Άρθρα και Τοποθετήσεις

Η Τεχνική Συμφωνία Εκλεισε, το «Θεσμικό» Μνημόνιο είναι Εδώ. Ο Ρουβίκωνας είναι Υπαίτιος, του Γ. Περάκη

Η Τεχνική Συμφωνία Έκλεισε, το «Θεσμικό» Μνημόνιο είναι Εδώ.

Ο Ρουβίκωνας είναι Υπαίτιος

Η συμφωνία έκλεισε με την τρόικα. Βγαίνουμε τον Αύγουστο απο τα έκτακτα μνημόνια και μπαίνουμε στα ... «θεσμικά» μνημόνια. Το κείμενο με ημερομηνία 23/05/2018 έχει πολλά και ενδιαφέροντα σημεία.

Τα κύρια σημεία των 40 σελίδων του τεχνικού  μνημονίου είναι:

  1. 1)Η αναφορά ότι το «ΔΝΤ διατηρεί το δικαίωμα σε συνεννόηση με τις ελληνικές αρχές και τους «θεσμούς» να φέρει ένα χρόνο νωρίτερα τη μείωση στο αφορολόγητο ποσό (από 01/01 2019 αντί από 01/012020).
  2. 2)Σύμφωνα με το επικαιροποιημένο μνημόνιο η απλοποίηση της νομοθεσίας του ΦΠΑ.
  3. 3)Εκδοση της υπουργικής απόφασης για την περικοπή του ΕΚΑΣ από το 2019.
  4. 4)Ευθυγράμμιση αντικειμενικών-εμπορικών αξιών και η διατήρηση του ΕΝΦΙΑ στα προβλεπόμενα εισπρακτικά επίπεδα.
  5. 5)Επανεξέταση της πορείας υλοποίησης του μέτρου των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών.
  6. 6)Κατάργηση του χαμηλού ΦΠΑ στα τελευταία 5 ακριτικά νησιά του Αιγαίου.
  7. 7)Επανεξέταση των φορολογικών κινήτρων για την ναυτιλία.
  8. 8)Εφαρμογή του συστήματος αυτοματοποιημένων ηλεκτρονικών κατασχέσεων για χρέη προς την εφορία.
  9. 9)Επανεξέταση των φορολογικών κινήτρων στην εργασία. Αναθεώρηση του κώδικα τελών χαρτοσήμου και Ολοκλήρωση Κτηματολογίου.
  10. 10)Η ολοκλήρωση των αλλαγών στο Δημόσιο (τοποθετήσεις Γ.Γ. και Διευθυντών).
  11. 11)Ξεκαθάρισμα του τοπίου και επίσπευση των έργων στο Ελληνικό.
    1. 12)Αναφορά για το «θηριώδες» πρωτογενές πλεόνασμα του 2017 το οποίο ανήλθε στο 4,2% του ΑΕΠ «υπερβαίνοντας» σημαντικά τον στόχο του προγράμματος για 3η συνεχή χρονιά.  Σύμφωνα με  τους «θεσμούς» το αποτέλεσμα του 2017 υποστηρίχθηκε από ένα μεγάλο αριθμό μέτρων, κυρίως από τις περικοπές των συντάξεων και την αύξηση της έμμεσης φορολογίας ενώ μία πρόσθετη ώθηση στα φορολογικά έσοδα δόθηκε από την φορολογική συμμόρφωση των πολιτικών ( εθελοντική αποκάλυψη των εισοδημάτων) και από την είσπραξη των ληξιπρόθεσμών οφειλών.

Νά ήταν μόνο αυτά, καλά θα ήταν. Το θράσος τους δεν έχει τέλος

Νομική ασυλία για τα funds απαιτεί η τρόικα. Τέσσερις «αλλαγές» στο νομικό πλαίσιο που διέπει την πώληση και την ανάθεση της διαχείρισης των «κόκκινων» δανείων έβαλαν στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης με τα στελέχη του υπουργείου Οικονομίας και της Ελληνικής Ενωσης Τραπεζών τα τεχνικά κλιμάκια της τρόικας.

  • Ασυλία για τα ξένα funds ζήτησε η τρόικα: Την προστασία από ποινικές και αστικές ευθύνες των ξένων αγοραστών «κόκκινων» δανείων αλλά και των εταιρειών διαχείρισης ζήτησαν οι δανειστές από κυβέρνηση και τράπεζες, στα πρότυπα της ασυλίας που έχει θεσµοθετηθεί από την ελληνική Βουλή για τα τραπεζικά στελέχη. Κι αυτό διότι οι ξένες εξειδικευµένες εταιρείες διαχείρισης των µη εξυπηρετούµενων δανείων έχουν, µε βάση τον νόµο, έδρα στην Ελλάδα (σ.σ.: έχουν πάρει άδεια από την Τράπεζα της Ελλάδος και έχουν γραφτεί στο ΓΕΜΗ), ενώ τα ξένα funds που αγοράζουν δάνεια έχουν επίσης νόµιµο εκπρόσωπο στην Ελλάδα είτε µία από τις εξειδικευµένες εταιρείες είτε κάποιο δικηγορικό γραφείο. Ετσι, σε περίπτωση που οι δανειολήπτες κρίνουν ότι οι όροι υπό τους οποίους µεταφέρθηκε ή πωλήθηκε το δάνειό τους είναι καταχρηστικοί, µπορούν να προσφύγουν στη ∆ικαιοσύνη και να διώξουν τα στελέχη του fund.
  • Απαίτησαν, επίσης, οι συναλλαγές πώλησης µη εξυπηρετούµενων δανείων να µην επιβαρύνονται µε ΦΠΑ. Οταν γίνεται µία πώληση ενός πακέτου «κόκκινων» δανείων, η συναλλαγή να µην επιβαρύνεται µε ΦΠΑ. Ουσιαστικά, το ξένο fund που αγοράζει το πακέτο των δισεκατοµµυρίων ευρώ δανείων να µην πληρώνει ούτε ένα ευρώ Φ.Π.Α. Τα φορολογικά κίνητρα στις πωλήσεις των µη εξυπηρετούµενων δανείων αποτελούν πάγιο αίτηµα της τρόικας από τη δεύτερη αξιολόγηση, καθώς οι δανειστές επιµένουν ότι έτσι η αγορά µη εξυπηρετούµενων δανείων θα γίνει για τα ξένα funds πιο ελκυστική και κατ’ επέκταση το αυξηµένο επενδυτικό τους ενδιαφέρον θα συµβάλει στη µείωση των «κόκκινων» δανείων.
  • Να µειωθεί αισθητά ο χρόνος ειδοποίησης του δανειολήπτη και του εγγυητή. Συγκεκριμένα, ο Κώδικας Δεοντολογίας των τραπεζών, τον οποίο έχει καθορίσει η Τράπεζα της Ελλάδος προβλέπει ως αναγκαία προϋπόθεση για να πουληθεί ένα δάνειο να έχουν εξώδικη πρόσκληση ο δανειολήπτης και ο εγγυητής εντός 12 μηνών για να ρυθμιστεί το δάνειο. Η τρόικα ζήτησε το 12μηνο, μέχρι να πωληθεί το δάνειο, να μειωθεί αισθητά και, αν δεν υπάρξει συμφωνία ρύθμισης, τότε να προχωρήσει το fund σε αναγκαστικά μέτρα είσπραξης (σ.σ.: κατάσχεση, πλειστηριασμό) όπως εξάλλου «ορίζει» ο νόμος.
  • Τέλος η κατάργηση της προστασίας του καταναλωτή. Τυχόν κατάργηση της προστασίας του καταναλωτή όσον αφορά τα δικαιώματά του έναντι των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων (για χρεώσεις καρτών, στεγαστικά κ.λπ.) «στοχεύει στην άρση» των εμποδίων στον δρόμο πώλησης «κόκκινων» στεγαστικών δανείων. Αν αρθούν τα δικαιώματα του δανειολήπτη, τότε θα «διευκολυνθούν» οι πωλήσεις στεγαστικών δανείων χωρίς τον κίνδυνο προσφυγών στη δικαιοσύνη3.

Ο Υπεύθυνος

Για την έκρηξη της φτώχιας Στην Ελλάδα, τις μειώσεις μισθών και συντάξεων φταίει ο Ρουβίκωνας. Με βάσει τη ανακοίνωση της Ενωσης Δικαστικών Λειτουργών του Σ.τ.Ε.:

1. Οι δικαστές δεν ανοίγουμε ποτέ διάλογο με πρόσωπα, τα οποία μετέρχονται βίαια μέσα για να κάμψουν το φρόνημα και να επηρεάσουν την κρίση μας. Ενέργειες, όπως η χθεσινή, το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να μετακυλήσουν στους πολίτες, το συμφέρον των οποίων υποτίθεται ότι εξυπηρετούν, το βάρος για την αποκατάσταση των ζημιών.

2. Πέρα από την αυτονόητη καταδίκη της χθεσινής επίθεσης, απαιτούμε από τα αρμόδια όργανα της Πολιτείας να ενεργήσουν πάραυτα για την αποτελεσματική φύλαξη του κτιρίου και τον εντοπισμό και την απόδοση ποινικής ευθύνης στους αυτουργούς, φυσικούς και ηθικούς, της ενέργειας αυτής, που στρέφεται ευθέως κατά του συνταγματικά και δημοκρατικά κατοχυρωμένου θεσμού της δικαιοσύνης.

3. Οι πολίτες ας αναλογιστούν ότι το κενό που προκύπτει από την υποχώρηση των θεσμών της δημοκρατίας, μεταξύ των οποίων και η δικαιοσύνη, καλύπτει η ωμή βία που παραπέμπει σε πρωτόγονες κοινωνίες».

Ηθικό δίδαγμα

Εστω 10.000,00 ευρώ το κόστος αποκτάστασης των ζημιών δια του 5,7 εκατ. φορολογουμένων = 0,001754 λεπτά ανά φορολογούμενο).

Η δημοκρατία «κινδύνεψε» απο την εισβολή του Ρουβίκωνα στο συμβούλιο της επικρατείας.

Η δημοκρατία δεν «κινδύνεψε» απο την «συνταγματικότητα» του πρώτου Μνημονίου π.χ. άρθρο 14: «Με την παρούσα ο Δανειολήπτης αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται από κάθε ασυλία που έχει ή πρόκειται να αποκτήσει, όσον αφορά τον ίδιο ή τα περιουσιακά του στοιχεία. Στο σύνταγμα άρθρο 28 σημειώνεται ότι συμφωνίες όπως το Μνημόνιο, για να κυρωθούν στη Βουλή «απαιτείται πλειοψηφία των τριών πέμπτων του όλου αριθμού των βουλευτών» και μόνο εφόσον η συνθήκη «δεν θίγει τα δικαιώματα του ανθρώπου και τις βάσεις του δημοκρατικού πολιτεύματος…».

Τα ανώτατα δικαστήρια της χώρας, έκριναν «συνταγματικά» τα:

α) την παραίτηση του τόπου από κάθε ασυλία έναντι των δανειστών

β) την μη ψήφιση του α’ Μνημονίου από τα 2/3 της Βουλής αλλά με απλή πλειοψηφία

Η δημοκρατία «κινδύνεψε» απο το ύψος των συντάξεων της Β΄κατηγορίας πολιτών και γι΄αυτό έκρινε «συνταγματικές» τις μειώσεις τους απο 01/01/2019 το Σ.τ.Ε.

Η δημοκρατία δεν «κινδύνεψε» και γι’ αυτό έκρινε «αντισυνταγματικές» τις περικοπές των συντάξεων των απόμαχων δικαστών και εισαγγελέων διατάσσοντας την αναπροσαρμογή τους στα επίπεδα του 2012.

 

Παρά του ότι δεν υπάρχει ιδεολογική συμφωνία με το Ρουβίκωνα, δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη η τρομοκρατία που επιχειρήθηκε απο τα ΜΜΕ, με αφορμή την εισβολή του Ρουβίκωνα στο συμβούλιο της επικρατείας.

 

 

Γιάννης Περάκης

Οικονομολόγος

 

 

 

Πηγές:

 

1. Εφημερίδα Συντακτών

2. Realnews.gr

 

Διαβάστε περισσότερα...

Από το Σάββατο 1 Ιουνίου : Ξανά οι κινηματογραφικές βραδιές του planB4C, στα νέα μας γραφεία (Μπόταση 6, Εξάρχεια)

Μετά από μια μεγάλη αναγκαστική διακοπή ξαναρχίζουν τα κινηματογραφικά αφιερώματα του planb4C.

Διαβάστε περισσότερα...

Φυλάκιση, το ισχυρότερο επιχείρημα για να κερδίσει τις εκλογές: η περίπτωση της Βραζιλίας,Σχέδιο β

Φυλάκιση, το ισχυρότερο επιχείρημα για να κερδίσει τις εκλογές:

η περίπτωση της Βραζιλίας

Το σχόλιο του Σχεδίου β

Ο πρώην πρόεδρος της Βραζιλίας Luiz Inacio Lula Da Silva ξεκίνησε από ένα βορειανατολικό χωριό της Βραζιλίας.  Επτά χρονών, μαζί με την οικογένειά του ανεβαίνουν στο καμιόνι ενός φορτηγού και μετακομίζουν στο Σάο Πάολο. Με τα χρόνια αναδείχθηκε σε κεντρικό ηγέτη του Εργατικού Κινήματος της Βραζιλίας. Ίδρυσε το Κόμμα Εργατών και εκλέγηκε  Πρόεδρος της Δημοκρατίας επί δύο συνεχής φορές, από το 2003 μέχρι το 2010.

Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του έγινε το πασίγνωστο «βραζιλιάνικο θαύμα». Η χώρα αναδείχθηκε σε παγκόσμια οικονομική δύναμη, κυρίως αξιοποιώντας με το καλύτερο δυνατό τρόπο μέσω των εξαγωγών της τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης της Κίνας, οι κατώτατοι μισθοί ανέβηκαν, το ίδιο και οι κοινωνικές και οι επενδυτικές δημόσιες δαπάνες, η ανεργία μειώθηκε σημαντικά, πάρα πολλοί πολίτες απόκτησαν στέγη που την προμήθευε το ίδιο το κράτος με την δική του οικονομική πολιτική. Υπολογίζεται ότι εξήντα επτά εκατομμύρια Βραζιλιάνοι πέρασαν από την φτωχολογιά στην μεσαία τάξη. Τον Λούλα τον διαδέχθηκε η Ρουσέφ από το δικό του κόμμα μέχρι το 2016 που καθαιρέθηκε κατηγορούμενη για συμμετοχή στο μεγάλο σκάνδαλο της κρατικής πετρελαϊκής εταιρείας Petrobras.

Παρότι είχε παρουσιασθεί μια κάμψη της οικονομίας τους τελευταίους μήνες της προεδρίας Ρουσέφ, μετά την ανάδειξη χωρίς εκλογές του νέου Προέδρου Τέμερ, με πολιτικές διαρθρωτικών αλλαγών και δημοσιονομικής πειθαρχίας η Βραζιλία πέρασε στη φάση της χειρότερης κρίσης που είχε ποτέ στην πολιτική και οικονομική της ιστορία. Η ακρίβεια αυξάνεται με ταχύτατους ρυθμούς, η ανεργία αυξάνεται το ίδιο, η εγκληματικότητα επίσης, ο πληθωρισμός επίσης αυξάνεται, οι οικογένειες που υποβιβάζονται από την μεσαία τάξη στην φτωχολογιά έχουν φτάσει ήδη το 15% ενώ 6 εκατομμύρια έχουν αρχίσει να ζούνε σε συνθήκες πείνας. Όλες οι μεγάλες οικονομικές και κοινωνικές αλλαγές του Λούλα κατακρημνίζονται.

Μέσα στο 2018 γίνονται οι εκλογές στη Βραζιλία. Ο υποψήφιος που με βάση όλες ανεξαίρετα τις δημοσκοπήσεις φαινόταν ότι πρόκειται να θριαμβεύσει ήταν ο Λούλα. Κανένα επιχείρημα, κανένα κόμμα, κανένας πολιτικός δεν μπορούσε να σταματήσει το λαϊκό χείμαρρο. Μπόρεσε όμως να το σταματήσει η αντιδραστική πλειοψηφία της Βουλής. Αποτέλεσμα ο Λούλα να βρίσκεται σήμερα στις φυλακές καταδικασμένος για 7 χρόνια και χωρίς δικαίωμα συμμετοχής στις εκλογές. Ποιοι είναι λοιπόν σήμερα οι πρώτοι σε δημοτικότητα υποψήφιοι;

Πρώτος έρχεται ο Jair Bolsonaro, πρόσφατα ξαναβαπτισμένος όπως μπορεί κανείς να επιβεβαιώσει από το YouTube στον Ιορδάνη ποταμό, αμετανόητος υποστηρικτής της στρατιωτικής δικτατορίας, ακροδεξιός, αντιφεμινιστής και αντιομοφυλόφιλος με μια ακραία συντηρητική πολιτική ατζέντα. Δεύτερη έρχεται η Marina Silva οικολόγος από το δίκτυο Βιώσιμης Ανάπτυξης της Βραζιλίας. Τρίτος ο Ciro Gomes, πρώην κυβερνήτης περιφέρειας και υπουργός από το Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα με ένα πολιτικό πρόγραμμα που εμφανίζεται, και είναι, συνέχεια της πολιτικής Λούλα. Τέταρτός ο Geraldo Alckmin, πρώην κυβερνήτης του Σάο Πάολο, εκπρόσωπος του σοσιαλδημοκρατικού PSDB με μια επιθετική αντικρατική νεοφιλελεύθερη πολιτική, ο εκλεκτός των ξένων κεφαλαίων που έχουν συμφέροντα στη Βραζιλία.

Είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς ποιος από αυτούς, ή ενδεχομένως και κάποιος άλλος θα κερδίσει τις εκλογές δεδομένου ότι και οι τέσσερις κινούνται σε επίπεδα κάτω του 20% και το 40% των Βραζιλιανών είναι αναποφάσιστοι. Για όποιον όμως και αν βγει τελικά, ο κεντρικός λόγος δεν θα είναι άλλος από το γεγονός ότι ο «φύσει» νικητής, ο Λούλα είναι κλεισμένος στις φυλακές χωρίς το δικαίωμα του εκλέγεσθαι. Στο μεταξύ όλοι οι αντίπαλοι του Λούλα καθημερινά αποκαλύπτεται ότι αυτοί είναι που εμπλέκονται στο σκάνδαλο…

Διαβάστε περισσότερα...

Μεγάλη Ιταλία, μεγάλη η επερχόμενη κρίση για την Ευρωπαϊκή Ένωση, Σχέδιο β

Μεγάλη Ιταλία, μεγάλη η επερχόμενη κρίση για την Ευρωπαϊκή Ένωση

σχόλιο του Σχεδίου Β

Το μέγεθος της Ιταλίας θα παίξει ρόλο στην ενδεχόμενη σοβαρή κρίση που απειλεί την Ευρωπαϊκή Ένωση. Για αυτό παραθέτουμε μερικά στοιχεία.

Η Ιταλία είναι 3η σε μέγεθος οικονομική δύναμη της ΕΕ, παράγοντας περίπου το 11% του συνολικού ΑΕΠ της ΕΕ το 2017, μετά την Γερμανία, τη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία – χωρίς υπολογισμό της Βρετανίας είναι δεύτερη με αρκετά ψηλότερο ποσοστό. Η Ελλάδα είναι 16η (πηγή Eurostat, σε όλα τα στοιχεία της Eurostatπεριλαμβάνεται και η Βρετανία).

Είναι 2η στην βιομηχανική παραγωγή μετά τη Γερμανία και μπροστά από τη Γαλλία και τη Μ. Βρετανία. Η Ελλάδα είναι 18η (πηγή Eurostat). Η Ιταλία είναι επίσης η τέταρτη εξαγωγική δύναμη της ΕΕ.

Η πρόβλεψη για την αύξηση του ΑΕΠ το 2018 είναι 1,5%, φέρνοντάς την στην 25η θέση μέσα στην ΕΕ (Πηγή, Ευρωπαϊκή Επιτροπή).

Είναι η 13η, στην τελευταία θέση, μέσα στην Ευρωζώνη χώρα, σχετικά με τη στήριξη του ευρώ με 59%. Προτελευταία είναι η Ελλάδα με 64%. Μόνο 37% των Ιταλών έχουν θετική εικόνα για την ΕΕ (πηγή Ευρωβαρόμετρο).

Το συνολικό ακαθάριστο χρέος (ConsolidatedGrossDebt)της Ιταλίας ποσοτικά είναι τoμεγαλίτερο στην ΕΕ, φτάνοντας τα 2,3 τρις ευρώ. Με 130% σχέσης δανεισμού με ΑΕΠ, η Ιταλία είναι η δεύτερη στην Ευρ. Ένωση, μετά την Ελλάδα με 200% (πηγή Eurostat).

Η Ιταλία, με μικρότερο ποσοστό από την Ελλάδα, Πορτογαλία, Κύπρο, στη σχέση μη εξυπηρετουμένων δανείων με το σύνολο των δανείων, είναι η 1η στο μέγεθος των μη εξυπηρετουμένων δανείων στην Ευρωζώνη, πάνω από 200 δις (Πηγή Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα).

Τέλος, χωρίς βέβαια το ποσοστό ανεργίας να ξεπερνάει το ελληνικό, η Ιταλία έχει τον μεγαλύτερο αριθμό εκτός εργασίας, υπερβαίνοντας τα 17 εκατομμύρια (πηγή Eurostat).

Διαβάστε περισσότερα...

Χάος στην Ε.Ε. : Ιταλία εναντίον Γερμανίας, Αυστρία εναντίον Γαλλίας, Πορτογαλία εναντίον Φιλανδίας,Σχέδιο β

Χάος στην Ε.Ε. : Ιταλία εναντίον Γερμανίας, Αυστρία εναντίον Γαλλίας, Πορτογαλία εναντίον Φιλανδίας

Το σχόλιο του Σχεδίου β

Η ασταθής ισορροπία, η οποία παρουσιάστηκε στην Ε.Ε. από την εκκίνηση της παγκόσμιας κρίσης του 2008 και παρόλα αυτά εξασφάλισε τη σταθερή μέσα στο χρόνο ηγεμονία της Γερμανίας, ενδεχομένως πρόκειται να ανατραπεί το αμέσως επόμενο διάστημα.

Δεν είναι μόνο η αντίθεση και η κριτική των δύο κυβερνητικών κομμάτων στην Ιταλία σε σχέση με το ίδιο το ευρώ, τα θέματα του δανεισμού, τις στρατιωτική δημοσιονομική πειθαρχία. Η κριτική αυτή εκφράζει σε ένα βαθμό και τις περισσότερες χώρες του νότου, όχι τόσο τις κυβερνήσεις τους, όσο τις κοινωνίες τους. Έχει ενταθεί δηλαδή η σύγκρουση ανάμεσα σε βορρά –νότο.

Την ίδια στιγμή όμως τα γεγονότα της Ιταλίας έχουν δημιουργήσει σοβαρό εσωτερικό διχασμό στις δυνάμεις του βορρά, ιδιαίτερα ανάμεσα στη Γαλλία και την Επιτροπή της Ε.Ε. από τη μια και τη Γερμανία, την Αυστρία, την Ολλανδία, την Φιλανδία από την άλλη. Αυτό δεν γίνεται ορατό από επιθετικές δηλώσεις των κυβερνήσεων του βορρά μεταξύ τους, γίνεται όμως εντελώς αντιληπτό αν παρακολουθήσει κανείς τις τρέχουσες διαπραγματεύσεις σε σημαντικά ζητήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης. Η Μέρκελ και η στενή της παρέα αξιοποιούν την ιταλική κρίση για να παγώσουν τα σχέδια Μακρόν και Γιουνκέρ για ομοσπονδοποίηση της Ευρώπης με το επιχείρημα ότι η προτεραιότητα σήμερα είναι να διαφυλαχθούν οι βασικές αρχές του Μάαστριχτ που απειλούνται από τη Ρώμη, δηλαδή το ευρώ, ο σκληρός δημοσιονομικός έλεγχος, η λιτότητα.

Τρία είναι τα βασικά επίκαιρα μέτωπα που εκδηλώνονται αυτές οι διαφορές.

Το πρώτο είναι ο ΕSΜ (EuropeanStabilityMechanism), ο Eυρωπαϊκός Μηχανισμός Στήριξης και η ενίσχυση του με 60 δις για ένα σχέδιο με βάση το οποίο ο ESM θα μπορεί να κάνει πιστωτικές παρεμβάσεις ώστε να αποτρέπει την χρεοκοπία χωρών μελών της Ε.Ε. τύπου Ελλάδας.

Το δεύτερο είναι το EDIS(EuropeanDepositInsuranceScheme), δηλαδή το Σχέδιο Ασφάλειας Ευρωπαϊκών Καταθέσεων, με προϋπολογισμό 38 δις. Προβλέπεται ότι ο Οργανισμός αυτός θα παρεμβαίνει σε όποια από τις 6000 τράπεζες της Ευρωπαϊκής Ένωσης κινδυνεύει από χρεοκοπία, προκειμένου να προστατευτούν οι καταθέσεις ύψους μέχρι 100.000 ευρώ.

Το τρίτο είναι οι CSBBS (CommissionSovereignBondBackedSecurities), δηλαδή πολυεθνικά ομόλογα που θα καλύπτουν δανειακές ανάγκες από κοινού για ασφαλείς και μη ασφαλείς σε σχέση με την δανειακή αξιοπιστία τους χώρες. Οι πρώτες θα καλύπτουν το 70% του ομολόγου, οι δεύτερες το 30%. Ένα ομόλογο θα μπορεί να συντίθεται από επιμέρους ομόλογα της Γαλλίας, της Σλοβακίας, του Λουξεμβούργου και της Ισπανίας. Πρόκειται δηλαδή για μια μερική, διστακτική και εμβρυακή πρακτική του περιβόητου ευρωομολόγου.

Τα τρία αυτά θέματα (αντιτίθεται η Γερμανία και άλλοι, τα υποστηρίζει η Γαλλία και άλλοι) είναι στην ατζέντα τεχνικών συζητήσεων στο EuroworkingGroup ενόψει της σύγκλισης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου μετά από ένα μήνα. Δεν ξέρουμε από αυτά ποια θα συμπεριληφθούν τελικά στην ημερήσια διάταξη και τι ακριβώς θα προβλέπουν. Οι αντιθέσεις πια μεταξύ των κυβερνήσεων δημιουργούν πολύπλοκα και συγκεχυμένα μέτωπα. Η Ε.Ε. αρχίζει να θυμίζει ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα εντελώς παρακμιακής αθλητικά χώρας, όπου σε λίγο ο Σαββίδης θα μπαίνει με το καλάζνικοφ μέσα στον αγωνιστικό χώρο.

Διαβάστε περισσότερα...

Το αυγό του φιδιού και ο δήμαρχος, Τασία Σταματοπούλου

Το αυγό του φιδιού και ο δήμαρχος

Τασία Σταματοπούλου

Η άγρια επίθεση κατά του δήμαρχου Θεσσαλονίκης Γ.Μπουτάρη στην εκδήλωση μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων φέρνει στην επιφάνεια μια μεγάλη αλήθεια που ως πολίτες και πολιτεία οφείλουμε να δούμε κατάματα : Η κοινωνία μας τείνει ολοένα και περισσότερο να οδηγείται στον εκφασισμό .

Τα σημάδια είναι πολλά ωστόσο η επίθεση κατά του δημάρχου από ακροδεξιά στοιχεία και κυρίως η επιχειρηματολογία που αναπτύχθηκε προκαλούν έντονη ανησυχία για την ίδια τη δημοκρατία. Προσθέτουν κι ίσως ποιοτικά αναβαθμίζουν τη δράση αυτών των στοιχειών .Κι όχι μόνο αυτό Απλοί πολίτες που δεν συμμετείχαν στα επεισόδια προκλητικά δηλώνουν ότι ‘’καλά να πάθει αφού προκαλούσε’’. Αλλά και πολιτικοί εκφραστές ακροδεξιών απόψεων [Κρανιδιώτης, Καρατζαφέρης,]και φυσικά της Χρυσής Αυγής [κόρη Μιχαλολιάκου, Παπάς, εξέφρασαν την ικανοποίησή τους για την ‘’τιμωρία’’ του δημάρχου που έχει εκφράσει αιρετικές απόψεις για τα θέματα εξωτερικής πολιτικής αλλά και κοινωνικά θέματα πχ γκέι .Είναι διαφορετικός, τσακίστε τον. Βεβαίως προπηλακισμούς και απόπειρες λιντσαρίσματος ‘’διαφορετικών’’ έχουμε ξαναδεί .Γιαούρτια από χρυσαυγίτες κατά του Αλαβάνου στον Άγιο Παντελεήμονα και φυσικά τη δολοφονία Φύσσα.

Σε ένα μεγάλο τμήμα του λαού κυριαρχεί ένα κράμα σκοταδισμού και μισαλλοδοξίας που τροφοδοτείται από την άγνοια, την ανάγκη να συντηρηθεί το τρίπτυχο πατρίς θρησκεία οικογένεια ως αντίβαρο της αποσύνθεσης της κοινωνίας λόγω της κρίσης, της έλλειψης εναλλακτικών δρόμων ,οράματος. Σε αυτό έχουν συμβάλει τα μέγιστα οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές και το χαμηλό εκπαιδευτικό επίπεδο .

Δεν έχει σημασία τι πιστεύει και τι λέει ο κάθε Μπουτάρης δηλαδή κάθε δημόσιο πρόσωπο αρκεί να μην βλάπτει τον πυρήνα της δημοκρατίας .Μπορεί να διαφωνεί η να συμφωνεί κανείς μαζί του αλλά δεν θα βάλουμε κριτές και τιμητές τη χρυσή αυγή τους πατριδοκάπηλους και τους ακραίους εθνικιστές. Και προφανώς δεν μαυρίζουμε στο ξύλο τον πολιτικό, τον μαυρίζουμε στις εκλογές… Η απαξίωση προσώπων και θεσμών είναι ένα σπορ στο οποίο κάποιοι επιδίδονται συστηματικά με φανερό στόχο την εκμετάλλευση των πιο πρωτόγονων ενστίκτων του κόσμου μετατρέποντάς τον σε αγέλη. Η ανοχή σε φαινόμενα βίας τρέφει του τέρας του φασισμού .Και φαίνεται πως το αυγό του φιδιού δεν εκκολάπτεται έχει ήδη γεννηθεί. Γι αυτό κάθε ανοχή το τρέφει.

Ο Χατζιδάκις προείδε και μιλούσε για την απάθεια και την ανοχή σε τέτοια φαινόμενα ήδη από το 1978,μιλώντας για το Πρόσωπο του τέρατος.

«Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει. Και η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά.
(...) 
Από την ώρα που ο Frankenstein γίνεται στόλισμα νεανικού δωματίου, o κόσμος προχωράει μαθηματικά στην εκμηδένιση του. Γιατί δεν είναι που σταμάτησε να φοβάται, αλλά γιατί συνήθισε να φοβάται. Κι εγώ με τη σειρά μου δεν φοβάμαι τίποτα περισσότερο, απ το μυαλό της κότας. Απ το να υποχρεωθώ να συνομιλήσω με μια κότα ή μ ένα σκύλο, ή τέλος πάντων, μ ένα ζώο δυνατό πού βρυχάται. Τί να τους πω και πώς να τους το πω; Και μήπως δεν είναι εξευτελισμός, αν επιχειρήσω να μεταφράσω ή να καλύψω τις σκέψεις μου, κάτω από φράσεις απλοϊκές και ηλίθια νοήματα, για να καθησυχάσω τυχόν τη φιλυποψία μιας κότας, που όμως έχει άνωθεν τοποθετηθεί για να μας ελέγχει και να μας καθοδηγεί;

---------------------

[ ]Το πρόσωπο του τέρατος - Μάνος Χατζιδάκις  https://www.youtube.com/watch?v=4Uk7UGyliu0

Διαβάστε περισσότερα...

Ένα κείμενο για την Παλαιστίνη, του Γιάννη Ανδρουλιδάκη

ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

του Γιάννη Ανδρουλιδάκη*

            Στη δεκαετία του 90 το παλαιστινιακό απασχολούσε έντονα την ελληνική και διεθνή κοινή γνώμη. Η συμπάθεια στο δράμα που βίωνε ο παλαιστινιακός λαός  ήταν σχεδόν καθολική στη χώρα μας. Οι ελληνικές κυβερνήσεις και η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτικών κομμάτων σε επίπεδο διακηρύξεων, κυρίως, αλλά και πράξεων υποστήριζαν τον αγώνα του. Το ίδιο συνέβαινε και στο φοιτητικό χώρο και φυσικά στην ΦΕΕΜΠ, τη φοιτητική εστία Ζωγράφου , όπου διέμενα. Εκεί, γνώρισα πολλούς Παλαιστίνιους και της Ιορδανίας αλλά και των κατεχόμενων εδαφών. Ανάμεσα τους και τον Αμίρ με το πλατύ χαμόγελο και τα χαρακτηριστικά αραβικά κατσαρά μαλλιά. Έμαθα για τη PLO και πήρα μέρος στις γιορτές τους( ειδικά στη μέρα της Γης με την οποία τιμούν όσους δολοφονήθηκαν και έχασαν τη γη των προγόνων τους από την πολιτική του Ισραήλ). Ήρθα επιδερμικά σε επαφή με τη λογοτεχνία τους και την ποίηση του Σαχίμ Κάσεμ.

            Από τότε μέχρι σήμερα πέρασαν πολλά χρόνια. Ο Αμίρ γύρισε πίσω και χαθήκαμε. Στο διάστημα αυτό σύμβολα ξεθώριασαν, ιδεολογίες χτυπήθηκαν , ο κόσμος έγινε πιο συντηρητικός , άλλαξε η διεθνής συγκυρία και τα γεωστρατηγικά συμφέροντα δημιούργησαν νέες συμμαχίες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Ελλάδα, η οποία από παραδοσιακή σύμμαχος των Παλαιστινίων συμπορεύεται σήμερα με το Ισραήλ και, επιεικώς, ανέχεται τη δολοφονική του πολιτική. Η πρόσφατη ανακοίνωση του Υπουργείου Εξωτερικών για τα τελευταία συμβάντα στην Παλαιστίνη με την οποία κρατά ίσες αποστάσεις είναι όχι μόνον απαράδεκτη , αλλά ντροπιαστική για τη χώρα, αφού ούτε λίγο ούτε πολύ εξισώνει το θύτη με το θύμα και τους νεκρούς με τους φονιάδες τους.

            Το ίδιο χλιαρή και αδιάφορη ( για να μην πω ανύπαρκτη) και η αντίδραση της Ευρώπης . Άφησαν στο απυρόβλητο τον ηθικό αυτουργό της σφαγής, τον κ Τραμπ, οποίος με την απόφαση του να αναγνωρίσει ως πρωτεύουσα του Ισραήλ την Ιερουσαλήμ έβαλε ξανά φωτιά στην περιοχή. Τα εγκαίνια της αμερικανικής πρεσβείας ήταν η αφορμή για να δείξει για μια ακόμη φορά το αληθινό του πρόσωπο το εβραϊκό κράτος. Την ώρα που σε πανηγυρική ατμόσφαιρα έκοβαν τις κορδέλες , λίγο πιο πέρα έπεφταν νεκροί από ισραηλινά πυρά άμαχοι, μικρά παιδιά και ανάπηροι. Πάνω από 60 δολοφονημένοι και περισσότεροι από 2700 τραυματίες είναι, μάλλον, αμελητέο νούμερο που δεν αγγίζει τη συνείδηση των ευρωπαίων ηγετών και δεν ταράζει την κουστουμαρισμένη ζωή τους.

            Από το 1947 που ό Άγγλος υπουργός Εξωτερικών Μπάλφουρ  με την περίφημη διακήρυξη του υποσχόταν μια εθνική εστία για τον εβραϊκό λαό ανοίγοντας το δρόμο για την κατοχή της Παλαιστίνης , από τη διχοτόμηση της χώρας αυτής την οποία αποφάσισε ο ΟΗΕ το 1947 μέχρι τη Nakba (καταστροφή ) του 1948, όταν το 70% περίπου των Παλαιστινίων έγιναν πρόσφυγες ως τώρα οι μονίμως χαμένοι στην περιοχή είναι οι Παλαιστίνιοι. Αρκεί να δει κανείς χάρτες της περιοχής από το 1947 μέχρι το 2018 για να καταλάβει ότι το έγκλημα είναι διαρκές και γίνεται με την ανοχή της Ευρώπης και τη βοήθεια της Αμερικής. Το συμπέρασμα που με αντικειμενικό τρόπο προκύπτει είναι πως οι Παλαιστίνιοι, παρά τα λάθη τους,   έχουν δίκιο να διεκδικούν επιστροφή εδαφών και δημιουργία κράτους στα σύνορα του 1967.

            Το παλαιστινιακό αιμορραγεί και μας πονά. Σήμερα το πρωί παρακολουθούσα την κόρη μου να παίζει ανέμελα στον κήπο του σπιτιού. Χάζευα την πυκνή σκιά της κληματαριάς και τα σταφύλια που άρχισαν να δένουν και άκουγα το   κελάηδισμα των πουλιών. Ωστόσο, δεν ήμουν καθόλου χαρούμενος. Οι σκηνές που είχα δει από την Παλαιστίνη μου προκάλεσαν οργή και θλίψη. Περισσότερο, όμως, συγκίνηση. Σκέφτηκα ξανά τον αγνοούμενο φίλο από τα κατεχόμενα, τον Αμίρ με τα μεγάλα μάτια. Και σαν να τον έβλεπα ανάμεσα στο χαλασμό των ισραηλινών πυρών και τις οιμωγές των παλαιστινίων μανάδων να  διαβάζει στίχους του Χασίμ Κάσεμ:
« Ίσως να στερηθώ και το ψωμί μου.
Ίσως το στρώμα ξεπουλήσω και τα ρούχα μου.
Ίσως δουλέψω σκουπιδιάρης, πετροκόπος και χαμάλης. Ίσως να σωριαστώ γυμνός και πεινασμένος εχθρέ του ήλιου
αλλά δεν παζαρεύω
κι ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου θ’ αντιστέκομαι!»

*εκπαιδευτικός στο 6ο Λύκειο Καλαμάτας

Διαβάστε περισσότερα...

Εξουθενωμένο Κρατίδιο ή Εξαθλιωμένη Αποικία – τι είναι η Γάζα; του Tareq Baconi

Εξουθενωμένο Κρατίδιο ή Εξαθλιωμένη Αποικία – τι είναι η Γάζα;

του Tareq Baconi, επισκέπτη καθηγητή στο Columbia University

Το πρόβλημα με τη Γάζα δεν είναι μόνο η λαϊκή αντίσταση. Αυτή η λωρίδα γης δημιουργεί στο Ισραήλ άλλο ένα, εξίσου άλυτο, πρόβλημα: το δημογραφικό. Το 1967 η Λωρίδα της Γάζας κατέληξε υπό τον άμεσο έλεγχο του Ισραήλ, ως μέρος της ευρύτερης κατοχής της Δυτικής Όχθης, συμπεριλαμβάνοντας την Ανατολική Ιερουσαλήμ, και τα Υψώματα του Γκολάν. Η κατοχή του Ισραήλ αρχικά είχε ως αποτέλεσμα τη συγκέντρωση 1,8 εκατομμυρίων Παλαιστινίων στη Γάζα κάτω από άμεσο στρατιωτικό έλεγχο, ενώ εγκαταστάθηκαν μόνο 4000 εβραίοι στη Λωρίδα. Να ενσωματωθεί ένας τόσο μεγάλος αριθμός μη εβραίων υπό ισραηλινή δικαιοδοσία, που περιλάμβανε και τη Δυτική Όχθη, απειλούσε να καταστήσει του Εβραίους μια μειονότητα που θα κυβερνά μια πλειοψηφία μη Εβραίων.

Αμέσως μετά την πρώτη Παλαιστινιακή Ιντιφάντα, που ξέσπασε στη Γάζα το 1987, το Ισραήλ εγκαινίασε μια σειρά μέτρων για να διορθώσουν αυτό το πρόβλημα και ξεκίνησαν να χωρίζουν την Λωρίδα της Γάζας από τις υπόλοιπες περιοχές. Όπως ο βετεράνος Ισραηλινός δημοσιογράφος AmiraHas έχει περιγράψει λεπτομερειακά, αυστηρές απαιτήσεις για τη διακίνηση και εξελιγμένα συστήματα αδειών διέλευσης τέθηκαν σε εφαρμογή. Αυτά τα μέτρα επεκτάθηκαν στο φόντο που δημιουργούσε η ειρηνευτική διαδικασία που ξεκίνησε το 1993 με την υπογραφή της Συμφωνίας του Όσλο μεταξύ του Ισραήλ και της Παλαιστινιακής Οργάνωσης Απελευθέρωσης – PLO.

Ενώ αμέτρητοι γύροι διαπραγματεύσεων γίνονταν στη δεκαετία του ’90, το Ισραήλ βαθμιαία άλλαζε την αρχιτεκτονική της κατοχής του. Τρεις μήνες μετά την αιματηρή Δεύτερη Ιντιφάντα, με το πρόσχημα της ασφάλειας, ο Αριέλ Σαρόν, ισραηλινός πρωθυπουργός τότε, ανακοίνωσε την απόφασή του το 2003 να επισημοποιήσει τις πολιτικές διαχωρισμού του Ισραήλ σε σχέση με την Λωρίδα της Γάζας – να «αποδεσμευθεί» - ενώ ταυτόχρονα ισχυροποιούσε την επιβολή του στη Δυτική Όχθη. Με μια γρήγορη μετάβαση, η ισραηλινή κατοχή της Γάζας μορφοποιήθηκε από άμεση αποικιοποίηση σε ένα σύστημα εξωτερικών ελέγχων.

Η ήττα της Φατάχ, της κυρίαρχης ομάδας της PLO, στις εκλογές του 2006 στη Γάζα, από τη Χαμάς, μια ισλαμιστική οργάνωση που αρνείται να αναγνωρίσει το κράτος του Ισραήλ και είναι αφοσιωμένη στην ένοπλη αντίσταση, φάνηκε να δίνει βάση στα μονομερή μέτρα ασφαλείας του Σαρόν. Η σύγκρουση μεταξύ των δύο παλαιστινιακών ομάδων τελικά ξέσπασε, οδηγώντας τη Χαμάς στην κατάληψη της Λωρίδας της Γάζας – παρότι αυτό συνέβη μόνο μετά από μήνες παρεμβάσεων των ΗΠΑ και του Ισραήλ, που περιλάμβαναν την υποστήριξη της Φατάχ ώστε να υπονομευθεί το κόμμα που εκλέγηκε, τον εξοπλισμό της Φατάχ και την αποστράγγιση της δημοκρατικά εκλεγμένης Χαμάς από κάθε πόρο. Η κατάληψη της εξουσίας από τη Χαμάς έδωσε στο Ισραήλ ένα τέλειο άλλοθι για την πολιτική του διαχωρισμού και του εγκλωβισμού της Λωρίδας της Γάζας. Το Ισραήλ αντέδρασε εντείνοντας τον έλεγχό του στη Γάζα με ένα ερμητικό αποκλεισμό, με συνέπεια την αποξένωση της Λωρίδας από το έξω κόσμο και τη δημιουργία, στην πράξη, μιας απομονωμένης εδαφικής οντότητας υπό την διακυβέρνηση της Χαμάς.

ΟΙ τροποποιήσεις του Σαρόν όμως δεν άλλαξαν τα ουσιαστικά γεγονότα της κατοχής. Οι πολιτικοί στο Ισραήλ μπορεί να είχαν ελπίσει ότι οι νέες ρυθμίσεις θα έδιναν την εντύπωση ότι τα δύο εκατομμύρια Παλαιστίνιοι που ζουν στη Γάζα δεν είναι πια υπό ισραηλινή δικαιοδοσία, λύνοντας έτσι τον πληθυσμιακό γρίφο. Όλες οι διεθνείς οργανώσεις, όμως, συμφωνούν ότι η Λωρίδα της Γάζας παραμένει υπό τη σκληρή λαβή του Ισραήλ. Είναι η ισραηλινή κυβέρνηση σήμερα που ελέγχει τη ληξιαρχική καταγραφή των κατοίκων της Γάζας, καθαρό σημάδι ότι το Ισραήλ δεν έχει ποτέ εγκαταλείψει τον πλήρη έλεγχο. Ο Συντονισμός των Κυβερνητικών Δραστηριοτήτων στις Περιοχές (COGAT) είναι μια διοικητική μονάδα εντός του ισραηλινού Υπουργείου Αμύνης που «εφαρμόζει την κυβερνητική πληθυσμιακή πολιτική εντός των περιοχών της Ιουδαίας και της Σαμάρειας και στην Λωρίδα της Γάζας». Εντελώς διαστρεβλωτικά, με βάση τα στοιχεία της ιστοσελίδας της COGAT, αυτή περιλαμβάνει «την εφαρμογή ανθρωπιστικών προγραμμάτων βοηθείας». Για τους κατοίκους της Γάζας, η COGAT είναι η οντότητα που ελέγχει την είσοδο και την έξοδο όλων των αγαθών και των ανθρώπων του θύλακα με αυστηρή ακρίβεια, περιλαμβάνοντας τον υπολογισμό των θερμίδων που απαιτούνται για την αποτροπή του μαζικού λιμού.

Οι αναφορές της ισραηλινής κυβέρνησης για «διεισδύσεις» που απειλούν να σαρώσουν το Ισραήλ έχουν μικρή βασιμότητα σε σχέση με την πραγματικότητα της Γάζας ως μιας κατακτημένης περιοχής και θολώνουν την ιστορία του Ισραήλ με δριμύτατα αντίποινα. Αυτό που απουσιάζει από τη δημόσια συζήτηση στο Ισραήλ είναι ότι, με βάση τη διεθνή νομοθεσία, το ίδιο έχει την πλήρη ευθύνη να προστατεύει όλους τους πολίτες που ζουν υπό την κατοχή του. Η Γάζα είναι ένας ανώμαλος χώρος όπου ένας μη εβραϊκός πληθυσμός είναι κουμπωμένος για λόγους δημογραφικής μηχανικής – για την ακρίβεια για να διασφαλίσει τους εθνικιστικούς στόχους του Ισραήλ. Πρόσφατα στοιχεία (από την COGAT) δείχνουν ότι περισσότεροι μη Εβραίοι από Εβραίους ζουν στη γη της ιστορικής Παλαιστίνης ανάμεσα στον Ιορδάνη και την Μεσόγειο.

Η παλαιστινιακή Μεγάλη Πορεία προς την Επιστροφή δεν είναι έτσι μόνο μια υπόθεση της Γάζας. Ο ισραηλινός φόβος της «διείσδυσης» δεν περιορίζεται στους ολιγάριθμους Παλαιστινίους που περνάν τον φράχτη. Είναι ένας βαθύτερος και υπαρξιακός φόβος που χρονολογείται από το 1948 – ένας φόβος ότι τα αιτήματα για δικαιώματα των Παλαιστινίων, που το Ισραήλ έχει εργασθεί σκληρά για να τα περιθωριοποιήσει, μπορούν να διεισδύσουν στη συνείδηση ενός ολόκληρου ανήσυχου πληθυσμού. Είναι ένας φόβος πως η αντίσταση είναι δυνατό να πλημμυρίσει την καθημερινή παλαιστινιακή ζωή και να υπονομεύσει μια κατοχή που είναι σχεδιασμένη να εξασφαλίσει τη εσαεί υποταγή. Αυτό ακριβώς το σχέδιο είναι ενσωματωμένο στην αρχιτεκτονική της Παλαιστινιακής Αρχής, του κύριου προϊόντος των Συμφωνιών του Όσλο το 1993 και στην οντότητα που κυβερνά τη Δυτική Όχθη, αφοσιωμένη στην επεκτεινόμενη συνεργασία με το Ισραήλ. Οι Παλαιστίνιοι απογοητεύονται όλο και περισσότερο από την Παλαιστινιακή Αρχή, θεωρώντας την κάτι περισσότερο από υπεργολάβο της κατοχής, που θέτει τα συμφέροντα του Ισραήλ υπεράνω των Παλαιστινιακών δικαιωμάτων. Παρότι αρχικά σχεδιασμένη ως ένα προσωρινό μέτρο διάρκειας πέντε ετών, η Παλαιστινιακή Αρχή έχει γίνει ένα μόνιμο θεσμικό αναπόσπαστο εξάρτημα της κατοχής, απαξιώνοντας την PLO και ποινικοποιώντας την παλαιστινιακή απελευθέρωση, με αντίτιμο τις περιορισμένες εξουσίες της τοπικής διακυβέρνησης.

Η τάση της Παλαιστινιακής Αρχής προς τον αυταρχισμό και η καταπίεση της κοινωνίας των πολιτών έχουν αποτρέψει τις διαμαρτυρίες στην Δυτική Όχθη. Εν τούτοις ο ξεσηκωμός από τα κάτω στη Γάζα είναι η πιο πρόσφατη εκδήλωση μιας μακράς ιστορίας λαϊκού αγώνα και έχει πρόσφατα ενισχυθεί σε όλο τον Παλαιστινακό πληθυσμό. Τέτοια εξαπλωμένη ενεργοποίηση πολιτών έχει σπανίως συμβεί από το 1987, με το ξέσπασμα της πρώτης Ιντιφάντα. Κάτι νέο έχει ξεκινήσει.

Το κείμενο είναι απόσπασμα από εκτενές άρθρο με τίτλο «WhattheGazaProtestsPortend», δημοσιευμένο στο περιοδικό NewYorkReviewofBooks, 15.6.2018

Διαβάστε περισσότερα...
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Μπόταση 6, Εξάρχεια, 1ος όροφος 

info@sxedio-b.gr

210 3810040