάσεων ορισμένου χρόνου 137.858 126.705 11.153 491.785 452.687 39.098
Β. Οικειοθελείς αποχωρήσεις 94.918 79.260 15.658 450.008 376.239 73.769
III. Ισοζύγιο  (I-II) 40.599 33.608 6.991 255.903 234.664 21.239

Η Υπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, Εφη Αχτσιόγλου, τόνισε: «Η «αύξηση» της απασχόλησης και η μείωση της ανεργίας, καταγράφονται στο «ΕΡΓΑΝΗ». Το ισοζύγιο προσλήψεων-απολύσεων που καταγράφει η «ΕΡΓΑΝΗ» κινείται στο υψηλότερο επίπεδο από το 2001 και η ανεργία στο χαμηλότερο επίπεδο από τις αρχές του 2012, με ποσοστό 21,7% φέτος τον Απρίλιο. H «σεμνότητα» σ΄όλο το μεγαλείο, «η μείωση που έχει επιτευχθεί δεν δικαιολογεί πανηγυρισμούς μας επιτρέπει όμως να αισιοδοξούμε».

  • Η πραγματικότητα  σε ποσοτικά και ποιοτικά στοιχεία

Εκλεισαν 120.000 «μπλοκάκια». Περίπου 120.000 εργαζόμενοι βρίσκονται πλέον εκτός εργασίας. Σύμφωνα με στοιχεία εφοριών αλλά και μεγάλων λογιστικών γραφείων από τον Δεκέμβριο του 2015 μέχρι και τον Ιανουάριο του 2017 έκλεισαν τα βιβλία τους περίπου 120.000 επαγγελματίες που αμείβονταν με «μπλοκ» παροχής υπηρεσιών.

Πετρόπουλος(Υφυπουργός Εργασίας):Τον «αφανισμό» των ελεύθερων επαγγελματιών με μπλοκάκι παραδέχθηκε ο κ. Τάσος Πετρόπουλος στην Βουλή λέγοντας πως τα τελευταία δύο χρόνια διέκοψαν την ασφάλισή τους περισσότεροι από 81.000 εργαζόμενοι. Ο αναπληρωτής υπουργός Εργασίας, είπε πως «Το 2016 διέκοψαν 44.531 ασφαλισμένοι, το 2015 ήταν  37.000 ασφαλισμένοι και το 2014 είχαμε 42.285 άτομα που διέκοψαν. «Αρα δεν έγινε κάτι άλλο τώρα» είπε ο αναπληρωτής υπουργός Εργασίας.

  • Η μείωση του αριθμού των επιχειρήσεων και ο «θάνατος» του εμποράκου:
Ετος 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 2016 Σύνολο αριθμητικής μείωσης
Αριθμός επιχειρήσεων 858.685 823.084 795.978 762.935 699.194 654.371 630.050 538.880 533.520  
Μείωση ανά έτος των επιχειρήσεων   -35.601 -27.106 -33.043 -63.741 -44.823 -24.321 -91.170 -5.360 -325.165

Μειώσεις 18,9% στους μισθούς του ιδιωτικού τομέα την τελευταία διετία2

Μειώσεις Μισθών την διετία 2014-2016  (-18,9 %)  
Ετος Μέσος μισθός πλήρους απασχόλησης σε ευρώ Μέσος μισθός μερικής απασχόλησης σε ευρώ Μέσος μισθός του συνόλου τως εργαζομένων σε ευρώ  
 
2014 1.363 470 1.154  
2015 1.310 456 1.116  
2016 1.167 388 936  

Το Κατσιαπλάδικο και Υφεσιακό φορολογικό σύστημα

Η εξέλιξη των δηλωθέντων εισοδημάτων απο το 2008 εως το 2015 αποδεικνύει ουσιαστικά την δήμευση των περιουσιών, των Ελλήνων πολιτών.

H συρρίκνωση των μικρών και μεσαίων εισοδημάτων βάσει των στατιστικών στοιχείων της ΑΑΔΕ σχετικά με τα δηλούμενα εισοδήματα από το έτος 2008 έως το 2015
Εισόδημα 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015
Μηδέν  331,315 379,65 426,255 548,418 853,644 917,585 564,611 598,266
Από 1-10 χιλ 1,942,852 1,909,745 1,906,148 2,038,767 2,210,905 2,571,629 2,945,400 2,977,724
Από 10 έως 50 χιλ 3,098,019 3,094,155 3,065,230 2,911,210 2,742,057 2,511,917 2,512,525 2,486,551
Από 50-100 χιλ 247,279 272,664 244,884 192,72 138,266 97,731 112,462 106,997
Από 100-500 χιλ 35,269 38,509 38,262 28,108 20,173 16,721 24,763 23,658
Από 500 χιλ και πάνω 366 255 287 233 221 256 1,196 1,037
Σύνολο φορογουμένων 5,655,100 5,694,978 5,681,066 5,719,456 5,965,266 6,115,839 6,160,957 6,194,233

Η φορολόγηση των φορολογικών  ετών απο το 2016 και μετά,  η κατάσταση χειροτερεύει,  λόγω της διπλής «φορολόγησης» με την αύξηση των ασφαλιστικών  εισφορών με το νόμο Κατρούγκαλου.

Απο τα προηγούμενα στοιχεία εξάγονται τα εξής συμπεράσματα:

  • Οι απο πρόθεση και κατά συρροή οικονομικοί «δολοφόνοι» έχουν εξαντλήσει  την  φοροδοτική ικανότητα των Ελλήνων.
  • Οι αντιστάσεις που αφορούσαν τις κόκκινες, πράσινες και γαλάζιες γραμμές, των μνημονιακών εντολοδόχων, έχουν καταστεί άνευ περιεχομένου. Εδώ και χρόνια η φορολόγηση ουσιαστικά σημαίνει δήμευση περιουσιών.

Β) Τα διεθνή οικονομικά δεδομένα που ισχύουν σήμερα στις επιχειρήσεις:

Β.1) Ο συντελεστής φορολόγησης εισοδήματος των επιχειρήσεων: 

Η Ελλάδα έχει από τους υψηλότερους φορολογικούς συντελεστές εισοδήματος επιχειρήσεων βρίσκεται στην 5η θέση των χωρών της Ευρώπης με τους υψηλότερους συνελεστές φορολογίας. Στην Ελλάδα, ο συντελεστής φορολογίας εισοδήματος νομικών προσώπων έχει υποστεί αύξηση 45% από το 2011, φτάνοντας το 29%. Ο παρακάτω πίνακας απεικονίζει τους συντελεστές φορόλόγησης μεταξύ των διαφόρων χωρών της Ευρώπης:

Χώρα Κύπρος Ιρλανδία Ην. Βσίλειο Πορτογαλία Ολλανδία Ισπανία Ελλάδα Λουξεμ/ργο Ιταλία Γερμανία Γαλλία
Συντελεστής φορολόγησης 12,5% 12,5% 20,0% 21,0% 25,0% 25,0% 29,0% 29,2% 31,4% 31,5% 33,3%
Πηγή: PwC, World TaxSummaries2015

Το ποσό της προκαταβολής φόρου εισοδήματος στις επιχειρήσεις κλπ ανέρχεται στο 100% του φόρου που προκύπτει, για το φόρο που αναλογεί στο εισόδημα του διανυόμενου φορολογικού έτους. Αντίστοιχο καθεστώς προκαταβολής φόρου υιοθετούν κατά κύριο λόγο οι χώρες του Ευρωπαϊκού νότου. Εξαίρεση αποτελεί το Λουξεμβούργο. Η Γερμανία, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο και Ολλανδία δεν προβλέπουν καθεστώς προκαταβολής φόρου.

Β.2) Συντελεστής Φ.Π.Α. στην Ελλάδα: 

  • Ο συντελεστής Φ.Π.Α. στην Ελλάδα είναι απο τους υψηλότερους σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες του ΟΟΣΑ.

Η εξέλιξη του ελλείματος του Φ.Π.Α.:

ΕΤΟΣ 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013
Εσοδα Φ.Π.Α. σε δισ. ευρώ 14 16 17 18 17 19 22 24 23 24 24 21 19
Ελλειμα Φ.Π.Α. 22,10% 22,90% 27,40% 28,06% 30,90% 31,90% 31,50% 29,30% 33,70% 30,30% 37,90% 33,40% 19,00%
Πηγή: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (TAXUD), Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους

Η Ελλάδα διαχρονικά είναι ανάμεσα στις χώρες με το μεγαλύτερο έλλειμμα ΦΠΑ (VAT Gap) το οποίο για τη περίοδο 2001-2011 ανήλθε κατά μέσο όρο στο 30% , ενώ μετά το 2011 αυξήθηκε στο 35%. To υψηλό ποσοστό του ελλείμματος ΦΠΑ, καταδεικνύει την σημαντική απώλεια εσόδων λόγω της φοροδιαφυγής, της φοροαποφυγής αλλά και της αναποτελεσματικότητας των φοροεισπρακτικών μηχανισμών, αλλά κατά κύριο λόγω τα τελευταία χρόνια της εξάντλησης των φορολογούμενων.

Συμπεράσματα:

  • Η αύξηση των φορολογικών συντελεστών στην Ελλάδα δεν απογείωσε τα φορολογικά έσοδα αντίθετα το μόνο που κατάφεραν τα μνημονιακά μέτρα ήταν η συρρίκνωσή τους στα επίπεδα περίπου του 2004 ( ο στόχος είναι προφανής, θέλουν να πουλήσουν την πατρίδα μας, διότι και πλούτος υπάρχει στο υπέδαφος και στο έδαφος, αλλά και λόγω γεωγραφικής θέσης):
Σε  εκατ. ευρώ, σε σταθερές τιμές 2010
ΕΤΟΣ 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015
Συνολικά Φορολογικά Έσοδα 42,178 44,608 43,938 44,880 47,873 49,808 52,192 51,685 48,442 47,136 46,700 46,348 45,340 47,014 45,338
  • Η Ελλάδα χαρακτηρίζεται από υψηλούς φορολογικούς συντελεστές σε συνδυασμό με συστηματικά χαμηλή εισπραξιμότηταφόρων.
  • Φόροι ακίνητης περιουσίας εξαπλασιάστηκαν μέσα σε τρία χρόνια (υποκαθιστώντας άλλους φόρους).
  • Κατά την κρίση η συνεισφορά ΦΠΑ και λοιπών έμμεσων φόρων παρέμεινε σταθερή κατέρρευσε η συνεισφορά εταιρικών φόρων και αυξήθηκε η συνεισφορά του φόρου εισοδήματος και ακίνητης περιουσίας.

Αναπτυξιακό και δίκαιο φορολογικό σύστημα

Η ανικανότητα αλλά και η διαπλοκή των προηγούμενων κυβερνήσεων που δεν ήθελαν να φορολογήσουν τους πραγματικά έχοντες και κατέχοντες, σε συνδυασμό ότι σήμερα λόγω των μνημονιακών στόχων, η σημερινή αλλά και οι προηγούμενες κυβερνήσεις λειτουργούν υπο το κράτος της πλήρους υποταγής στη τρόικα.

Τα κύρια χαρακτηριστικά του νέου φορολογικού συστήματος

1. Αναπτυξιακό.       

2. Αποδεσμευτικό της θηλειάς του χρέους.      

3. Κοινωνικά δίκαιο.                                                                                                                              

4. Απλό στην εφαρμογή του.                                                                      

                                    

5. Σύγχρονο.

6. Αναδρομική φορολόγηση της φοροδιαφυγής.

Η χρόνια παθογένεια των Ελληνικών φορολογικών συστημάτων ήταν πάντα το μεγάλο ποσοστό της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς. Ενδεικτικά παρατίθεται ο επόμενος πίνακας:

ΕΤΟΣ ΑΝΑΦΟΡΑΣ Α.Ε.Π. Σε Εκατ. ευρώ ΠΟΣΟΣΤΟ ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗΣ ΕΠΙ ΤΟΥ Α.Ε.Π. ΠΟΣΟ ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗΣ Σε Εκατ. ευρώ
2003 180.848 28,20% 50.999
2004 188.746 28,10% 53.038
2005 193.050 27,60% 53.282
2006 203.682 26,20% 53.365
2007 210.885 25,10% 52.932
2008 210.431 24,30% 51.135
2009 203.830 25,00% 50.958
2010 193.754 25,40% 49.214
2011 179.986 24,30% 43.737
2012 169.117 24,00% 40.588
ΣΥΝΟΛΑ 1.934.329   499.246
Πηγή : Friedrich Schneider, Δεκέμβριος 2011. Το 2012 είναι του ΟΟΣΑ.

Αμεσα μέτρα: 

  • Οι τράπεζες και η Τράπεζα της Ελλάδας να υποχρεωθούν να δώσουν στοιχεία για τις καταθέσεις των πελατών τους εντός ενός μήνα, για μεγάλα ποσά για τα τελευταία 15 χρόνια και εμβάσματα που έχουν γίνει σε λογαριασμούς του εξωτερικού.
  • Οι μαγικοί κωδικοί του εντύπου Ε1, είναι αυτοί που δηλώνονται τα ακίνητα , τα αυτοκίνητα και τα κέρδη απο λαχεία-τζόκερ κλπ. Επεξεργασία απο το ΚΕΠΥΟ των περιπτώσεων που έχουν φορολογικό ενδιαφέρον.
  • Θεσμοθέτηση με νόμο του διαχωρισμού μεταξύ της φοροδιαφυγής και της μίζας στην δεύτερη να δεσμεύονται τα περουσιακά στοιχεία του υπόλογου.
  • Επεξεργασία των δηλώσεων Ε9, για τις υποθέσεις που παρουσιάζουν φορολογικό ενδιαφέρον μεγάλη ακίνητη περιουσία που δεν προέρχεται απο κληρονομιά κλπ.
  • Αναζήτηση των λογαριασμών καταθέσεων και επενδεδυμένων χαρτοφυλάκιων όλων των Ελλήνων πολιτών σε Ελλάδα και εξωτερικό.Οι χώρες είναι πολύ συγκεκριμμένες π.χ. Κύπρος, Ελβετία, Ηνωμένο Βασίλειο, Γερμανία.

Εαν υποθέσουμε δε ότι καταφέρουμε να συλλάβουμε το 30% της φορολογητέας ύλης που έχει διαφύγει και φορολογώντας την με 40%, έχουμε καταφέρει να εισπράξουμε (499.246 Χ30% Χ40%) περίπου 60 δις.

Α) Η φιλοσοφία του νέου φορολογικού συστήματος στα φυσικά πρόσωπα:

Τα πρώτα μέτρα της κυβέρνησης Επιβίωσης και Ανασυγκρότησης3:

  • Αμεση κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και θέσπιση του Φόρου Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας η οποία θα επιβαρύνει μόνο τα υψηλά εισοδήματα ως συνδυασμός μεγάλης ιδιοκτησίας και υψηλού εισοδήματος.
  • Επιστροφή στο συντελεστή ΦΠΑ 13% όσων βασικών προϊόντων πέρασαν στο 23% με το μνημόνιο Τσίπρα-Καμμένου. Στο ανώτερο συντελεστή θα παραμείνουν ή και θα ανέλθουν μόνο προϊόντα πολυτελείας και γενικά προϊόντα που δεν συνδέονται με τη λαϊκή κατανάλωση και την παραγωγή, όπως και τα κατ’ εξοχήν εισαγόμενα, αυτοκίνητα κτηνοτροφία, ορισμένα ηλεκτρικά είδη που είναι δυνατό γρήγορα να παραχθούν εγχωρίως.
  • Εκτακτη Εισφορά Αλληλεγγύης για τα υψηλά εισοδήματα.
  • Μείωση του ειδικού φόρου στα καύσιμα, που λειτουργεί ανακουφιστικά για τη λαϊκή οικογένεια , ειδικά στους αγρότες  αλλά και αντιπληθωριστικά. Με τις κατεπείγουσες κινήσεις της στη φορολογία, αλλά και με τα υπόλοιπα μέτρα που ακολουθούν η κυβέρνηση Επιβίωσης και Ανασυγκρότησης επιδιώκει να γίνει άμεσα αισθητή στα ευρύτερα λαϊκά στρώματα η θετική διάσταση της αλλαγής πολιτικής, πάντα με σύνεση και συναίσθηση των διεθνών περιορισμών που υφίστανται, ώστε αυτή η μεταβατική φάση να κινηθεί μέσα σε μια ατμόσφαιρα αισιοδοξίας, προοπτικής και λαϊκής συνεισφοράς. Προϋπόθεση για μια νέα φορολογική πολιτική είναι η αλλαγή 180ο στη ν κατεύθυνση της δημοσιονομικής πολιτικής από συσταλτική και υφεσιακή σε διασταλτική και αναπτυξιακή.
  • Την άμεση ψήφιση νόμου για την απαγόρευση των πλειστηριασμών για την πρώτη και τη δεύτερη κατοικία και τη ματαίωση των πωλήσεων των κόκκινων δανείων σε ξένες ομάδες κερδοσκοπικών κεφαλαίων. Τη μείωση των στεγαστικών και καταναλωτικών προσωπικών δανείων για τις κατηγορίες των χαμηλών εισοδημάτων, που σε ακραίες περιπτώσεις στέρησης θα φτάνει μέχρι τη σεισάχθεια, σύμφωνα με το πρότυπο της Ισλανδίας. Την ελάφρυνση επιχειρηματικών δανείων, στις περιπτώσεις μικρομεσαίων επιχειρήσεων και επιχειρήσεων που είναι δυνατόν να αποκτήσουν παραγωγική δυναμική στο νέο επιχειρηματικό περιβάλλον.

Νέος Τρόπος Φορολόγσης:

  • Το σύστημα «έσοδα, μείον έξοδα», το οποίο θα προβλέπει πως από τα συνολικά εισοδήματα κάθε φορολογουμένου θα αφαιρούνται όλες οι δαπάνες με εξαίρεση όσες αφορούν στην απόκτηση περιουσιακών στοιχείων και την αποπληρωμή λογαριασμών κοινής ωφέλειας. Το καθαρό ποσό που θα προκύπτει θα φορολογείται με συντελεστές από 25% έως 45%.
  • Παράλληλα και για την καλύτερη λειτουργία του συστήματος η εφαρμογή του θα συνδυαστεί με την ηλεκτρονική... παρακολούθηση της έκδοσης των αποδείξεων λιανικής πώλησης. Επίσης θα γίνει διασύνδεση όλων των ταμειακών μηχανών των επιχειρήσεων λιανικής πώλησης αγαθών και παροχής υπηρεσιών με τη ΑΑΔΕ. Οι δαπάνες θα... εκπίπτουν 100% από τα συνολικά εισοδήματα, μισθούς, συντάξεις, ενοίκια, αγροτικά εισοδήματα κ.ά.
  • Θα δοθούν κίνητρα για τη χρησιμοποίηση της κάρτας αποδείξεων, πιστωτικών και χρεωστικών καρτών. Αλλωστε το 61% (οι 6 στους 10) χρησιμοποιεί χρεωστική κάρτα, το 21% (οι 2 στους 10) πιστωτική και το 6% προπληρωμένη κάρτα

Β.1) Η φιλοσοφία του νέου φορολογικού συστήματος στις επιχειρήσεις:

Δραστική μείωση των φορολογικών συντελεστών των έξι παραγωγικών διακλαδωμένων οικονομικών υποσυνόλων, που θα αποτελούν και την αιχμή της αναπτυξιακής πολιτικής, σε συνδυασμό με μια σαφή και σύγχρονη κλαδική πολτική.  Τα 6 αυτά παραγωγικά υποσύνολα είναι:

  • Το αγροτοδιατροφικό
  • Η αξιοποίηση του ορυκτού μας πλούτου
  • Το κατασκευαστικό
  • Τα νέα διακλαδωμένα υποσύνολα, της έντασης γνώσης και έρευνας όπως των περιβαλλο-ντικών τεχνολογιών, της πληροφορικής και μικροηλεκτρονικής, της βιοτεχνολογίας κλπ
  • Το ενεργειακό   
  • Το τουριστικό
  • Η αύξηση της ρευστότητας, των δημόσιων επενδύσεων καθώς και η πρόσβαση στο τραπεζικό δανεισμό αποτελούν το οξυγόνο της ανασυγκρότησης.
  • Σαφή διαχωρισμό και άμεση μείωση στους φορολογικούς συντελεστές φορολόγησης στην μεταποίηση και στην καινοτομία με κριτήρια αυτά της φορολογικής συνέπειας , της τήρησης της ασφαλιστικής και εργατικής νομοθεσίας σε συνάρτηση του ύψους των καταβαλλόμενων μισθών,  με αιχμή του δόρατος την τεχνολογία και την απασχόληση.

Μια αύξηση του ΑΕΠ κατά 10% θα αύξανε το σύνολο των φόρων κατά 11,3%,  δείχνοντας σαφώς ότι η ανάπτυξη είναι ο μοναδικός δρόμος για την δημοσιονομική ανάταση.

1.Taxheaven  : Υπουργείο Εργασίας , Κοινωνικής Ασφάλισης και Αλληλεγγύης (Γραφείο Τύπου,  Δελτίο Τύπου Αθήνα, 07-07-2017

2. enikonomia. gr

3. Σχέδιο Β

4. Public Issue που πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό της Ελληνικής Συνομοσπονδίας Εμπορίου και Επιχειρηματικότητας (ΕΣΕΕ)

Γιάννης Περάκης

Οικονομολόγος

Διαβάστε περισσότερα...

Αφρική, στην υποσαχάρια Αφρική λόγω της ξηρασίας αναμένεται το μεγαλύτερο μεταναστευτικό ρεύμα στην ιστορία.

Αφρική, στην υποσαχάρια Αφρική λόγω της ξηρασίας αναμένεται το μεγαλύτερο μεταναστευτικό ρεύμα στην ιστορία.

Οι πλούσιοι ρυπαίνουν, οι φτωχοί πληρώνουν. Πολύ υψηλά ποσοστά γεννητικότητας. Οι επιστήμονες μιλούν για έλλειψη αντισυλληπτικών.

Του Tommaso Carboni 24/6/2017

Η Αφρική κι η υπερθέρμανση του πλανήτη αποτελούν σύμβολο ανισοτήτων της εποχής μας: οι πλούσιες χώρες παράγουν τα περισσότερα από τα αέρια του θερμοκηπίου, και από την άλλη η Αφρική - ειδικά η υποσαχάρια Αφρική και το φτωχό Σαχέλ - που υφίσταται τις πιο σοβαρές συνέπειες. Η συγκεκριμένη ήπειρος επιβαρύνει ελάχιστα (μεταξύ του 2 και 4% των ετήσιων εκπομπών των αερίων του θερμοκηπίου), αλλά η θερμοκρασία της, όπως προκύπτει από έρευνες των Ηνωμένων Εθνών, θα αυξηθεί μιάμιση φορά ταχύτερα από τον παγκόσμιο μέσο όρο, προκαλώντας ακραίες καιρικές συνθήκες, δυνητικά καταστροφικές συνέπειες. Η παρατεταμένη ανομβρία είναι πιθανό να σημάνει ξηρασία, ήδη από το 2020, για σχεδόν 250 εκατομμύρια Αφρικανούς. Και μέχρι το 2040, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, η κατάσταση θα μπορούσε να επιδεινωθεί ανεπιστρεπτί για το 40 και 80% υποσαχάριας ζώνης αφιερωμένη στην καλλιέργεια των δημητριακών, όπως το σιτάρι και το καλαμπόκι.

Ήδη σήμερα, οι φτωχές και ακανόνιστες βροχοπτώσεις συνιστούν μια συνεχή απειλή για το Κέρας αλλά και σε άλλα μέρη της Ανατολικής Αφρικής. Ο λιμός της Σομαλίας του 2011, άφησε πίσω του 250.000 θύματα, καθώς και η τρέχουσα επισιτιστική κρίση μπορούν να αποδοθούν σε μια παρατεταμένη περίοδο ξηρασίας που έφερε καταστροφικές σοδειές και αποδεκάτισε το ζωικό κεφάλαιο. Σε αυτή την έκτακτη ανάγκη πρόσφατες εκτιμήσεις αναφέρουν ότι στη Σομαλία, στην Κένυα και στην Αιθιοπία, 14,4 εκατομμύρια άνθρωποι υποφέρουν από «οξεία επισιτιστική ανασφάλεια» και χρειάζονται άμεση ανθρωπιστική βοήθεια. Ενώ σχεδόν τρία εκατομμύρια Σομαλοί είναι ήδη στα πρόθυρα της πείνας.

Ιδιαίτερα ευάλωτο εμφανίζεται το Σαχέλ, εκείνη η ημιάνυδρη λωρίδα γης ακριβώς κάτω από την έρημο Σαχάρα. Η αλλαγή του κλίματος επιδρά σε ένα πολιτικό και οικονομικό πλαίσιο ήδη πολύ επισφαλές. Τεράστια περιοχή- εκτείνεται από τη Μαυριτανία στην Ερυθραία - και με μεγάλη δημογραφική αύξηση, αριθμεί ήδη 135 εκατομμύρια κατοίκους, μα θα μπορούσε να έχει 330 εκατομμύρια το 2050 και σχεδόν 670 εκατομμύρια το 2100. Κάθε χρόνο, εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες διασχίζουν αυτές τις ασταθείς περιοχές και εξαθλιωμένοι να φτάσουν στη Βόρεια Αφρική, και στη συνέχεια ενδεχομένως να καταλήξουν στην Ευρώπη. Το ζήτημα παραμένει ανοιχτό, όμως, οι περισσότερες μελέτες φαίνεται να καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η αύξηση της θερμοκρασίας – από 3 έως 5 βαθμούς μέχρι το 2050 και ίσως 8 βαθμούς έως το τέλος του αιώνα - θα κάνουν πολλές περιοχές του Σαχέλ ακόμα πιο αφιλόξενες, εντείνοντας τη συχνότητα των μεταναστευτικών ροών. Σύμφωνα με έγγραφο του «African Institute forDevelopmentPolicy» η άνοδος της θερμοκρασίας θα μπορούσε να προκαλέσει μείωση της γεωργικής παραγωγής, η οποία υπολογίζεται από το 13% στην Μπουρκίνα Φάσο στο 50% του Σουδάν. Άλλες έρευνες, πιο απαισιόδοξες, εικάζουν σενάρια αποκάλυψης. Η Washington Post δημοσίευσε μια πριν από λίγες ημέρες σύμφωνα την οποία το Σαχέλ, λόγω αλυσιδωτών αντιδράσεων που προκαλούνται από το λιώσιμο των πάγων της Αρκτικής, κινδυνεύει σε απόλυτη ξηρασία, αναγκάζοντας εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους να μεταναστεύσουν μέχρι το τέλος του αιώνα. Πιθανόν η πιο μαζική μετανάστευση στην ανθρώπινη ιστορία.

Πέρα από τις προβλέψεις ας ελπίσουμε υπερβολικά μακάβριες, είναι σαφές ότι η κατάσταση στο Σαχέλ επιδεινώνεται από την εκτός ελέγχου αύξηση του πληθυσμού. Ακόμη και τα Ηνωμένα Έθνη, παρά τη συνήθη διπλωματική γλώσσα, αναφέρουν ότι η λύση του επισιτιστικού ζητήματος στο Σαχέλ έχει γίνει μια «αδύνατη αποστολή». Όσοι ασχολούνται με την δημογραφία είναι της ίδιας άποψης και προτείνουν να εκτονωθεί η πίεση ελέγχοντας τις γεννήσεις. Τα υψηλά επίπεδα γεννητικότητας θεωρούνται εμπόδιο για την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη. Ορισμένες χώρες φαίνεται να έχουν πάρει το μήνυμα. Για παράδειγμα, ο Νίγηρας, όπου οι γυναίκες γεννούν κατά μέσο όρο 7,6 παιδιά η κάθε μία, έχει θέσει ως στόχο το διπλασιασμό της χρήσης των αντισυλληπτικών. Ενθαρρυντικά σημάδια σε μια περιοχή όπου ο οικογενειακός προγραμματισμός, ωστόσο, εξακολουθεί εγκληματικά να παραμελείται.

Πάρα ταύτα, η τάση αυτή είναι αναστρέψιμη. Όλες οι «ασιατικές τίγρεις» βλέπουν ραγδαία πτώση των ποσοστών γεννήσεων τους από τη δεκαετία του εξήντα. Όταν στις γυναίκες προσφέρονται ρεαλιστικές επιλογές για τον οικογενειακό προγραμματισμό, ο αριθμός των παιδιών μειώνεται και μάλιστα γρήγορα. Στο Μπαγκλαντές, μια συντηρητική ισλαμική χώρα, οι γυναίκες σήμερα έχουν κατά μέσο όρο 2,2 εγκυμοσύνες κατά κεφαλή. Άρα το Ισλάμ δεν αποτελεί εμπόδιο. Αυτό που λείπει από το Σαχέλ είναι η πολιτική βούληση για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Έχουν ευθύνη οι τοπικές κυβερνήσεις. Μέρος της ευθύνης όμως πέφτει και στη διεθνή κοινότητα. Τα Ηνωμένα Έθνη, για παράδειγμα, σε μια πρόσφατη μελέτη για την ανάπτυξη του Σαχέλ, υπενθυμίζουν τον επείγοντα χαρακτήρα της κρίσης και την ανάγκη για άμεση βοήθεια. Χωρίς καμία αναφορά, σε 45 σελίδες, στον έλεγχο των γεννήσεων ή στον οικογενειακό προγραμματισμό.

Πηγή: lastampa.it

Μετάφραση Μουρατίδης Γιώργος

Διαβάστε περισσότερα...

Εκλογές στην Ένωση Γεωργικών Συνεταιρισμών του Γιάννη Ρίτσιου

 

Εκλογές στην Ένωση Γεωργικών Συνεταιρισμών

Γιάννη Ρίτσιου

Πρόκειται για το «κατηγορώ» για το τι γίνεται με τους συνεταιρισμούς στα Τρίκαλα (και σε όλη την Ελλάδα, γραμμένο από ένα παλαίμαχο αγροτικό ηγέτη).


Με δύναμη εκατόν εννέα μελών τουτέστιν 45 οικογένειες.
  Και υποψήφιοι είναι η φαμίλια με επικεφαλή τον Κορλεόνε Λιούτα  και στηριζόμενοι από τα κόμματα της ευρωλαγνείας Ν.Δ., Δημοκρατική Συμπαράταξη, Ποτάμια, Κυβέρνηση Σύριζα – Αν.Ελ και ΣΙΑ Ε καθοδηγούμενοι πάντα από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Μπράβο συγχαρητήρια για την εκλογή σου Λιούτα με την παρέα σου «Δον Κορλεόνε»..

Γιατί τα λέω όλα αυτά ?

Γιατί είναι η πραγματικότητα !!!!!!

Η Ένωση Συνεταιρισμών πριν το 2011 Νόμος Σκανδαλίδη 4015/2011 είχε πάνω από 11.000 μέλη ενώ σήμερα έχει 109 ίσον 45 οικογένειες για αυτό σας ονόμασα φαμίλια.

Και ο Νόμος του ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ 4384/2016 Νόμος Αποστόλου ο ίδιος με τον προηγούμενο πάντα  καθοδηγούμενος από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Δηλαδή ότι υπάρχει δημόσιο και συνεταιριστικό να πάει στα χέρια των ληστών πάντα με αντισυνταγματικούς νόμους  ……….

Κι αυτό ξεκίνησε από την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ- Ευρωπαϊκή Ένωση 1981 αλλά το Λαϊκό Αγροτικό Κίνημα το πάλευε έως το 1989 και κύρια μετά το 1989 έως σήμερα.

Μέχρι το  1982 κυβερνούσε η καμόρα με Νόμο πλειοψηφικό. Επικεφαλής της Καμόρα Μπαλτατζής και η παρέα του , που λεγόταν Ν.Δ. .

Εξαρθρώθηκε με το Νόμο Σημίτη, που καθιέρωσε την απλή αναλογική πιεζόμενος πάντα από το Λαϊκό Συνεταιριστικό Κίνημα..

Το Συνεταιριστικό Κίνημα είχε την μεγαλύτερη υποδομή στη μεταποίηση των γεωργοκτηνοτροφικών προϊόντων που τέτοια υποδομή θα τη ζήλευε και η μεγαλύτερη πολυεθνική εταιρεία παρόλου που ελεγχόταν από τη φαμίλια Μπαλτατζή όπως τώρα ελέγχεται από τους απόγονους και ανίψια του όπως ο Κοντός και το κόμμα που υπηρετούσε της Ν. Δ. και ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ. δηλαδή ληστές του δημόσιου και συνεταιριστικού πλούτου πάντα με Νόμους αντισυνταγματικούς με εντολή Μέρκελ και Σια .Π.χ. Τα αεροδρόμια της χώρας μας τα πήρε κρατική γερμανική εταιρεία . Γιατί ?????

Γιατί είναι απλό …. Έλεγε ο Βάρναλης «Δεν θα υπήρχαν λύκοι αν δεν υπήρχαν πολιτικοί ηγετίσκοι (Τσολάκογλοι Τσιριμώκοι) να δηλώνουν πίστη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και πολυεθνικών εταιρειών και ληστών του ιδρώτα του λαού μας και να τσαλακώνουν το Σύνταγμα προς όφελος των παραπάνω ……

Αυτά για την ιστορία !!!!

Και τώρα στην σημερινή φαμίλια που διαχειρίζεται την περιουσία της πρώην Ένωσης με επικεφαλής τον Λιούτα .

Λιούτα μέσα στο 2010 σε δηλώσεις στον τύπο έταξες τον εαυτό σου στο Συνεταιριστικό κίνημα και οι Συνεταιριστικές Βιομηχανίες θα μείνουν πάντα Συνεταιριστικές  και αυτή η δήλωσή σου θυμήθηκα το Γλυνό στο Μανιφέστο τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ.

Ανέφερε τη δήλωση του Χίλτερ όταν τον ρώτησε ένας έμπιστός του πως θα κυβερνά κάθε χώρα που θα κατακτά . Σε κάθε χώρα που θα κατακτώ θα υπάρχουν καθάρματα να με υπηρετήσουν και να πλουτίσουν .

Εκεί κε Λιούτα έταξες τον εαυτό σου και εσύ.

Κε Λιούτα εσύ και η παρέα σου αγόρασες το 2010 παλιό εκκοκκιστήριο για να διπλασιάσεις την εκκόκκιση στο ιδιόκτητο εκκοκκιστήριο της Ένωσης και σε κατηγορούσαν γιατί το κάνατε .

Κατήγγειλες στον τύπο Σάββατο 20/11/2010 εφημερίδα Τρικαλινά Νέα δεν έχει τέλος ο κατήφορος των σκοτεινών κέντρων που επιβουλεύονται τα συμφέροντα της Ένωσης και έλεγες εσύ και η παρέα σου να πάνε μάρτυρες κατηγορίας .

Το δημοσίευμα το υπογράφατε Λιούτας Πρόεδρος, Βράντζας Κώστας Αντιπρόεδρος, Μαράβας Κώστας  Πρόεδρος Τρίκκης, Ιακωβάκης Δημήτρης Δ.Σ., Γεροδημόπουλος Βασίλης Δ.Σ. ΚΑΙ Κρανιάς Κώστας Δ.Σ. .

Τώρα Λιούτα μία μηχανή του εκκοκκιστηρίου της ένωσης την πήγες στο εκκοκκιστήριο της Λαμίας γιατί ?????

Το γνώριζαν οι Σύμβουλοι αυτοί ?????

Τι λένε ?????

Πριν τις ευρωεκλογές πούλησες με πίστωση βαμβάκι στην Καβάλα.

Πληρώθηκε ή είσαι στα δικαστήρια ??????

ΠΡΟΣ

ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΜΗ

ΣΔΟΕ

ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΡΙΚΑΛΩΝ (να μεταβιβαστεί στον Οικονομικό εισαγγελέα)

Και τέλος ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΤΗΝ Ν.Δ. που έχει στηρίξει τη φαμίλια στην «ΕΝΩΣΗ» ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ στους βουλευτές ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ΚΑΙ ΤΟΝ Υπουργό ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ που ψήφισαν το Νόμο 4384/2016

Τρίκαλα  12/7/2017

ΓΙΑΝΝΗΣ    ΡΙΤΣΙΟΣ

ΛΑΕ

ΛΑΪΚΗ ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ

  Απαλλαγμένο από ιούς.
Διαβάστε περισσότερα...

Παράλληλο Νόμισμα και Παράλληλες Ανοησίες Bαρουφάκη και Aντιπολίτευσης…

Παράλληλο Νόμισμα και Παράλληλες Ανοησίες Bαρουφάκη και Aντιπολίτευσης…

Του Κ. Παπουλή

Ο κ. Βαρουφάκης έχει επιδοθεί σε μια ακατάσχετη «πομπολογία»,  περί του ρόλου του στην διαπραγμάτευση, με προφανή σκοπό από την μια μεριά να μείνει στη δημοσιότητα και από την άλλη, να μας κάνει να ξεχάσουμε τον ρόλο του στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, τις θέσεις του τότε, ότι η έξοδος από το ευρώ ήταν αδύνατη, «μια που στο ευρώ μπαίνεις, αλλά δεν βγαίνεις».  Ακόμη μας είχε πει,  και ότι το Ηνωμένο Βασίλειο, δεν θα μπορούσε να αποχωρήσει από την Ε.Ε., λες και θα εγκατέλειπε τον πλανήτη Γή.  Ότι και να λέει ο κ. Βαρουφάκης, είναι ο υπουργός  που υπέγραψε την συμφωνία του Φεβρουαρίου του 2015, αυτός που δήλωνε ότι συμφωνεί η κυβέρνηση κατά 70% με το μνημόνιο, ότι αποδέχεται λελογισμένα πρωτογενή πλεονάσματα, ότι ο Σόιμπλε ήταν ο  διανοούμενος και η σκέψη της Ευρώπης και διάφορα άλλα γλαφυρά… Εμείς δεν έχουμε πάθει, ούτε θα πάθουμε αμνησία……

Δίπλα όμως σε αυτόν, έχουμε και τους τσαρλατάνους της αντιπολίτευσης, που ζητάνε εξεταστικές επιτροπές και άλλα κωμικά, για πιθανές ή απίθανες σκέψεις για «δεύτερο» νόμισμα, που έκανε ο Βαρουφάκης, με κάποιον Ασιάτη σύμβουλό του, ή και με οποιονδήποτε άλλον στην τότε κυβέρνηση.  Θα έρθει βέβαια, και πολύ σύντομα, η ώρα, για εξεταστικές επιτροπές και για ειδικά δικαστήρια, όχι φυσικά για τις «σκέψεις»  και τα «σχέδια» για το «παράλληλο» νόμισμα του Ιουνίου του 2015, αλλά για όλους αυτούς που έδεσαν την χώρα στα μνημόνια, την ξεπούλησαν στο Δ.Ν.Τ. και   στην Ε.Ε., και την μετέτρεψαν σε προτεκτοράτο. Άλλωστε υπήρξε και η πρωτοφανής ετυμηγορία του ελληνικού λαού , με το συντριπτικό 62% που απέρριπτε  το μνημόνιο και την λιτότητα που παρα-βιάστηκε και αντιμετωπίστηκε  με κατάλυση κάθε έννοιας Δημοκρατίας  και Λαϊκής κυριαρχίας, από την μεγάλη πλειοψηφία του «ελληνικού» κοινοβουλίου.

Επειδή το ζήτημα του παράλληλου νομίσματος επανέρχεται κατά περιόδους, ας αφιερώσουμε λίγες σειρές, για να καταλάβει ο αναγνώστης, ότι πρόκειται περί ανέφικτης πρότασης. Πολλοί το έχουν προτείνει, ανάμεσα στους φανατικούς υποστηρικτές του, υπήρξε και ο κ. Παπαδημητρίου που βρίσκεται σήμερα στο υπουργείο ανάπτυξης, ενώ μετά την υπουργοποίησή του, μάλλον έπαθε και  κάποια σχετική αμνησία. 

Με ολοκληρωμένο τρόπο η πρόταση έχει τεθεί από τον καθηγητή οικονομικών Hillinger, ο οποίος όμως σε ένα σημείο το βλέπει και ως πιθανό βήμα εξόδου από το ευρώ,  σε άρθρο του που παραθέτουμε στο τέλος. Έντονη αρθρογραφία είχε αναπτύξει όπως είπαμε και ο πάσχων από αμνησία σήμερα, καθηγητής κ. Παπαδημητρίου,  μέσω και του γνωστού Ινστιτούτου Levy.

Hολοκληρωμένη πρόταση για παράλληλο νόμισμα (όχι του Βαρουφάκη, που είναι και «μπαλώματα» αυτής όπως την εξηγούν σήμερα, αυτός και οι «συνεργάτες του», αν υπήρξε βέβαια και χτες…) συνοπτικά συνίσταται στο εξής:  α) Η ελληνική κυβέρνηση εκδίδει δεύτερο νόμισμα το οποίο χρησιμοποιείται για εσωτερικές πληρωμές-εισπράξεις στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, όσο και για δημόσιες δαπάνες. β) Η νέα «δραχμή» δεν μετατρέπεται σε ευρώ. γ)  Δεν χρησιμοποιείται για τραπεζικό δανεισμό.

Η πρόταση έχει προφανή σκοπό να ενισχύσει την ενεργό ζήτηση, κυρίως μέσω αύξησης δημόσιων δαπανών.   Αν δεχτούμε για χάριν της συζήτησης, ότι το δεύτερο νόμισμα, θα αποκτήσει αξιοπιστία και έχει μια σταθερή ισοτιμία σε σχέση με το ευρώ, που εγγυάται το δημόσιο, τότε  θα είναι σαν η Ελλάδα να εκδίδει ένα μόνο νόμισμα το ευρώ. Η Ελλάδα, δηλαδή, θα εκδίδει νόμισμα στην ποσότητα που εκείνη θέλει, θα την ελέγχει αυτή την ποσότητα και θα την αυξάνει κατά το δοκούν,    και κυρίως  θα χρηματοδοτεί δημόσιες δαπάνες. Ουσιαστικά, μονομερώς θα ανακτήσει το εκδοτικό προνόμιο, που είχε καταργήσει η συνθήκη του Μάαστριχτ.

Υπάρχει βέβαια και το άλλο σοβαρό ζήτημα, ότι μια τέτοια πολιτική, που δεν συνδυάζεται με συναλλαγματική πολιτική-υποτίμηση, δεν αντιμετωπίζει-διορθώνει το πρόβλημα ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Έτσι η αύξηση της εγχώριας ζήτησης,   θα δημιουργήσει εξωτερικό-εμπορικό έλλειμμα που θα πρέπει να χρηματοδοτήσει η Ε.Κ.Τ. μέσω των μηχανισμών της (Target 2). Στην πράξη, εμείς θα αυξάνουμε την ενεργό ζήτηση, τις δημόσιες δαπάνες και την  κατανάλωση που σε ένα μεγάλο βαθμό η αύξησή της, θα καλύπτεται από αγαθά από το εξωτερικό, που θα τα πληρώνουμε μέσω δανεισμού από την Ε.Κ.Τ….. όμορφη ιδέα για να ήταν αληθινή….

Είναι σαφές ότι η πρόταση αυτή είναι έκνομη όσο αφορά την ΟΝΕ. Π.Χ:  Το άρθρο 128 της συνθήκης της ΟΝΕ ορίζει ότι η Ε.Κ.Τ. είναι η μόνη αρμόδια να εκδίδει νόμιμο χρήμα εντός της ευρωζώνης.

Κάποιος αφελώς μπορεί να ρωτήσει, τι θα μας κάνουν;

Σίγουρα, θα διακοπεί κάθε μηχανισμός ενίσχυσης της ρευστότητας των ελληνικών τραπεζών, μέσω ELAκλπ.. Αλλά το κυριότερο θα διακοπεί ο μηχανισμός κάλυψης των ελλειμμάτων του Ι.Τ.Σ., οπότε οι εμπορικές πράξεις της χώρας θα συναντήσουν μεγάλα προβλήματα. Τέλος η Τράπεζα της Ελλάδας λογικά θα φύγει και από το σύστημα Ευρωπαϊκών Κεντρικών Τραπεζών κλπ, κλπ, κλπ…

Η πρόταση λοιπόν αυτή στερείται σοβαρότητας, γιατί στο βαθμό που γίνει επιτυχημένα (δηλαδή, το παράλληλο νόμισμα είναι αξιόπιστο)  είναι σαν η Ελλάδα να τυπώνει από μόνη της ευρώ (και τέτοια παλαβή πρόταση έχουμε ακούσει), με τις ανάλογες συνέπειες. Διότι κανείς εντός της ΟΝΕ δεν μπορεί να εκδίδει νόμιμο χρήμα πλην της Ε.Κ.Τ. ή με την άδειά της, τα εθνικά της παραρτήματα.   Όπως καταλαβαίνετε το δεύτερο νόμισμα  είναι φαντασίωση και δυστυχώς σε φαντασιώσεις που πληρώνει ακριβά ο λαός στηρίζεται και η δημόσια πολιτική συζήτηση αλλά και η οικονομική πολιτική.

Στο βιβλίο του Θ. Μαριόλη, που μόλις κυκλοφόρησε, «Ένα πρόγραμμα Νέας Οικονομικής Πολιτικής για την Ελλάδα», εκδ. Κοροντζής, στο παράρτημα V, υπάρχει αναλυτικό άρθρο για το παράλληλο νόμισμα και για άλλες «σχετικές» προτάσεις,  στις   σελ: 177-183, με τίτλο Περί  «Δεύτερου Νομίσματος και Κρυπτο-χρήματος». Είναι ίσως το πιο εμπεριστατωμένο άρθρο που έχει κυκλοφορήσει στην Ελλάδα, για την μυθολογία του παράλληλου νομίσματος εντός της ΟΝΕ.

Επίσης την ανάλογη περίοδο (Φεβρουάριο του 2015) που γίνονταν η σχετική συζήτηση, υπήρξε ανάλογη τοποθέτηση από την οικονομική επιτροπή του Σχεδίου Β, πάνω στο ενδιαφέρον άρθρο του Ηillinger που παρατίθεται αμέσως μετά.

H  «παλιά» αλλά ισχύουσα  τοποθέτηση της οικονομικής επιτροπής του ΣΧΕΔΙΟΥ Β για το «Δεύτερο»  νόμισμα και το άρθρο του Hillinger:

Η «παλιά» αλλά ισχύουσα τοποθέτηση της οικονομικής επιτροπής:

Στο τελευταίο τεύχος (Νο. 70, 19.02.2015)υ περιοδικού «Real-WorldEconomicsReview» (της WorldEconomicsAssociation (WEA)) δημοσιεύτηκε αξιόλογο άρθρο του Καθηγητή Οικονομικών ClaudeHillinger, με τίτλο: «FromTREXITtoGREXIT? – Quovadishellas?» (https://rwer.wordpress.com/comments-on-rwer-issue-no-70/).

Προτού παραθέσουμε το κείμενο, σε μετάφραση της Αριάδνης Αλαβάνου, απαιτείται ένας σύντομος σχολιασμός: Χωρίς να συμφωνούμε με κάθε πτυχή του, θεωρούμε ότι το άρθρο προάγει τον προβληματισμό, διότι περιέχει ενδιαφέρουσες προτάσεις και σκέψεις, ενώ χαρακτηρίζεται από σαφήνεια.

Κομβική πρότασή του είναι αυτή περί έκδοσης-εισαγωγής, από την ελληνική κυβέρνηση, δευτέρου νομίσματος, της «δραχμής», η οποία θα χρησιμοποιείται μόνον για (α) εγχώριες πληρωμές, και (β) δαπάνες (όχι για δανεισμό μέσω του τραπεζικού συστήματος). Η συμβολή της δραχμής φαίνεται να συνίσταται στην τόνωση της ενεργού ζητήσεως, με «αιχμή» τη νομισματική χρηματοδότηση («κόψιμο χρήματος») δημοσίων ελλειμμάτων. Ακόμα και αν αγνοήσουμε εκείνα τα ζητήματα, τα οποία προκύπτουν από την «παράλληλη» κυκλοφορία νομισμάτων (ας ανακαλέσουμε τον «νόμο των Αριστοφάνη-Greshman»), καθώς και το γεγονός ότι η προτεινόμενη εισαγωγή νομίσματος δεν αγγίζει το πρωτεύον πρόβλημα διόρθωσης της διεθνούς ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, παραμένει το εξής: Εάν η δραχμή αποκτήσει αξιοπιστία, ως μέσο συναλλαγών, και, ταυτοχρόνως, η ισοτιμία της ως προς το ευρώ παραμένει σταθερή, τότε θα είναι ως εάν να υπάρχει ένα, και μοναδικό, νόμισμα (το ευρώ) και όχι δύο (ευρώ-δραχμή). Επίσης, το ποσοστό της συνολικά κυκλοφορούσας ποσότητας αυτού του νομίσματος όχι μόνον θα ρυθμίζεται από τις ελληνικές αρχές αλλά και θα χρησιμοποιείται από αυτές (και) για τη χρηματοδότηση δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Αυτό, όμως, αντιβαίνει στις ευρωζωνικές διατάξεις. Το τελικό συμπέρασμά μας είναι, λοιπόν, ότι η κομβική πρόταση του άρθρου είναι αντιφατική υπό την ακόλουθη έννοια: Εάν η εισαγωγή διπλού νομίσματος αποδειχθεί λειτουργική, τότε θα είναι έκνομη, ενώ εάν αποδειχθεί μη λειτουργική, τότε θα έχει μόνον αρνητικές επιπτώσεις.

Όπως έχουμε εξηγήσει, σε άλλες περιστάσεις (αν και θα χρειαστεί να επανέλθουμε στο επόμενο διάστημα), ο Θεμελιώδης Οικονομικός Νόμος της Ευρωζώνης είναι η ύπαρξη ενός διεθνικώς ενιαίου λόγου μισθών-παραγωγικοτήτων εργασίας ανά κλάδο παραγωγής ή, σε μαρξικούς όρους, ενός ενιαίου ποσοστού εκμετάλλευσης των εργαζομένων (ανά είδος εργασιακής δύναμης). Αυτός ο Νόμος διέπει και την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά με την τροποποίηση που απορρέει, βασικά, από την όποια δυνατότητα κύμανσης των συναλλαγματικών ισοτιμιών. Οι χώρες που ευθυγραμμίζονται με αυτόν τον Νόμο έχουν επίπεδα κλαδικών μισθών ακριβώς αντίστοιχα με τα κλαδικά επίπεδα της παραγωγικότητάς τους, ενώ εκείνες που δεν ευθυγραμμίζονται εισέρχονται σε ένα κύκλο εξωτερικών ελλειμμάτων, δημοσίων ελλειμμάτων και, τελικά, ύφεσης, έως ότου επαν-ευθυγραμμιστούν διαμέσου της μείωσης των μισθών ή/και (πράγμα πολύ λιγότερο πιθανό σε συνθήκες πλήρους έκθεσης στον διεθνή ανταγωνισμό) της αύξησης της παραγωγικότητάς τους. Οι χώρες και οι κοινωνικές τάξεις των οποίων τα συμφέροντα βρίσκονται σε αντίθεση με τον Θεμελιώδη Οικονομικό Νόμο της Ευρωζώνης, δεν είναι σε θέση να τον μεταβάλλουν μέσω διαφόρων μηχανεύσεων, τεχνασμάτων και θεαμάτων διαπραγμάτευσης. Για αυτές, επομένως, μόνον μία λύση υπάρχει: η συντεταγμένη, καταρχήν εθνική, έξοδος. Τότε, και μόνον τότε, θα μπορούσαν να ενεργοποιήσουν κάθε αναγκαίο για την ανασυγκρότηση της παραγωγικής βάσης και την επιτάχυνση της κυκλοφορίας των αγαθών και υπηρεσιών μέσο, περιλαμβανομένων, εάν προκριθούν, και ορισμένων μέσων έκτακτης ανάγκης, όπως εκείνο της έκδοσης «χρήματος με ημερομηνία λήξης».  

Η Οικονομική Επιτροπή του Σχεδίου Β, 25.02.2015

Το άρθρο του Ηιllinger:

Από το TREXIT στο GREXIT; – Quovadis Ελλάς;

Claude Hillinger, Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Έχουν περάσει δύο εβδομάδες έντονου πολιτικού δράματος και ψυχαγωγικού θεάματος από την εκλογική νίκη του Σύριζα. Με τη μεθόδευση του TREXIT, της όχι και τόσο εκούσιας εξόδου της τρόικας ως εποπτεύοντος οργάνου της διαδικασίας των ελληνικών μεταρρυθμίσεων, ο Σύριζα σηματοδότησε την έναρξη μιας νέας εποχής, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά συνολικά για την Ευρώπη. Ακολούθησαν υπερβολικές απαιτήσεις – μείωση του χρέους ώστε να μπορέσει η Ελλάδα να πάρει μια ανάσα και ένα νέο Σχέδιο Μάρσαλ για το Νότο της Ευρώπης, που επρόκειτο να αποκληθεί «Σχέδιο Μέρκελ». Όπως ήταν αναμενόμενο, με δεδομένη την αδύναμη διαπραγματευτική τους θέση, ο πρωθυπουργός Τσίπρας και ο υπουργός Οικονομικών Βαρουφάκης επέστρεψαν από τη θεατρική περιοδεία τους με άδεια χέρια. Η αρχική ευφορία μεγάλου μέρους των Ελλήνων ψηφοφόρων μετατρέπεται σε απογοήτευση. Είναι εκπληκτικό το ότι ο θεωρητικός των παιγνίων Βαρουφάκης πλανήθηκε σε τέτοιο βαθμό σχετικά με τη διαπραγματευτική του ισχύ.

Γενικά, η παρείσφρηση της πραγματικότητας στη φαντασίωση προκαλεί σοκ, αλλά αυτό το σοκ μπορεί να είναι θεραπευτικό εάν οδηγήσει σε μια έξυπνη και ρεαλιστική αντίδραση. Είναι αλήθεια ότι η κατάσταση στην Ελλάδα είναι κακή, αλλά ήδη βελτιώνεται. Το πρωτογενές πλεόνασμα του προϋπολογισμού, εκτός πληρωμών των τόκων, είναι θετικό όπως και οι τρέχουσες συναλλαγές. Ελαφρά θετικός ήταν, επίσης, το 2014 ο ρυθμός της οικονομικής μεγέθυνσης. Αν ο Σύριζα αποδειχθεί ότι είναι έστω και κατά το ήμισυ τόσο καλός στο να κυβερνά όσο αποδείχθηκε ότι είναι στο ψυχαγωγικό θέαμα, τότε η ελληνική οικονομία θα εξακολουθήσει να βελτιώνεται. Μ' αυτά τα δεδομένα, συν την εντυπωσιακή εκλογική του νίκη, μόνο αν κάνει μερικά πολύ μεγάλα λάθη ο Σύριζα θα αντιμετωπίσει σοβαρές δυσκολίες σύντομα.

Λοιπόν, τι θα έπρεπε να κάνει τώρα ο Σύριζα; Τελικά θα κριθεί από τις επιδόσεις του σε τρεις ευρείες περιοχές: 1. Στις μεταρρυθμίσεις σε όλους τους τομείς της ελληνικής κοινωνίας. 2. Στο αν θα βγάλει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα την ελληνική οικονομία από την ύφεση. 3. Στο αν θα βρει μια μακροπρόθεσμη λύση για το πρόβλημα του χρέους. Οι δύο πρώτοι τομείς απαιτούν άμεση προσοχή, το τρίτο πρόβλημα μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο αφού έχει σημειωθεί ουσιαστική πρόοδος στους δύο πρώτους τομείς.

1. Μεταρρυθμίσεις: Όταν σε μια κοινωνία οργιάζουν επί δεκαετίες ή ακόμη και επί πολλές γενιές η διαφθορά και οι πελατειακές σχέσεις, τότε μια επιτυχής πολιτική μεταρρυθμίσεων πρέπει να επικεντρώνεται στην επίτευξη του πιο εφικτού στόχου, δηλαδή σ' εκείνες τις μεταρρυθμίσεις που μπορούν να πραγματοποιηθούν πιο εύκολα και αποδίδουν τα μέγιστα οφέλη. Σχεδόν κορυφαία σ' αυτόν τον κατάλογο και σύμφωνη με τις προεκλογικές υποσχέσεις του Σύριζα θα ήταν η επαναστατική ιδέα της συλλογής φόρων και από τους πλούσιους. Αυτή και άλλες σημαντικές μεταρρυθμίσεις συγκαταλέγονται στις μεταρρυθμίσεις που απαιτούσε και η τρόικα. Όμως, ο Σύριζα έχει δίκιο που απορρίπτει τις επιβαλλόμενες από την τρόικα “μεταρρυθμίσεις” που βασίζονται περισσότερο στην ιδεολογία παρά στα υγιή οικονομικά. Λέγοντας αυτό, έχουμε κατά νου τη γενικευμένη ιδιωτικοποίηση που δεν είχε πουθενά τα αποτελέσματα τα οποία προδίκαζαν όσοι την υπερασπίζονταν. Ορθά τη σταματά ο Σύριζα. Καθώς οι μεταρρυθμίσεις θα εκπληρώνονται με επιτυχία και τα οφέλη τους θα γίνονται ορατά, η στάση του πληθυσμού θα αλλάζει και περαιτέρω μεταρρυθμίσεις θα πραγματοποιούνται πιο εύκολα.

2. Τερματισμός της λιτότητας: Ήταν η πιο σημαντική προεκλογική υπόσχεση του Σύριζα. Ήθελε να την επιτύχει μέσω της γενναιόδωρης βοήθειας των πιστωτριών χωρών και της τρόικας, αλλά αυτή η βοήθεια δεν πρόκειται να δοθεί. Τι μπορεί να γίνει λοιπόν; Πρόσφατα, πρότεινα να εκδώσει η Ελλάδα ένα δεύτερο νόμισμα που θα είναι εξ ολοκλήρου υπό τον έλεγχό της, με το οποίο θα μπορούσε να δημιουργήσει πρόσθετη ζήτηση και έτσι να αναθερμάνει την οικονομία. [1]

Επαναλαμβάνω αυτή την πρόταση εδώ, με κάποιες μικρές αλλαγές, μία εκ των οποίων είναι ότι θα αποκαλώ πλέον αυτό το νόμισμα «δραχμή» και όχι «ελληνικό ευρώ (Geuro)» για να εκφράζει την ελληνική υπερηφάνεια και ανεξαρτησία. Επίσης θα πραγματευτώ ορισμένα από τα πιο ενδιαφέροντα σχόλια που έλαβα.

3. Ένα δεύτερο νόμισμα για την Ελλάδα

Η πρότασή μου

Η ελληνική κυβέρνηση θα έπρεπε να δημιουργήσει ένα δεύτερο νόμισμα, τη δραχμή. Η δραχμή θα ήταν επίσημο χρήμα ίδιας αξίας με το ευρώ, αλλά μόνο για εγχώριες πληρωμές. Οποιαδήποτε πληρωμή, είτε στον ιδιωτικό τομέα, είτε στο κράτος , π.χ. φόροι ή εισφορές, θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί με ευρώ, δραχμές ή με το συνδυασμό των δύο.

Η κυβέρνηση θα άρχιζε πραγματοποιεί όλες τις πληρωμές , μισθούς, μεταβιβάσεις κ.λπ., με ένα συνδυασμό των δύο νομισμάτων. Επί παραδείγματι, θα μπορούσε να ορίσει μια αναλογία: 80% ευρώ , 20% δραχμή. Βάσει του παραδείγματος, χωρίς καμιά άλλη βοήθεια από την ΕΕ , η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να αυξήσει τις δαπάνες της κατά 20%.

Η κυβέρνηση θα έδινε εντολή στις τράπεζες να ανοίξουν ένα λογαριασμό σε δραχμές παράλληλο κάθε λογαριασμού σε ευρώ, έτσι ώστε να μπορεί να χρησιμοποιείται ελεύθερα η δραχμή στις μέσω τραπεζικού συστήματος πληρωμές. Χωρίς όμως να υποχρεούνται οι τράπεζες να αλλάζουν ευρώ με δραχμές. Επίσης, θα έπρεπε να απαγορευτεί στις τράπεζες να δίνουν δάνεια σε δραχμές , ώστε να μην προκληθεί πρόσθετη αστάθεια λόγω της πιθανής μη εξυπηρέτησης των δανείων σε δραχμές. Ο εκάστοτε κάτοχος της κάθε δραχμής θα τη δαπανούσε, δημιουργώντας πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα μέχρι τελικά η δραχμή να επιστρέψει στο κράτος με τη μορφή των φόρων ή των εισφορών.

Βάσει της πρότασής μου, η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε γρήγορα και πολύ ουσιαστικά να αυξήσει την εγχώρια ζήτηση, κάτι που αποτελούσε μία από τις βασικές προεκλογικές της υποσχέσεις, και θα το έκανε χωρίς να χρειάζεται καμιά συμφωνία εκ μέρους κάποιας εξωτερικής Αρχής.

Μπορώ να διακρίνω περαιτέρω μακροπρόθεσμα οφέλη από ένα τέτοιο σύστημα, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά για όλες τις χώρες της Ευρωζώνης. Η δημιουργία του ευρώ ήταν λάθος, αλλά η εγκατάλειψή του σήμερα θα είχε μεγάλο κόστος τόσο στο πραγματικό όσο και στο ψυχολογικό επίπεδο. Με την πρότασή μου, το ευρώ θα μπορούσε να διατηρηθεί , ενώ ταυτόχρονα θα δινόταν στις μεμονωμένες χώρες η δυνατότητα μιας ευέλικτης αντικυκλικής δημοσιονομικής πολιτικής, μια δυνατότητα που τώρα τη στερούνται.

Σχόλια που έλαβα

Ένα πολύ ενδιαφέρον σχόλιο ήρθε από τον Avner Offer [ιστορικός της οικονομίας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης]. Το παραθέτω: «Η Βρετανία, ανάμεσα στο 1914 και το 1928, υιοθέτησε ένα σύστημα διπλού νομίσματος, στο πλαίσιο του οποίου κυκλοφορούσαν απεριόριστα τραπεζογραμμάτια του υπουργείου Οικονομικών μαζί με αυτά της Τράπεζας της Αγγλίας. Δεν είναι ακριβώς ίδιο με την πρόταση, αλλά παρόμοιο ως προς το ότι η έκδοση τραπεζογραμματίων του υπουργείου έδωσε τη δυνατότητα να αυξηθεί κατά πολύ η προσφορά χρήματος κατά παρέκκλιση της υφιστάμενης νομοθεσίας». Η Τράπεζα της Αγγλίας υπόκειτο στον κανόνα του χρυσού, συνεπώς ο όγκος του χρήματος που εξέδιδε δεν καθοριζόταν από το κράτος. Όταν ξέσπασε ο πόλεμος, το καλοκαίρι του 1914, η κυβέρνηση είχε μεγάλη ανάγκη από κονδύλια προκειμένου να προετοιμαστεί για έναν ολοκληρωτικό πόλεμο. Έτσι εξέδωσε τραπεζογραμμάτια του υπουργείου Οικονομικών μη υποκείμενα στον κανόνα του χρυσού και τα κατέστησε επίσημο χρήμα.

Το πρόβλημα που αντιμετώπισε η Αγγλία πριν από έναν αιώνα και το πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ελλάδα είναι αρκετά όμοια, μόνο που οι δαπάνες της Ελλάδας περιορίζονται από τη λειψή γενναιοδωρία των δωρητριών χωρών και όχι από τον κανόνα του χρυσού. Η πρότασή μου είναι επίσης παρόμοια με τη λύση που έδωσε η Αγγλία το 1914: εάν δεν μπορείς να κάνεις επέκταση του νομίσματος που έχεις, εκδίδεις και άλλο νόμισμα!

Ο TrondAndresen υποστηρίζει εδώ και αρκετό καιρό ένα σύστημα πληρωμών βασισμένο στα κινητά τηλέφωνα, παρόμοιο με τα συστήματα που υπάρχουν σε κάποιες αφρικανικές και λατινοαμερικανικές χώρες. Όλοι οι μετέχοντες θα είχαν έναν λογαριασμό στην κεντρική τράπεζα και οι πληρωμές θα γίνονταν από τον έναν λογαριασμό στον άλλον με sms. Ανάμεσα στα πλεονεκτήματα του συστήματος πληρωμών μέσω κινητών που παραθέτει ο Andresen είναι και το ακόλουθο: «Είναι σχεδόν αδύνατον να υπάρξει μαύρη οικονομία σε κινητά δολάρια. Το ίδιο ισχύει και για την φοροαποφυγή. Το έξυπνο λογισμικό μπορεί να παρακολουθεί τις συναλλαγές όλο το 24ωρο καθημερινά και να εντοπίζει τους χειριστές όταν εμφανίζονται ύποπτα στοιχεία. Το ότι οι χρήστες έχουν επίγνωση αυτής της τεχνολογικής δυνατότητας συνεπάγεται ότι η απειλή είναι αξιόπιστη, συνεπώς θα αποφεύγουν τέτοιες πράξεις σε μεγάλο βαθμό».[2] Όντως, αυτό το σύστημα έχει πλεονέκτημα, όμως επιθυμούμε να δώσουμε στον Μεγάλο Αδελφό τόσο απόλυτο έλεγχο;

Μια μακροπρόθεσμη λύση για το ελληνικό χρέος

Ζούμε σε μια εποχή αυξανόμενης ανισότητας εισοδήματος και πλούτου, αυξανόμενων ιδιωτικών και δημόσιων χρεών και αυξημένης χρηματοπιστωτικής αστάθειας. Όλα αυτά σχετίζονται. Η σχέση ανάμεσα στους πιστωτές και τους οφειλέτες είναι ασύμμετρη, ενώ η ισχύς συσσωρεύεται συνήθως στην πλευρά των πιστωτών. Το να εξεταστούν όλες αυτές οι πτυχές σε σχέση με το ελληνικό χρέος ξεπερνά κατά πολύ το εύρος του παρόντος άρθρου. Θα κάνω απλώς ορισμένες παρατηρήσεις.

Είναι το ελληνικό χρέος βιώσιμο; Ο LorenzoBiniSmaghi[3] υποστηρίζει, πειστικά κατά τη γνώμη μου, ότι είναι. Όμως, δεν είναι μόνο αυτό το θέμα, μπορεί να υπάρχουν επίσης επιχειρήματα τόσο ηθικά όσο και οικονομικά για τη μείωσή του. Ο Σύριζα ήθελε μια άμεση μείωση του χρέους, αλλά η διαπραγματευτική του θέση ήταν πολύ αδύναμη για να το πετύχει. Ωστόσο, αν ο Σύριζα κυβερνήσει ορθά τα επόμενα χρόνια, εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις, δημιουργήσει οικονομική μεγέθυνση και οδηγήσει την οικονομία κοντά το επίπεδο της πλήρους απασχόλησης, η διαπραγματευτική του θέση θα βελτιωθεί. Θα ήταν πολύ πιο βοηθητικό αν υιοθετούσε τη δραχμή ως δεύτερο νόμισμα που θα μπορούσε εύκολα να αναλάβει το ρόλο του νόμιμου χρήματος. Η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα γινόταν μια αξιόπιστη απειλή. Άλλα αριστερά κόμματα όπως το ισπανικό Podemos, θα αναλάμβαναν ίσως την κυβερνητική εξουσία και θα ερχόταν  ο χρόνος για μια γενική συζήτηση περί χρέους στη ζώνη του ευρώ και τι θα ήταν καλύτερο να γίνει για την αντιμετώπισή του.

Διαβάστε περισσότερα...

Θα τα κάψω τα ρημάδια τα βιβλία μου... του Γιάννη Περάκη

Θα τα κάψω τα ρημάδια τα βιβλία μου... ή αλλιώς πως το μνημονιακό κράτος θωρακίζεται νομικά μέχρι το 2060 με την συνενοχή του ΣΥΡΙΖΑ

Αυτά διδάσκονται μέχρι σήμερα οι φοιτητές των Οικονομικών και Νομικών Πανεπιστημίων της Ελλάδας.

Αστικός Κώδικας-Σύμβαση Εργασίας

Αρθρο 648. Έννοια: Με τη σύμβαση εργασίας ο εργαζόμενος έχει υποχρέωση να παρέχει για ορισμένο ή αόριστο χρόνο, την εργασία του στον εργοδότη και αυτός να καταβάλει το συμφωνημένο μισθό...

Αρθρο 649. Αν η εργασία κατά τις συνηθισμένες περιστάσεις παρέχεται μόνο με μισθό λογίζεται ότι έχει σιωπηρά συμφωνηθεί μισθός.

Αρθρο 652. Υποχρεώσεις του εργαζομένου: Ο εργαζόμενος οφείλει να εκτελέσει με επιμέλεια την εργασία που ανέλαβε και ευθύνεται για τη ζημία που προξενείται στον εργοδότη από δόλο ή από αμέλειά του...

Αρθρο 653. Υποχρεώσεις του εργοδότη: Ο εργοδότης έχει υποχρέωση να καταβάλει το συμφωνημένο ή το συνηθισμένο μισθό.

Αρθρο 655. Πότε καταβάλλεται ο μισθός Αν δεν υπάρχει αντίθετη συμφωνία ή συνήθεια, ο μισθός καταβάλλεται μετά την παροχή της εργασίας και γίνεται απαιτητός ο μισθός που αντιστοιχεί στο χρόνο έως τη λήξη.

Αρθρο 664. Συμψηφισμός ή κρατήσεις του μισθού: Ο εργοδότης δεν μπορεί να συμψηφίσει οφειλόμενο μισθό με απαίτησή του κατά του εργαζομένου εφόσον ο μισθός αυτός είναι απολύτως αναγκαίος για την διατροφή του εργαζομένου και της οικογένειάς του... Ο μισθός, εφόσον δεν υπόκειται σε συμψηφισμό, είναι και ακατάσχετος.

Αρθρο 679. Παραίτηση του εργαζομένου από δικαιώματά του: Είναι άκυρη η συμφωνία με την οποία περιορίζονται τα δικαιώματα του εργαζομένου από τα άρθρα 656 έως 658, 659 παρ. 2 έως 667, 668 εδ. 2. 670, 674, 677 και 678.

Το πρώτο κρούσμα: Η απόφαση του Αρείου Πάγου όμως έχει άλλη «άποψη» για την μη καταβολή δεδουλευμένων

Μόνη η μη καταβολή των δεδουλευμένων αποδοχών του μισθωτού, έστω και μακροχρόνια δεν αρκεί να θεμελιώσει την έννοια της βλαπτικής μεταβολής των όρων της σύμβασης εργασίας του, αν δεν συνδέεται και με την πρόθεση του εργοδότη να εξαναγκάσει αυτόν σε παραίτηση προκειμένου να αποφύγει την καταβολή σ’ αυτόν της αποζημίωσης απόλυσης. Μόνη όμως η καθυστέρηση καταβολής του μισθού δεν συνιστά βλαπτική, υπό την εκτεθείσα έννοια, μεταβολή των όρων της σύμβασης εργασίας, εκτός αν γίνεται δολίως και δη για να εξαναγκασθεί ο μισθωτός σε αποχώρηση από την εργασία του.

Αντιστρέφοντας ολίγον την λογική της απόφασης, με λογοπαίγνιο:

Να υποθέσω πως, για τον Aρειο Πάγο, και η μη καθημερινή άσκηση των καθηκόντων του εργαζόμενου δεν συνιστά από μόνη της λόγο καταγγελίας της σύμβασης αν δεν συνδέεται και με την πρόθεση του εργαζόμενου να εξαναγκάσει τον εργοδότη σε απόλυση; Και άρα δεν συνεπάγεται την μη καταβολή του μισθού;

Βεβαίως, οι ανώτατοι δικαστές στο σκεπτικό της απόφασης τους «ερμηνεύουν» τους νόμους που ψήφισαν άλλοι, δηλαδή η Βουλή, και τους οποίους διατηρούν σε ισχύ οι κυβερνήσεις, όπως και η σημερινή.

Δεύτερο κρούσμα: Συνταγματικό το "Μνημόνιο 2" και η κατάργηση των ρητρών μονιμότητας

Συνταγματικός κρίθηκε ο νόμος ο 4046/2012 (μνημονίου ΙΙ) και η 6/2012 Πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου (ΠΥΣ) που καθιέρωσαν τον περιορισμό των εγγυήσεων των απολύσεων των εργαζομένων, από τη μεγάλη Ολομέλεια του Αρείου Πάγου υπό την προεδρία της Βασιλικής Θάνου, με την υπ΄ αριθμ. 11/2017 απόφασή της. Οπως επισημαίνεται στην δικαστική απόφαση, τα νομοθετήματα αυτά αποσκοπούν στην «τόνωση της ανταγωνιστικότητας» των επιχειρήσεων και για αυτό έγινε και η μείωση αποδοχών στον ιδιωτικό τομέα, γιατί «διαφορετικά στερεί την δυνατότητα εξυγίανσης των επιχειρήσεων μέσω της μείωσης του εργασιακού κόστους». Ειδικότερα, την Ολομέλεια του Αρείου Πάγου, την απασχόλησαν οι απολύσεις 5 εργαζομένων στο ΚΤΕΛ Χαλκιδικής (οδηγοί και εισπράκτορες) οι οποίες έγιναν μετά την ισχύ του νόμου 4046/2012 και στο πλαίσιο εφαρμογής του άρθρου 5 της 6/2012 ΠΥΣ. Με την εν λόγω ΠΥΣ, καταργήθηκαν οι λεγόμενες «ρήτρες μονιμότητας» από όσους κανονισμούς εργασίας περιλαμβανόντουσαν τέτοιες ρυθμίσεις αυξημένης προστασίας των εργαζομένων από τις καταγγελίες των συμβάσεων εργασίας. Το ΚΤΕΛ Χαλκιδικής, κατά τις επίμαχες 5 απολύσεις, δεν εφάρμοσε τις διατάξεις του γενικού κανονισμού προσωπικού των ΚΤΕΛ, που περιλαμβάνει «ρήτρες μονιμότητας» για την προστασία των εργαζομένων με συμβάσεις εργασίας και περιορίζει τα δικαιώματα του εργοδότη για ελεύθερη καταγγελία των συμβάσεων εργασίας. Αντίθετα, εφάρμοσε τις εργατικές διατάξεις για τις απολύσεις, με το επιχείρημα ότι «ρήτρες μονιμότητας» του γενικού κανονισμού προσωπικού των ΚΤΕΛ έχουν καταργηθεί με την ΠΥΣ 6/2012. Στην συνέχεια, οι απολυμένοι προσέφυγαν στην Δικαιοσύνη και δικαιώθηκαν από το Μονομελές Πρωτοδικείο Χαλκιδικής, αλλά το ΚΤΕΛ άσκησε αναίρεση στον Άρειο Πάγο. Κατόπιν αυτών, η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου έκρινε, ότι τόσο το Μνημόνιο ΙΙ, όσο και το άρθρο 5 της ΠΥΣ, το οποίο καταργεί τις «ρήτρες μονιμότητας» που προστατεύουν τους εργαζόμενους, δεν προσκρούουν στα άρθρα 261 και 43 του Συντάγματος.  

Δεν απαλλάσσει τους δικαστές για μια τόσο κατάφωρα αντεργατική ερμηνεία των νόμων απλώς καταδεικνύει ότι την στρατηγική του περιορισμού των δημοκρατικών δικαιωμάτων με την επίφαση της νομιμότητας, για να επιβιώσουν τα μνημόνια μέχρι το 2060. Αυτά για τη φύση και το χαρακτήρα της «τυφλής» ανώτερης Δικαιοσύνης, που έχει μονίμως το δεξί μάτι μισάνυχτο.

Η αιρετική ματιά στα προνόμια διαφόρων κοινωνικών ομάδων στην εποχή των μνημονίων

  • Η δικαιοσύνη είναι τυφλή: Απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου προβλέπει ότι την σύνταξη δημοσίου υπαλλήλου (ή συνταξιούχου), λειτουργού, στρατιωτικού, θα μπορούν πλέον να την εισπράττουν όχι μόνο οι κόρες τους αλλά και οι υιοί τους.
  • Το ΣτΕ έκρινε ότι τα αναδρομικά της έκτακτης παροχής των δικαστών δεν υπόκεινται σε εισφορά αλληλεγγύης
  • Εγκύκλιος Πιτσιλή: Επιστρέφονται αναδρομικά από 2.500 έως 15.000 ευρώ στους δικαστικούς! Αυτό οφείλεται επειδή με δύο αποφάσεις του (τις αριθ. 89/2013 και 6/2015) το Ειδικό Δικαστήριο της παρ. 2 του άρ. 88 του Συντάγματος (Μισθοδικείο) έκρινε ότι ο οφειλόμενος φόρος εισοδήματος δικαστικών λειτουργών που προσέφυγαν, πρέπει να υπολογιστεί μετά την αφαίρεση ποσοστού 25% από τις ακαθάριστες αποδοχές τους (εν ενεργεία και συντάξιμων), λόγω της εξίσωσης των εισοδημάτων των δικαστικών με την απαλλασσόμενη κατά το 25% από φόρους- βουλευτική αποζημίωση.
  • Κατά μέσο όρο, ο μισθός των βουλευτών ανέρχεται σε 7.270 ευρώ (μεικτά). Οι Ελληνες βουλευτές λοιπόν, κουνούν με πάθος το δάχτυλο στον ελληνικό λαό ζητώντας του να βάλει πλάτη, την ώρα που εκείνοι  απολαμβάνουν αποζημιώσεις οι οποίες έχουν χαώδη διαφορά με τους πραγματικούς μισθούς της χώρας και διευκολύνσεις. Ας δούμε τα κονδύλια:

Το ποσό της βουλευτικής αποζημίωσης ανέρχεται σε 5.780 ευρώ μηνιαίως και σε 69.360 ευρώ ετησίως (5.780 ευρώ Χ 12 = 69.360 ευρώ). Στο ποσό αυτό προστίθεται και το επίδομα γάμου, το οποίο ανέρχεται σε 35 ευρώ το μήνα ή σε 420 ευρώ ετησίως. Πριν υπαχθεί σε φόρο το ποσό της βουλευτικής αποζημίωσης αφαιρείται το ποσό των κρατήσεων για υγειονομική περίθαλψη και κοινωνική ασφάλιση, καθώς και τυχόν ποσά που αποδίδονται στο κόμμα. Το συνολικό ποσό των κρατήσεων αυτών μπορεί να φθάσει μέχρι και τα επίπεδα των 24.250 ευρώ. Το υπόλοιπο που απομένει, μετά την αφαίρεση των κρατήσεων αυτών, είναι το συνολικό καθαρό εισόδημα του βουλευτή. Περαιτέρω, κατά την εκκαθάριση του φόρου εισοδήματος, αφαιρείται από το καθαρό αυτό εισόδημα το 25% του ακαθάριστου ποσού της βουλευτικής αποζημίωσης ως τεκμαρτή ετήσια δαπάνη για την κάλυψη των αναγκών μίσθωσης των πολιτικών γραφείων και λοιπών αναγκών άσκησης του βουλευτικού λειτουργήματος. Το ποσό που εκπίπτει (αφαιρείται από την καθαρή φορολογητέα βουλευτική αποζημίωση) ανέρχεται συγκεκριμένα σε 17.445 ευρώ (69.360 ευρώ Χ 25% = 17.445 ευρώ). Επιπλέον, κατά την εκκαθάριση του φόρου εισοδήματος, από την ετήσια καθαρή φορολογητέα αποζημίωση του βουλευτή αφαιρείται, ως επιπλέον αφορολόγητο, ένα ποσό ύψους 10.868 ευρώ, το οποίο αντιστοιχεί στο μηνιαίο επίδομα βιβλιοθήκης ύψους 905,66 ευρώ (12 Χ 905,66 ευρώ = 10.868 ευρώ). Πέραν της βουλευτικής αποζημίωσης, σε κάθε βουλευτή χορηγούνται και τα παρακάτω επιδόματα, τα οποία είναι αφορολόγητα (χωρίς παραστατικά):

1.   Επίδομα οργάνωσης γραφείου: 936 ευρώ το μήνα ή 11.230 ευρώ το χρόνο

2.   Αποζημίωση εξόδων μετακίνησης: 364 ευρώ το μήνα ή 4.368 ευρώ το χρόνο

3.  Ταχυδρομικά τέλη: 1.136,64 ευρώ το μήνα ή 13.632 ευρώ το χρόνο  

4. Αποζημίωση συμμετοχής σε κοινοβουλευτικές επιτροπές, θερινά τμήματα επιτροπές ελέγχου των οικονομικών των κομμάτων, βουλευτών και δηλώσεων περιουσιακής κατάστασης.

Με βάση όλα αυτά τα στοιχεία, το συνολικό καθαρό ποσό του ετήσιου εισοδήματος από την κοινοβουλευτική δραστηριότητα μπορεί να φθάσει τα 74.760 ευρώ, χωρίς να συνυπολογίζεται η αποζημίωση για τη συμμετοχή σε επιτροπές, θερινά τμήματα κ.λπ. Από αυτό το ποσό, το τελικό φορολογητέο μπορεί να περιοριστεί μόλις στα 17.217 ευρώ και το αφορολόγητο ποσό να φθάσει στις 57.543 ευρώ. Δηλαδή το φορολογητέο ποσό μπορεί να περιοριστεί μόλις στο 23% του συνολικού ετήσιου καθαρού εισοδήματος και το αφορολόγητο να φθάσει στο 77%. Ουσιαστικά, για καθαρό εισόδημα ύψους 74.760 ευρώ ένας βουλευτής πληρώνει φόρο εισοδήματος και ειδική εισφορά αλληλεγγύης που αντιστοιχεί στο ποσό των 17.217 ευρώ. Με βάση τις ισχύουσες σήμερα κλίμακες υπολογισμού του φόρου εισοδήματος και της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης, το συνολικό ποσό των φόρων που πληρώνει ένας βουλευτής χωρίς προστατευόμενα τέκνα για εισόδημα 74.760 ευρώ από κοινοβουλευτική δραστηριότητα είναι μόλις 5.967,14 ευρώ αφού επιβαρύνεται μόνο για τις 17.217 ευρώ, ενώ για τα υπόλοιπα 57.543 ευρώ απαλλάσσεται από το φόρο εισοδήματος. Αντιθέτως, για ετήσιο καθαρό εισόδημα από μισθωτές υπηρεσίες ύψους 74.760 ευρώ ένας απλός πολίτης πληρώνει σήμερα φόρο εισοδήματος και ειδική εισφορά αλληλεγγύης συνολικού ύψους 29.190,37 ευρώ.

Παραφράζοντας το λαικό τραγούδι 

Θα τα κάψω

τα ρημάδια τα βιβλία μου
για να δω αν την καρδιά μου

ή το χρήμα αγαπάς
Πήρες τα βιβλία μου

πάρε και τα λεφτά μου

πάρ’ τα και χαλάλι σου
Αμφιβάλλω και πονώ

κι άκρη δεν μπορώ να βρω.



Γιάννης Περάκης

Οικονομολόγος

1. Αρθρo 26 του συντάγματος:

α)  H νoμoθετική λειτoυργία ασκείται από τη Boυλή και τoν Πρόεδρo της Δημoκρατίας.

β)  H εκτελεστική λειτoυργία ασκείται από τoν Πρόεδρo της Δημoκρατίας και την Kυβέρνηση.

γ) H δικαστική λειτoυργία ασκείται από τα δικαστήρια. Oι απoφάσεις τoυς εκτελoύνται στo όνoμα τoυ Eλληνικoύ Λαoύ.

Διαβάστε περισσότερα...

Η πολιτική της μη πολιτικής

Η πολιτική της μη πολιτικής

Του Σερζ Αλιμί

Ενθαρρυμένος από μια εκλογική νίκη με τρία εκατομμύρια λιγότερες ψήφους από την ανταγωνίστριά του, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ διάλεξε  τη Σαουδική Αραβία ως τόπο για να επιπλήξει το Ιράν σχετικά με την έλλειψη  δημοκρατίας.  Μιλώντας , στη συνέχεια, σε ένα φανατικό ακροατήριο, μεταξύ του οποίου βρίσκονταν ορισμένοι που είχαν συμμετάσχει στην αποτυχημένη στρατιωτική επιχείρηση της CIA για την ανατροπή της κυβέρνησης του Φιντέλ Κάστρο το 1961, αναφέρθηκε στην «ελευθερία του κουβανικού λαού» ως το λόγο για τον οποίο επέβαλε ξανά κυρώσεις ενάντια στον κουβανικό πληθυσμό.

Ο πρόσφατος εκλογικός κύκλος της Γαλλίας μπορεί να μη φάνηκε τόσο αλλόκοτος όσο  τα προαναφερθέντα,  αμφιλεγόμενα εγκώμια περί δημοκρατίας, αλλά ήταν παρόμοιο φαινόμενο. Τα δύο βασικά κόμματα [Σοσιαλιστικό και Ρεπουμπλικανικό] επέλεξαν τους υποψηφίους τους με προκριματικές εκλογές που συζητήθηκαν ευρέως μόνο και μόνο για να απορριφθούν πανηγυρικά   στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών υπέρ του  Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος  συνδύασε μερικά κενά περιεχομένου συνθήματα, όμορφες εικόνες και την ισχυρή υποστήριξη των ΜΜΕ.  Με τη Μαρίν Λεπέν , υποψήφια της άκρας δεξιάς που δεν την ήθελαν τα δύο τρίτα του γαλλικού λαού, ως τη μόνη αντίπαλο του Μακρόν στον δεύτερο γύρο, η νίκη του ήταν εξασφαλισμένη.  Έτσι, το μόνο που χρειαζόταν ο νέος πρόεδρος ώστε να «μπορεί να κυβερνήσει» ήταν μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία – με τους περισσότερους βουλευτές αγνώστους, επιλεγμένους από τα ανώτερα στρώματα της κοινωνίας (κανένας από την εργατική τάξη, 46 επικεφαλής επιχειρήσεων)—που θα όφειλε τα πάντα στον Μακρόν. Μέσω του «θαύματος» του εκλογικού συστήματος, η νεοφιλελεύθερη πολιτική του Μακρόν υποστηρίχθηκε μόνο από το 44,02% των ψηφοφόρων στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών,[1] αλλά στο γαλλικό κοινοβούλιο θα υποστηρίζεται σχεδόν από το 90% των αντιπροσώπων . [2]

Στην ιστορία της Γαλλίας, από τότε που υφίσταται το γενικό εκλογικό δικαίωμα , ποτέ δεν υπήρξε τόσο μικρό ποσοστό συμμετοχής των  ψηφοφόρων  στις κοινοβουλευτικές εκλογές (πάνω από το 57% απείχαν, σε σύγκριση με το  16% το 1978).  Αυτή η τύπου ΗΠΑ θλιβερή συμμετοχή ήταν η κατάληξη μιας ανύπαρκτης εθνικής πολιτικής εκστρατείας διάστικτης με περιστασιακά «σκάνδαλα», μικρά  Watergates,  που τα ΜΜΕ τα κάλυπταν  με ατέρμονες αναφορές για να δικαιολογήσουν το ότι είχαν δώσει το προβάδισμα στον Μακρόν. Όταν η πολιτική μετατρέπεται σε συγκριτικές  λίστες ασήμαντων αμαρτημάτων των πολιτικών, είναι να απορεί κανείς που υπάρχουν τόσο πολλά καινούργια πρόσωπα μεταξύ των εκλεγμένων κοινοβουλευτικών εκπροσώπων; Μπορεί η μέθοδος αυτή να αποτελεί  χρήσιμο τρόπο για να γυαλίζεται η καθόλου λαμπρή εμφάνιση του συστήματος,  αλλά είναι απίθανο να αμφισβητηθούν έτσι στρατηγικές οικονομικές αποφάσεις [3] που έχουν παραχωρηθεί στην εκτελεστική εξουσία και στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Η ιστορία μιας υποψήφιας που λιποθύμησε κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας για το κοινοβούλιο γέμισε τα ρεπορτάζ των ΜΜΕ επί τρεις ημέρες, ανταγωνιζόμενη μια προ τριακονταετίας εγκληματική υπόθεση που είχε έλθει ξανά στην επιφάνεια.  Την ίδια στιγμή, η πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η κρίση στην Ελλάδα, η κατάσταση έκτακτης ανάγκης στη Γαλλία και η γαλλική στρατιωτική εμπλοκή στην Αφρική και στη Μέση Ανατολή αναφέρονταν σπανίως. Αυτό που ο Πιερ Μπουρντιέ αποκαλούσε «πολιτική της αποπολιτικοποίησης και της αποστράτευσης» σημείωσε μεγάλη νίκη, αλλά η μάχη μόλις άρχισε.

(1) Το σύνολο των ψήφων υπέρ του Μακρόν και του Φρανσουά Φιγιόν. Όλοι οι άλλοι υποψήφιοι καταδίκαζαν τον νεοφιλελευθερισμό.

(2) Ορισμένοι σοσιαλιστές  έχουν επίσης την πρόθεση  να είναι «εποικοδομητικοί» όσον αφορά αυτό το θέμα.

(3) Βλ. Razmig Keucheyan και Pierre Rimbert, ‘Le carnaval de l’investigation’, Le Monde diplomatique, Μάιος 2013.

Πηγή: http://mondediplo.com/2017/07/01nopolitics. ο Serge Halimi είναι πρόεδρος και διευθυντής της  Le Monde diplomatique.

Μετάφραση: Αριάδνη Αλαβάνου

Διαβάστε περισσότερα...

Κείμενο υπογραφών: Το «ΟΧΙ» του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου πιο επίκαιρο και ζωντανό από ποτέ

Κείμενο υπογραφών: Το «ΟΧΙ» του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου πιο επίκαιρο και ζωντανό από ποτέ

Από Iskra - 05/07/20170

Άνθρωποι της πολιτικής, των γραμμάτων και της τέχνης για την δεύτερη επέτειο του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου.

Την Τετάρτη, 5 Ιουλίου, κλείνουν δυο χρόνια από το ιστορικό δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου.

Η επέτειος του μεγάλου ΟΧΙ, του 62% του ελληνικού λαού στη μνημονιακή υποδούλωση της χώρας, στα μνημόνια της φτωχοποίησης και της καταστροφής καθώς και στις δανειακές συμβάσεις της ταπεινωτικής επιτροπείας από τους δανειστές.

Το ΟΧΙ αυτό, παρότι, με πλήρη παραβίαση του Συντάγματος και πραξικοπηματικά, προδόθηκε από την ηγεσία του μεταλλαγμένου, νεομνημονιακού πλέον, ΣΥΡΙΖΑ, που το μετάτρεψε, με τη συνεργασία και την ψήφο όλης της μνημονιακής αντιπολίτευσης, στο ΝΑΙ μίας εξευτελιστικής συνθηκολόγησης, παραμένει χαραγμένο στο νου και την καρδιά της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού και της νεολαίας.

Και αυτό το ΟΧΙ είναι σήμερα όσο ποτέ ζωντανό και επίκαιρο.

Και ως τέτοιο το τιμούμε, διακηρύσσοντας τη θέλησή μας να συνεχίσουμε τον αγώνα μας για τη δικαίωσή του.

Να το συνδέσουμε μ’ ένα μεγάλο “ΝΑΙ” για μια Ελλάδα χωρίς μνημόνια, λιτότητα και επιτροπεία, για μια Ελλάδα δημοκρατική, ανεξάρτητη και προοδευτική. Για μια Ελλάδα όπου ο λαός θα πάρει τις τύχες του στα χέρια του, όπου οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα θα γίνουν νοικοκύρηδες στον τόπο τους

Γνωρίζουμε ότι ο λαός – και ιδιαίτερα η νεολαία -, αισθάνθηκαν και εξακολουθούν να αισθάνονται βαθειά απογοήτευση από τη διάψευση των προσδοκιών τους.

Γνωρίζουμε, επίσης, ότι, κάτω από την καθημερινή προπαγανδιστική πίεση, που ουσιαστικά έχει μετατραπεί σε «πλύση εγκεφάλου», από το μνημονιακό πολιτικό μιντιακό και οικονομικό κατεστημένο, έχει καλλιεργηθεί η αντίληψη ότι «δεν γίνεται τίποτε», «δεν υπάρχει άλλη λύση» κλπ, που οδηγεί στην κινηματική και πολιτική αδράνεια.

Καλούμε τον λαό και τη νεολαία – παρά τις δυσκολίες – να μην αποδεχτούν ότι το καθεστώς της φτωχοποίησης και της υποτέλειας είναι μία κανονικότητα και μία νομοτέλεια για τη χώρα μας.

Υπάρχει άλλος δρόμος, υπάρχει εναλλακτική στα μνημόνια οικονομική και πολιτική λύση, χωρίς μνημόνια, χωρίς λιτότητα, χωρίς επιτροπεία, χωρίς τη θηλιά του δημοσίου χρέους αλλά και τη θηλιά των ιδιωτικών χρεών και των πλειστηριασμών στα πλατιά λαϊκά στρώματα, χωρίς την ευρω-υποταγή και τον ευρωμονόδρομο. Με οικονομικό και κοινωνικό σχέδιο προς όφελος του λαού και της νεολαίας.

Αυτή η εναλλακτική λύση μπορεί να γίνει πράξη με τους αγώνες μας, με τους αγώνες του λαού και την ανυστερόβουλη αγωνιστική σύμπραξη και συνεργασία, όλων των αριστερών, προοδευτικών, πατριωτικών, δημοκρατικών αντιμνημονιακών δυνάμεων σε ένα μεγάλο κινηματικό και πολιτικό μέτωπο και στη βάση ενός ριζοσπαστικού ανατρεπτικού προγράμματος.

Ένα τέτοιο μέτωπο μπορεί αναγεννήσει στο λαό και τη νεολαία την ελπίδα για τη μεγάλη αντιμνημονιακή ανατροπή.

Στο όνομα της μεγάλης επετείου του ”ΟΧΙ” της 5ης Ιουλίου 2015, καλούμε το λαό και τη νεολαία να πάρουν ξανά την υπόθεση των λαϊκών αγώνων και της συγκρότησης ενός μετώπου ανατροπής των καταστροφικών μνημονίων και των εφαρμοζόμενων νεοφιλελεύθερων πολιτικών στα δικά τους χέρια.

Για να ξαναπάρουμε πίσω την πατρίδα μας και το μέλλον των παιδιών μας.

Το ΟΧΙ δεν ξεχάστηκε. Χάθηκε μια μάχη, ο ”πόλεμος”, όμως, συνεχίζεται. Ο λαός και η νεολαία δεν έχουν κανένα άλλο περιθώριο παρά η σύγκρουση αυτή, όσο δύσκολη κι αν είναι να καταλήξει νικηφόρα.

Αγγελόπουλος Βένιος, ομότιμος καθηγητής ΕΜΠ

Αλαβάνος Αλέκος, Πρώην Ευρωβουλευτής και Βουλευτής

Αλαβάνος Γιάννης, αγρονόμος τοπογράφος μηχανικός πρώην πρόεδρος του ΤΕΕ

Αλεξάτος Γιώργος, Συγγραφέας

Αμμανατίδου-Πασχαλίδου Ευαγγελία (Λίτσα), πρώην βουλευτής

Βαλαβάνη Νάντια, πρώην Υπουργός

Βελισσαρίου Σίσσυ, καθηγήτρια φιλοσοφικής Αθήνας

Βήχας Γιώργος, καρδιολόγος, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, εκ των εμπνευστών και ιδρυτών του Κοινωνικού Ιατρείου Ελληνικού

Γαλάνης Νίκος, ηλεκτρολόγος μηχανικός

Δελημήτρος Κωνσταντίνος, πρώην βουλευτής

Διαμαντόπουλος Βαγγέλης, πρώην Βουλευτής

Δούκας Γιάννης, πρ. Υποδιοικητής ΙΚΑ

Ζάννας Ζήσης, πρώην βουλευτής

Ζαφείρης Αντρέας, εκπαιδευτικός μέλος της αντιφασιστικής επιτροπής save DONBASS

Ζερβός Γιάννης, δικηγόρος

Ζερδελής Ιωάννης, πρώην βουλευτής

Ήσυχος Κώστας, πρώην Υπουργός

Ιγγλέσης Νίκος, Δημοσιογράφος – Συγγραφέας

Ιωαννίδης Ηλίας, πρώην βουλευτής

Κανταράς Τάσος, Μέλος ΔΣ ΚΕΔΕ

Καρανικόλας Παύλος, Επίκουρος Καθηγητής Γεωπονικού Πανεπιστημίου

Καργόπουλος Νικόλαος, φοιτητής βιολογίας

Καρναβάς Θοδωρής, Διδάκτωρ Ιατρικής- βιολόγος ερευνητής

Καψάλης Αποστόλης, Διδάκτωρ εργασιακών σχέσεων – πρώην γενικός γραμματέας ΣΕΠΕ

Κοσμάς Γιάννης, εργάτης – συνδικαλιστής

Κουβελάκης Στάθης, Αναπληρωτής καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο King’s College του Πανεπιστημίου του Λονδίνου

Κουζής Γιάννης, καθηγητής Εργασιακών Σχέσεων Παντείου Πανεπιστημίου

Κουρής Ευάγγελος, Δικηγόρος, πρόεδρος ΣΕΥΑΕΚ

Κριτσωτάκης Μιχαήλ, πρώην βουλευτής

Κυρίτση Αγλαΐα, δημοσιογράφος πρώην βουλευτής

Κωνσταντακόπουλος Δημήτρης, δημοσιογράφος και συγγραφέας συντονιστής της «Πρωτοβουλίας των Δελφών» για την υπεράσπιση της δημοκρατίας

Κώτσιας Θωμάς, πρώην βουλευτής

Λαπαβίτσας Κώστας, καθηγητής οικονομικών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, πρώην βουλευτής

Λαφαζάνης Παναγιώτης, πρώην Υπουργός

Λέβα Βάσω, πρώην βουλευτής

Λεοντόπουλος Νίκος, πολιτικός μηχανικός

Λεουτσάκος Ευστάθιος (Στάθης), πρώην βουλευτής

Μαγδαληνός Νίκος, ηθοποιός

Μανιάτης Γιώργος, καθηγητής πολιτικής φιλοσοφίας

Μαντάς Παναγιώτης, γιατρός διαβητολόγος

Μαούνης Αντώνης. Αρχιτέκτονας

Μαριόλης Θοδωρής, Καθηγητής, Πάντειο Πανεπιστήμιο, ΙΚΕ Δ. Μπάτσης

Μαυρόπουλος Τάσος, πρώην γενικός γραμματέας Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη

Μαύρος Γιάννης, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Γερμανικών Οφειλών προς την Ελλάδα

Μηλιαράκης Μανώλης, Φυσικός- δημοσιογράφος

Μηνιωτή Ναταλία, Διδάκτωρ Θεατρολόγος

Μιχαλάκης Νίκος, πρώην Βουλευτής

Μπιτσάκης Ευτύχης, καθηγητής Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Νεγρεπόντη-Δεληβάνη Μαρία, Οικονομολόγος, τ. Πρύτανης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας στη Θεσσαλονίκη

Ντασόγλου Μανώλης, Αυτοδιοικητικός

Ουζουνίδου Ευγενία, πρώην βουλευτής

Παλαιοχωρίτης Δημήτρης, ηθοποιός, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Θεάματος Ακροάματος

Παπαδημητρίου Μάνια, ηθοποιός- σκηνοθέτης

Παπακωνσταντίνου Πέτρος, δημοσιογράφος

Παπουλής Κώστας, εκπαιδευτικός

Πετράκος Θανάσης, πρώην βουλευτής

Πορτάλιου Ελένη, καθηγήτρια ΕΜΠ

Πρωτονοτάριος Γιάννης, πρώην καθηγητής αντισεισμικής μηχανικής ΕΜΠ

Ρωμανιάς Γιώργος, Νομικός- Εργατολόγος, πρώην γενικός γραμματέας Υπουργείου Εργασίας

Σακελλαρόπουλος Σπύρος, καθηγητής Κοινωνικής Πολιτικής Παντείου Πανεπιστημίου

Σακούτης Νίκος, μέλος ΔΣ ΚΕΔΕ

Σαμοΐλης Στέφανος, πρώην βουλευτής

Σαραφιανός Δημήτρης, δικηγόρος

Σκιαδόπουλος Άρης, Δημοσιογράφος

Σκούμας Αθανάσιος, πρώην βουλευτής

Σταθάς Γιάννης, βιομηχανικός εργάτης- πρώην βουλευτής

Σταυρόπουλος Στάθης, Σκιτσογράφος – δημοσιογράφος

Στενός Σήφης, Νομικός – Φιλόλογος

Στρατούλης Δημήτρης, πρώην Υπουργός

Σωτήρης Παναγιώτης, διδάκτωρ Φιλοσοφίας

Τόλιος Γιάννης, διδάκτωρ οικονομικών πρώην γενικός γραμματέας Υπουργείου Παραγωγικής Ανασυγκρότησης

Τραυλός-Τζανετάτος Δημήτρης, ομότιμος καθηγητής Εργατικού Δικαίου Πανεπιστημίου Αθηνών

Τσανάκα Αλεξάνδρα, πρώην βουλευτής

Χαραλαμπίδου Δέσποινα, πρώην βουλευτής

Χελάκης Γιώργος, δημοσιογράφος

Χουντής Νίκος, Ευρωβουλευτής

Διαβάστε περισσότερα...

Πού πήγαν οι ρατσιστές της Βρετανίας;

Πού πήγαν οι ρατσιστές της Βρετανίας;

Του Άινταν Ο’ Μπράιαν -- Δουβλίνο

·                  

Πριν από ένα χρόνο, η Βρετανία ψήφισε υπέρ της εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση.  Πολλοί προοδευτικοί δεν μπορούσαν να  καταλάβουν το γιατί. Διαπόμπευσαν τους Βρετανούς – ιδίως την εργατική τάξη της Αγγλίας και της Ουαλίας. Διέσυραν εκείνους που είχαν την τόλμη να απορρίψουν τις Βρυξέλλες. Όποιος ήθελε την αποχώρηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση  θεωρήθηκε ρατσιστής, άνθρωπος των σπηλαίων, παράλογος εθνικιστής ακόμη και τρελός μεθύστακας.

Σήμερα όμως, ακριβώς ένα χρόνο αργότερα,  μετά από την εκλογική επίδοση του Τζέρεμι Κόρμπιν στις πρόσφατες βρετανικές κοινοβουλευτικές εκλογές, οι απανταχού προοδευτικοί είναι κατενθουσιασμένοι και αισιόδοξοι για τους Βρετανούς ψηφοφόρους.  Κάποιοι μιλούν ακόμη για ένα «ήπιο» Brexit ή και για μη  Brexit. Έχει  όμως κάποια λογική βάση αυτή η διάθεση που πλανάται μεταξύ των προοδευτικών – που τον ένα χρόνο βλέπουν [στα πρόσωπα των ψηφοφόρων] τον Χίτλερ και τον επόμενο τον Χριστό; Άλλαξε τόσο πολύ η Βρετανία μέσα σε έναν χρόνο; Ή μήπως οι προοδευτικοί παρερμήνευσαν εντελώς την συμπεριφορά των Βρετανών;  Γίνεται να έχουν εξαφανιστεί αίφνης όλοι εκείνοι που μισούν τους μετανάστες ή μήπως δεν υπήρχαν  εξαρχής ;

Η Βρετανία δεν άλλαξε μέσα σε ένα χρόνο. Στις πρόσφατες εκλογές που η ψήφος των Βρετανών  απροσδόκητα σταμάτησε την προέλαση των Τόρις συμπλήρωσε, παρά  ήλθε σε αντίθεση με την ψήφο υπέρ της αποχώρησης από την Ευρωπαϊκή Ένωση.  Η επιτυχία του Κόρμπιν βασίστηκε στην κατά της λιτότητας επιχειρηματολογία. Έδωσε στους Βρετανούς μια εναλλακτική όχι μόνο στο όραμα των Τόρις για την κοινωνία , αλλά και στο όραμα της ΕΕ για την Ευρώπη.  Επιχείρησε σαφώς να δώσει ένα τέλος  στον νεοφιλελεύθερο παραλογισμό που έχει τραυματίσει τους πολλούς και έχει πλουτίσει τους λίγους.  Και μ’ αυτόν τον τρόπο μετακίνησε τη Βρετανία ακόμη μακρύτερα από την ΕΕ παρά πιο κοντά σ’ αυτήν.

Εάν οι Βρετανοί αντιλήφθηκαν τη φρίκη της λιτότητας φέτος, δεν είναι πιθανό ότι αντιλήφθηκαν τη φρίκη της λιτότητας και πέρσι, όταν ψήφισαν για το Brexit; Θεωρώντας γεγονός ότι «ΕΕ» = συντομογραφία της «φανατικής λιτότητας», είναι λογικό να συναγάγει κανείς ότι η απόρριψη της ΕΕ πέρσι βασιζόταν στο φόβο της λιτότητας και όχι στο φόβο για τους μετανάστες.

Εάν το μίσος για τους μετανάστες ήταν η καθοδηγητική δύναμη του Brexit, τότε θα είχε εκδηλωθεί και πάλι στις φετινές γενικές εκλογές.  Δεν εκδηλώθηκε όμως. Αντιθέτως, εξαφανίστηκε. Το μόνο πολιτικό κόμμα που έκανε τη μετανάστευση μεγάλο θέμα τα τελευταία χρόνια –το  UKIP (Κόμμα Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου)—καταστράφηκε στις εκλογές του περασμένου Ιουνίου. Αυτό υποδεικνύει ότι η μετανάστευση ήταν και είναι ένα θέμα που διογκώνεται τεχνητά ανάμεσα στο βρετανικό εκλογικό σώμα.

Εκ των υστέρων είναι σωστό να συμπεράνουμε ότι το πραγματικό θέμα τον περασμένο χρόνο δεν ήταν οι μετανάστες, αλλά η ίδια η ΕΕ – ιδίως η βάρβαρη πολιτική της λιτότητας που ακολουθεί— μια πολιτική που  ενστερνίζονται ολόθυμα οι Τόρις της Βρετανίας  επί πολλά χρόνια.  Οι Βρετανοί ψηφοφόροι αντέδρασαν αρνητικά στη λιτότητα όχι μόνο φέτος, αλλά και πέρσι. Αυτό είναι το μόνο ρεαλιστικό δίδαγμα που μπορούμε να αντλήσουμε από αυτές τις δύο δραματικές ψηφοφορίες στη Βρετανία.  Το  νήμα που τις ενώνει  είναι η απέχθεια που  υπάρχει  για τη λιτότητα τόσο στην ΕΕ όσο και στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Συνεπώς, οι προοδευτικοί έκαναν λάθος που επέκριναν μανιασμένα την υπέρ του Brexit ψήφο στο περσινό δημοψήφισμα. Πιάστηκαν κορόιδα από τα κατεστημένα ΜΜΕ που υποβάθμιζαν την πολιτική λιτότητας της ΕΕ –με την οποία  τα ΜΜΕ συμφωνούν— ενώ διόγκωναν το φόβο έναντι των μεταναστών.  Οι προοδευτικοί έχασαν εντελώς από το οπτικό τους πεδίο το θετικό αριστερό νόημα της ψήφου υπέρ του Brexit  (ο Τζον Πίλτζερ και ο Ταρίκ Αλί αποτελούν τις εξαιρέσεις) – κάτι που μπορούν να διακρίνουν σαφώς σήμερα.

Και τι να πει κανείς για τη βρετανική νεολαία – εκείνους που αγαπούν τον Κόρμπιν και ταυτόχρονα υποτίθεται ότι αγαπούν και την ΕΕ;  Μετά την υπέρ του Brexit ψήφο,  υποστηρίχτηκε ότι οι παλιομοδίτες ηλικιωμένοι πρόδωσαν τους νέους ευρώφιλους της Βρετανίας.  Ωστόσο, στις γενικές εκλογές η νεολαία ψήφισε συντριπτικά να τερματιστεί η λιτότητα. Και πάλι  πώς μπορεί να  υποστηριχθεί ότι ένας νέος που απορρίπτει τη λιτότητα στο Ηνωμένο Βασίλειο θέλει να ανήκει –ταυτόχρονα—σ’ ένα ευρωπαϊκό οργανισμό που δοξολογεί την αιώνια λιτότητα;  Είτε οι νέοι είναι τρελοί ή η πολιτική επιθυμία τους (όπως και όλα τα άλλα)  μονίμως διαστρεβλώνεται από τα κατεστημένα ΜΜΕ και μόνο τώρα εκφράζεται με σαφήνεια.

Ο εκτροχιασμός της αμαξοστοιχίας των Τόρις δεν σημαίνει τον εκτροχιασμό του Brexit, αλλά τον εκτροχιασμό της λιτότητας στη Βρετανία. Αυτό θα έπρεπε να ενθαρρύνει τους απανταχού προοδευτικούς, όμως υπάρχουν ακόμη ορισμένοι που παραδόξως συνεχίζουν να υποστηρίζουν την ΕΕ του νεοφιλελεύθερου ζουρλομανδύα της λιτότητας. Αυτή η αντίφαση καμουφλάρεται με την πεποίθηση ότι η ΕΕ αποτελεί ένα εμπόδιο στον ρατσισμό ή σ’ αυτό που παραπλανητικά αποκαλείται «εθνικισμός».  Και έτσι όποιος αντιτίθεται στην ΕΕ θεωρείται ρατσιστής ή στενόμυαλος δεξιός «εθνικιστής», ακόμη κι αν η ίδια η ΕΕ βαθαίνει τις ανισότητες και συνεπώς το κοινωνικό και εθνικό μίσος σε όλη την ήπειρο.

Τυφλωμένοι από αυτή την ψευδή μάχη (ψευδή, επειδή είναι μια μάχη που δεν δίνεται) ενάντια στο «ναζιστικό φυλετικό μίσος» , οι προοδευτικοί δεν βλέπουν το γενικευμένο κατά των εργαζομένων  ταξικό μίσος που είναι ο ουσιαστικός πυρήνας της ΕΕ και το οποίο αυξάνει –μεταξύ άλλων κακών— τον ρατσισμό.    Η ειρωνεία είναι πως όσοι αγαπούν την ΕΕ λόγω των «αντιρατσιστικών» («αντιναζιστικών» ή «αντιεθνικιστικών» ) διαπιστευτηρίων της  καταλήγουν να υποστηρίζουν ένα φανατικό καθεστώς λιτότητας που αυξάνει τις κοινωνικές (και τις διεθνείς) διαιρέσεις οι οποίες  αποτελούν το θεμέλιο του ρατσισμού. Και του πολέμου.

Οι ψήφοι υπέρ του  Brexit και του Τζέρεμι Κόρμπιν  ήταν θετικά αντι-συστημικές.  Οι προοδευτικοί πήραν το μήνυμα των δεύτερων, αλλά παρανόησαν το μήνυμα των πρώτων. Γενικά, αυτή η παρανόηση σημαίνει ότι οι άνθρωποι της εργατικής τάξης είναι πολύ πιο μπροστά από την πολιτική τάξη. Κανένα σημάδι δεν είναι πιο σημαντικό όσον αφορά αυτό το ζήτημα από το χάσμα που υπάρχει ανάμεσα στο λαό και στα κατεστημένα ΜΜΕ.  Τα ΜΜΕ, αφού γελοιοποίησαν το Brexit και τον Κόρμπιν – υπό το πρίσμα των περσινών αποτελεσμάτων—, σήμερα δεν έχουν πού να σταθούν. Κι αυτό γιατί τα ΜΜΕ αντιπροσωπεύουν την «πολιτικά ορθή νεοφιλελεύθερη τάξη» και τίποτε άλλο. Ωστόσο, για τον λαό οι γραμμές της μάχης είναι καθαρές και συμπαγείς. Και βρίσκονται στο πεδίο των τάξεων και όχι των φυλών.

Εντούτοις, οι ρατσιστές της Βρετανίας υπάρχουν.

Και αυτή τη στιγμή στηρίζουν την κυβέρνηση μειοψηφίας της Τερέζας Μέι. Το Δημοκρατικό Ενωτικό Κόμμα (DUP –κόμμα Άγγλων προτεσταντών  που υποστηρίζει την ένωση της Β. Ιρλανδίας με τη Βρετανία) στα βορειοανατολικά της Ιρλανδίας είναι οι «Ισραηλινοί της Ιρλανδίας». Και αυτοί που σήμερα κινούν τα νήματα στη Βρετανία. Επί μακρόν, η  βρετανική κυβέρνηση είχε τη συνήθεια να εξάγει τους ρατσιστές που δημιουργούσαν αναταραχές. Οι πιστολάδες και οι αποικιοκράτες της ταξίδεψαν και εγκαταστάθηκαν σ’ όλο τον κόσμο, πολλοί έφτασαν απλώς μέχρι την Ιρλανδία. Και τώρα –η μεγαλύτερη ειρωνεία— εγκαταστάθηκαν στον αρ. 10 της Ντάουνινγκ Στριτ [έδρα της βρετανικής κυβέρνησης] σαν τελευταία στάση. 

Το  DUP ψήφισε υπέρ του  Brexit  όντως για ρατσιστικούς λόγους (μισούν τους Ιρλανδούς).  Μ’ αυτό έπρεπε να ζήσει η Ιρλανδία. Το ερώτημα σήμερα είναι: θα ζήσει μ’ αυτό ο Κόρμπιν και η νεολαία της Βρετανίας;  Εάν ο Κόρμπιν και η νεολαία που τον υποστηρίζει είναι  σοβαροί  όταν λένε ότι θα αποκρούσουν τη λιτότητα, θα πρέπει να αποκρούσουν και το  ρατσιστικό DUP . Το  Brexit θα καταστήσει πιο εύκολη τη μάχη του Κόρμπιν, γιατί δεν θα πρέπει να παριστάνει τον ενωτικό με τους αποικιοκράτες ρατσιστές. Οι διφορούμενοι προοδευτικοί όμως είναι ένα άλλο θέμα.

Πηγή: https://www.counterpunch.org/2017/07/03/where-did-britains-racists-go/

Μετάφραση: Αριάδνη Αλαβάνου

Διαβάστε περισσότερα...
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Σολωμού 13, Εξάρχεια, 2ος όροφος (5μμ - 10μμ)

info@sxedio-b.gr

2108224344